Search for posts by Asset

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Het geplaag was iets waar Diana niet eens zó bekend mee was, maar iets dat ze wel kon waarderen. Ze zag de humor er echt wel van in en kon er stiekem ook echt wel van genieten. Het plagen zorgde toch voor een relaxed gesprekje, met hierbij een grappende ondertoon. De opmerking over het zijn van een slijmerd, liet haar kort grinniken. Op het gezicht van Ross verscheen ook een grijnsje door zijn opmerking. Diana haalde haar wenkbrauwen quasi-verbaasd omhoog en schudde vol overtuiging haar hoofd. ,,Hey, are you accusing me of something?" vroeg ze met een lach op haar gezicht. Ze schudde lachend haar hoofd en nam hierna een slokje van haar wijntje. Dit geplaag was, gek genoeg, best leuk. Of ze dit wel vaker deed? Nee, echt nooit. Met geen van haar vrienden kon ze zo plagerig met elkaar omgaan zoals ze nu deed met Ross. En eigenlijk, was ze er oprecht van aan het genieten. Het voelde gewoon heel ontspannen aan om niet per sé na te denken over wat er gezegd moest worden, ongepaste woorden leken niet te bestaan en ze hoefde niet bang te zijn om Ross op welke manier dan ook te kwetsen. Het was gewoon een ontspannen plaag gesprekje.
Toch, door zijn vraag, leek ze toch een andere bui in te slaan na zijn vraag. Ze was serieus aan het nadenken over van alles en nog wat, en was inderdaad, verdwaald geraakt door haar eigen gedachten.
Ross vertelde haar om het gewoon los te laten. Ze wás inderdaad nu met hem, en zou gewoon van dit moment moeten genieten. Een glimlachje verscheen op haar gezicht toen hij beweerde dat haar ouders nu niet hier waren. Dat hij nog even expres door het cafeetje keek, versterkte deze woorden. Hij had gelijk. Haar ouders zaten nu ergens in Boston, Zwitserland of wáár dan ook. Ze was nu met Ross en hoorde gewoon even te genieten.
Hij vertelde verder nog dat hij het idee kreeg dat ze te vaak naar haar hoofd luisterde, in plaats van naar haar hart. Deze woorden hadden haar toch even kort aan het denken gezet. Ze had hem in eerste instantie wat twijfelend aangekeken, maar had uiteindelijk geknikt. ,,You're right. I should" sprak Diana knikkend uit. Hoe moeilijk het ook het ook zou worden, Diana nam zich écht voor om meer naar haar hart te luisteren en minder naar haar verstand. Hoe lastig het ook was, het móest mogelijk zijn.
Het leek alsof het onderwerp toch even afgesloten was, iets wat Diana niet heel erg vond. De woorden die Ross al had uitgesproken waren duidelijk genoeg geweest en gek genoeg voelde het goed om dit eens te horen. Ze moest inderdaad even genieten van dit moment en voortaan meer naar haar gevoel luisteren.
De woorden die de jongeman vervolgens uitsprak, lieten haar glimlachen. ,,It did, really!" knikte ze breed glimlachend. ,,I think I could listen to them all evening" glimlachte ze breed, toch wel met een gevoel van enthousiasme. Ze liet haar blik weer richting het podium glijden en glimlachte hierdoor nog een stukje breder.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Zo nu en dan had ze een klein slokje van haar wijntje genomen. Ze had van haar moeder een 'wijnproeverij' cadeau gekregen op haar 18e verjaardag. Ha, was het toch nog ergens goed voor geweest. Diana wist zo te vertellen van welke druif dit afkwam; de Shiraz druif. Diana was in de zomer jarig geweest en haar moeder had destijds nog tijd in haar agenda kunnen vrijmaken voor dit cadeau. Nu zou ze dit nooit meer doen. De vakanties met haar ouders waren rond haar 16e gestopt. Ze werkten continue, hadden dan ook geen vakantie. Op de vrije dagen die ze hadden waren ze meestal bezig met socializen of naar feestjes of buitenlandse vestigingen gaan. Natuurlijk begreep Diana dit. Het bedrijf was de passie van haar ouders, ze staken hier hun hele leven in. Diana begreep het volledig dat ze het uiteindelijk in goede handen wilden laten komen, al vroeg ze zich met de dag meer af of het wel in goede handen was bij haar. Ze wist niet of ze ooit wel grote beslissingen zou durven maken. Ze wist in ieder geval dat ze nooit met zo veel passie als haar ouders naar het bedrijf zou kunnen gaan. Misschien kon ze nog wat veranderingen brengen aan de kledingvoorschriften.
Een glimlach was op haar gezicht verschenen toen Ross haar begon te plagen over het ophemelen van zijn ego. Hierdoor keek ze quasi-verbaasd naar hem. ,,Ho? I'm just telling the truth" bracht ze uit alsof ze nergens vanaf wist. Oh nee, Diana had echt wel door hoe Ross zijn opmerking bedoelde, maar een béétje terugplagen kon geen kwaad. Inmiddels had ze wel al door dat ze gewoon grapjes mocht maken in zijn bijzijn. De sfeer was, ondanks de opzet van het hele dinertje, nooit echt heel gespannen geweest. Diana voelde zich bijna transformeren tot een gewone twintiger, die gewoon met een vriend uitging.
