Suche nach Beiträgen von Asset

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Het was lang geleden dat ze zo met iemand had gesproken. Natuurlijk sprak ze haar beste vrienden en vriendinnen op de persoonlijke manier, deze kenden haar door en door. Toch ontmoette ze niet vaak meer nieuwe mensen, mensen die rond dezelfde leeftijd waren. Ze was veel in het bedrijf te vinden en leerde hier erg veel mensen kennen, maar ze ging niet vaak uit of iets dergelijks. Nee, daar voelde ze zich dan ook wat te oud voor. Zo nu en dan ging ze naar een kroegje. Oké, oké, deze keren waren op een hand te tellen. Hoewel haar ouders vrijwel nooit thuis waren, leken ze het altijd door te hebben wanneer ze weg was geweest. Het was haar simpelweg verboden om nog naar zo'n 'ordinaire cafeetjes' te gaan. Dit was slecht voor haar reputatie, slecht voor haar hersenen en ze zou het 'verschrikkelijke Amerikaanse' dialect overnemen, oh ja, over haar Engelse accentje waren haar ouders nog altijd kritisch. Het was fijn om weer met een leeftijdsgenoot te praten, vooral omdat ze doorhad dat Ross toch in hetzelfde schuitje zat. Oké, zelf had ze het wellicht wat beter. Haar ouders wilden gewoon het beste met haar voor en wilden de beste toekomst voor haar, wat ook weer lief was.
Rustig nam ze nog een slokje van de wijn. Ergens vermoedde Diana dat de laatste gang niet eens gehaald ging worden. Het vruchtendessert zou waarschijnlijk onaangetast in de koelkast blijven staan. De voorgerechtjes waren niet eens opgediend, laat staan het hoofdgerecht. Nadat ze haar glas weer op de tafel had gezet had ze Ross weer aangekeken en had geglimlacht. Hij leek haar visie op de concerten te begrijpen. Het was altijd zo'n hemelse sfeer bij een concert, heerlijk. Ach, wat was haar laatste concert? Veel te lang geleden.
Glimlachend knikte ze toen Ross zei dat hij alles gewoon op gehoor speelde, tenzij hij zelf liedjes schreef. Ho- zelf liedjes schrijven?! ,,Ho!" kwam direct uit haar mond, ter reactie. ,,So you also write your own songs?" concludeerde ze met grote ogen. ,,You seem to have like a gift for music" glimlachte ze. Ja, deze jongen was echt gigantisch muzikaal, als hij echt speelde zoals hij beweerde natuurlijk. Ze zou het hem echt nooit nadoen, nooit. Bij haar was het echt gestopt bij het pianospelen, puur omdat de klassieke stukken en de stijve lerares haar niet aanspraken. Haar ouders leken ook door te hebben dat ze nooit zou doorbreken in de muziekwereld, dus besloten dit ook maar op te geven?
Over het directe antwoord op Ross zijn vraag hoefde ze niet lang na te denken: mode. Toch kreeg ze het niet makkelijk over haar lippen, ze was simpelweg gewend om dit te verzwijgen of om te zeggen dat het echt een hobby was. ,,Passion? Eh, I guess not... I like fashion, but that's no big deal" glimlachte ze zwakjes. Ze verzweeg het verstopte naaimachine onder haar bed, het feit dat ze zó kon herkennen dat zijn vader een Armani pak aanhad en dat ze zich elke avond kon amuseren met fashion shows. Het was een hobby, een puberale hobby. Direct liet ze een blik glijden op haar ouders, die haar woorden zo te horen niet gehoord hadden. Diana had vaak gefantaseerd over een leven waarin ze kon dragen en doen en laten wat ze wilde, maar uiteindelijk kwam ze dan toch uit bij haar ouders. Haar ouders bedoelden het allemaal goed, hadden het beste met haar voor en Diana wist dat ze dit deden uit bescherming. Wellicht zou ze later inzien dat haar 'puberale hobby' onverantwoord was.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Oh, vroeger... Misschien was het vreemd om te horen vanaf een jongedame van haar leeftijd, maar vroeger was echt alles beter. De tijd voordat haar ouders zo veel werkten, toen ze nog een lagere functie hadden en ook echt bezig waren met leuke dingen doen, toen was alles veel beter. Diana kon zich niet voorstellen dat haar ouders vroeger met haar tijd hadden om naar dierentuinen te gaan, samen met barbiepoppen te spelen en om gezellig de typische familiedingetjes te doen. Vroeger had Diana het samen boodschappen-doen nog als normaal ervaren, tegenwoordig kwam het nooit meer voor dat ze dit samen deed en moest ze altijd alles zelf in huis halen. Ook qua persoonlijkheden waren haar ouders gigantisch veel veranderd. Ze waren niet vaak meer thuis, haar ouders tennisten allebei niet meer en met vrienden spraken ze ook niet vaak meer af. Tot haar 12e waren haar ouders geweldige ouders geweest, waren ze altijd begripvol en waren ze de beste ouders ooit, totdat ze CEO werden.
