Search for posts by ALot
1 | 2 | 3 | 4 | » | Last
Search found 35 matches:
Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.
from ALot on 08/26/2018 07:52 PMRose
Zijn iets wat verraste blik over de pioenrozen deed haar glimlachen. Ze was gewoon niet van de standaard rozen en al helemaal niet door haar naam. De vergelijking werd toch wel snel gemaakt. Ook vond ze het wel een goed idee om misschien een mis te kunnen doen, maar dat viel altijd nog met de bloemist te regelen tegen de tijd van de bruiloft. Ook zou ze haar vriendin hier bij willen betrekken, Emma had een goede smaak en ze wilde gewoon dol graag zien hoe dit alles zou uitpakken. "Ja, pioenrozen." Sprak ze op haar beurt met een iets wat geamuseerde glimlach rond haar lippen. Voor nu wist ze wel wat ze zelf kon regelen en bij sommigen dingen zou ze hulp vragen van Emma of haar moeder.
Het was een fijn idee dat haar ze bruidsmeisjes en jonkers konden worden, ook als een soort kleine afscheid en zodat ze konden zien hoe het ook kon worden. Al had ze nu een afspraak met haar vader betreft het zelf kiezen van de toekomstige bruid of bruidegom bij haar broertjes en zusjes. Al snel antwoorden Nathaniel op haar vraag, ergens verbaasde het haar dat hij enigszins was. Dan had hij vast en zeker nooit de gezelligheid de spelletjes en de ruzies meegemaakt waar zij mee om moest gaan in haar jeugd. "Vrienden kunnen ook als familie aanvoelen inderdaad." Ze had immers hetzelfde als met Emma, soms leken de twee wel zusjes.
Het deed haar goed hoe hij het Emma en Benjamin samen een leven gunden en stiekem hoopte Rose dat de haar beste vriendin ermee akkoord ging het zou een beter leven betekenen en dan hoefde ze haarzelf ook niet zo schuldig te voelen om Emma het een en ander te laten doen. Opnieuw verscheen er een glimlach rond haar lippen en knikte ze klein op zijn woorden. Ergens had ze een heel beeld voor haar hoe het kon worden, maar dat lag natuurlijk aan alle keuzes die gemaakt werden door haar en de mensen om haar heen. Als of ze er bij weg kon dromen en alles al direct kon beleven.
"Het is er prachtig, ik ken wel wat leuke plekken." Het was waar, ondanks dat ze er nooit mocht komen was ze er vaak genoeg geweest als kind. Stiekem er vandoor gaan en precies op tijd terug keren zonder dat iemand het zou merken. Ze wist een bepaald meer te vinden waar ze vaak genoeg had gezwommen. "Dat lijkt me een goed idee." Bevestigden ze uiteindelijk. Ze wilde graag Benjamin leren kennen en Nathaniel aan Emma voorstellen. Haar blik gleed kort de kamer door waarna haar blik op Nathaniel viel die op stond en haar een hand toe stak. Ze pakte zijn hand zachtjes beet en liet haarzelf overeind helpen. "Dank u wel." Sprak ze waarna ze haar jurk iets recht trok. Rose liep gewoon mee tot dat hij haar vroeg om de paarden gereed te maken. "Dat is goed, ik zie jullie zo." Sprak ze hem weer vrolijk tegemoet. De kus op de rug van haar hand zorgde echter wel voor een kleine blos op haar wangen, ze was zulke aandacht gewoon niet gewend.
Met vrij rustige stappen liep Rose door de gangen heen totdat ze bij de buiten deuren aan kwam. Het was lang geleden dat ze hier zo maar heen liep, maar dit keer had haar vader er niks over te zeggen. Met een grote glimlach liep ze door de prachtige tuinen heen. Het was altijd genieten om hier rond te kunnen lopen, de bloemen te bewonderen en de dieren zien op te groeien. Rose was bij de stallen aangekomen waar de direct naar de paarden toe liep. Ze aaide zachtjes over de neus van het dier. "Oh Lady Rose?" Klonk er verrast door de staljongen die naast haar was gaan staan. "Hallo Frederik, ik wil graag vier paarden gereed laten maken zodat ik met mijn verloofde en twee vrienden weg kan." Ze had haar zin nog niet eens afgemaakt of de jongeman liep direct al richting de beschikbare paarden. "Maar natuurlijk my lady." Weerklonk het.
-
Benjamin
"Ja dat kan, het was ook een verzoek van Rose." Bekenden hij haar. Al was het niet alleen Rose haar verzoek, het liefste nam Benjamin haar zelf in bescherming om er voor te zorgen dat haar niks overkwam en ze niet meer zo hoefden te werken als nu. Dat hij de paarden kon kopen die ze wilde en dat ze er voor kon zorgen. Hun plekje samen opzetten ondanks dat ze bij Nathaniel en Rose zouden gaan wonen. Hij had wel zijn eigen gedeelte, zodat hij zich terug kon trekken, maar nog altijd dicht bij Nathaniel was. Zo konden de twee snel zaken bespreken mocht het nodig zijn bij bepaalden omstandigheden.
