Suche nach Beiträgen von Asset

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Aandachtig luisterde hij naar Noralie's woorden. Dat hij misschien iets te veel gedronken had en behoorlijk aangeschoten was, betekende niet dat hij deze gesprekken niet wilde onthouden of dat hij hier geen moeite in wilde steken. Ze hadden allebei het een en ander gedronken, maar het was vaak gebleken dat mensen die iets gedronken hadden eerder de neiging hadden om de waarheid te vertellen. De woorden van Noralie deden haar wel goed. De leiding zou ze dus nooit gaan nemen, enkel al om de rede dat haar vader haar zou vermoorden, zo gezegd dan. Fynn had hierdoor dus maar even geknikt en had fronsend geluisterd naar de zinnen die volgden. ,,Okay then" mompelde hij. Dat was dan weer duidelijk. Fynn had stiekem al geweten dat het aandeel van vrouwen in bendes altijd minimaal was, zeker wanneer het ging om onderhandelingen en dergelijke, maar toch kende hij een aantal dames die wél actief waren binnen de bendes. Norah, om hier maar een eenvoudig voorbeeld van te geven. Ze werkte dan wel voornamelijk achter de schermen met analisten aan de missies, maar dit vond Fynn beter dan iemand die er niets mee wilde. Aan de andere kant viel het ook wel te begrijpen. Dit was iets van hun ouders. Noralie had er al het recht toe om te zeggen dat ze er niets mee te maken wilde hebben, maar alsnog was dit niet iets wat Fynn kon. Het was hem al vanaf jongs af aan toegesproken, hij was opgegroeid met het hele idee en wist dat zijn normen en waarden verdraaid waren door zijn ouders. Hij zou alles over gaan nemen. Succesvol. Misschien zelfs succesvoller dan zijn vader.
Hij schudde zijn hoofd, terwijl er toch een klein grijnsje op zijn gezicht stond. ,,You'll find a way? No way" grijnsde hij breed. ,,Rise to the challenge" daagde hij haar dan ook uit. Het zou haar nooit lukken, echt niet. Dit geplaag kon Fynn op z'n tijd wel waarderen, zeker wanneer hij het een en ander gedronken had. Nuchter zou hij deze gesprekjes 'koetjes en kalfjes' gesprekjes noemen, maar diep van binnen wist hij dat hij hier stiekem wel van kon genieten.
Gek genoeg reageerde Noralie dat ze goede pasta carbonara kon maken. Ze gooide een Spaans woord ertussen, waar Fynn uit haalde dat ze zogenoemde spekjes vlees bedoelde. Fynn had eenvoudig geknikt. Lichtelijk verbaasd had hij opgekeken toen Noralie zei dat ze niet van pizza hield, omdat ze niet van kaas hield. Deze verbazing was niet omdat hij het gek vond dat ze geen kaas lustte, nee, sterker nog: Hij vond kaas zelf ook niet lekker. Een verbaasde blik was het ook niet écht te noemen: Zijn mond was strak gebleven en hij had één wenkbrauw opgetrokken. ,,I also don't like cheese" mompelde hij ter reactie. ,,I can handle melted cheese, so pizzas are fine if it's not too much. I hate people who order pasta Bolognese and add cheese on top of it" Ook dit was echt onnodige informatie, maar voor nu gaf hij de alcohol maar de schuld.
Zonder iets te zeggen keek Fynn toe, zodra Noralie weer wat uit begon te spreken. Wat ze zei klopte: Zijn vader kennende, zou het niet lang duren voordat de bruiloft eraan kwam. Erg veel reageerde hij er niet op. Het had geen zin om er nog meer woorden aan vuil te maken. Hoewel zijn gemompel, zijn aardige gemompel, hemzelf ook nog wat verbaasde, leek dit Noralie ook wat te verbazen. Ze was niet de enige hoor. Fynn had geen idee waar deze aardigheid vandaan kwam, maar wist dat dit voor zijn doen écht een aardig woordje was. Deze verbaasde blik veranderde in een andere blik, een blik die hij niet echt kon plaatsen. Er stond dan wel een zachte glimlach op haar gezicht, maar haar ogen stonden juist uitdagend. ,,Payback..." sprak Fynn bedenkelijk uit. Eigenlijk zou hij zijn vader juist moeten respecteren, iets dat hij uiteraard ook deed, maar dit hele 'trouwgebeuren' had zijn hele inzicht wel wat veranderd. Voornamelijk de laatste zin die Noralie uitsprak, klopte in zijn ogen. Het zou absurd zijn wanneer hun vaders al meer macht kregen van hun huwelijk. Deze macht hoorde naar ze zelf te gaan. Fynn knikte uiteindelijk, nadat hij enkele secondes nagedacht had. ,,Good idea, Flores" knikte hij haar toe. ,,But no one can hear about this. No one. Íf this is some sort of shitty way to prove my disrespect towards my father, it will cost you your head" waarschuwde hij haar hierna op. Hoewel hij niet dacht dat dit het geval was, wilde hij duidelijk maken dat hij alles behalve naïef was. ,,We have to take over Pop's and The Twilight Drive-in at first place. I know a lot of people over there, I get there quite often and it won't be too suspicious" mompelde hij hardop.

