ORPG] It was more fun in hell anyway.

ORPG] It was more fun in hell anyway.

You knew then that this was not any kind of hospital that cured, but a hospital that held, that kept their patients away from the rest of the world, a kind of ark that floated along full of life, but not participating in life....
These people no longer made progress.

Levie Gray
patiënt - he is possessive

No great mind has ever existed without a touch of madness.

Desmond Michaël without surname
doctor - and maybe a bit insane himself

If someone tells you you're crazy enough times, eventually it becomes true...
It's that old psychiatrist's joke: insanity's all in your head.

Re: ORPG] It was more fun in hell anyway.

Carlyle Ambrose

Warren Morgan

Alice Liddell

"Be daring, be different, be impractical, be anything that will assert integrity of purpose and imaginative vision against the play-it-safers, the creatures of the commonplace, the slaves of the ordinary."
- Cecil Beaton

Re: ORPG] It was more fun in hell anyway.

Nicola haar groenblauwe ogen hadden door het kleine raampje naast haar bed gekeken, welke overigens zó klein was dat er slechts twee stalen tralies voor zaten en dat zeker de helft van haar uitzicht in beslag nam. Niet dat er veel te zien was, want ze keek recht in het donkere woud wat achter het gebouw lag en dat was een plek waar ze niet mochten komen. Of beter gezegd; niet kónden komen omdat een hek er wel voor zorgde dat je enkel in de tuin kon komen, als je al toegestaan was om een frisse neus te halen dan toch. Nicola niet tenminste, want die privilege had ze verspeeld door één van de broeders te bijten vorige week. Eigen schuld, als ze het haar zouden vragen. Ze hield er niet van om aangeraakt te worden namelijk, niet als het van haar uit kwam. Haar nagels hadden wat aan het steen van haar 'raamkozijn' gepulkt, wat ervoor zorgde dat kleine stofdeeltjes op haar bed vielen. Niet dat ze er daadwerkelijk in sliep eigenlijk... Daarom zat ze ook gewoon, ze had haar benen opgetrokken en één arm rond haar benen gelegd.
Waarom ze ook alweer hier was beland, anderhalve maand geleden, wist ze niet zeker meer. Dat zorgde dan ook voor een moeilijke frons op haar voorhoofd en dat zorgde op z'n beurt weer voor hoofdpijn. Met zacht gejammer had ze dan ook haar hand tegen haar slaap gelegd, waar nog vaag twee rode plekken te zien waren. Als haar donkere lokken niet langs haar gezicht hingen dan toch. Heel even was ze zo blijven zitten. Wat ze wel wist namelijk, was dat 'Moorside Asylum' heel groot op het hek had gestaan toen ze hier voor het eerst binnen was gekomen. Natuurlijk had ze toen al geweten dat er geen uitweg meer zou zijn... Je was gek als je dát zou denken, als je ook maar zou proberen om weg te komen en hoop te houden met zo'n dergelijke en belachelijke gedachte. De enige uitweg was in een lijkenzak of tussen zes planken als je familie nog iets om je gaf.
Omdat Nicola haar buik iets knorde, had ze weer op gekeken uit haar eigen gedachten. Eten. Stilletjes was ze dan ook iets overeind gekomen en was ze haar bed iets af geschuifeld. Tot... Tot er een gigantische kakkerlak (no spiders specially for you) op de grond zat en zij er langs zou moeten lopen. Met grote ogen staarde hij even naar het ding wat vrolijk met zijn voelsprietjes wat rondzwiepte. Dat was misschien nog wel erger dan alles wat hier in dit gebouw gebeurde. Kakkerlakken, spinnen, ander ongedierte. Ratten als je even pech had. Een ijselijke gil van haar kant volgde dan ook terwijl ze recht op haar bed was gaan staan en ze haarzelf met haar rug plat tegen de muur aan had gepind.