Benjamin wilde zich net terug trekken uit de kus tot dat ze zachtjes haar hand op zijn wang plaatsen en hij voelden hoe ze zijn kus beantwoorden. Hij had het totaal niet verwacht dat ze überhaupt zijn kus zou beantwoorden, al had hij het al weer niet anders gewild. Het voelden goed, het bevestigden enkel zijn gevoel op dit moment. Pas toen ze los liet keek hij haar met een iets wat open mond aan. De blos op haar wangen en de iets wat verlegen blik zorgde bij Benjamin zelf voor een glimlach rond zijn lippen. Zijn hand op haar wang liet hij zachtjes over haar huid heen strelen. "Dan is dat geregeld, dan ga je mee." Sprak hij nu toch wat geamuseerd. Hij was blij dat ze het een kans gaf ondanks de omstandigheden, het bestaan van vampiers tot het feit dat ze zo ver weg gingen. Ben bleef rustig zitten bij haar, als of hij wilde voorkomen dat het moment verstoord werd. De vraag van haar kant zorgde er voor dat hij even weg keek om na te denken. "Hmm." Mompelden hij zachtjes. "Alles wat je mee wilt nemen, we kunnen daar altijd dingen halen als je het nodig hebt." Bevestigden hij haar uiteindelijk. Hij kon alles kopen en halen voor haar, maar hij kon lastiger haar bezittingen later ophalen die ze graag wilde behouden. "We kunnen daar mooie jurken halen, paardrijd-kleding en alles wat je maar zou willen." Voordat hij nog eens wat kon zeggen werd er op de deur geklopt. Iets wat verrast keek hij op, hij had Nathaniel niet horen lopen richting de twee. "Ja?" Sprak hij eerst waarna hij Emma voorzichtig overeind hielp. "Wil je mee gaan?" Vroeg hij aan Emma. Het zou leuk zijn, dan konden Nathaniel en Emma ook elkaar leren kennen. Benjamin stond na enkelen minuten recht en streek daarna zijn jasje goed. Hij opende rustig de deur achter Emma en keek Nathaniel aan. Rose stond er niet bij, ze zou vast en zeker al iets aan het regelen zijn.
Be scared and do it anyway.
ReplyRe: ORPG | Look after my heart - I've left it with you.
from ALot on 07/22/2018 05:09 PMMorgan
Deze dag was gewoon een gigantische rollercoaster geweest. Ze was alleen terug gekeerd vanaf het ziekenhuis naar huis waar ze het nieuws eens goed moest verwerken. Ze had een vrij groot gezwel in haar buik waarvan de artsen nog niet wisten of het goed of kwaadaardig was. Ze zou geopereerd moeten worden en dan werd het opgestuurd om te kijken hoe en wat verder. Er was dus gewoon kans de ze straks ziek was, dat ze echt kanker kon hebben. Niet wetend wat ze er mee moest en hoe ze er op moest reageren had ze het thuis verteld aan haar vriend, Daniel. Al leek hij er niet helemaal bij te zijn toen ze het vertelden. Hij deed er luchtig over als of het hem niks kon schelen, althans zo kwam het op haar over. Als of haar leven even niks waard was en het wel weer over ging binnen de enkelen dagen. Het deed haar pijn. Haar vriend, beste vriend en de liefde van haar leven die niet luisterden naar zo iets belangrijks. Als of het niet tot hem door drong en toen ze hem er op wees ontstond er langzaam maar zeker een ongelofelijke ruzie tussen de twee. Morgan was gewoon ontzettend emotioneel geweest, ze wilde haar hart luchten al kreeg ze niet echt de kans. Ze leek zijn woorden nog altijd in haar hoofd te herhalen als of ze haar zelf aanstelden. Oké misschien reageerde ze zelf wat te heftig, maar het was niet niks en wie weet was het wel kwaadaardig en dan? Dan had ze helemaal niks aan Daniel. Na de redelijk zware ruzie had ze wat spullen gepakt en was ze vertrokken zonder nog maar een woord te zeggen. Ze was naar haar ouderlijk huis geweest en daar had ze de rest van de middag door gebracht tot eind van de avond. Er was toch niemand thuis omdat haar ouders momenteel in Griekenland verbleven in hun vakantiehuis. Tegen een uur of elf had ze besloten om haarzelf om te kleden in een zwart jurkje en simpele zwarte hakken. Ze had de behoefte om uit te gaan en gewoon te drinken tot ze er bij neer viel, een enigszins oude gewoonten. Haar haren had ze opgestoken in een iets wat losse knot en haar make-up wat iets meer dan dat ze normaal deed.
Er was een klein uur verstreken voordat ze binnen stond in een van haar vaste clubs. De muziek dreunde al hard door de ruimte heen terwijl er al genoeg mensen op de dansvloer te bekennen waren. Het kwam langzaam op gang en daardoor besloot ze meteen naar de bar te lopen en daar een whisky te bestellen. "Wat kan ik voor deze jongedame betekenen?" vroeg de bartender met een scheven grijns rond zijn lippen. In eerste instantie wilde ze met haar ogen draaien maar ze wist dat het niets zou helpen met het feit dat ze zich aan alles en iedereen irriteerden. "Een dubbelen whisky alsjeblieft." sprak ze terwijl ze het geld op de bar schoof.