Lichtelijk verbaasd keek Diana naar Ross zodra hij begon over het feit dat ze wat afdwaalde. Hoewel ze niet echt had gedacht dat Ross dit door leek te hebben, was het tegendeel nu toch bewezen. Hij vroeg wat er omging in haar hoofd. Had iemand dit ooit aan haar gevraagd? Diana merkte dat ze wat uit het veld geslagen was, meer omdat ze nu ook echt zelf geconfronteerd werd met haar onbewuste gedachten.
,,Ehh" bracht ze, ten eerste, wat twijfelend uit. Er stond een wat verwarde blik in haar ogen terwijl ze Ross voorzichtig aankeek. ,,A lot, actually" Ze wendde haar blik hierna weg naar het podiumpje, maar keek al snel weer terug naar Ross. ,,Hmm, first of all my parents and what they would think about me, being here... I guess.... eh - I don't know what it is, but this place just confronts me with the fact I need to enjoy life a little more" sprak ze voorzichtig uit, dit was écht wat nu door haar hoofd ging.
Om alles toch wat minder zwaar te maken, haalde ze kort een hand door haar haren en glimlachte ze kleintjes. ,,And above that, I am just looking forward to hear you sing"

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Hoe stom het ook was, op een op andere manier had Diana echt behoorlijk wat bewondering voor Ross. Haar ouders zouden haar waarschijnlijk echt voor gek verklaren, maar Diana had gewoon echt bewondering voor zijn hele aanpak van zijn leven. Hij durfde al tegen zijn ouders in te gaan, leek er geen moeite mee te hebben om hier zo voor deze mensen te spelen en leek zich nergens zorgen over te maken. Vooral dit laatste ding was iets waar ze zelf veel van zou kunnen leren. Ze was zelf continue bezig met de mensen om haar heen, met name haar ouders. Ze wilde alles zo goed mogelijk voor ze doen en was voortdurend bezig met allemaal zaken waardoor ze het wellicht níet goed kon doen voor hen, want het láátste wat ze wilde, was dat ze een slechte reputatie zouden krijgen. Ross leek heel relaxt in het leven te staan en leek te doen wat hij echt leuk vond.
En oh natuurlijk, Diana wist dat hij vast ook behoorlijk wat gedoe met zijn ouders had gehad. Waarschijnlijk wist hij dat hij niet de ideale zoon was, maar hier leek hij mee te lezen. Wanneer Diana hier verder over nadacht, realiseerde ze zich ook maar al te goed dat ze dit nooit na zou kunnen doen. Wellicht was dat ook de rede waarom Diana zo veel respect voor Ross leek te hebben. Het was eigenlijk echt ontzettend slecht van hem, maar ergens, diep in haar hart, wist ze ook dat dit ontzettend goed was. Hij streefde zijn eigen geluk na en niet het geluk van zijn ouders.
Wanneer ze nu ook richting het podium keek, waar de twee mensen op stonden, glimlachte ze automatisch al zwakjes. Het zag er allemaal heel gemoedelijk uit. De sfeer was lekker relaxt, de muziek zorgde al voor een knus sfeertje en de mensen leken allemaal heel aardig. Ergens leek iedereen heel normaal. Niemand wilde zich bewijzen. Er werd niet overdreven gedronken. Oh ja, hier en daar werden wel wat shotjes genomen, maar Diana kon niemand dronken zien. Er waren waarschijnlijk geen immens lange rijen bij de toiletten en het was niet ontzettend warm. Al met al, ja, ergens kwam dit echt wel in de buurt van perfectie. Goed, in haar ogen dan. Haar ouders zouden het eerder beschrijven als ordinair. Weer raakte ze wat verdwaald in de hele sfeer en in haar gedachten. Of het door de muziek kwam, door de relaxte sfeer of door haar eigen hoofd met gedachten? Diana had geen idee.
Met een grijnsje had ze opgekeken zodra Ross was begonnen over zijn handtekening. Ze lachte even hoofdschuddend en kreeg stiekem tóch even een warm gevoel van binnen bij de knipoog die haar toegeworpen werd. ,,Oh, believe me, I would never sell it" lachte ze hoofdschuddend. Wie weet, wie weet... Het zou Diana niets verbazen wanneer Ross het zou gaan maken in de muziekwereld. Natuurlijk moest ze hem natuurlijk zo voor het eerst horen spelen, maar het zou haar echt niets verbazen als hij ontzéttend goed was. Hij speelde niet voor niets ontzettend veel instrumenten.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Haar ouders zouden echt eens moeten weten dat ze hier zou zijn... Hoogstwaarschijnlijk zouden ze verwachten dat ze nog bezig zou zijn met de jaarverslagen van het bedrijf, met meetings die op de planning stonden of wát dan ook. Tja, in tegendeel zat ze hier nu in dit cafeetje aan een wijntje. Tijdens zulke ontspannende dingen gleden haar gedachten dan ook zo nu en dan naar haar ouders, die het nooit zouden goedkeuren wanneer ze hier zou zijn. Het leuke was dat niemand zich hier zorgen maakte over het feit dat ze 'de dochter van ...' was.