Zo had Diana nog een slokje van de rosé genomen en had ze naar Ross gekeken. Naar haar ouders had ze eigenlijk helemaal geen blik meer geworpen, misschien omdat ze zichzelf ook wel wat wijs probeerde te maken dat ze de situatie aan het opknappen was. Haar ouders wilden dat ze met deze jongeman zou gaan trouwen, nou, dan mocht ze ook best een persoonlijk gesprek met hem voeren. Oh, Diana wist heel zeker dat dit bondje helemaal niets ging worden en dat ze haar nooit met Ross lieten trouwen, maar tegenwoordig wist ze het nooit helemaal zeker. Haar ouders waren vrijwel tot alles in staat de laatste tijd.
Akoestische muziek, pop, rock... Met een glimlachje op haar knikte ze. ,,When I was 11 years old, my aunt gave me a ticket for a Coldplay concert. It was my first concert ever and oh, I was so nervous" glimlachte ze, terugdenkend aan het hele concert. ,,But when we got there and they started playing, it was so beautiful." Waarom ze dit Ross vertelde? Geen idee. Diana dacht terug na aan deze mooie herinnering. Ze was nog eens met haar tante naar een Radiohead concert geweest en een concert van Damien Rice, een ietwat onbekendere artiest. Haar ouders wisten van deze laatste twee concerten niets; dit was stiekem gebeurd tijdens logeerpartijtjes. Het was vrij triest dat dit geheim gehouden moest worden, maar haar tante wist net zo goed als Diana zelf dat haar ouders het anders niet goed zouden keuren. Nu, de afgelopen jaren was ze eigenlijk niet vaak meer bij een concert geweest. Waarom niet? Simpelweg omdat ze het niet durfde te vragen. Haar ouders zouden haar uitlachen, net zoals ze gedaan hadden toen ze had gevraagd of ze een naaimachine mocht. Hobby's werkten niet wanneer je toekomstig-CEO was. Concerten of festivals dus ook niet.
Piano, basgitaar, drums én gitaar?! Met grote ogen keek ze de jongen aan toen hij begon over alle instrumenten die hij bespeelde. ,,No way!!" bracht ze uit, lachend hoofdschuddend. ,,Do you play by ear or with sheet music and chords?"

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Oh, haar ouders zouden dit echt niet waarderen. Dit was hetgene waar ze haar al haar leven van afgescheiden hielden. Het feit dat ze haar naaimachine al onder haar bed bewaarde, samen met verschillende rollen stoffen, zei al genoeg. Net zoals Ross zijn passie voor het gitaar spelen niet gewaardeerd werd door zijn ouders – en haar eigen ouders - , zou haar eigen passie wat fashion betreft ook niet gewaardeerd worden door Ross zijn ouders, dat dit haar eigen ouders niet beviel wist ze al.
Wat een ongemakkelijke sfeer was dit. Diana nam maar even een slokje van de rosé, wellicht een poging om wat van deze ongemakkelijkheid weg te jagen. Opeens leek het perfect gemaaide grasveld héél interessant te zijn. Misschien moest ze de tuinman er eens een complimentje over geven. De bloemetjes stonden perfect in de bloei en er kwam een vlinder langs gefladderd. Dit leek opeens héél interessant, misschien om ook even afstand te nemen van de ongemakkelijkheid van tafel. Zachtjes beet ze op haar onderlip, doei perfecte toekomst. Diana wist hoe belangrijk dit was geweest voor het bedrijf, maar ze wist zeker dat haar ouders niets meer met Ross te maken wilden hebben. Hoe aardig hij ook mocht zijn, hij zou niet goed ogen voor het bedrijf.
Diana daarentegen, vond Ross wel nog gewoon aardig, het boeide haar vrij weinig hoe goed hij zou zijn voor het bedrijf. Ze wist inmiddels dat ze allebei niet stonden te popelen om de twee bedrijven over te nemen. Zo begon hij te vertellen over de muziek die hij maakte, iets wat Diana direct al leuk vond om te horen. Ze voelde de ongemakkelijkheid een beetje wegebben. Het was gewoon al kalmerend om te weten dat Ross eigenlijk in hetzelfde schuitje zat als haarzelf. Ross wist hier echter veel meer open over te praten, durfde dit openbaar te maken. Diana zelf durfde er niet eens alleen met haar ouders over te praten, laat staan hier aan tafel. Niemand zou haar 'verdwaalde kinderhobby' serieus nemen. De fashionindustrie was niet gemaakt voor hoogopgeleide mensen, zei haar vader altijd.