Jack
Vanavond was een avond van ontspanning en hangen in de club. Een van hun vaste clubs waar ze al vanaf hun studie kwamen. Hij had hier in de buurt gestudeerd en daardoor had hij zijn prachtige vrouw Ellinore leren kennen. Hier waren zo veel goede herinneringen gemaakt. Een iets wat geamuseerde glimlach stond rond zijn lippen terwijl hij even twee drankjes was gaan halen voor hem en Ellinore. Om eerlijk te zijn waren ze wel toe aan wat ontspanning na al het gedoe van de afgelopen tijd. Hij betaalden de man achter de bar en stopte zijn portemonnee al snel weer in zijn broekzak. Hij pakte de drankjes en liep er mee naar Ellinore toe op het moment dat hij haar weer zag staan. "Hey, ben ik weer." sprak hij terwijl hij het drankje aan haar overhandigden en naast haar aan de tafel ging staan. Kort liet hij zijn blik rond gaan en zag hij een bekende jongedame dansen. Het leek op Morgan, niet dat hij er veel aandacht aan schonk. Ze zouden straks wel naar haar toe lopen en dan zou hij vast en zeker Daniel ook nog zien lopen. "Ells, wilde je morgen nog kijken voor die nieuwe bank?" vroeg hij toch enigszins benieuwd. Hij wist dat dit niet het meest gangbare gesprek was op een uitgaansavond, maar toch wilde hij voor de zekerheid weten waar hij aan toe was. Jack wilde er gewoon een leuke tijd van maken en ondanks dat hij heel veel van zijn vrouw hield was er een klein probleem in hun huwelijk omtrent het kinderen krijgen. Het was niet voor iedereen vanzelfsprekend net zoals in hun geval. Hij wist wel dat het goed zou komen en dat ze ooit echt kinderen van hunzelf hadden rondlopen wilden hij er nu niet te veel meer bij stil staan. Het bleef iets waar hij praktisch vaak mee bezig was. Als hij ging werken of op weg was zag hij overal kinderen als of iemand hem wilden kwellen. Zachtjes legde hij zijn arm om haar heen en nam hij rustig een slokje van zijn biertje. Ze waren met zijn auto en hij vond het daarom wel zo eerlijk dat hij zelf terug zou rijden en dus niet te veel zou gaan drinken. Het was niet dat je zonder te veel drank op niet kon genieten van deze avond.
De muziek speelden op een aardig tempo door waarna hij kort zijn blik weer door de menigte liet gaan. Hij zag niet erg veel bekenden en dat op vrijdag avond. Vaak een van de drukste dagen met de zaterdag. Jack leunde iets tegen de tafel aan "Heb jij Morgan net ook gezien?" vroeg hij nog even voor de zekerheid. Net toen hij het zij viel zijn blik op Morgan die iets te dicht op een gast stond te dansen. "Laat maar." Zei hij waarna hij haar richting op wees. Snel viste hij zijn telefoon uit zijn zak en stuurden hij vrij direct een appjenaar Daniel met de vraag waar hij uit hing. Hij wilde zich niet te veel met hun relatie bemoeien, maar dit leek hem niet echt het punt waarbij het nog goed ging.
Be scared and do it anyway.
Re: ORPG | Look after my heart - I've left it with you.
from ALot on 07/22/2018 03:58 PM
Be scared and do it anyway.
Re: O) Even the devil was once an angel.
from ALot on 07/16/2018 07:26 PMMayson
Het had al snel gewerkt, nu wist hij al meteen haar naam. Railey. "Mooie naam Railey." knipoogde hij richting haar. Hij zou ook niet altijd met zijn achternaam aangesproken willen worden. Dumont was geen vreselijke achternaam, maar toch had hij liever Mayson zoals iedereen. Net toen hij buiten het lokaal stond zag hij Railey al naast hem verschijnen. "Kluisje 177?" herhaalde hij. Het was een kleine moeite om haar even de weg te wijzen. Zelf had een kluisje er vrijwel direct naast dus kon hij meteen nog even zijn boeken wisselen. "Oh volg me maar." zei hij waarna hij richting de kluisjes toe liep. Er stonden er wel duizenden en als je niet direct het eerste jaar kwam wezen ze niet echt waar je heen moest om je eigen nummer te zoeken. Nu Mayson er al zijn tweede jaar doorbracht wist hij vrijwel alle goeden plekjes te vinden. "Waarom ben je nu pas hier heen gekomen?" vroeg hij vrij direct. Hij was wel ergens nieuwsgierig. Het gebeurden gewoon niet vaak dat iemand opeens een paar weken of midden in het jaar hier verscheen. Mayson trok zijn jasje rechter en liep richting zijn eigen kluisje. Nummer 186. "Je kluisje is vier rijen naar link." Zei hij waarna hij kort zijn blik over de nummers liet glijden. "Deze." Zei hij terwijl hij met zijn rechter wijs vinger op het metalen deurtje tikte. Zelf viste hij zijn eigen sleutel uit zijn zak en opende hij vrij direct zijn eigen kluisje. Hij pakte even zijn boeken voor Engels en wiskunde er uit zodat hij straks niks meer hoefden te wisselen. Hij opende zijn tas en wisselden de twee boeken voor die van geschiedenis. "Weet je zo naar welk lokaal je moet?" vroeg hij zonder op te kijken. Hij wist niet of ze exact zijn rooster had, je had zo'n 3 vakken die wel eens konden wisselen van je pakket. Hij sloot zijn kluisje weer en stopte zijn sleutel weer in zijn zak om zijn tas weer over zijn schouder heen te gooien.
Ergens maakten het Mayson niet uit of hij op tijd kwam, hij kon wel bepaalden lessen missen, maar hij moest wel vaker komen opdagen dan vorig jaar. School trok gewoon totaal zijn aandacht niet. Het leek zo zinloos en er was zo veel wat hij beter kon doen met zijn tijd.
Be scared and do it anyway.
Re: O) If you tell me to fight like a girl. I will. I will show no mercy and reign havoc on everything. I will rage and burn. After all, you asked for
from ALot on 07/16/2018 06:49 PMAbigail
Ze kon het wel begrijpen dat ze zo snel mogelijk alles moest bijleren en ergens hoopte ze dat het ook snel zou gaan. "Oh oké, dat zou wel heel fijn zijn." zei ze met een zwakke glimlach. Ze kon het aanbod nu al helemaal moeilijk gaan afslaan. Als ze nu nee zou ze vast ondankbaar over komen of iemand die het beter wist en zo was ze al helemaal niet. Al snel vertelde Alec wat voor boek hij had en waarom en voordat ze ook nog maar iets terug kon zeggen verdween hij al weer. "Geen probleem." had ze nog snel gezegd. Het was niet niks als schaduwjagers gewond waren of zoals in dit geval gif binnen hadden gekregen. Je kon er gemakkelijk aan dood gaan als er niet snel een tegengif kwam of gevonden kon worden. Ook al beschermde je de beneden wereld en vechten je tegen de gevaarlijkste wezens, het zorgden er voor dat je dood ging aan de demonen die het dan weer hadden overwonnen.