Levie zat al een goede drie jaar in het asylum en hij vermaakte zich prima. Vergeleken met de rest was hij nog best normaal... Op bepaalde dingetjes na dan. Dingen die schijnbaar niet buiten deze muren hoorden, maar goed. Hij vond het prima met brood als ontbijt en lunch, en één of andere brei als avondeten. Kaarten met de minder bedeelde, wat rondlopen, en ja... Hij deed gewoon zijn ding. Dat was echter tot Carlyle op een dag binnen was komen lopen en zijn interesse was gewekt. Of nou ja, lopen. Meer gesleurd zoals iedereen hier naar binnen werd gesleurd en de deuren daarna voorgoed achter je gesloten werden. Eenmaal binnen kreeg je eerst een koude douche en werd je dossier in orde gemaakt, en kreeg je een kamer toegewezen. Een gok, als je het Levie vroeg. Maar goed. En hoewel de jongeman meer sliep dan wakker was, was er tenminste iemand waar hij een beetje fatsoenlijk mee had kunnen praten. Buiten de dokters om dan toch, die hem meer irritant vonden omdat hij altijd wel opmerkingen had.
Voor nu had niemand op hem gelet en had hij aan het voeteneinde van een bed gehangen. Die van Carlyle om heel precies te zijn en zijn goudkleurige ogen hadden de jongeman even bestudeerd vooral hij iets fronste omdat hij zowaar beweging zag. ''Welcome back tot he living.'', merkte hij dan ook met een flauwe glimlach op. Hij was zelf ook overeind gekomen en dichterbij gestapt, waarna hij wat dingen ophield. ''Breakfast is served. We have water, and bread... And, oh! Suprise, bread.'', greens hij. Iets afwachtend had hij naar beneden gekeken tot hij een reactie zou krijgen.

Desmond was overgeplaatst, omdat er schijnbaar een 'ongelukje' was gebeurd waardoor het huidige hoofd van 'Moorside Asylum' niet verder had gekund, letterlijk had hij begrepen. Met een zucht keek hij het kantoor even rond en kwam tot de conclusie dat het een puinzooi was. Dit was niet zijn manier van organiseren dan toch. Hij keek even door wat stapels dossiers heen, waardoor hij er wel achter kwam dat de dingen gestapeld waren, maar dat ze behoorlijk achter liepen hier. Om wat voor reden dan ook. Dit ging nachtwerk worden en dat betekende dat hij dus nog wel even zou zitten hier op kantoor. Maar eerst... werk verdelen. No way dat hij dit allemaal zelf ging doen, hij had wel andere dingen te doen daarnaast. Zorgen dat er frisse lucht binnen kwam bijvoorbeeld en dat deed hij dan ook door het raam wagenwijd open te zetten voor hij een stapel documenten van zijn bureau had geplukt.
Gisteren had hij al een soort van kennis gemaakt met iedereen, de nodige mensen dan toch. Hij had geen behoefte om te patiënten beter te leren kennen. Met zijn armen vol was hij zijn kantoor uitgelopen, richting de andere kant van de gang, waar meerdere kamers te vinden waren. Zonder te kloppen had hij een deur met zijn voet open geduwd en was hij ook zonder aankondiging naar binnen gelopen, om de stapel met documenten op een ander bureau te laten vallen. Oké, hij was redelijk fit, maar het woog nog best wat. Hij haalde dan ook een hand door zijn halflange haren voor hij naar Belzar op keek.
''This needs to be done.'', deelde hij maar simpel mee. ''And no worries, I am not giving you all the work. I will do the rest myself, but it is too much for one person to handle.'', verzuchtte hij. ''I don't know what everyone did here, but it seems it was not much.'', uitte hij zijn frustratie dan ook maar. Die frustratie was op het vorige hoofd gericht dan toch, die had immers iedereen aan moeten sturen en moeten zorgen dat de dingen gedaan werden. Als hij dan al hier geplaatst werd, dan wou hij zorgen dat dit Asylum één van de besten werd.

Re: ORPG] It was more fun in hell anyway.