Ross bevestigde dat niemand zo over elkaar oordeelde, wat Diana weer liet glimlachen. Jep, het was echt zo. Iedereen was gewoon rustig aan het genieten van de muziek met vrienden of kennissen. Diana wist dat alcohol geen manier was om te genieten, maar ook dit wijntje zorgde ervoor dat ze gewoon lekker genoot. Ze vond het altijd lekker om de dag af te sluiten met een wijntje, al was dit natuurlijk echt niet dagelijks dat dit gebeurde. Wat dat betreft wilde ze haar hersenen wel een béétje sparen. Wat haar grenzen qua alcohol betreft lag ze vergeleken met de meeste leeftijdsgenoten wat achter. Ze dronk wijn om ervan te genieten, maar zou nooit voor het uitgaan sterke drank nemen om zo al aangeschoten of dronken te worden. Wijn vond ze heerlijk, maar sterke drank was daarentegen juist onbekend terrein.
Vol ongeloof had ze haar hoofd geschud, toch even kort lachend. Natuurlijk was Ross niet zenuwachtig. Oh, ze kon het maar niet begrijpen. ,,I'm impressed" bracht ze grinnikend uit. Oh nee, het was niet eens dat Diana zo'n erge zenuwpees was. Voor presentaties was ze vrijwel nooit zenuwachtig. Dan wist ze altijd een knop om te zetten en wist ze wat ze ging zeggen. Ze had al eens iets gepresenteerd voor 100 mensen op het bedrijf, maar had hier echt geen last gehad van de zenuwen. De tekst had in haar hoofd gezeten en Diana wist welke boodschap ze over wilde brengen. Wanneer ze dan nadacht over háár passie – het ontwerpen van kleding dus – werd alles een stuk gevoeliger. Diana vond het al behoorlijk eng om überhaupt één ontwerp te laten zien, laat staan na een hele collectie op het podium te komen. Ze had nooit een opleiding gedaan, wist dat ze genoeg dingen fout zou doen en dit zorgde ook zéker voor een onzekerheid. Diana was er zeker van dat Ross ontzettend goed zou kunnen zingen en muziek zou kunnen maken, maar wat mode betreft waren de meningen een stuk subjectiever. Wie weet zouden haar schetsen en ontwerpen écht heel slecht zijn, dat zou toch behoorlijk pijnlijk zijn, mocht ze deze eens aan een gerenommeerde fashiondesigner laten zien... Oh nee, het leek haar echt doodeng.
Bijna merkte ze dat ze weg aan het dwalen was in haar gedachten, maar ze keek op naar Ross zodra ze nog wat woorden uit zijn mond hoorde komen. Een lachje kwam uit haar mond. ,,Hmm, if I were you I would practice your signature" glimlachte ze breed. Dit was een beetje grappend bedoeld, maar hey, wie weet: Niets was onmogelijk.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Wat zouden haar ouders ervan vinden wanneer ze hier zou zien? Oh, ze zouden het zó ordinair vinden. Wanneer ze alleen al zouden zien in welke plek zou zijn, hier zouden ze echt nooit dood gevonden willen worden. Haar ouders zouden het ordinaire mensen vinden, en zouden waarschijnlijk vreemd opkijken omdat niemand hen zou kennen. Ergens vond Diana dat alleen maar fijn. Iedereen was hier gewoon voor eigen plezier. Ze werd niet gezien als "de dochter van", er werd niet naar haar opgekeken, maar ze werd waarschijnlijk gewoon gezien als een normale twintiger. Daarbij zouden haar ouders waarschijnlijk ook haar kledingkeuze belachelijk vinden. Ja, dit was een van de vele outfits die ze zelf ontworpen had, en die in een doos onder haar bed stond. Deze blouse zou haar moeder waarschijnlijk verschrikkelijk 'boswachterig' vinden, om het nog niet eens te hebben over het feit dat ze een spijkerbroek droeg.
Hoewel ze wist dat haar ouders dit niks zouden vinden, kon ze hier niet eens zo lang over nadenken. Diana was nu hier, tijd om er ook lekker van te genieten. Ze hoefde geen perfectie na te streven hier, en probeerde dan ook alles los te laten. Oh nee, natuurlijk had ze niet alles direct losgelaten, maar dit probeerde ze wel. Om te beginnen voelde ze zich wel echt al heel prettig, het voelde heel vertrouwd, dus dat was in ieder geval al heel erg fijn. Ze wist dat ze veruit de minste mensen kende hier, maar ze werd echt niet vreemd aangekeken.
Met een lachje op haar gezicht had ze met Ross geproost en had ze hierna een slokje genomen van het wijntje. Hoe graag Diana bier wilde lusten, het lukte haar gewoon niet, ze vond het gewoon hartstikke vies. Ze had één keer een biertje gedronken, maar had direct al een vies gevoel in haar buik gekregen. De geur, het bittere, nee, ze hield er gewoon echt niet van. Wijn, dat was iets waar je haar blijer mee maakte. Diana lustte dan ook gewoon rode wijn, iets dat veel mensen juist niet lustten. Oh, ze hield van het drankje dat wat warm werd in haar keel, vooral nu het herfstig begon te worden.
Ross stelde haar een vraag, een vraag waardoor ze eigenlijk aan het denken gezet werd. Of zij zélf relaxt was. Diana wierp hierdoor haar blik op Ross en haalde haar schouders na een paar seconden op. ,,Ehm, I guess, yeah" sprak ze wat twijfelend uit. Was ze relaxed? Ze had geen idee. Ze voelde zich hoe dan ook erg prettig, maar eigenlijk voelde ze zich pas écht relaxed wanneer ze gewoon thuis was; lekker een fashionshow of wat dan ook kijkend. Natuurlijk werkte dit ook ontspannend, maar voor nu vond Diana alles gewoon heel interessant en leuk. Haar ogen gleden vanaf Ross weer door het kroegje en automatisch verscheen er weer een glimlachje op haar gezicht. ,,It's just like nobody's judging or so" vervolgde ze haar woorden, terwijl haar blik langzaam weer richting Ross gleed.