Na een lange training was hij toch best vermoeid geraakt, normaal was hij nooit zo lang bezig en dan vooral zo intensief. Hij haalde eens diep adem en ging weer recht staan terwijl hij op keek toen hij Erin hoorden praten. "Fijn, trainingspartner." zei hij waarna hij zijn zwaard op borg en Erin na keek. Hij kon wel even rust gebruiken en een douche. Nadat alles opgeruimd was liep Jace naar zijn kamer toe en sloot hij de deur achter zich. Hij pakte gewoon een nieuwe uitrusting en nam het mee naar zijn badkamer. Hij legde alles klaar en zette vervolgens de douche aan. Na kort gedoucht en afgedroogd te hebben kleedde hij zichzelf weer aan en deed hij zijn haren goed. Het was al vrij laat en ergens was hij wel vermoeid, maar hij wilde toch nog even kijken bij Alec of Izzy en hoe dan ook zijn avondeten naar binnen schuiven. Hij pakte zijn leren jack van zijn bed en trok het aan op het moment dat hij zijn kamer verliet. Net toen hij bij de keuken aankwam keek hij op naar Izzy. "Heb je Alec gezien?" vroeg ze iets bezorgd. "Nee, hoezo?" vroeg hij niet wetend op waar zijn parabatai uithing. "Hij is op missie gegaan met Abby, maar ze zijn nog altijd niet terug gekeerd." Dat was het moment dat Jace zich toch lichtelijk zorgen begon te maken. "Als hij over een half uur niet terug is ga ik voor hem zoeken. Misschien kwamen ze nog een anderen demon tegen?" probeerden hij Izzy een beetje hoop te geven. Ze knikte klein waarna ze de gang verliet. Het zou vast wel mee vallen en als er echt iets was zou hij het wel voelen.
Net toen Jace begon met eten voelden hij een steek bij zijn parabatai rune. Nu wist hij zeker dat er wat aan de hand was. Hij nam snel nog een hap van zijn eten waarna hij iemand hem al weer hoorden roepen. Hij veerde zo wat op en liep meteen op de stem af. "Abby is gewond terug gekomen zonder Alec." Was het enigste wat hij nog hoorden.
Be scared and do it anyway.
Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.
from ALot on 07/16/2018 01:57 PMRose
Ze legde haar handen in haar schoot terwijl ze rustig naar hem luisterden. Het was een fijn idee dat ze echt samen over de ideeën zouden gaan. Behalve de jurk dan. Nee, daar zou ze zelf wel goed over na denken met de hulp van Emma. "Die ziet u ook pas op de dag zelf." zei ze met een zwakke glimlach. Het voelden meteen zo definitief voor haar, als of het besef steeds meer tot haar door drong. Een klein knikje volgde van haar kant af, het was geen ramp om het nog niet verteld te hebben. Het zou vanzelf wel komen en dan moest heel de bruiloft nog gepland worden. De vampiers opmerking zorgde er voor dat Rose hem even lachend aan keek. Het was zo onwerkelijk dat ze met een jongeman als Nathaniel zou trouwen en dan in een vampiers wereld terecht kwam. Tot nu toe wist ze er niet veel vanaf, enkel de velen verhalen om haar heen en op dat gebied had ze nog wel genoeg vragen die beantwoord konden worden voordat het zo ver was.
Veel wit klonk al erg aantrekkelijk, de donkerblauwe kleur en de goud en zilver tinten waren wel iets waar ze mee kon werkelijk. Ze had altijd wel iets met lichte kleuren gehad, maar nu ze er over na dacht was donkerblauw een vrij goede kleur. Ook was het belangrijk voor Nathaniel zijn familie en wilde ze hen dat niet ontnemen. Voor de bloemen had ze wel een idee, als klein kind waren het al haar lievelingsbloemen dus dat was zeker een must in haar ogen. "De kleuren zijn mooi en ik vind de kaarsen of lichtjes een geweldig idee voor in de avond. Het geeft een net wat romantischere sfeer." knikte ze hem toe. Ook al stond het nog niet vast, het voelden wel zo gepast om er voor een groot deel in mee te gaan. De vraag werd al snel naar haar terug gekaatst en daardoor begon ze klein te glimlachen. Als klein meisje had ze wel zo haar wensen gehad voor de bruiloft. "Graag zou ik van die mooie lichte pioenrozen terug zien, in het wit of roze. Het zijn een van mijn lievelingsbloemen." gaf ze meteen maar toe. De jurk zou ze hem niet mee gaan vervelen dus hield ze dat maar voor haar zelf. "Een mooie witte taart met wat details en bloemen." - "Handgeschreven uitnodigen, een versierd altaar met de bloemen en witte details met een andere kleur die ook terug komt bij de rest zoals donkerblauw." ze kon nog wel uren door ratelen over de dingen die ze zou willen, maar ze noemden nu een beetje de basic dingen op die ze wel zag zitten bij haar bruiloft. Haar vader zou haar hoe dan ook weggeven op de dag zelf "Bruidsmeisjes en bruidsjonkers, zoals mijn eigen broertjes en zusje." - "Heeft u trouwens nog broertjes of zusjes?" ze nam aan dat hij de oudste was omdat hij de kroonprins bleek te zijn.