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Het was voor haar niet echt onopgemerkt gebleven dat de hand van Jamie op haar kwam te liggen, toen zij deze kort op zijn voorhoofd liet liggen. Stiekem had Rosie haar hand dan ook iets langer dan het eigenlijk nodig was op zijn voorhoofd laten liggen, maar hierna had ze deze er toch afgehaald. Ongemakkelijk of iets dergelijks vond Rosie het echter niet. Misschien vond hij het gewoon fijn om haar koele hand op zijn voorhoofd te hebben, of om überhaupt iets menselijks te hebben om aan te raken. Wat het ook was, Rosie had het wel opgemerkt, maar wilde hier niet echt bewust tijd aan besteden. Er zat waarschijnlijk toch geen specifieke rede achter, ze was het wel gewend dat soldaten haar eens vastgrepen of iets dergelijks. Dit gebeurde vaak op een vriendelijke of niet-kwalijke manier, zoals nu, maar Rosie had ook zeker al eens wat agressievere handelingen op zich gekregen.
Er was een glimlach op haar gezicht verschenen door de sarcastische woorden van Jamie. Haar geplaag was blijkbaar goed opgevat en zo merkte ze maar al te goed hoe erg Jamie háár op zijn beurt terug aan het plagen was. ,,Oh, it is, it is" bevestigde ze met een klein grijnsje op haar gezicht, terwijl ze even lachend door dit gesprekje haar hoofd schudde.
,,They won't make you sleepy right away, but it's possible that you're going to feel sleepy" legde Rosie even uit. ,,It's possible that you're pain 'blocked' the sleepiness... After all, it's 03:30 AM" grinnikte ze hier kort achterna, nadat ze kort op haar klokje dat aan haar pols hing keek. In sommige gevallen konden soldaten niet slapen door de pijn. In dat geval zou deze medicatie direct voor slaperige gevoelens zorgen. Of dit nu het geval was, wist ze niet. Dat was simpel gezegd een kwestie van afwachten.
Inmiddels was ze alweer op het krukje beland en keek ze zo naar Jamie. Het bleef confronterend om te zien wat voor verwondingen er allemaal opgedaan waren door de oorlog. Bij Jamie, die hier voor haar in het bed lag, was het voornaamste de 'grote wond' bij zijn been, maar ook andere lichaamsdelen hadden behoorlijk wat te verduren gehad... Zo was geconcludeerd dat zijn pols gebroken was, maar ook bloeduitstortingen en andere kleine wondjes kon Rosie vanaf deze afstand goed zien. Dit zou dan wel 'normaal' zijn voor een soldaat, maar nog altijd onmenselijk wanneer je het aan haar vroeg. Geduldig luisterde Rosie naar zijn woorden. Nog altijd was ze het niet helemaal eens met Jamie's woorden. Op het einde, gaf hij ook toe dat hij niet kon schrijven. ,,It's your choice, but I knew what I would do" glimlachte ze maar voorzichtig, terwijl ze haar schouders ophaalde. ,,And just in cade, íf you'd like to write a letter someday, I can write. I could help you, but it's just an offer, I don't want to force you or something. I completely understand your point of view" zei ze er nog achteraan.
,,Economics?" herhaalde ze hem wat vragend, waarna er een lachje uit haar mond kwam. ,,Never... I'm extremely into medicines and nursery, that's all... And ey, I know that I'd never be brave enough to fight in a war or something. So education isn't everything these days, especially not with the whole war situation"

why do you hesitate?

Re: O | I meant it when I told you I would change, meant it when I told you I would stay.

