ORPG] You cannot lose your humanity to fear...

Re: ORPG] You cannot lose your humanity to fear...

"There is your answer" riep hij toen de hel los brak. Hij trekt haar een deuropening in en houdt haar dicht tegen zich aan. De hele stad leek te trillen en de chaos vulde de straten met puin. Hij wist dat ze er niet zoveel van begreep maar tegelijkertijd kon hij haar niks uitleggen. Of in ieder geval niet zoveel. Omdat hij het zelf ook nog steeds moet uitvinden - nog niet af

Re: ORPG] You cannot lose your humanity to fear...

Raisa had fronsend naar Eli gekeken en kantelde haar hoofd iets. ''Why?'' vroeg ze niet begrijpend. ''Everyone undergoes that treatment when they arrive from another station, so they are sure there are no kabane's on board.'', mompelde ze omdat hij haar gesust had. Ze probeerde het heus te begrijpen, maar soms leek het wel alsof Eli van een hele andere planeet kwam en dat ze hem gewoon niet kon begrijpen. Of zij kwam van een andere planeet, dat was misschien een nog betere beschrijving van de hele situatie. Maar ze wist ook dat het inderdaad niet iets was om mee te koop te lopen.
Half struikelend was ze achter Eli aangelopen, terwijl ze met hem mee getrokken werd. Ze snapte even helemaal niets van wat Eli nu allemaal wou eigenlijk. ''Why?'' vroeg ze dan ook weer omdat ze het opnieuw probeerde te begrijpen en niet meteen conclusies wou trekken, omdat ze wist dat dat niet werkte. Er leek nog zoveel te leren zijn en het werd er voor haar helemaal niet makkelijker op met alle emoties en gevoelens waar mensen mee leken te kampen. Ze kon enkel blij zijn dat ze daar niet mee hoefde te dealen, anders had ze doorgevraagd. Nu wist ze wel beter dan dat.

De trein die op het station af raasde liet zijn honk niet weerklinken toen het station dat wel deed, dat was puur om te weten of er mensen aan boord van een trein waren en of er nog wel mensen op een station te vinden waren. Kabane's zouden niet aan een touwtje trekken om een teken van leven te geven. Maar de trein minderde ook zeker geen vaart en reed met volle vaart op de brug en poort af.

Julian zuchtte even bij het antwoord wat hij van Brianna kreeg en liet met grote stappen achter haar aan. Hij wist dat hij haar ook niet bepaald kon bevelen om terug te gaan omdat ze zijn meerdere was, en hem juist bevelen gaf als het erop neer kwam. Fronsend bleef hij echter stilstaan toen zij dat ook deed en zijn frons werd nog dieper toen ze aangaf dat iets niet goed voelde, alsof er iets ging gebeuren. Dat maakte dat hij kort een mondhoek omhoog trok en haar hand van zijn borst haalde, zodat hij weer op een gepaste afstand van haar kon gaan staan.
''If it will calm down that feeling, we will check out the habor were our train is stationed. I can asure you everything is fine and that the train is fine too.'', glimlachte hij. Anders hadden ze het allang geweten en waren er al maatregelen genomen ook. Dus hij snapte niet zo goed waar haar gevoelens en gedachten wegkwamen, maar als het haar gerust stelde dan zouden ze er wel even gaan kijken en konden ze daarna weer terug zoals haar vader gewenst had, gewoon waar ze hoorde en in veiligheid tot hij terug zou keren.
''This way.'', gebood hij haar nog zodat ze een binnenweg konden nemen. Op de rest was hij maar niet in gegaan, want ze wist even goed als hem dat ze hier niet zomaar weg kon. Was het maar zo'n feest, of eigenlijk niet, want er waren ook genoeg treinen die niet terug waren gekeerd om wat voor reden dan ook.

Een gigantische knal weergalmde samen met een dreun die meer deed denken aan een aardbeving. Ware het niet dat het puin om je oren heen vloog wegens de poort die uit elkaar knalde toen de des betreffende trein er met volle vaart tegenin reed. Deze werd van zijn rails gelanceerd en knalde zo onderste boven, waarbij er ook een hoop mensen gelanceerd werden. Mensen die nu kabane waren, de hele inhoud van de trein was geïnfecteerd geraakt. De paniek was dan ook niet uit te leggen toen dit alles gebeurde...

Re: ORPG] You cannot lose your humanity to fear...

Haar hele leven is ze in een beschermde omgeving opgevoed en groot geworden volgens de normen en waarden van het Koningshuis. Ze is precies geworden zoals haar ouders dat van haar wensten. Een jongedame, welgemanierd en met respect. Van de kalme manier waarop zij spreekt tot aan de manier waarop zij met anderen omgaat. Hoewel haar ouders moeilijk om konden gaan met haar eigenwijsheid en koppigheid, namen ze deze eigenschappen van hun lieftallige dochter maar voor lief. Zo veilig als haar omgeving was geweest, was dat nu niet meer. Allang niet meer. Het is een geluk dat Julian bij haar is. Zonder hem was zij hoogstwaarschijnlijk nergens.
"I know, but it feels like something is about to happen" antwoord ze. "If not now, then when?" vraagt ze hem. Ze stopt met lopen en gaat dicht bij hem staan. De mensen zouden niet weten wie zij was, omdat de koning haar verschijning ten strengste geheim had gehouden. Haar vader heeft altijd alles gedaan om haar te beschermen. "And we need to get away from this place. This place seems like it is no good..." zegt ze zacht, terwijl ze haar hand op zijn borstkas plaatst. Hij is een kop groter dan haar, dus kijkt ze ietwat omhoog, om hem recht in zijn ogen aan te kijken.