Diana knikte even toen Ross zei dat hij verschillende soorten muziek produceerde. ,,Hmm, okay... What kind of sorts then? Acoustic? Rock? Metal?" Wat muziek had ze toch al een vrij ontwikkelde kennis. Dit was dan ook een onderwerp waar haar ouders vroeger ook graag over praatten, maar het nu waarschijnlijk uit konden kotsen. Hij speelde vooral gitaar dus, vooral. ,,Mostly?" Vroeg Diana hier dan ook met opgetrokken wenkbrauwen op door. ,,Don't tell me you also play another instrument" grinnikte ze kort. Ze vond enkel dit gitaar spelen al knap, iets in Diana zei haar dan ook dat Ross behoorlijk getalenteerd was. Hij had al de uitstraling om een artiest te zijn. Het leren jasje, de gescheurde broek, alles viel op zijn plaats.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Afwezig in haar eigen gedachten zat ze aan de tafel. Het kwam nu wel heel dichtbij opeens: een relatie met iemand, terwijl ze het niet wilde. Het bedrijf overnemen, terwijl ze het helemaal niet wilde. Diana wilde iets in de fashionindustrie doen, een cursus of opleiding wat mode betreft volgen, of überhaupt haar naaimachine op haar bureau durven te laten staan. Nu, had ze hem noodgedwongen onder haar bed geschoven. Diana wist al hoe ze een jurk moest maken, hoe ze een broek in elkaar kreeg en welke stofjes goed en minder goed pasten op elkaar. Diana wist welke steek ze kon gebruiken om iets met de hand te maken, en welke dingen nu in de mode waren. Ze wist de volgorde van de merken in Fashion Week New York uit haar hoofd, research deed ze maar al te graag. Diana wist welke mannen in een Suitsupply pak liepen en ze kon ook aflezen aan het pak van de vader van Ross, dat het overduidelijk een Armani was. Collectie van vorig jaar. De stropdas was van McGregor. Of dit een verborgen talent was? Nee. Het was enkel een bezigheid tijdens het werken en tijdens vergaderingen, Diana kon zich wel vermaken met de verkeerd zittende pakken of jurken.
Na het proosten had ze een slokje van de rosé genomen en had ze zichzelf voorgenomen om echt even op te letten. Hoewel ze zeker wist dat Ross sowieso een teleurstelling was in de ogen van haar ouders, wist ze dat ze er nu gewoon het beste van probeerden te maken. Ze hadden iemand strak in pak verwacht, gladde haren, een totaal andere uitstraling. Wie weet was dit wel een eye-opener voor haar ouders dat dit relatie-beginnen helemaal niet zo rooskleurig was zoals ze dit in hun hoofd hadden zitten.
Haar vader vroeg Ross over de plannen wat het bedrijf betreft, zo keek Diana ook maar even naar Ross. Het antwoord dat hij gaf, zorgde er bij alle vijf even voor dat ze stil raakten. Zo zag Diana dat de ouders van Ross hem een woedende blik wierpen. Haar eigen ouders keken ook wat ongemakkelijk naar elkaar, waar de ouders van Ross weer op reageerden. ,,Oh Ross, we all know that your music is just a hobby" lachte de moeder het maar even weg. Diana keek naar haar ouders. Zat Ross nu in exact dezelfde situatie als haarzelf? Had hij ook een totaal andere passie dan het hele bedrijfsleven van zijn ouders?
,,Hmm... Diana also has her hobbies, but they aren't distracting her from the company" sprak haar vader bedachtzaam uit. ,,It is your honour to take over the companies, Diana is well-aware of that" Zelf beet Diana maar even kort op haar onderlip. Haar ouders zeiden haar ook altijd dat ze het nooit zou maken in de fashionindustrie, dat ze haar hobby niet als toekomst moest zien. ,,Oh, I can assure you, Ross' music is just a hobby" mompelde de vader van Ross. Diana keek van de ene ouders naar de andere. Haar ouders begonnen over het feit of ze Ross niet geleerd hadden dat hobby's onder het bedrijf stonden, een gesprek waar Diana eigenlijk gewoon geen zin in had. Daarom liet ze haar ogen glijden naar Ross zelf. ,,What kind of music do you like? Do you play like an instrument or so?" vroeg ze hem dan ook hierna, gewoon omdat ze hier nieuwsgierig naar was. Oh ja, haar ouders waren vroeger ook grote muziekliefhebbers, maar op dit moment konden ze het feit dat Ross de muziek noemde voor het bedrijf waarschijnlijk niet zo waarderen. Voor Diana was dit wel een gegeven dat ze niet alleen was met haar hobby die ze stiekem veel leuker vond dan het bedrijf. Ross durfde dit echter openbaar te maken, zelf hadden haar ouders haar al gegarandeerd dat ze het nooit zou gaan maken.