Carlyle Ambrose

The red haired guy was just slowly waking up, earlier than yesterday, when he heared a voice. A groan escaped his throat as he turned around. "How many times haven't I told you to leave me alone? I was fucking sleeping." Carlyle groaned before finally turning around to face Levie. Slowly he opened his eyes, which already looked annoyed that he was awake, and looked at what Levie had in his hands. "No thanks. Don't they have anything else for a chance? Seriously I don't know how you can eat all this shit." He said annoyed and sat up on the bed. Carlyle was waking up more and more easily every day but he still would rather be sleeping. although he wasn't as tired anymore now as before it still did impact his mood. Then again.. That was probably also why Levie was there in the first place. "You better eat up though. You have five minutes and you're going to need that energy." Carlyle said and tapped on the bed to signal levie to sit down. What could he say? Start of an attack and he just wanted to sleep and eat. During an attack he only wanted to sleep and you would have to force him to eat, which was actual forcing in here because he would never eat bread during an attack. But recovering from an attack? That was a whole other story, one that involved less sleeping and more sexual activities, whether that was with or without a partner.

Warren Morgan

Warren, unlike most other patients, didn't wake up, no he was still awake. Like usual for him he had been awake the whole night. Most of it was spent in his own room trying everything not to get bored, which was hard because most things to occupy ones mind would be easier with light and all lights, at least for patients, would be turned off everyday at 23:00. Ever since morning though he made his way to the common room and was reading there. He was really focused on the book when he heard a sudden scream that made him almost jump up from the chair. Was that a real scream? He thought for a second before deciding it was likely to be, seeing as how they're in an asylum after all, and started pacing out the common room and through the halls. It didn't take him long to walk past a room where a girl was standing on her bed. He didn't realize it at first so he walked past her but quickly walked back as realization hit him. "Were you the one that unleashed that banshee like scream? Is everything alright?" He asked as he stood in the door opening. It was never a good idea to just walk into someone else's room in here, because he never knew what they would do. And even though he has been in here for over a year now he still didn't know everyone that well. Or... Except for one person, but she was so murderous and insane that everyone would know to stay away from her within a week.

Belzar LaVeyan

The guy, who was probably next to Alice one of the more insane people in the whole building, was sitting at his desk going through some vials labeled with different venoms and the like while smoking a cigarette. Then without any warning someone opened his door and barged in, dropping documents on his desk. "Good morning to you too. For future reference, knocking is highly advised and prefered. For if a snake is out you might get bitten by suddenly barging in, or worse.. Me." Belzar said annoyed. "You might be the new boss around here but you do well to remember why you are. We don't want any more /accidents/ to happen." He warned. not that it was a threat, a sincere warning. Since a good bite from a few of his 'pets' was enough to put a human being out of service forever. And then there were some patients... If you'd turn your back at them you would walk away wounded at best. Belzar looked through the documents that Desmond gave him and saw Alice's file in there as well, he took it out of the pile and handed it back to Desmond. While taking a drag from the cigarette he adressed Desmond. "You better take this one. Familiarize yourself with her and her file, and don't turn your back to her. It was partly because of this why the last one couldn't continue working. as for what everyon did here.. Trying to get through the days without turning insane themselves. Now shoo. No use in complaining about the work instead of working. If you want things to be done you should give me the time." He just said. Yeah he wasn't the nicest guy around. But what could be said? He wanted to continue his work on the patients. All this.. paperwork, it was just too boring and beneath him. What use was there to update the files if you could just work with the living, or well at least for now, subjects and remember what was going on. He just never had the time to do all the paperwork.

Alice Liddell

Hey kid wake up Alice heard in her head. Rise and shine~ another day has begun Another voice echoed in her head. Alice opened her eyes and saw her all to familiar room. She tried getting up but found she could hardly move her legs. Look down. A deep voice said and Alice looked at her legs. From under the blanket she saw chains connected to the bed. She hastily threw the covers of herself and saw her legs were bound to the bed by chains as well as her wrists, although those had a bit more room. "What..? WHAT!?" She screamed almost immediately.
I know, I know. How dare they even touch us!? They're beneath us! A high pitched voice sounded and Alice just got angrier. I'm going to bite their throaths open when they come here! The deep voice said. Alice herself though moved her hands to her temples and when she touched them she let out an annoyed groan. That explains why she couldn't remember how they got her here. Shock therapy and probably drugged afterwards as well. She swore she would get her revenge someday. "Are any of you idiots awake!? I know you're there!" Alice screamed. "Yes we DEMAND to be RELEASED this very instant!" She screamed in a higher pitched voice and let out a resounding maniacal laugh.