Hij keek toe hoe ze haar hoofd iets draaide en de volgende vraag stelden. Benjamin kreeg een speelse grijns rond zijn lippen, ja hij had een beetje vals gespeeld en haar wat tijd gegeven, maar hij wilde het bijna niet bekennen. Toch moest hij eerlijk zijn tegen over haar. "Ja dat klopt, ik heb een beetje valsgespeeld en jou voetstappen gevolgd en je hartslag." bekenden hij. Zachtjes beet hij op zijn onderlip waarna hij even weg keek. "Ik hoop dat het niets veranderd aan de fijne avond?" vroeg hij een tikkeltje voorzichtig. Ergens vond hij het wel erg lief dat ze vervolgens eerst aan Rose dacht en toen aan Nathaniel. "Ho ho rustig." zei hij met een klein lachje. 'Ja, Nathaniel is een vampier en Rose weet er van ook heeft ze er zelf in meegestemd. Nathaniel zou zich anders terug trekken en verder zoeken naar zijn vrouw." begon hij als eerste. "Nathaniel staat zelf boven mij. Hij is de kroonprins van de vampiers en ik ben geen landlord omdat ik eigenlijk zijn rechterhand ben en veel voor hem regel als het nodig is." verklaarden hij haar. In de hoop dat ze het een beetje kon bevatten. "En als je wilt kan je voor Rose mee gaan... of met mij?" opperde hij haar voorzichtig. Een echt aanzoek deed hij nog niet, nee dat wilde hij wel enigszins bijzonder maken.
Benjamin schrok enorm toen Emma opeens door haar knieën zakte op de grond. Zelf knielde hij meteen bij haar en keek hij even onderzoekend wat hij moest doen. Hij wist even niet hoe hij moest handelen. Hij kon haar korset niet gemakkelijk los maken. Hij had ergens gehoord dat als iemand een aanval kreeg en je diegene zoende dat diegenen soms zijn adem in hield en dat het daarna weer over kon gaan. Het was een optie wat hij overwoog. "Emma rustig, adem diep in." sprak hij terwijl hij het voor deed. "Doe mij maar naar." zei hij terwijl hij diep in en uit ademden. Het leek na enkelen minuten nog niet echt te werken en iemand roepen was hij niet echt van plan. Hij was te bang dat er iemand achter kwam waarom het was gebeurd. Zachtjes plaatsen hij zijn hand op haar wang en drukte hij zijn lippen voorzichtig op de haren. Hij kuste haar voor een paar enkelen seconden in de hoop dat ze opnieuw haar ademhaling zou gaan oppakken.
Be scared and do it anyway.
Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.
from ALot on 07/03/2018 10:30 PMRose
De reactie van haar vader was niet echt verrassend, wetende dat hij een hekel heeft aan het plannen van evenementen en er liever niet te veel geld aan uit gaf. Hij spendeerden liever zijn vermogen aan nieuwe kunstwerken om ze drie keer zo duur door te kunnen verkopen. Ondertussen was ze het wel gewend en keek ze er ook niet direct van op. Het liefste wilden ze met haar ogen rollen of weg kijken, maar ze wist hoe ongepast dat over kwam en het haar vader minder deed lijken dan dat hij was. Stiekem genoot ze er een beetje van dat Nathaniel zo tegen haar vader sprak. Ze wist niet in hoeverre ze van zijn kant invloed kreeg op het huwelijk maar ze zou het gewoon over haar heen laten komen.
De jurk. Iets waar ze nog helemaal niet aan gedacht had. Natuurlijk wilde ze een witte jurk met een prachtige stof en een bijpassende sleep. Enkel had ze voor de rest nog niet gedacht aan de vorm of het hoeveelheid huid dat men te zien kreeg. Natuurlijk wilden ze het niet te bloot maken, het zou ook erg ongepast zijn en daarbij hoefden enkel haar man haar zonder te veel kleding te zien op dat gebied. Rustig haalde ze een hand door haar blonde lokken heen terwijl ze haar blik op Nathaniel vestigden. Ergens was ze opgelucht om zijn woorden te horen en dan vooral het gedeelte over de hofdames. Ze wist al dat het als hint dienden om Emma te vragen. Ze zou haar vriendin hier helemaal bij betrekken en zorgden dat ze mee ging voor de jurk en allerlei anderen zaken. Nu ze er zo over na dacht had ze wel een soort thema met bepaalden bloemen in haar hoofd zitten. Na enkele minuten verscheen er een iets wat geamuseerde glimlach rond haar lippen terwijl ze nog altijd naar Nathaniel keek. Ze had het gevoel dat ze wel op een lijn met haar verloofde zat en dat gaf haar toch wel een aangenaam gevoel.
Hij luisterde rustig naar haar verklaring en alles leek langzaam maar zeker op z'n plek te vallen. Ze was nog altijd Rose haar beste vriendin, maar dan als hofdame. Daardoor kwam ze in het bezit van een jurk die perfect bij haar pasten en stapte hij uiteindelijk echt op haar af. Benjamin knikte enkel kleintjes op haar antwoorden. Het deed hem goed dat ze een fijne avond had gehad en dat ze daardoor erg gelukkig was geweest. Het deed zijn vermoedens doen bevestigen dat ze hem ook meer op die manier zag. "Dat zou ik nooit doen.." probeerde hij haar duidelijk te maken. Als hij het eerder wist had hij er gewoon normaal op gereageerd en had hij misschien direct zijn verhaal verteld. "Emma ik geloof je echt waar. Je hoeft je er niet voor te schamen." probeerde hij het op een positieve manier te brengen. Al wist hij dat het niet genoeg was. Ben probeerde te iets te verzinnen wat hij haar kon zeggen en direct kon duidelijk maken dat ze niet in paniek hoefden te raken.