Simeon
Hij had kort gegrijnsd door de opmerking van Diana over het hele feit dat hij alleen gedoucht had. Een korte glimlach verscheen op zijn gezicht en hij knikte overtuigd. ,,Hmm-hmm... i should've invited you, indeed" bevestigde hij nogmaals. Hierna drukte hij nog een kusje op haar haren en zakte hij wat meer onderuit, om lekker naar de film te kijken. Simeon zijn ogen hadden voor de eerste paar seconden gewoon op het scherm gestaan, om zo het begin van de film enigszins mee te krijgen, maar hij merkte aan zichzelf dat zijn blik behoorlijk regelmatig naar Diana gleed. Op deze geluksmomentjes besefte hij altijd hoe erg hij wel niet van haar hield. Simeon kreeg langzamerhand ook gewoon door dat Diana ook zo nu en dan een blik op hem wierp en zo merkte hij dat ze hem op een gegeven moment gewoon simpelweg aan het bekijken was. Simeon had dan ook nog wat moeite gedaan om de film te volgen, maar vond Diana veel interessanter. Hij voelde haar koele hand onder zijn shirt en voelde dat ze zo wat over zijn buik streelde, waardoor er een kleine glimlach op zijn gezicht kwam te staan. Hij wist dat Diana het leuk vond om alle spierblokjes te voelen, om de lijnen in zijn buik te volgen en hier wat te kriebelen. Wat daarbij wel kwam kijken was dat hij echt niet vies was van een pizza of wat chips: Simeon kon zichzelf niet beschrijven als één of andere bodybuilder, iets dat hij ook echt niet zou willen zijn.
Nog altijd kriebelde hij zelf wat door haar haren heen, speelde hij wat met verdwaalde plukjes of wreef hij gewoon wat langs haar onderrug. Veel van deze handelingen gingen inmiddels volledig vanzelf, omdat hij wist hoe erg Diana van deze kleine dingetjes kon genieten. Zijn blik gleed telkens van het scherm naar Diana. Dan volgde hij half mee wat er gebeurde in de film, en leek het volgende moment Diana juist zijn volledige aandacht op te eisen, en dat, terwijl ze hier niet eens moeite voor hoefde te doen. Liefde, dát was het. Hoe vervelend deze ochtend ook was geweest met de ruzie, hij vond momenten zoals deze heerlijk. Misschien zou Simeon haar morgen wel eens verrassen met een ontbijtje, misschien zou dat de hele sfeer in de ochtend wat opkrikken. Terwijl Simeon dan ook nadacht over al deze dingen, gleden zijn ogen over Diana. Ze beet op haar onderlip en was duidelijk verdwaald in haar gedachten. Hij keek zelf naar haar volmaakte gezichtje en had door dat Diana langzaam uit haar stroom van gedachten kwam. Er verscheen een oprechte glimlach op zijn gezicht en glimlachte bij de kusjes die hij in zijn nek gedrukt kreeg. De mompelende woorden lieten hem glimlachen en hij kon niet veel anders zeggen dan aangeven dat hij ook van haar hield. ,,Love you too" mompelde hij zachtjes tegen haar hoofd aan, aangezien ze inmiddels half op hem lag tegen zijn schouder aan. Dit mocht dan wel zacht gemompeld zijn, Simeon meende er elk kleine stukje van. Hij hield van haar. Zielsveel.
Nog altijd had hij zijn armen om haar, streelde hij nu rondom haar heupen en onderrug en drukte hij vervolgens een kusje op haar hand, die hij vasthad. ,,And I love this" grijnsde hij kleintjes. Natuurlijk hield hij van de hete douchemomenten, van de seks die ze hadden en van Diana's sexy lingerie op deze momenten, maar ook nu kon hij intens van de dame genieten. De kleine aanrakingen zorgden er al voor dat hij zich goed voelde, het knuffelen alleen al én de schoonheid van de dame nú. Gewoon lekker in een chilloutfit, op de bank, zónder er echt moeite voor te hoeven doen... De film speelde nog altijd op de achtergrond, maar hier keek Simeon inmiddels helemaal niet meer naar. Zijn ogen stonden in Diana's ogen, waardoor automatisch weer een kleine glimlach op zijn gezicht verscheen. De woede van vanmorgen was compleet verdwenen. Hij zou nooit zonder haar kunnen. Nooit.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Waarom hij opeens zo makkelijk werd? Hij had geen idee. Gedeeltelijk zou dit vast door de drank komen, maar misschien ook omdat alle zaken rondom 'het huwelijk' hem vrij weinig interesseerden. Wat kon het hem schelen of hij nu aan de rechterkant of aan de linkerkant van het bed sliep? Als hij maar in een fatsoenlijk en schoon bed sliep. Een of andere dame die alles prima en goed vond en die niet voor haarzelf opkwam vond hij ook saai. Fynn vond het belangrijk dat hij gezag en macht uitstraalde. Hij, zowel als man en als toekomstig bendeleider, vond het belangrijk om dit aanzien in stand te houden. Toch, vond hij het ook niet erg om Noralie's mening te horen over haar rol binnen het huwelijk. Fynn wilde zijn macht en aanzien behouden, maar dat betekende niet dat hij het niet ook leuk vond om wat tegengas te ontvangen. Niet alles hoefde vanzelf te gaan, dit was in de onderwereld nooit zo.