"Be daring, be different, be impractical, be anything that will assert integrity of purpose and imaginative vision against the play-it-safers, the creatures of the commonplace, the slaves of the ordinary."
- Cecil Beaton

Re: ORPG] It was more fun in hell anyway.

Nicola had verstijfd op haar bed gestaan, in het witte ding wat ze tegenwoordig aan had. Het was ergens misschien wel wat te groot, het schoof ook constant vervelend van haar schouders af. Maar dat was nu haar laatste zorg nu een kakkerlak haar kamer binnen was gedrongen. Hoewel ze dankbaar was dat het geen rat was dan toch. Dan had haar hart het niet overleefd. Met grote ogen had ze naar het ding gekeken, tot er ineens een figuur in haar kamer verscheen en haar grote, blauwe ogen naar de persoon in kwestie staarde. In eerste instantie schreeuwde haar hoofd dat er een onbekend persoon in háár kamer was, dat hij er niet hoorde en dat hij weg moest... Maar haar angst was groter op dit moment. Misschien moest ze er gebruik van maken. Misschien. Twijfelend had ze hem dan ook aangekeken terwijl ze haar handen krampachtig langs haar witte jurkje had gehaald om ze 'schoon' te vegen. Natuurlijk waren haar handen niet vies, enkel rood van de irritatie doordat ze dat constant deed.
''Cockroach.'', wist ze uiteindelijk te piepen waarbij de tranen al in haar ogen sprongen en ze naar het grote ding had gewezen. Wel, voor haar was het groot dan toch. Grote kans dat ze weer uitgelachen werd. Dat gebeurde wel vaker, maar haar angst voor dergelijke insecten was serieus aanwezig. Al was dat niet de reden waarom ze hier zat dan toch. Veel mensen waren panisch voor insecten en het was meer de voelsprieten en de zes pootjes waar ze niets van moest weten. Nog niet te spreken over dat ze helder genoeg was om te bedenken dat die beesten een explosie nog zouden overleven. ''Please.'', smeekte ze hem nog haast ook.

Levie rolde met zijn ogen toen Carlyle het weer nodig vond om hem wederom te herinneren aan het feit dat hij al honderd duizend keer had gezegd dat hij hem met rust moet laten. Gelukkig was hij koppig genoeg om dat het ene oor in te sturen en het andere weer uit. ''You were awakening, so you weren't actually sleeping anymore.'', haalde hij nonchalant zijn schouder op. ''I spent a long time at the end of your bed, so don't get started with me.'', waarschuwde hij de jongeman toch wel op een iets serieuzere toon, waarop hij het brood en het glas water weer op het metalen kastje naast het bed had gezet.
"I already ate, thank you. The morning is already over, so I had my breakfast and lunch.'', mompelde hij. Hij was neer gezakt op het matras en haalde een hand door zijn tegenwoordig warrige krullen. Oké, eerlijk toe gegeven? Hoewel hij niet klaagde, hij had ook wel zin in een biefstuk met boontjes en simpel aardappels. Maar dat was een luxe die je hier niet ging krijgen, tenzij je wou gaan stelen en daarop stonden straffen die hij liever niet onderging. Een ijsbad was niet fijn en een stok op je rug trouwens ook niet. Dat had hij de harde weg wel geleerd en er liepen dan ook genoeg patiënten rond die letterlijk de littekens op hun rug hadden staan door de jaren heen.