,,Hmm, aren't you a little bit nervous?" vroeg ze hem benieuwd, terwijl weer haar blik over de mensen heen gleed. Ze vond het zelf echt behoorlijk wat mensen en zou nóóit durven om daar op het podium te staan. Diana zou het echt doodeng vinden. Ze vond het altijd heel knap wanneer mensen zo vastberaden op een podium stonden. Dat had ze ook altijd met fashionweekshows, zowel de modellen, als de designers liepen dan echt - zo leek het althans - zonder zenuwen op de catwalk. Ze zou het zelf echt enorm spannend vinden.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Er hing een lekker sfeertje in de bar. Zoals Diana het nu bekeek, zag het er gewoon al erg gezellig en knus uit. Het was druk, maar echt niet te druk. Met uitgaan en drukke situaties was haar lengte ook wel best handig, ze was niet echt klein. Met haar 1,72 én wat extra centimeters door haar hakken, had ze nooit echt het gevoel alsof ze helemaal geplet werd tussen de mensen. Ze stak er echt niet met kop en schouders bovenuit, maar ze behoorde wel tot de categorie 'langere dames'. Deze lengte had ze dan ook helemaal aan haar moeder te danken, die zowel haar lengte als figuur had. Weinig vrouwelijke vormen, en wanneer je het aan Diana vroeg net wat te dun. Diana zou zeker wat extra curves of alleen al borsten willen hebben, maar helaas viel er vrij weinig aan te doen.
Het voelde op een of andere manier heel intiem aan, alsof iedereen in deze bar gewoon heel close was. Gek genoeg voelde Diana zich niet eens zó alleen, of afstandelijk. Ze voelde zich eigenlijk gewoon haarzelf worden, ze hoefde niet te letten of haar blouse wel goed zat of dat een plukje haar niet verkeerd zat. Het voelde heel vertrouwd, gewoon heel relaxt. Zo stond haar blik ook gewoon op het kleine podiumpje gericht. Met een glimlachje op haar gezicht luisterde ze naar de fijne gitaarklanken en de harmonie van de twee stemmen van het meisje en de jongen. Oh ja, hier kon ze oprecht van genieten. Dit liet haar echt herinneren dat deze dingetjes echt fijn waren om te ontsnappen aan de werkelijkheid, gewoon even zorgeloos genieten en lekker luisteren naar de muziek.
Het feit dat ze nu naar deze bar gekomen was, maakte deze dag eigenlijk nog perfecter. Ze had – buiten de vergadering van deze ochtend - , allemaal dingen gedaan die ze zelf helemaal geweldig vond. Diana had Ross nu dan ook nog niet eens zien spelen, maar kon nu al genieten van de andere mensen die op het podium stonden. Samen met het vredige sfeertje, leek dit echt tot een perfectie situatie te leiden.
Diana was vanaf de barkruk naar het behoorlijk goede optreden aan het kijken, tot een bekend gezicht in haar gezichtsveld kwam; Ross. Glimlachend keek ze op. ,,Hey!" grinnikte ze. Een lach verscheen op haar gezicht zodra Ross concludeerde dat ze gekomen was. Goed, ze moest toegeven dat ze kort had getwijfeld. Ze ging héél af en toe met haar vrienden naar een kroegje, maar dan was ze toch samen, en dan hadden ze gewoon een vaste bar. Ze was hier nog nooit geweest, maar eigenlijk beviel dit haar nu al heel goed. ,,Is that such a big surprise?" plaagde ze hem kort, waarna een lachje op haar gezicht verscheen. Oh ja, ze wist maar al te goed dat ze niet direct had bevestigd dat ze zou komen, De verschijning van Adelaine had haar ietwat doen twijfelen. Eigenlijk had ze het direct met de dame te doen, waarschijnlijk had zij hier ook maar al te graag zijn, maar zij kon natuurlijk ook een andere afspraak hebben.
Zo stelde Ross voor een drankje te doen, iets wat Diana een strak plan vond, maar ze was het niet helemaal eens met Ross zijn woorden. Zíj kwam hier naar hem kijken, hij had zo zijn optreden, dus ze vond best dat zij mocht trakteren. ,,No, I'm gonna buy you a drink" reageerde ze met een glimlach. ,,What would you like?" Nadat hij antwoord gegeven, had ze zich omgedraaid op de kruk. De muziek klonk nog altijd op de achtergrond, maar ze was er natuurlijk iets minder bewust mee bezig nu. Perfecte timing; de barman had naar haar opgekeken en zo had Diana de drankjes besteld. Een rood wijntje: Merlot, en een ~ Wat Ross wilt ~.