Hij stond er versteld van wat er allemaal zijn kant op kwam, hij had de beste avond van zijn leven gehad en had zeker niet met een ander willen dansen. Zonder iets te zeggen liep hij naar haar toe en hield hij zijn hand op de deur. "Emma..." verzuchtte hij zichzelf. "Luister alsjeblieft even." zei hij waarna hij direct verder begon te praten. "Gister avond is een van de beste avonden van mijn hele leven geweest en dat zegt mij genoeg." - "Je hoeft niet van rijke kom af te wezen om mij gelukkig te maken." zei hij met een kleine glimlach. "Ik ben zelf ook niet helemaal eerlijk geweest, ik ben niet direct een landlord.." zei hij terwijl hij haar recht in haar ogen aan keek. Haar landlord zou maar even moeten wachten en anders nam hij de schuld per direct op hem. "En ik hoop zo dat je nu niet gaat gillen..." zei hij terwijl hij zijn ogen rood liet kleuren. Hij kon nu enkel nog eerlijk zijn. "Ik weet dat het idioot gaat klinken, maar ik ben een vampier." Sprak hij voorzichtig. Hij nam een stapje terug en wachtte haar reactie maar af.
Be scared and do it anyway.
Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.
from ALot on 07/03/2018 11:42 AMRose
De volgende morgen werd ze gewekt door Emma en werd ze automatisch al weer vrolijk wakker. Ze at haar ontbijt op en kleedde haarzelf met de hulp van Emma aan. Het was dit keer een wat simpelere jurk, hij was wit met een bloemen patroon en viel iets meer langs haar lichaam terwijl het korset al weer bijna te strak rond haar middel zat. Ze verafschuwden het ding gewoon. Een beetje in haar gedachtes verzonken hoorde ze Emma een vraag stellen. Of ze nerveus was? Wel een klein beetje. Ze was benieuwd hoe het na die avond zou uitpakken. Haar blik was gericht op haar hand waar de ring aan zat, het was echt een prachtige ring. "Wel een beetje, ik hoop maar dat alles goed gaat met de onderhandelingen." zei ze op een iets wat zachte toon. Ze wist hoe haar vader uit de hoek kon komen en dat beval niet iedere man. "Denk je dat je Benjamin nog eens zult zien?" vroeg ze op haar beurt iets nieuwsgierig. Ze had er gister avond natuurlijk naar gevraagd. Ze kon het gewoon niet laten, ze had Emma wel zien lopen met een jongeman in de tuinen. Rose liet haar haren los hangen langs haar gezicht. Het was weer een ander zicht dan dat het opgestoken zat in een knot. "Dankjewel Emma." glimlachte ze toen ze klaar was.
Net toen Rose nog wat wilde vragen hoorden ze de bel gaan en keek ze op naar Emma. "Dat zou hij inderdaad wel willen, dan zie ik je zo." sprak ze terwijl ze haar kamer met enigen zenuwen verliet. Ze liep van haar kamer de trap af op weg naar beneden waar ze verschillende bediendes heen en weer zag lopen. Dat beeld wenden nooit, ze zou het liefste zelf nog gaan helpen. "Lady Rose, u word verwacht in de salon." sprak een butler die haar tegemoet kwam. "Oh bedankt Ferdinand." sprak ze hem toe en al snel vervolgden ze haar weg naar de salon. Van kleins af aan was het een van haar favorieten plekken in het huis. Je kon er heerlijk een boek lezen en genieten van de zon. Ze verwachtte dat Nathaniel en zijn rechterhand er al waren en toen ze binnen kwam lopen zag ze de twee al zitten. "Landlord Nathaniel." sprak ze met een glimlach rond haar lippen terug. Ze liet hem haar een kus op haar hand geven waarna ze op keek naar Benjamin die op stond en haar begroet. "Fijn kennis met u te maken Benjamin." sprak ze toen ze voor de jongeman stond. Na een kort gesprek te hebben hoorden ze de al te bekenden voetstappen van haar vader achter haar. Rose keek kort op waarna ze na haar vader maar plaats maakten op de bank. Ze deed haar jurk goed en ging er maar netjes bij zitten zoals het van haar verwacht werd. Ze zou vanaf nu wel even haar mond houden, haar vader zou het woord willen behouden.
Een week voor de bruiloft zou haar familie kunnen komen en daarna zouden ze weer terug moeten naar Londen. Het was iets wat ze wel verwacht had, maar het voelden zo kort aan. Wat was nu een week? Zeven korte dagen. "Dat is prima." beaamde haar vader op Nathaniel 's voorstel. Haar vader gaf er niet veel om, hij wilde gewoon het geld zien had Rose het idee. "Heeft u bepaalden wensen voor het huwelijk?" hoorde ze haar vader nog vragen.
Eenmaal aangekleed en zich klaar gemaakt volgde hij zijn vriend de koets in en nam hij rustig plaats. "Ik zou het kunnen vragen." mompelden hij. Al wist hij niet of Emma er op zat te wachten als hij opeens voor haar deur stond. Het was iets wat een impulsieve actie was, maar wel de moeite waard was in zijn ogen.