Desmond had een zucht moeten inhouden bij de woorden van Belzar. Hij had de man even priemend aangekeken met zijn hazelbruine ogen. Hij had in eerste instantie niet eens geantwoord omdat de man schijnbaar niet uitgesproken was en een waarschuwing zijn kant op schoof. ''The last patiënt who tried that ended up worse than most here.'', deelde hij maar simpel mee. ''And the docter who got that privilege was very happy about it, so maybe we should do it this way and let those accidents happen, no doubt you would be highly happy about it too.'', sprak hij simpel zonder verder op de waarschuwing zelf in te gaan. Desmond mocht dan een 'normale' man lijken, maar wat hij wel deed was het supporten van dergelijke onderzoeken. En het interesseerde hem geen fluit hoe die onderzoeken gedaan werden.
Toch had hij het dikke document van Belzar over genomen en fronste hij even bij het zien van de naam die erop stond. ''Yes... I heard about her. Didn't see her yet though.'', mompelde hij terwijl hij het vluchtig even doorbladerde en tot de conclusie kwam dat er schijnbaar geen progress gemaakt was gezien er veel dubbele dingen in leken te staan die het document vooral op vulden. ''And the most crazy one too, if I must believe it. Twelve inocent people, it was?'' zuchtte hij.
Een wenkbrauw ging even omhoog bij de opmerking over het 'insane' raken. Een mondhoek trok dan ook omhoog met een zachte lach. ''I don't believe in being completly sane if you work in a asylum.'', deelde hij maar simpel mee voor hij zich om had gedraaid om zijn terug weg te maken...

Re: ORPG] It was more fun in hell anyway.

Carlyle Ambrose

He wanted to reply to what Levie was saying, about him waking up so he wasn't actually sleeping anymore and that he shouldn't get started with the guy. But truth be told he just couldn't bother anymore. Although he didn't reply in words he still replied a bit in another way.. A sigh escaped his mouth.
As Levie put the food on the night stand and said he already had both breakfast and lunch Carlyle smirked. Now that interested him. 'Oh?" He said as he sat up next to Levie. "So you already had some food, hm?" He smirked and brushed the guy's hair to the side. "Well that is quite fortunate." He grinned as he pressed his lips on Levie's neck. "Good to see my personal gym is stocked full of energy. And here I thought my workout would need to wait." Carlyle whispered.
He traced his hand down over Levie's chest, abs, hips and down the inside of his thigh. Then back up again and going with his hand under the guy's shirt, letting his fingers feel every muscle under them as he reached up to his chest and paused there for a mere second. He pressed another kiss on Levie's neck afterwards he teasingly licked the guy from where he kissed to his chin. Carlyle stopped there, interested to see what Levie was going to do. Ofcourse he knew Levie was waiting for this, why else would the guy have stayed at his bed for so long? And he didn't mind at all to indulge the guy a bit. If only he could get it in the other guy's damned head to not wait at his bedside. He really hated that, not only if Levie did that but anyone in general. It was already bad enough he slept for almost the whole day and behaved like a toddler. He didn't need any witnesses to that.

Warren Morgan

It took a while for the girl to react, but as to not to trigger any possible fits he stood still and just waited. You never knew whit the people in here what they could and would do. After a little while the girl just said 'cockroach' and he looked at where she pointed. "Ah" He said and walked into the room, kneeling in front of the cockroach. "This little guy? He's harmless." He smiled. She said please though so he gave her a smile and picked up the cockroach, after which he stood up, walked out of her room and to the end of the corridor where he quickly tossed the little guy off the stairs, knowing damn well you couldn't do anything about them, especially in a place like this. Then he walked back to the girl's room and once again stood in the door opening, not just barging into her room. "He's gone now. It's all okay. Are you allright?" He asked, slightly worried since she sounded as if she was going to be murdered when she screamed. "The name is Warren. What is yours?" He asked calmly. Since they were pretty much guaranteed to stay in there for the rest of their lives it didn't hurt to try making friends from time to time, right? At least if the other person wasn't planning on killing everyone, including you.