Niet veel later stonden de drankjes op de bar. Zo nam ze het wijnglas vast en tikte ze deze tegen die van Ross aan, om te proosten. ,,Hm, to you and this evening" Besloot ze te zeggen, dat vond ze wel een goede proostrede. Ross zou zo op het podium komen te staan en ze kon zich heel goed voorstellen hoe vet dit zou moeten zijn. Zelf zou ze het echt nóóit durven, maar ze was heel benieuwd hoe de jongeman het zou doen. ,,So far, I'm really enjoying this. Everybody seems to be so relaxed. " glimlachte ze breed, een enthousiast blosje was al op haar wangen komen te staan. Ze had zich weer richting het podium omgedraaid en liet haar blik hier genietend overheen gaan. Het was echt een goede keuze om hierheen te gaan.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana --> https://www.polyvore.com/cgi/set?.locale=nl&id=229128357
Het was een productief dagje geweest. Ze had nog een uur in het koffiebarretje gezeten en had hier nog wat verder geschetst, onder andere aan de jurk, waar ze overigens ook al mee begonnen was. Diana was naar de stoffenwinkel geweest en had hier een tijdje rondgelopen, om uiteindelijk tot een heel mooi stofje te komen. Het was een zwart, metallic achtig stofje, wat ietwat ruw aanvoelde. De glitters die in het stofje zaten verwerkt waren heel subtiel, maar wanneer er licht op viel kwamen kleine holografische glittertjes tevoorschijn. Het was het perfecte stofje voor het jurkje, gewoon, omdat het eens wat anders was. Zodra ze thuisgekomen was van de stad inclusief een lading met boodschappen, was ze erachter gekomen dat haar ouders dit weekend niet thuis waren. Oh, een weekendje Zürich om met dat-en-dat bedrijf af te spreken. Diana had het briefje op het aanrecht wel gelezen, maar had verder niet echt meer gekeken naar de bedrijven waar ze heen zouden gaan. Eigenlijk zou ze hier als toekomstig-eigenaresse geïnteresseerd in moeten zijn, maar het maakte haar eigenlijk niet eens zo veel uit. Andere dingen waren voor nu veel leuker; het ontwerpen van het jurkje bijvoorbeeld.
Ze was de hele namiddag bezig geweest op haar kamer, maar zodra een hongergevoel kwam opzetten, was ze langzamerhand naar de keuken gegaan om het een en ander te koken. Hoewel ze deze dag in principe helemaal alleen doorkwam, vond ze het eigenlijk wel prima. Ze had lekker kunnen schetsen, had op haar gemak rondgelopen in de stoffenwinkel, was vol goede zin begonnen aan het jurkje en zat inmiddels aan haar avondeten met een achtergrondmuziekje.
Over vanavond? Ja, ze zou wel naar het cafeetje gaan. Eigenlijk omdat ze benieuwd was naar het spel van Ross, het leek haar wel leuk. Diana had niet geweten waar het was, maar na wat zoekpogingen met 'Ross Lynch' en de datum van vandaag, kwam ze al ver. Ze zette de naam van dit cafeetje in haar notities en keek ook even hoe laat Ross aan de beurt zou zijn. 21:40... Aha... Zo te zien trad er wel continue iemand op, wat Diana wel prettig vond. Dan had ze gewoon continue iets te bekijken, ze was immers alleen.
Oh ja, haar beste vriend en vriendin had ze nog gevraagd, maar ze konden niet. De meeste mensen vonden het dan ook spannend om alleen naar een kroegje of wát dan ook te gaan, maar bij Diana viel dit wel mee. Alleen zijn viel haar sowieso niet heel zwaar, en nu ze iets te kijken had, maakte dat het ook al beter.

Rond een uur of kwart voor 9 stond Diana, omgekleed en wel, klaar om te vertrekken. Ze had gewoon een eenvoudig flannel aangetrokken met een mom jeans, en hierover haar spijkerjasje. Haar haren hingen wat nonchalant over haar schouders en ze had haar bril verwisseld voor lenzen. Erg veel aandacht had ze niet echt besteed aan haar uiterlijk, maar Diana nam ook niet echt aan dat dit nodig was. Ze ging immers naar een cafeetje, er was geen chique dresscode. De perfecte gelegenheid dus om haar kleren aan te trekken die ze absoluut niet aan mocht trekken naar het kantoor. Ha, ze zagen haar al aankomen in deze kleren.
Met een volledig opgeladen telefoon vertrok ze langzamerhand naar het adres. Muziek vulde haar oren door haar oordopjes en ze genoot dan ook van de gitaarklanken die haar oren vulden. Het cafeetje zou zo'n twintig minuten lopen zijn, iets dat veel dames eng zouden vinden in deze duisternis. Diana was hier het tegenovergestelde van. Het voelde juist even als een 'kalmte voor de storm', even de rust, voordat ze het waarschijnlijk drukke cafeetje in zou gaan.