Op een of andere manier voelde het alsof er een last van haar schouders viel. Diana wist dat het de jongeman waarschijnlijk niets zou boeien of ze haar haren nu los of vast droeg, en of er toevallig een kreukeltje in haar blouse zat.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Ze had haar blik ten eerste op de 'gasten' laten hangen, dat was gewoon het netste was haar altijd geleerd. Eerst de gasten, dan jezelf. Een spa rood voor de vader van Ross, twee keer een rosé voor de twee moeders, een biertje voor Ross en een droge witte wijn voor haar vader. Net toen ze het hele lijstje gewoon had herhaald in haar hoofd en alle drankjes uit haar hoofd leek te weten, bracht de moeder van Ross lachend uit dat het een grapje van Ross was dat hij bier wilde. Zo keek Diana lichtelijk verward van de moeder naar Ross. Ze had het idee dat de twee het niet helemaal eens waren over het biertje. Goed, Diana moest toegeven dat de meeste mannen in het bedrijfsleven wanneer ze alcohol dronken, toch echt aan de wijn zaten. Het kwam vaak net wat gepaster over, had haar vader haar eens uitgelegd. Haar vader dronk meestal ook wijn, maar kon op een vrije avond vroeger ook wel eens bier drinken – lees: vroeger -. Tegenwoordig zat hij vooral tot erg laat te werken en was hij bezig met het bedrijfsleven. Bier kwam wat boerser over was haar altijd geleerd, maar wanneer Ross het lekker vond, waarom niet? Aan alcohol was altijd wel wat op te merken; shotjes bleken ordinair te zijn, wijn was oké, zolang het maar duurdere wijn was. Ja, op haar 18e had ze een hele wijncursus met haar moeder gevolgd. Dat hoorde volgens haar moeder bij 'het worden van een goede vrouw'.
Nog altijd volgde Diana de blikken van Ross en zijn moeder, waarna ook de vader zich ermee ging bemoeien. Direct merkte ze dat de sfeer direct al wat grimmiger werd, ook haar eigen ouders zaten wat stilletjes toe te kijken. ,,It's okay, don't worry!" bemoeide haar eigen vader zich er opeens mee. ,,Diana, you heard it; Ross would like a beer. This isn't a common business meeting" Knipoogde hij even richting Ross. Of dit enkel een poging was om de grimmige sfeer weg te halen, of om iets van een 'band' op te bouwen, Diana had geen idee.
Zo gezegd, zo gedaan. Diana was naar binnen gelopen en was hier direct al de muziek tegenmoet gelopen. Met een glimlachje nam ze er een dienblad bij en maakte ze alvast een karaf, die ze vulde met wat water, ijsklontjes en een citroenschijfje. De glazen voor hierbij stonden gewoon al op tafel. Diana vulde de vier wijnglazen, maakte de 'bestelling' af, en liep richting de kelder om te kijken naar het bier. Corona, ohja, het bier waar een citroentje in hoorde volgens haar vader. Diana kon het zich nog goed van vroeger herinneren. Even hurkte ze om de houdbaarheidsdatum te zien; de tijden dat haar vader bier gedronken had waren al lang voorbij, wie weet hoe oud dit was. Tot haar verbazing was het bier nog goed, wellicht had haar vader het nog eens als een cadeautje gekregen van haar oom.
Met het dienblad vol, inclusief het biertje met een citroentje in de fleshals, liep ze weer naar buiten. In tegenstelling tot haar meeste leeftijdsgenoten had Diana nog nooit in de horeca gewerkt, dus zette ze het dienblad gewoon neer op de tafel en reikte ze zo iedereen het juiste drankje aan. Voor haarzelf had ze net als de twee andere vrouwen een rosétje gepakt, gewoon omdat dit lekker was voor op een zomerse avond. Dit was de 'Wild Pig', een Syrah soort van de rosé. Haar favoriet. Diana was echt niet iemand die veel dronk, maar zo op zijn tijd vond ze wat wijn bij het eten heerlijk. De wijncursus had toch nog íets opgeleverd.
Nadat ze het dienblad weer naar binnen had gebracht, was ze weer gaan zitten. Ze had geen idee waar het gesprek over ging dus luisterde ze maar even om hier íets te van achterhalen. Haar blik gleed ook gewoon eventjes over de mensen aan tafel, maar Diana kreeg het idee dat voornamelijk de ouders bezig waren. Waarschijnlijk over een of andere beurskoers of iets dergelijks.
,,Well... Let's have a toast on Diana and Ross!" begon Ross' moeder uit het niets, waardoor Diana maar even uit haar gedachtes ontwaakt werd en opkeek. Ze nam het glas vast en keek hierbij maar eerst eventjes iedereen aan. ,,Cheers" glimlachte ze zwakjes.