De tijd ging behoorlijk snel en al snel stond hij weer binnen in de maison van de familie Parker. Hij had Rose gister enkel van een afstandje bekeken, dus hij was enigszins benieuwd hoe de jongedame in levenden lijven was. Nadat de butler hem begeleiden naar de salon zuchtte hij zachtjes. Hij zou het even afwachten en haar kort leren kennen voordat hij direct naar Emma zou gaan vragen. In de salon aangekomen nam hij rustig plaats en keek hij kort op naar Nathaniel. "Nerveus?" vroeg hij met een geamuseerde blik. Benjamin kon het niet laten om zijn vriend een beetje te pesten. Na enkelen minuten kwam de jongedame lady Rose binnen. Hij volgde Nathaniels voorbeeld om op te staan en glimlachte vriendelijk naar haar. "Ook aangenaam kennis met u te maken lady Rose." sprak hij haar tegemoet. Vervolgens vroeg hij nog even hoe het ging en wat ze er van vond tot dat haar vader de heer Parker naar binnen liep. Hij nam plaats naast Nathaniel en liet de heer Parker en zijn vriend aan het woord terwijl hij zelf een paar kleinen aantekeningen maakten. Hij zou gewoon kijken wat hun familie wilden en dat zorgden hij er voor dat het gereld kon worden. Net toen het gesprek op gang was hoorde hij de deuren open gaan van de salon en keek hij kort op naar de jongedame die hem maar al te bekend voor kwam. Wat dat daadwerkelijk Emma? Hij herkende haar nog maar nauwelijks door de kleding die ze aan had en nu haar haren helemaal vast waren gedaan. Hoe kon ze het hem niet verteld hebben? Nog altijd verbaasd wist hij geen woord uit te brengen. Hij was geen persoon die snel oordeelden, maar dit was iets wat hij in de verste verte niet achter haar had gezocht. Een hofdame? Toch kon hij er vrij weinig om geven dat ze zo'n achtergrond had. Misschien kon hij haar een beter leven geven? Nadat Emma de ruimte had verlaten stond hij toch zonder na te denken op en keek hij van Nathaniel naar de heer Parker. "Als u mij wilt excuseren?" vroeg hij snel. Er volgde een snel knikje waardoor hij met stevige stappen weg liep. Hij sloot de deur opnieuw na hem en keek de gang rond waarna hij haar net om het hoekje zag verdwijnen. "Emma?" riep hij terwijl hij haar kant op liep. Hij kon haar niet zo makkelijk laten gaan, hij wilde dat ze tegen hem sprak en het uit zou leggen. Al had hij al zo'n vaag vermoeden hoe het in elkaar stak. Ben liet zijn vaart iets minderen toen hij daadwerkelijk om de hoek was en de jongedame recht aan keek. "Emma?" vroeg hij zachtjes. Hij bekeek haar eens goed, er was geen twijfel mogelijk. "Ik had niet verwacht om u zo tegen te komen." sprak hij terwijl hij het lint uit zijn zak haalden en het om haar pols bond. "Waarom heb je niet gewoon gezegd dat je hier werkte?" vroeg hij enigszins nieuwsgierig terwijl hij haar zachtjes bij haar pols mee trok naar een anderen kamer zodat niemand direct hoefden mee te luisteren.
Be scared and do it anyway.
Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.
from ALot on 07/02/2018 10:18 PMRose
Morgen zou ze ook zijn rechterhand en beste vriend ontmoeten. Ergens was ze wel benieuwd naar de anderen vampiers. Zouden ze net zo zijn als hem? In ieder geval zou ze nog iemand leren kennen die ze vaker in Schotland zou gaan zien. het was wel fijn dat ze wist dat ze niet echt alleen zou gaan zitten daar. "Dan zou ik hem graag leren kennen." knikte ze hem toe. Ze ging naar een nieuw land, in een nieuwe omgeving wonen waar ze alles opnieuw moest ontdekken. Het voelden als een nieuw avontuur en een fijne gedachten om een beetje overnieuw te beginnen. Om niet dat bekende meisje te zijn uit Londen.
Rose kon hem geen ongelijk geven, ze zou hem langzaam maar zeker leren kennen. Toch was het de nieuwsgierigheid die het bij haar vaak overwon. Ze wilde graag van alles weten, al waren het vaak de kleinen dingen die echt telden in een relatie. Ze zou eerst nog veel moeten regelen voordat ze daadwerkelijk konden trouwen en haar leven daar kon opbouwen. Althans het regelen was meer iets waar haar vader zich mee bezig hield. Zelf mocht ze maar voor bepaalden dingen haar mening doen doordrukken. Dat was haar wel erg goed duidelijk gemaakt de afgelopen weken. Al dat gestress om dit bal te regelen deed haar vader niet veel goeds.
Benjamin merkte iets aan haar dat hij daar niet geheel heen moest lopen, toch zou hij eigenwijs die kant op gaan al was dat een dood einden. Er speelden nog altijd een glimlach rond zijn lippen op het moment dat ze hem omdraaiden. Hij liet haar der gang gaan en al snel was er een lint voor zijn ogen aanwezig waardoor hij zijn ogen direct sloot. "Ik zal mijn best doen." lachte hij zachtjes. Spieken was niet eens nodig, maar hij zou haar pret niet bederven. Hij zou haar gewoon gaan zoeken en misschien een klein beetje vals spelen door zijn gehoor te gebruiken. Ben wachtte rustig af tot dat ze weg liep, hij hoorde haar hart zelfs kloppen als hij er echt op bleef focussen vond hij haar meteen. Ben haalde het lint na enkelen minuten weg en hield het in zijn hand gedrukt. Rustig draaide hij zichzelf om en begon hij zijn weg in het doolhof. Ondanks dat hij ongeveer kon inschatten waar ze haar bevond duurden het toch even voordat hij door had welke kanten hij wel en niet op kon lopen. Hij liet zijn vingers langs de blaadjes van de heg glijden terwijl hij zijn vaart iets liet zakken. Hij was bijna bij haar in de buurt, hij voelden het gewoon aan. Rustig en zo zacht mogelijk liep hij van links naar rechts tot dat hij daadwerkelijk bij het open gedeelte aan kwam waar hij haar zag zitten op een bankje. Benjamin sloop zachtjes naar haar toe terwijl ze met haar rug naar hem toe zat. Zachtjes bracht hij zijn hand naar haar rug en drukte hij voorzichtig een kus op haar rechterwang. "Ik heb u gevonden." Sprak hij geamuseerd. Hij had het wel op een mensen tempo gedaan, dus hij hoopte dat ze niet te lang op hem had hoeven te wachten. Hij liet zichzelf naast haar op het bankje zakken en liet zijn blik van de heg naar haar toe glijden. Dit was een avond die hij niet snel zou vergeten.