Tegenwoordig was het een kwestie van de ene trein in en de andere weer uit, met het doel om te overleven. Bovendien was Raisa zijn verantwoordelijkheid en moest hij koste wat kost, haar leven beschermen. Moest er een situatie komen waarbij hij haar leven voor haar zou moeten geven, dan zou hij dat zonder twijfel doen. "No, not of us, believe me" zegt hij kalm. De mensen waren bang voor de echte monsters, vreesden voor hun levens en dat van hun kinderen. "Ssssh, nobody needs to know we were locked up. It's our secret" lacht hij. Hij loopt met een stevige pas door en stopt even als hij voor twee verschillende steegjes komt. Hij moet even nadenken welke de juiste is en loopt vervolgens door. De man waar hij mee heeft afgesproken is er al en heeft de beloofde goederen in een uitstekende staat bij zich. Hij vraagt zich even af hoelang deze man al hier is.
"A business doing pleasure with you, sir" bedankt hij de man. Hij neemt het zwaard aan en stopt deze in zijn holster. Zijn vorige zwaard is bij de laatste aanval gesneuveld. Hij pakt Raisa's hand en trekt haar mee, de steeg uit, in de hoop dat niemand hen heeft gezien. "We need to be at the gate as soon as possible" besluit hij.

Re: ORPG] You cannot lose your humanity to fear...

Choice of outfit.

Raisa was enkele dagen geleden aangekomen met Elijah, met een transport-trein. Wat ze hier precies deden wist ze niet en dat ging haar ook helemaal niets aan eigenlijk, omdat het niet haar zaken waren en daarbij hoefde ze niet over zulke dingen na te denken. Ze stond hier maar om één reden en om diezelfde reden liep ze achter hem aan. Hoewel ze heus even de kans nam om wat dingen te bekijken terwijl ze door de straten heen richting het station zelf liepen, waar Elijah met iemand af had gesproken om een 'bestelling' op te halen. Dat terwijl ze toch best wel nagekeken werden, omdat ze natuurlijk drie dagen in quarantaine hadden gezeten.. dat omdat iedereen doodsbenauwd was dat er iemand een kabane was. Het was normaal voor iedereen die arriveerde, zelfs belangrijke mensen ondergingen dezelfde behandeling. En toch bleven mensen bang daarna en dat was iets wat Raisa moeilijk kon begrijpen, emoties en gevoelens over het algemeen trouwens.
Nonchalant vouwde ze haar handen achter haar hoofd en keek ze kort omhoog naar de blauwe lucht vooral ze iets sneller ging lopen, zodat ze een beetje schuin achter Elijah belandde tijdens hun 'wandeling'. ''They are afraid of us.'', merkte ze dan ook op. Het was niet zozeer dat het haar kon schelen, het was meer dat ze het verachtte dat de mensen zich zo lieten leiden door hun angst en die minachting was ook terug te horen in haar stem. ''And I am not completly sure it is because we are from outside this station and spend 3 days in a cel, or that they are afraid of ús.'', mompelde ze bedenkelijk terwijl haar bruine ogen de mensen langs gleden. Het was niet ongewoon dat mensen met wapens over straat heen liepen, zo hun ook.
Raisa bleef stilstaan toen Elijah dat ook deed en kort had ze even over zijn schouder mee gekeken naar het zwaard waar ze voor gekomen waren. De ingrediënten ervoor, het lichamelijke ijzer wat een kabane's hart beschermde, hadden ze zelf verschaard maar zelfs zij moest toegeven dat de man in kwestie goed werk geleverd leek te hebben.
Haar handen zakten dan ook weer naar beneden en heel even keek ze naar het handvat van haar eigen zwaard, hoewel ze voorkeur gaf aan de piercingguns die om haar middel hingen. Het was gewoon effectiever en als dat niet meer werkte, kon ze haar zwaard gebruiken om hoofden van rompen te scheiden. Dat was ook effectief om een kabane neer te halen, maar dan moest je wel genoeg kracht hebben om iemand ook daadwerkelijk te kunnen onthoofden. En als je even pech had, had je een kabane die door ervaring uit zijn gewone leven een zwaard of iets beet kon houden en dan had je een middeleeuws zwaard gevecht. Dan was een piercinggun toch veel effectiever.

Ondertussen raast er een trein op de poort af...

Julian zuchtte even. Hij had het maar druk sinds de vader van Brianna had besloten te vertrekken wegens één of andere oproep van mensen die zelfs hij niet kon weigeren en negeren. Dat betekende dus dat alles van dit station in haar handen lag, zo ook de masterkey van hun kostbare trein en was het zijn taak om te zorgen dat haar niets overkwam in haar vaders afwezigheid. Iets wat nog best een taak was, want de prinses was een koppige jongedame en eigenlijk deed waar ze zelf zin in had. Dat betekende dat ze op weg waren naar het station, met nog wat wachten die achter hen aan liepen en geen vragen stelden. Ze volgden gewoon, zoals hen opgedragen was.
''Princes, I know you are curious about the train and such. But there is another time we can check things out, it just arrived three days ago and they are still doing some construction work and checking...'', probeerde hij nog maar een keer in hoop dat ze toch een beetje ging luisteren. Uiteindelijk was zij niet de enige die nieuwsgierig was, vele andere mensen. Maar sommige mensen reisden gewoon niet en dat was maar goed ook, want als hij de verhalen van buiten de muren moest geloven dan zouden ze hun landen nooit meer terug krijgen. Zo simpel was het eigenlijk... Een trieste vooruitzicht, want dat betekende dat er bepaalde groepen wel buiten de poorten moesten komen, om te zorgen dat het voedsel hier ook bleef bestaan.

De trein komt dichter, en dichterbij...

Re: ORPG] You cannot lose your humanity to fear...

LOVE YOU

ORPG] You cannot lose your humanity to fear...