,,So, Ross. Tell us what your plans for the future! Are you going for higher market share or a better competitive position?" vroeg haar vader Ross. Diana nam gewoon een slokje van de rosé en keek gewoon toe hoe er een gesprek ontstond, waar ze nu wellicht wel even moest opletten. Jammer genoeg bleven ze gaan over het onderwerp waar ze deze avond juist geen zin in had; de toekomst van het bedrijf. Het had haar net nog zo erg doen denken aan vroeger en aan de zorgeloosheid van toen, nu ze weer teruggekeerd was naar buiten, was daar niets van over.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Wat haar direct al opgevallen was aan zijn uiterlijk, was dat hij er totaal niet uitzag zoals ze hem verwacht had. Hij had iemand strak in het pak verwacht, of een nette blouse, gladde haren en iemand die er wat representatiever uit zou zien voor een bedrijf. Deze jongen leek het tegenovergestelde te zijn van zijn ouders. De vader was namelijk strak in pak, en de moeder had waarschijnlijk ook een van haar mooiste jurken en parelkettingen tevoorschijn gehaald. Stiekem vond Diana het ook wel leuk wat hij aan had. De zwarte jeans met scheuren erin zorgden voor een leuk geheel met het zwarte leren jasje. Hij had er een hele losse witte blouse onder aan. Haar eigen blouse was ook losjes, maar deze van de jongen leek nóg nonchalanter te zijn. Ook de haren van de jongen zaten wild. Hoe gek het ook was, hij zag er alles behalve onverzorgd uit. Dit was iets dat ze dagelijks deed tijdens vergaderingen: outfits spotten. Inmiddels wist ze het verschil te zien tussen een goedkoop en een echt goed pak, net zoals ze nu ook verschillen zag tussen Armani, Gucci of SuitSupply pakken. Zo had ze in een oogopslag herkend dat de vader van de jongen een Armani pak aanhad. Diana had geluk dat dit zich allemaal in haar hoofd afspeelde, want als haar ouders erachter zouden komen dat ze zó veel met fashion bezig was, zouden ze dat zeker niet waarderen. Diana vond zijn uiterlijk interessant, het was eens anders dan normaal. Hij had een andere kledingstijl en durfde dit ook te laten zien, of mocht dit laten zijn van zijn ouders. Wat het ook was, Diana vond het knap. Zelf was ze al behoorlijk uit haar comfortzone te gaan door haar haren los te dragen, laat staan een leren jasje aan te doen. Ze vond zijn uiterlijk sprekend. Stoer, gedurfd, leuk. Diana wist wel heel zeker dat haar ouders dit verschrikkelijk moest vinden. Zelf had ze een gescheurde jeans in haar kast hangen die ze eens had besteld, maar ze durfde hem gewoon niet aan met haar ouders. Ach, hoe vreselijk haar ouders de kledingstijl van deze jongen ook zouden vinden, Diana wist dat ze hoe dan ook iets met hem moest krijgen. Het was belangrijk voor deze deal, en wat belangrijk was voor het bedrijf was automatisch belangrijk voor haarzelf.
Op een of andere manier leek de jongen, Ross, heel kalm te kunnen antwoorden op haar eigen woorden toen ze haarzelf har voorgesteld. Dit was voor Diana best een verrassing. Had hij niet doorgehad dat ze het ongemakkelijk gevonden had? Of dat ze onzeker geweest was? Stiekem was ze dan ook wel een beetje trots op haarzelf; misschien had ze het in haar erger weten te maken dan dat het daadwerkelijk was.
De ouders waren inmiddels al naar buiten aan het lopen en hadden het al over een of andere economische gebeurtenis van vandaag waardoor de beurskoers gigantisch gestegen was. Diana keek op toen de moeder van Ross vroeg of ze meekwamen naar buiten, knikte ze ook eventjes. Ze keek even op naar Ross toen hij haar voor liet gaan, waardoor ze even zwak glimlachte. ,,Eh, thanks I guess" sprak ze maar uit. Oh, ze was nu al niet goed in dit gedoe. Hoe zou ze ooit een relatie of iets in die trance moeten beginnen wanneer ze niets voor hem voelde? Haar afgelopen relatie was fijn geweest, ze was gelukkig en ze haf zich heel prettig gevoeld. Het enige gevoel dat nu door haar lichaam ging was ongemakkelijkheid. Diana had haarzelf net voorgenomen om het zo luchtig mogelijk te benaderen en om het maar als normaal te zien, waarna Ross dichter bij kwam. Een lachje kwam op haar gezicht te staan toen ze zijn opmerking hoorde. Dit was een opluchting, ze was niet de enige die dit allemaal een beetje raar vond. ,,Oh no, you're not the only one" grinnikte ze zachtjes terwijl ze hem aankeek. Voordat Ross ook nog maar iets kon reageren, draaide ze haar blik weer om. Ze waren bij de tafel aangekomen. ,,Well, take a seat!" glimlachte haar moeder al breed. Diana bleef nog maar eventjes staan, gasten hoorden immers eerst te gaan zitten. ,,Diana, why