De woorden van Noralie waren eigenlijk een herhaling van de dingen die ze net ook al had uitgesproken. Met een fronsje luisterde hij naar deze woorden. ,,I'm okay with that" mompelde hij, nog niet echt wetend wáár hij nu exact akkoord mee ging. ,,I guess it's all about respect then. As long as you'll respect me and my choices, it'll work the same for you. I have to point out that I don't like endless arguing over nothing, that's useless" mompelde hij hierachteraan. Dit laatste vermeldde hij voor de zekerheid. Hij dacht namelijk dat hij en Noralie best hier en daar nutteloze discussies gingen hebben, die dan waarschijnlijk gestart zouden worden door haar. Fynn vond het prima wanneer ze niet de rol van het aardige huisvrouwtje zou gaan uithangen, maar het moest wel duidelijk zijn dat hij er niet van gediend was wanneer zíj alle touwtjes in handen zou gaan nemen. Noralie zou moeten accepteren dat Fynn altijd de broek zou dragen in het zogenaamde huwelijk.
Noralie bracht haar koude voeten in het gesprek, als methode om hem weg te werken. De glimlach die op haar gezicht was verschenen liet al zien hoe ze er al over dacht. Fynn kon niet ontkennen dat dit een vrij goede manier zou zijn, maar wist dat hij dan nog altijd geweld of juist spierkrachten kon gebruiken om toch weer terug in bed te komen. ,,Hmm, I guess we'll see... I won't like your cold feet, but they definitely won't be enough to force me out of the bed' grijnsde hij hoofdschuddend. Zo dacht hij nog even kort na en wierp hij vervolgens een blik op Noralie. ,,If you'd like to force me out of the bed, the one and only way to do it is pizza or pasta. I'm always in for a good Italian meal" sprak hij uit. ,,Although, there might be a chance that I'd just come back afterwards" Wáár het hele gesprek nu naartoe leidde wist hij niet, al was Fynn er zeker van dat alcohol er behoorlijk wat in meespeelde. Deze gesprekjes over koetjes en kalfjes waren echt helemaal niets voor hem.
Blijkbaar werd zijn opmerking over het bruinige goedje, één of andere soort van make-up, werd zo te horen wel gewaardeerd. Er klonk gegiechel uit Noralie's mond en Fynn kon niet veel anders dan hier stiekem ook van genieten. Hij had toegekeken hoe de drankjes onder hun neus geschoven werden en had met opgetrokken wenkbrauwen toegekeken hoe Noralie de glazen schaamteloos verwisselde. Ergens had hij een actie zoals deze wel kunnen verwachten, maar hij besloot om de jongedame maar één slok te laten drinken. Grote kans dat ze behoorlijk sterke drank uit het glas toch niet lekker vond. Fynn had één hand rondom haar pols gelegd en nam met de andere hand moeiteloos het glas uit haar handen. ,,I've had a lot, yeah" knikte hij. Ontkennen had geen zin. ,,But I didn't have too much, sweetheart, we're not married yet" sprak hij overdreven zoetsappig uit, al hing er wel een vrij sarcastisch toontje aan. Fynn zette het glas aan zijn lippen en sloeg de sterke vloeistof in één keer achterover. In een aantal slokken drong de vloeistof zijn slokdarm door en verwarmde deze hem van binnen even kort. Sterke drank in één ruk drinken was geen probleem voor hem. Wat dat betreft dronk hij het weg als water. Fynn zette het lege glas weer op de bar neer en keek naar Noralie.