Belzar LaVeyan

Belzar only laughed when Desmond acted all high and mighty when he said the last patient that tried to hurt him ended up worse than most of the ones here. He had no doubt in his mind that it was true. However he also had no doubt in his mind that when talking about the case of Alice... Well there wouldn't be any worse. Death would even be better for her. But there was absolutely no way that Belzar would allow that little girl to end up dead. Was she a horrible person? Yes. Did she deserve to die? Oh definitely. Would she murder everyone here given the chance? You could count on it. But even then.. No. Belzar would never allow her to die. She was one of the most interesting patients here with an extraordinary mind that Belzar loved to conduct research on. And besides that.... She reminded him. Reminded him.. of himself. Killing her would be like killing himself.
However when Desmond told him that he would allow Belzar to continue experiment on the patients he raised his eyebrow and looked at Desmond with a questioned look before raising the corner of his mouth in a devilish smirk. "If you thought for one second that I needed reason or approval for the treatments then you must be completely deranged yourself. With all due respect but why don't we just let the running the asylum part up to you and the patients up to me? That works best in my experience."
Belzar smiled when Desmond not only took the Alice file but also looked it over quickly on the spot. "Yes she is our most troubling patient, and one of the most interesting minds in the world." He grinned. Belzar nodded as Desmond asked about Alice's victims. "Twelve people indeed. Although the innocent or guilty depends on who you ask. When you get one who believes all twelve are innocent then you are lucky. However... Having one who doesn't know about all twelve and believes no murders happened.. Oh you've hit the jackpot. Unfortunately only had the pleasure once." Belzar said, actually talking about Alice her different personalities. Just as he was about to tell Desmond more about his favourite patient he could hear a maniacally laugh echo throughout the building. "Ah. She's awake. Or he... Them." Belzar smirked. "If you want to see her I can advice you to follow the laughter. She should be bound and harmless. For now.."

Alice Liddell

Noone was approaching and it was annoying her more and more every second. "Are you people deaf!? IS IT NECESSARY FOR HEADS TO ROLL!?" A high pitched voice yelled. "Come over here little snacks, I dare you! Let's see who gets caught now." A deep voice yelled with a growl. "It isn't for nothing they say 'The jaws that bite, the claws that catch.' Beware me! Next time it is your flesh that is caught between my teeth! Now release us!" The same deep voice growled. Then a bit higher and more feminine voice just laughed like a maniac. No words, just laughter.

"Be daring, be different, be impractical, be anything that will assert integrity of purpose and imaginative vision against the play-it-safers, the creatures of the commonplace, the slaves of the ordinary."
- Cecil Beaton

Re: ORPG] It was more fun in hell anyway.

Voor Nicola werd het er niet beter op toen de jongeman zei dat het beest 'harmless' was, en 'little'. In haar beleving was het zo groot als een rat, ze wist ook dat ze vrijwel onverwoestbaar waren. Je kon je voet erop zetten en ze liepen vrolijk verder. Het was gewoon het idee dat zoveel pootjes over je heen wandelden. Het waren niet alleen kakkerlakken, ook spinnen, mieren, vlinders zelfs. Ze had er gewoon niets mee, en dat was heus niet omdat ze gek was. Dit was gewoon een doodnormale fobie die elk persoon kon hebben. Dit was iets wat haar maakte tot wie ze was, ze had heus ook dingen waar ze niét bang voor was en waar anderen wel weer bang voor waren.
Haar adem leek meteen te ontsnappen toen de jongeman het beest oppakte en haar kamer verliet. Ze zakte dan ook als een soort pudding weer in elkaar op haar bed, met haar knieën nog omhoog dan toch en haar handen naast haar op het matras. Het dunne matras wat eerder als een plank aanvoelde dan toch en haar kussen was zo plat dat het een dun stukje stof leek. Heel even had ze haar ogen gesloten, tot de jongeman weer in haar deuropening verscheen. Haar blauwe ogen waren dan ook meteen weer op hem gericht. Het duurde even voor alle woorden goed bij haar aankwamen. Zo op een afstand had ze echter nergens problemen mee dan toch. Daar vergisten mensen zich in, dat ze helemaal geen contact wou of zo. Dat was niet waar.
''Nicola..'', mompelde ze dan ook als antwoord op de vraag wat haar naam was.
''And I'm alright. Now.'', volgde er zacht achteraan. Ze was hem heus dankbaar dat hij het ding voor haar weg had gehaald. Hoewel de exacte woorden, om hem te bedanken, niet uit haar mond waren gekomen dan toch. Het was voor haar een beetje raar dat er iemand daadwerkelijk op haar gegil af was gekomen, normaal werd je gewoon genegeerd en had ze waarschijnlijk niet eens geslapen vannacht. Voor zover ze sliep op het keiharde bed dan toch.
Verwoed stopte Nicola wat van haar donkere lokken achter haar oren, waarna ze wat meer rechtop ging zitten. ''Are you new?'' vroeg ze toen maar, nadat ze haar moed bijeen had geraapt om die vraag te stellen.