aren't you asking our guests what they'd like to drink?" vroeg haar moeder haar. Hoewel het nu niet meer heel veel zin had en iedereen de vraag van haar moeder waarschijnlijk toch gehoord had, besloot ze het toch maar voor het idee te vragen. ,,Well... What would you like to drink?" vroeg ze glimlachend. Haar moeder was er inmiddels ook bij gaan zitten, dus terwijl ze rustig afwachtte op alle antwoorden stond ze nog altijd. Stiekem vond ze het niet heel erg om het drinken te regelen. Het luchtte Diana al gigantisch veel op dat ze niet de enige was die het een beetje raar vond. Het verschil tussen haar en de jongen leek wel te zijn dat hij ontzettend kalm oogde, en dat ze zelf voor haar gevoel gewoon ongemakkelijkheid uitstraalde.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana
Op de achtergrond besloot Diana een muziekje op te zetten in de keuken, gewoon, omdat ze dat gezellig vond. Haar ouders waren ook muziekliefhebbers, al moest het dan wel zacht en op de achtergrond staan. Ergens deed dit haar een beetje denken aan vroeger, toen het bedrijf nog niet zo groot was en ze écht nog tijd als een familie doorbrachten. Vaak kookte haar moeder dan ook zo uitgebreid en aten ze in de zomer ook lekker buiten. Het waren vooral de akoestische nummers van bands die haar ouders het liefste ophadden, alles behalve rock of hard. Juist de zachte gitaarklanken vond het gezin fijn. Direct overspoelde een gevoel van ontspanning haar al. Het voelde vertrouwd aan, zoals vroeger. De zachte klanken van No Surprises van Radiohead deden haar denken aan de tijd dat ze nog níét bezig was met het bedrijf, iets dat haar liet glimlachen. Haar ouders waren ondertussen bezig met een of andere nieuwe manager die zijn werk goed deed.
Diana besloot haar telefoon er even bij te pakken en keek even door de berichtjes die ze had gekregen. Ze antwoordde er op een paar van wat vriendinnen en vrienden. Haar beste vriendin was ervan op de hoogte dat ze een relatie zou gaan beginnen ten wille van haar ouders. Blijkbaar was het niet zo normaal als Diana zelf gedacht had, maar haar vriendin begreep niet hoe belangrijk dit was voor haar ouders. Ze verwachtten dit van hun dochter, Diana wilde haar ouders hierin niet teleurstellen. Ze ging niet het succesvolle bedrijf dat hun ouders vanuit niets hadden opgebouwd, laten mislukken, enkel omdat ze zelf arrogant zou zijn. Hoe vaak Sarah, Diana's beste vriendin ook zei dat ze haar dromen moest najagen en eens wat meer moest genieten, kon ze het niet. Haar eigen geluk voor dat van anderen zetten, het voelde gewoon niet goed. Diana kon van deze kleine dingetjes al genieten: de gitaarklanken, de gezellig klaargemaakte hapjes, het feit dat haar ouders eens thuis waren en dat ze samen eten. Zo kon ze ook genieten van het gevoel dat ze had na het bezoeken van de sportschool, of wanneer ze een nieuw magazine binnenkreeg van Elle. Ze genoot van het live volgen van fashionshows en de outfits die perfect bij elkaar leken te passen binnen een collectie. Sarah bedoelde echter dat ze dit ook eens ópenlijk moest doen, zonder het dus te verbergen voor haar ouders. Sarah zei dat Diana eens mee moest gaan om een drankje te doen, of eens een cursus binnen fashionstyliste of fashiondesign moest doen. Hoe vaak haar beste vriendin het ook zei, Diana wist dat ze het nooit zou doen. Haar ouders zouden het nooit goedkeuren.
Wederom diep verdwaald in haar eigen gedachten, werd ze ontwaakt door het geluid van de bel. Diana, diep verdronken in haar eigen hoofd, knipperde even met haar ogen en streek haar blouse even goed. ,,Diana, over here!" zei haar moeder gehaast, terwijl ze nog even met haar handen door de lokken van haar dochter ging. Diana liet het maar even toe en keek lichtelijk afwachtend naar de deur. Haar vader zou de deur opendoen en ze zou vanzelf wel zien wie er zou verschijnen. De deur stond nog op een kiertje open, dus Diana kon wel al duidelijk het stemgeluid horen van én haar vader, twee andere mannenstemmen en een vrouwelijke stem.
Waarschijnlijk hoefden er geen jassen opgehangen te worden, want haar vader maakte duidelijk dat ze door mochten lopen naar binnen. Daar kwam een koppel de kamer binnenlopen, gevolgd door een jongen van inderdaad haar leeftijd. Direct had Diana geen idee waarom ze hier niet wat beter over nagedacht had. Moest ze gaan voor een hand? Kus op de wang? Knuffel? Hun ouders kenden elkaar, dus die begroetten elkaar met een kus, maar ze had geen idee wat een gebruikelijke manier was om iemand te ontmoeten waarmee je wist dat je een relatie zou gaan beginnen.