Uiteindelijk kwam ze rond kwart over 9 terecht bij het juiste adres. Ze werd binnengelaten en liet haar blik glijden door het cafeetje. Op een verhoging stond nu al een zanger en zangeres. De muziek vulde het cafeetje en er hing zo te zien al een lekkere sfeer. Het was vrij druk, al was er wel gewoon nog genoeg plek om nog goed te kunnen bewegen. Diana haalde kort een hand door haar haren en besloot hierna richting de bar te lopen. Van het bier was ze niet, maar een rood wijntje was voor nu lekker. Ross zou over zo'n 25 minuutjes optreden, dus tot dan zou ze gewoon lekker kijken naar dit duo. Wellicht ontdekte ze zo langzaam wel wat nieuwe muziek. De drukte was ook aan de bar te merken. Na eventjes had Diana een barkruk weten te bemachtigen, en wachtte ze zo rustig op haar beurt. Terwijl ze wachtte, keek ze schuin richting het podium. De stemmen van het tweetal leken perfect te matchen, het klonk echt goed. Nu ze erover nadacht wist ze eigenlijk helemaal niet of Ross zelf zich hier ergens in het publiek zou bevinden, of zich achter de schermen aan het voorbereiden was. Ergens had ze geen idee hoe het er allemaal aan toe zou gaan, iets wat Diana leuk vond. Ze liet zich lekker verrassen.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Oh, natuurlijk gleed er nog door haar hoofd dat ze gewoon thuis had moeten blijven. Ze was nu eenmaal niet altijd even handig op sociaal gebied, zo bleek het wel, Diana had het met Adelaide wat ongemakkelijk gevonden. Ze hoopte maar dat ze het niet al te erg had geuit, maar ze moest gewoon een beetje wennen aan de manier waarop Adelaide leek te communiceren. Aan de andere kant vond ze het wel weer leuk om Ross te zien, iets wat ze leuker vond dan ze eigenlijk zou mogen. Ze wist dondersgoed dat de deal van haar ouders niet doorgegaan was, en dat dit dus eigenlijk de zoon was van een van de grootste concurrenten. Toch wist Diana een kléin gaatje te vinden. Haar ouders hadden haar niet direct verboden om met hem om te gaan. Hier gingen ze eigenlijk gewoon vanuit, maar Diana besloot dit toch voort te zetten. Het was ook onvriendelijk om het gesprek af te kappen, sprak ze haarzelf maar aan.
Ross begreep niet dat ze haar begreep. Lichtelijk verward keek Diana de jongen aan. Twijfelde hij nu aan haar mensenkennis? Nee, ze moest toegeven dat ze niet de beste was in het sociale gedoe, maar dit viel toch vrij goed te begrijpen. Wat twijfelend keek ze Ross aan toen hij vroeg wat ze er nu van begreep. Hij beweerde dat er niets van waar was. Diana opende haar mond en fronste kort. Ze wist dat wanneer ze nu in discussie zou gaan, ze toch weer tegengesproken zou worden, maar Diana wist gewoon dat alles klopte. Ze begreep niet waarom hij er zo'n punt van maakte, zo bood hij nog een keer zijn excuses aan. Kort haalde ze maar haar schouders op. ,,It's alright Ross! I don't really see the problem" grinnikte ze kort. Het excuses was echt nergens voor nodig, Diana wist simpelweg dat het gewoon de waarheid was.
De jongeman leek er zelf niet helemaal van overtuigd te zijn dat Adelaide haar zag zitten, ontkende direct. Diana was nu degene die lachte. Hij leek er zelf ook kort om te grinniken en ergens zou het Diana niets verbazen. Hij zat vast nog in de ontkenningsfase.
Er volgde nog een uitnodiging, of eigenlijk een 'eis'. Een lachje verscheen op haar gezicht en ze schudde wat afkeurend haar hoofd toen Ross zei dat Adelaide er niet zou zijn. ,,Just be nice to here! She's totally into you" knikte ze hem nog even oprecht toe. Ze vond het gek dat ze er niet zou zijn, al kon ze natuurlijk ook iets anders te doen hebben.
Goed, Diana zou die avond vast gaan. Ze had op haar onderlip gebeten, hem nog even kort nagekeken. Ze had haar oordopjes uiteindelijk weer ingedaan en had zich weer op haar schets gefocust. Terwijl ze aan het schetsen was, bedacht ze zich wel nog een vrij belangrijk dingetje. Ze had géén idee in welk café ze moest zijn, en hoelaat. Bedenkelijk had ze opgekeken naar Ross, die in gesprek zat met Adelaide. Oh nee, ze zou ze absoluut niet gaan storen. Wie weet wist Adelaide wel helemaal niet van het optredentje, en had Ross haar niet gevraagd voor zenuwen of iets dergelijks. Mócht Adelaide naar het toilet komen, dan zou ze sowieso langs haar tafeltje komen, dus Diana nam zich voor om dan maar even snel naar Ross te gaan. En wanneer dit niet zou gebeuren, dan zou ze vanavond maar eventjes langs wat cafeetjes moeten gaan om er überhaupt achter te komen. Haar ogen gleden nog kort door het cafeetje, maar al snel zat ze ook weer helemaal in haar schets. Ze had er een zwart potlood bijgepakt en bracht zo langzaam wat meer schaduwen aan, kritisch kijkend naar het totaalplaatje.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Normaal gesproken kwam ze nooit bekenden tegen wanneer ze een vrije dagen had. Uit de buurt kende ze sowieso niet echt veel mensen, wanneer ze vrij had en haar twee beste vrienden ook sprak ze met deze af, en meer vrienden had ze niet echt. Het was dan altijd wel een vreemd contrast, de 'echte wereld' en het 'bedrijfswereldje'. Binnen het bedrijf kende iedereen haar, werd ze vaak gezien als 'de dochter van...' en 'toekomstig-...', hier was het juist vredig, zo lekker niemand die haar kende. Niemand had verwachtingen van haar en Diana voelde zich altijd wat onzichtbaar, iets wat ze zelf eigenlijk niet vervelend vond. Ze vond het juist heel vredig. Nu was het echt niet zo dat ze Ross zijn gezelschap zo vervelend vond, oh nee, ze vond het juist leuk om deze jongeman nog eens te zien. Zo genoot ze ook echt intens van het feit dat hij in een bar zou gaan optreden vanavond. Dat klonk echt al heel leuk.