Natuurlijk had Carlyle moeten zuchten. Hij zei maar niets en reageerde er dan ook niet op, nog niet eens door een blik. Het was goed zo, hij was werkelijk een klein kind van tijd tot tijd en het was maar goed dat Levie er langs kon kijken, langs al die dingetjes die mee kwamen met zijn slaap en het ontwaken daarvan. Een grijns sierde hem echter bij het horen van Carlyle zijn volgende woorden en de kus in zijn nek die daarop volgde. Uiteindelijk was hun relatie best bijzonder te noemen, het was niet eens een relatie dan toch. Slechts een vervulling van behoeften die ze elders niet konden krijgen. Hoewel Levie zeker wel bezitterig genoeg was om de jongeman te claimen en hij hield er dan ook niet van als een ander advances probeerde te maken, verkeerd keek of een opmerking maakte.
''Since when am I a personal gym?'' merkte hij vermaakt op. ''Last time I was checking, you were mine and not the other way around. I am the one that is waiting.'', gniffelde hij. Dit vermaakte hem wel. En daarom had hij zichzelf ook iets gedraaid en zijn hand naast de jongeman op het bed gezet, zodat hij iets naar voren kon buigen, tot Carlyle weer met zijn rug op het bed lag. Zijn donkere ogen bekeken het gezicht van de man onder hem even, zoals hij al heel vaak had gedaan. Wakker of slapend.
''I really don't get it why they want to 'cure' you.'', merkte hij op. ''I rather like it this way.'', mompelde hij nog voor hij verder naar voren boog om zijn lippen op die van Carlyle te drukken en hem te kussen. Hoewel dat meteen over ging in iets wat meer lust betrof, maar dat maakte het juist leuk. Dit was puur om hun behoeftes te laten settelen, als dat al ooit mogelijk was. Hij wou niet eens weten wat er gebeurde als ze ooit betrapt werden, dus misschien was het maar goed dat niemand moeite nam om te checken wat er in de kamers gebeurde.

Desmond zijn wenkbrauw ging even hoog als die van Belzar, waarop ze elkaar slechts even aan hadden gekeken. Hij vond het bijzonder dat hij hier neer gezet werd als iemand die hier voor zijn lol was of zo, terwijl hij hier was om dit asylum te runnen. Hij zuchtte dan ook even en schudde zijn hoofd.
''The patiënts are the very... things, that keep this asylum running. Everything is under my watch, if not, why am I even here then, hm?'' merkte hij op. ''So, wit hall due respect to you too, I am still the boss and you will report to me with everything that is worth reporting. Even if someone wets his bed on regular base.'', besloot hij en de toon in zijn stem had meteen aangetoond dat het niet voor discussie vatbaar was. Prima dat hij zijn experimenten uit wou voeren, Desmond was er niet op tegen, maar hij moest toch echt van alles op de hoogte zijn. Hij ging het niet aan om dit asylum kwijt te raken onder zijn gezag, wanneer er inspectie kwam of iets anders. Geen haar op zijn hoofd die eraan dacht, hij was van plan dit gebouw de meest bekenste asylum in de historie te maken en niemand die hem in de weg ging staan.
''Ah, her different characters. personalities, or whatever.'', mompelde hij. ''And I suggest you walk with me. Then it would be your second pleasure. And maybe you can tell me something more then, it is more interesting to hear someone talk than reading just words.'', greens hij waarna hij zich omdraaide en al vooruit ging. Hij ging er vanuit dat Belzar gewoon zou volgen.