Aangezien de ouders voor liepen, besloot ze gewoon te gaan voor een handje. ,,Hello! I'm Diana" glimlachte ze even toen ze de vrouw een handje gaf. ,,Oh Ross, isn't she beautiful? Come here!" De moeder van de jongen, waarvan Diana vermoedde dat hij Ross heette, gaf haar een zoen op haar wang en hierdoor glimlachte Diana maar even kort. De moeder van de jongen leek enthousiaster te zijn dan de jongen zelf. De vader gaf ze gewoon wederom een hand, waarbij ze zich weer voorstelde. Het was echt een snel voorstelrondje zo, want de jongen had haar ouders natuurlijk ook nog nooit ontmoet. Uiteindelijk had Diana de ouders van de jongeman gehad en bleef er nog maar een iemand over; hijzelf, de jongen waarmee ze een relatie zou gaan beginnen. ,,Ehh, hey, Diana" glimlachte ze weer, waarna ze ook hem een handje gaf. Nu ze hem zo aankeek, viel haar meteen al de blonde haren op. Op een of andere manier had ze een heel ander type verwacht: veel stijver, iemand met bruin haar, gewoon een typische businessman. Dit uiterlijk had hij op een of andere manier totaal niet. Stiekem vervloekte ze het haarzelf wel een beetje dat ze het toch voor haar gevoel ongemakkelijk had weten te maken, maar hoe had ze het spontaner of beter kunnen maken? Het bleef een rare - kuch, bijzondere - situatie.

why do you hesitate?

Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way

Diana http://www.polyvore.com/geen_titel_250/set?id=221764141
Nog een laatste keer bekeek ze haarzelf in de spiegel. Het was een rare situatie waarin ze deze avond terecht zou komen, een situatie waarvan ze niet zo goed geweten had wat ze aan had moeten trekken en hoe nonchalant of juist strak ze eruit moest zien. Hoewel Diana momenteel nog vreesde voor het ergste, wist ze dat haar ouders dit deden uit liefde voor haar – en wellicht ook een beetje voor het familiebedrijf -. Ze wilden dat haar toekomst in goede handen kwam, al was Diana er nog niet helemaal over uit hoe ze hierover moest denken. Zodra haar ouders het haar hadden verteld dat het de bedoeling was dat ze een relatie zou krijgen met de zoon van de runners van het bedrijf, voor een deal tussen de twee bedrijven, had ze niet zo goed geweten wat ze ervan moest denken. Was dit normaal tussen bedrijven? Wilde ze op zo'n manier een relatie krijgen? Wat als ze nooit van deze jongen kon houden, of het helemaal niet haar type was? Hoe erg ze ook in haar ouders geloofde en ze vertrouwde, had ze op dat moment niet zo goed geweten wat ze had moeten zeggen. Natuurlijk had ze ja gezegd, ze kón niet anders, maar Diana wist niet of ze hier helemaal achter stond. Haar moeder had haar al op het hart gedrukt dat dit écht het beste was voor de toekomst van het bedrijf en dus voor haar eigen toekomst, ofwel háár toekomst met het bedrijf.
Haar blauw-wit gestreepte oversized blouse hing losjes rond haar bovenlichaam, de jeans daarentegen strak rond haar benen. Om haar wilde krullerige haren een beetje te compenseren had ze er hakkenlaarsjes bij gedaan – iets dat haar moeder waarschijnlijk ook heel erg zou waarderen -. Met een gevoel van zenuwachtigheid gepaard met wat nieuwsgierigheid, liep ze naar beneden de trap af. Zodra ze de woonkamer binnengelopen was hadden haar ouders haar allebei scannend aangekeken, scannend of ze er wel goed genoeg uitzag voor deze eerste ontmoeting.
,,Diana, why don't you put on some lipstick? It's a special occasion, your first impression!" ratelde haar moeder, terwijl ze haar blouse even rechtstreek. Diana haalde haar schouders maar even kort op. ,,Isn't that a little too much?" grinnikte ze. Haar moeder schudde direct overdreven haar hoofd. ,,Oh no! Just a little bit" knikte haar moeder terwijl ze al naar een zachtroze lippenstift greep en deze lichtjes aanbracht. ,,Lovely" knikte ze tevreden. In de ogen van haar moeder stond een tevreden blik, blijkbaar vond ze de kledingkeuze oké, waar Diana automatisch ook wel blij mee was. Het laatste wat ze nu wilde, was haar ouder teleurstellen door deze belangrijke deal te laten schieten.
,,Alright... Everything is in the oven. The bruschetta's, salads and starters are here... I guess we're ready" dacht haar moeder hardop na. Hoewel haar moeder – met behulp van recepten – heerlijk kon koken, deed ze het niet zo vaak. Diana at überhaupt niet vaak met haar ouders. Het tweetal had vaak business meetings waardoor ze gingen dineren, of telefoonconferenties hadden tijdens etenstijd. Dat haar moeder nu lekker gekookt had, vond ze dan ook heel gezellig. Ze had veel verschillende hapjes gemaakt en het was nog warm genoeg buiten om heerlijk in de tuin te eten. Op de tafel in de tuin stonden kaarsjes, hij was netjes gedekt en de bloemetjes in de tuin stonden perfect in bloei. Aan de kookkunsten van haar moeder en aan de tuin zou het vast niet liggen.