Diana had haar ogen gewoon op Ross gericht en dronk zo voorzichtig nog een slokje van haar koffietje. Ze hield het kopje lekker vast in haar handen, zo warmden ze langzaam op. Een glimlach verscheen op haar gezicht toen Ross zei dat hij zowel gitaar, als piano zou spelen. Dat klonk leuk. Het leek haar echt gaaf dat hij zo zijn hobby verder leek te kunnen ontwikkelen, want dit zou hoe dan ook een stap zijn binnen zijn hobby. Wellicht zou hij nu ook wat kunnen inschatten of er wat verandering binnen zijn liedjes nodig was, welke liedjes blijkbaar goed aanslagen. Nu ze er zo over nadacht, werd het des te leuker dat hij zo een optreden kon houden. Je moest immers érgens beginnen, en Diana had zo het idee dat Ross vrij goed op weg was. Wellicht was ze ook wel iets te optimistisch hoor, maar ze vond het gewoon echt leuk om te horen. Ze had niemand in haar omgeving die zomaar even optrad in een bar. Nee, ze kreeg eerder verhalen van mensen die een speech moesten houden voor een groep van 500 mensen van een andere multinational... Iets minder spannend, vond ze zelf. Haar ouders hadden haar geleerd hoe ze deze speeches moest geven en hoe ze eigenlijk ook hierdoorheen kon prikken. In het bedrijfsleven waren veel dingen nep. Heel veel. Nu, met Ross was dit gewoon oprecht. Hij zou zingen, zijn liedjes mochten gaan over wát dan ook, maar het zou niet nep zijn.
Het meisje dat bij het tafeltje kwam staan zei dat Diana gewoon moest blijven. Diana opende haar mond om hier een tegenwoord in te brengen, maar op een of andere manier wist ze hier niets tegenin te brengen. Adelaine pakte er een stoel bij, waar ze maar gewoon naar toekeek. Diana luisterde half mee met de woorden die de dame uitsprak. Op een of andere manier werkte Adelaine ontzettend intimiderend. Hoe Ross haar met zijn leren jasje en gescheurde broek niet leek te intimideren, en Adelaine in gewoon een spijkerbroek haar wél leek te intimideren, was voor haar een grote vraag. Ze voelde zich wat misplaatst in de situatie, alsof ze iets verstoord had.
Ross was Adelaine aan het uitleggen dat Diana dus van het etentje was en dat dit dus was waarvan ze elkaar kenden. Hierna keerde Adelaine zich tot haar. Of ze het meisje was waarmee hij was opgescheept? ,,Eh I guess yeah" reageerde ze maar wat droogjes, een zwakke glimlach verscheen op haar gezicht. Diana hield haar blik op Adelaine gericht, ze begreep haar niet helemaal. Waarom had ze zo'n lieve glimlach op haar gezicht, maar voelde Diana zich nog iet op haar gemak? In principe was Diana inderdaad slechts het meisje waar Ross mee opgescheept was. Geen enkel woord van de dame was gelogen en ergens begreep ze de hint wel. Het was oké geweest om elkaar zo weer te zien, maar Ross hoorde duidelijk bij Adelaine.
Een fronsje was op haar gezicht verschenen toen Adelaine vertelde dat Diana sowieso niet Ross zijn type was. Met opgetrokken wenkbrauwen had Diana haar aangekeken. Had ze deze dame een verkeerde indruk gegeven? Dat was namelijk echt niet haar bedoeling! Oh nee, deze woorden waren geen verrassing. Er waren tientallen meiden die Ross véél leuker zou moeten vinden, die hartstikke muzikaal waren en waarschijnlijk ook wat avontuurlijker waren, maar waarom had ze dit gezegd? Diana wíst het al.
Voor het eerst sinds Adelaine er was, waren haar ogen naar Ross gegaan. Hij gaf aan dat hij er zo aan zou komen. Het had in eerste instantie hartstikke relaxed aangevoeld, Diana had het een kort maar fijn gesprekje gevonden en het voelde op een of andere manier ontzettend relaxed. Sinds Adelaine er was, was er in haar hoofd een ongemakkelijkheid ontstaan. De dame had haar overduidelijk hints willen geven. Diana was er dan ook nog niet helemaal over uit of Ross en Adelaine een relatie hadden, of wellicht gewoon aan het daten waren, maar ze begreep de hints die haar gegeven werden. Ross schudde dan ook zijn hoofd en leek te merken dat het wat ongemakkelijker geworden was. ,,Don't worry, I think I understood her" sprak ze voorzichtig uit. Geen woord van Adelaine was niet waar, en het voelde alsof ze direct weer met de vloer gelijk was gemaakt, iets waar Diana gek genoeg gewend aan was. Haar ouders spraken altijd wat neerbuigend over haar, het viel haar niet eens op wanneer mensen dit deden. Adelaine had het allemaal goed bedoeld, daar had de glimlach wel voor gezorgd. ,,Ehm, you should go back to her, I think she kinda likes you" glimlachte Diana. Oh ja, dit was het gewoon. Ross leek het dan wel niet te zien, maar voor Diana leek dit met de minuut duidelijker te worden. Wie was zij om hun tijd te verstoren?