Be scared and do it anyway.
Re: O) If you tell me to fight like a girl. I will. I will show no mercy and reign havoc on everything. I will rage and burn. After all, you asked for
from ALot on 07/02/2018 09:09 PMAbigail
Met iets wat stevige passen liep ze richting de bibliotheek. Ze wilden niemand tot last zijn dus deed ze liever alles alleen. Op haar eigen instituut wist ze dondersgoed hoe anderen over haar dachten en haar niet verder wilden helpen. Natuurlijk waren er wel een paar vrienden en kennissen wie ze zo en nu dan wat kon vragen. Onbekenden zou ze daarom niet zo snel aanspreken, een eigenschap die misschien niet zo handig kon uitpakken op dit moment. Het duurden misschien iets langer dan gepland, maar ze vond na zo'n tien tallen minuten de bibliotheek. Ze opende de grote houten deuren voor haar en liet haar spullen op de grote tafel liggen. Ze wilde eerst een goed boek vinden. Abby liep naar de boekenplanken en ging met haar vingers over bepaalden kaften heen. Zo te zien zat ze al in de goeden richting. "Hmm." mompelden ze terwijl ze haar ogen over de velen titels liet heen glijden. Uiteindelijk zag ze het boek wat ze zocht. Het was ook geen wonder dat ze hier hetzelfde boek hadden liggen, het was een klassiek boek die iedere schaduwjager uit zijn haar hoofd kon kennen. Ze pakte het juiste boek van de plank en liep er al bladerend mee terug naar de tafel waar ze haar schetsboek en potloden neer had gelegd. Daar nam ze plaats met het potlood in haar hand begon ze vrijwel automatisch wat nieuwe runes te tekenen op papier. Hierbij schreef ze wat ze inhielden en wanneer ze handig konden zijn. Het waren basic dingen, maar doordat ze het bleef tekenen en doorlezen had ze het idee dat het sneller in haar hoofd bleef hangen. Enkel doorlezen was nog haar sterkte geweest, alle woordjes met bijvoorbeeld Frans moest ze ook overschrijven om ze te onthouden op de middelbaren school.
Ze had Alec helemaal niet binnen horen komen, ze had hem pas door toen ze een iets wat doffe klap hoorden. Lichtelijk geschrokken keek ze op en zag ze achter haar Alec staan. "Oh, dat maakt echt niet uit hoor Alec." sprak ze hem met een kleine glimlach rond haar lippen toe. Al snel hoorde ze zijn vraag, iets wat ze eigenlijk al aan zag komen. "Dat zou erg fijn zijn, maar ik zou niemand tot last willen zijn." zei ze vrij direct. Hopend dat Alec de hint zou snappen. Kort keek ze naar het boek wat hij in zijn handen had. "Zoek je iets specifieks?" vroeg ze toch wat nieuwsgierig op haar beurt.
Toen het zwaard zijn kant opgegooid werd ving hij het gemakkelijk uit de lucht op en ging hij klaar staan om te trainen. Normaal ging hij meestal zijn vaste technieken af, maar hij was gewoon benieuwd wat Erin zou gaan doen. Zonder te lang af te wachten ging hij in de aanval. Probeerde hij haar zwakkeren punten te vinden, in haar verdediging merkte hij zo hier en daar wel een paar punten waar hij wat mee kon doen. En net toen hij toe wilde slaan begon ze goed terug te vechten en ging het er behoorlijk hard aan toe. Toch wist hij haar met zijn zwaard te raken. Daardoor stopten menig schaduwjager juist omdat ze dan net gewond waren, maar Erin gaf daar geen gehoor aan. Jace kon dit echter wel waarderen en er verscheen een geamuseerde blik op zijn gezicht. "Prima." sprak hij haar vervolgens toe. Hij begon vrij automatisch weer aan het gevecht. Toch wist Erin er voor te zorgen dat hij zijn balans voor het eerst in tijden verloor en daardoor op de grond belanden. Hij was behoorlijk onder de indruk van de jongedame die hem zo maar neer haalden. Misschien kwam dat ook omdat hij niet geheel aan het opletten was op het vechten, maar meer op de persoon. Nu lach Jace met zijn rug op de grond en hoorde je wel redelijk de klap die hij maakten. Hij gaf zich maar gewoon over toen hij merkte dat ze op zijn heup zat en haar zwaard tegen zijn hals drukte. "Ik deed het rustig aan." Zei hij vrij direct als verklaring op zijn verlies. Het was waar, hij verloor bijna nooit, niet in dit gebouw. Natuurlijk keek meer dan de helft toe in de trainingszaal op het moment dat hij de vloer aanraakten. Er zouden velen roddels volgen en al snel zou heel het instituut weten dat Jace dit gevecht verloren had. "De volgende keer kom je er minder snel vanaf." Zei hij grijnzend tegen Erin op het moment dat hij uiteindelijk haar hand beet pakte en gemakkelijk overeind kwam. Toch wilde hij zich niet direct gewonnen geven. Nu hij weer op zijn voeten stond en Erin haar hand nog beet had maakte hij een snelle beweging en had hij haar ontwapend van haar anderen zwaard en hield hij dat tegen haar middel aan. "Of geef je al op?" vroeg hij voordat hij het zwaard weg haalden en haar vragend aan keek. Hij kon ook begrijpen dat ze er niet op zat te wachten om nog een gevecht aan te gaan. "Of plan je liever een training in?" vroeg hij na een korte stilte.
Be scared and do it anyway.