Terwijl Diana lichtjes in haar eigen gedachten zat na te denken over van alles en nog wat – zowel over de ontmoeting , als over wat willekeurige dingetjes – kwam haar vader al naar haar toe gelopen en had hij haar een korte knuffel gegeven. Hierbij had hij nog iets gezegd in de trance van dat hij trots op haar was en dat het echt een goede stap was voor de toekomst van het bedrijf. Een glimlachje was op haar gezicht verschenen. Aan de ene kant voelde ze een trots en blij gevoel, dit was blijkbaar heel belangrijk voor haar ouders en Diana zag het als vanzelfsprekend om dan ook te helpen. Aan de andere kant vond ze het maar eng. Een relatie beginnen met iemand die ze niet kende, ze vond het stiekem maar een beetje vreemd.

why do you hesitate?

ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way you

"Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way you feel it"

Een orpg met Lobke en de oh zo geliefde Ross :)

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Er was nog een kleine grijns op zijn gezicht gekomen door de zoetsappige glimlach en woorden van Noralie. Op een moment deat hij het niet zou verwachten. Hmm. ,,We'll see about that" sprak hij er nog als laatste over uit. Dit speculeren en praten over koetjes en kalfjes was echt niets voor hem. Natuurlijk praatte hij wel eens met een dame over zaken die hem eigenlijk vrij weinig interesseerden, mar nu, bij dit gesprekje, vond hij het ook wel amuserend. Voor nu gaf Fynn de alcohol maar even de schuld.
Dat hij Noralie's idee niet gek vond, had hij wel direct laten blijken, ja. Het feit dat hij het niet direct afkeurde en dat hij er niet direct tegenin ging, was al enigszins positief. Hij had er kort over nagedacht, voor hoever dit kon uiteraard, want er zat wat drank in het spel. Toch had hij naar zijn idee nog goed over het plan nagedacht. Hij begreep het hoor. Noralie wilde de macht van hun vaders meer richting hunzelf toe zetten, zeker wanneer ze hun als middel gebruikten om meer macht te ontvangen... Wat haar doel en plan was, was dus eigenlijk glashelder. Het respect, dáár zat Fynn meer mee in. Het was respectloos om nu al zo over hun vaders te praten. Noralie was er dan mee begonnen: Hijzelf had nog geen enkel negatief woord over zijn vader uitgesproken. Dit zou hij ook nooit doen. Denken mocht, maar hardop uitspreken was veel te riskant. Zijn eerste woorden waren dan ook waarschuwend. Fynn kende Noralie nog niet goed genoeg om te weten hoe haar persoonlijkheid in elkaar stak. Dat ze met dit plan kwam, kon twee kanten hebben. Voor nu moest hij dan ook voorzichtig zijn en had hij besloten haar direct te waarschuwen. Deze waarschuwing kwam blijkbaar niet onverwachts. Sterker zelfs, er verscheen een glimlach op het gezicht van de dame naast hem. Stil keek hij toe hoe Noralie wat meer in zijn richting kwam en zo luisterde hij naar haar fluisterende woorden. Zijn ogen stonden strak in de hare. Fynn had wel wat mensenkennis. Dit was heel belangrijk in het bendeleven. Mensen leren lezen. Hij kon in één oogopslag zien of iemand iets met een manipulatieve manier bedoelde, of juist op een relatief onschuldig toontje. Fynn leek door haar woorden al iets nieuws over de dame te ontdekken. Ze wilde er zelf voordeel uit halen. Wellicht wilde ze zelf een deel uitmaken van het hele wereldje, wilde ze haar vader laten zien dat ze geen object was. Fynn knikte. ,,Hmm-hmm" knikte hij daarom ook. ,,We'll talk about it later" mompelde hij hierna. Het had geen zin om het er nu al over te hebben.
,,Pop's is a diner. It's open 24 hours a day and it's like a meeting point for locals. You can enjoy a milkshake or some French Fries and it's... very American, I guess" begon hij. ,,It's the perfect place for youth to just hang out... The cellar is the place where, hmm, the magic happened" vervolgde hij hierna zijn woorden. Hier kon Noralie zelf wel uit concluderen wat hier gebeurde.
Fynn had na zijn korte uitleg een hand door zijn haren gehaald, had zijn blik kort door de ruimte laten glijden en was vervolgens weer naar Noralie gaan kijken. Precies op het moment dat ze moest geeuwen. ,,Am I that boring to you, Noralie Flores?" sprak hij wat plagend uit, er stond een grijnsje op zijn gezicht. ,,What a shame! We aren't even married yet and I'm too dull for you" vervolgde hij hoofdschuddend, dit iets meer in haar richting op een zachtere toon.

why do you hesitate?