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
De grijnsjes, de lachjes, de blonde wilde haren en de manier waarom hij zo nonchalant bij haar tafeltje kwam kijken. Ja, Diana vond het leuk. Het was gewoon typisch Ross. De manier waarop hij enkel zijn zinnen vormde was heel typerend, en dat terwijl ze hem slechts één avondje 'kende'. Hij was gewoon lekker zichzelf, datgene wat ze misschien nog wel het meeste aan hem waardeerde. Diana wist dat dit échte gesprekken waren, dat de lachjes oprecht waren en dat dit niet in scene gezet was. Dit in tegendeel tot alle neplachjes die ze zag op het kantoor. Goed, ze moest toegeven dat ze deze neplachjes ook op haar gezicht wist te toveren wanneer het moest.
Ross leek het niet met haar eens te zijn over haar eigen mening van de schets. Ze geloofde zijn complimentje gewoon niet, ze wist dat dit niet perfect was en dat er dingen waren die niet helemaal klopten aan haar tekening. Dit zou iemand die fashion studeerde wellicht wel veel beter zou kunnen doen. Natuurlijk was er in de fashionwereld niets echt fout, maar Diana wist dat er zeker verbeterpunten waren die ze moest hebben. Haar naam kwam vol ongeloof uit de mond van Ross, waardoor ze vanaf de schets maar even opkeek naar de jongeman. Er stond een lachje op zijn gezicht en hij drukte haar nog op het hart dat dit echt goed was. Ze volgde zijn blik naar de schets, die voor haar nu andersom lag. Zijn volgende woorden verlieten zijn mond zachtjes en gek genoeg zorgden ook deze voor een klap in haar gezicht. Wanneer had iemand haar dit gezegd? Nee, je moest júist het uiterste uit jezelf halen, toch? Diana had er maar niet op gereageerd, puur omdat ze niet goed wist wat ze moest reageren. Ze kon streng zijn voor haarzelf, ze kon iets zichzelf snel kwalijk nemen, maar was dit slecht?
Diana besloot dit onderwerp maar te laten rusten en nam een slokje van haar koffie. Een brede glimlach ontstond op haar gezicht toen Ross inderdaad aangaf dat het serieus was. Diana vond dit echt super leuk nieuws, zag Ross direct al in een cafeetje staan spelen.
Natuurlijk was hij niet nerveus; het was Ross. Ze grinnikte even kort toen hij zei dat hij vooral echt veel zin had erin. Oh, wat moest dit heerlijk zijn voor hem. Zoiets was in de muziekwereld echt heerlijk, leek haar. Tientallen mensen die zijn muziek mochten beluisteren, voor wie hij mocht spelen en zingen. Begrijpelijk knikte ze toen de jongeman vertelde zo'n 20 minuten te krijgen. ,,Aah, how cool!" reageerde ze breed glimlachend. ,,Are you gonna play the guitar or also some other instruments?" vroeg ze hem dan ook. Ze had in haar hoofd direct een gitaar voor zich gezien, maar er kon natuurlijk ook een keyboard of iets dergelijks staan. Wellicht wist hij het niet eens, dan zou hij met akkoorden al behoorlijk ver komen.
Diana keek lichtelijk verbaasd op toen Ross een voorstel deed, en aangaf dat hij het leuk zou vinden als ze er zou zijn. Natuurlijk kwam meteen een enthousiast gevoel haar lichaam in, het leek haar heel leuk om Ross te zien spelen en om te zien hoe hij zich in het cafeetje zou vermaken. Nog voordat ze erop kon reageren kwam een andere jongedame aan het tafeltje te staan. Diana keek van Ross naar de jongedame. Het sfeertje voelde plots wat ongemakkelijk aan. Was dit zijn vriendin? Dit moest wel. Diana had het ergens kunnen weten, een jongen als Ross was gewoon niet vrijgezel. ,,Hi, Diana" stelde ze zichzelf maar voor, terwijl ze de dame een handje gaf. Adelaide was haar naam dus, aha. Ze glimlachte even kort naar de jongedame en keek vervolgens weer naar Ross. Hoewel ze eerst heel enthousiast was geworden over het voorstel van Ross, vond ze het nu zijn vriendin erbij stond wat ongemakkelijk worden. Ze voelde zich wat bekeken en de ongemakkelijke stilte was bij Diana niet onopgemerkt gebleven. Diana had zwaar de neiging om weg te vluchten van de situatie, puur omdat ze geen idee had hoe ze zich moest opstellen. Ze had geen zin om een ruzie of iets dergelijks te veroorzaken. Zo had ze wat peinzend nagedacht terwijl ze nog wat slokjes van de cappuccino nam. ,,Eh, I guess I'm gonna leave after this one" sprak ze ietwat ongemakkelijk uit, terwijl ze haar potlood en gum alvast in haar etui deed. Adelaide zat vast ook niet te wachten op het feit dat Ross hier nu eigenlijk een uitgebreid gesprek met Diana zat te hebben, en zo kon ze prima ergens anders heengaan om te werken. Dit was dan niet echt een stuk van haar 'plan', maar ze kon ook goed bij de bibliotheek of iets dergelijks zitten.

why do you hesitate?