,,This isn't even thát bad... I still hate the fact that we're going to marry and that we're forced to have a relationship, but it could've been someone worse" gaf Fynn maar eerlijk toe, dit half mompelend.

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Heftige koorts... Ja, dit had de zogenoemde Jamie wel. Het was te hopen dat er geen infecties aan zijn wonden kwamen, al had Rosie hier wel vertrouwen in. Naar haar idee hadden ze de wond goed genoeg schoongemaakt en bovendien was de hygiëne binnen het ziekenhuis ook verbeterd. De afgelopen tijd nam het aantal infecties steeds meer af, er waren wat nieuwe manieren gekomen om deze te voorkomen en ze kreeg het idee dat deze werkten. Het was nu waarschijnlijk een 'eenvoudige koorts', al moest deze natuurlijk ook behandeld worden.
Een zachte glimlach verscheen op haar gezicht toen Jamie wat flauwtjes concludeerde dat hij langzaam wat aan het opkoken was. ,,You are" was haar simpele reactie dan ook, terwijl er toch een zwakke glimlach op haar gezicht stond. De koele doek in vergeleken met zijn gloeiende hoofd zou hopelijk wat verkoeling bieden. Zo haalde Rosie de doek kort van zijn hoofd af en voelde ze zo met haar vrij koude hand voorzichtig of hij misschien al wat aan het afkoelen was, maar nee, dit was niet het geval. Rosie legde het doekje weer voorzichtig op zijn voorhoofd.
Zijn besluit liet haar opkijken. Toch medicijnen. Prima. Rosie knikte. ,,I thought you'd never ask" sprak ze uit, toch met een klein grijnsje op haar gezicht. Deze opmerking was plagerig bedoeld, maar er zat wel een kern van waarheid in. In dit geval was het echt niet erg om extra medicijnen te krijgen. De meeste soldaten vroegen hier direct om wanneer ze wakker werden. Zo haalde ze de vaste dosis pijnstillers uit haar tas en liep ze richting het infuus. Rosie had altijd een dosis pijnstillers in haar jaszak, omdat ze wist dat deze geregeld nodig waren. Voorzichtig opende ze de vochtzak van het infuus en stopte ze hier de extra dosis aan medicatie in. Netjes en voorzichtig maakte ze de zak hierna weer goed dicht. ,,It won't take long to kick in" verzekerde ze hem eventjes, terwijl ze weer op het krukje ging zitten. Rosie veegde wat verdwaalde plukjes haar uit haar gezicht. De moeheid begon toe te slaan. Over een paar uur zou het alweer licht worden en werd haar waarschijnlijk al bevolen om naar huis te gaan en haar eigen rust te pakken. Uit haarzelf weggaan werkte gewoon niet voor haar, zeker niet wanneer ze nu aan deze jongeman, Jamie, dacht. Er waren ook 's nachts verpleegsters nodig. Rosie had nog even diep ademgehaald en wilde toch nog even terugkomen op het 'brief' gedeelte. ,,You should write your mother and sister a letter..." sprak ze voorzichtig uit. ,,The fact that they think you're dead by now, is thát the thing you'd like them to believe?" Terwijl ze haar woorden weer uitsprak, draaide ze de doek op zijn voorhoofd voorzichtig om, zodat hij de andere, koelere kant van de doek op zijn huid kreeg. ,,And above that, yes, you don't know what the future is going to bring, but they deserve to know the truth! You've fought for this country, it's not a failure that you're in hospital now... I think they would be extremely happy to hear something from you and to let them know that you are – at this moment – still alive" glimlachte ze kleintjes.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Ergens had Norah wel gelijk geluk gehad. Hij was niet de enige die het totaal niet zag zitten, nee, Noralie zag het ook helemaal niet zitten. Godzijdank. Misschien moest hij er wel gewoon blij mee zijn. Het zou erger geweest zijn wanneer er een dame zou zijn die een of ander huwelijk, nota bene met hem, wél zag zitten... Dit was dan ook echt de enige positieve gedachte aan het hele huwelijk, inclusief de toekomst van de bendes dan. Verder was er weinig goeds over te zeggen. Fynn had een hekel aan het hele idee. Niet alleen aan Noralie zelf, maar de gedachte al aan een heel huwelijk vond hij niets. Het beperkte hem in zijn opties en keuzes... Het beperkte hem in zijn leven, zoals hij het juist graag wilde indelen. Hij wilde geen huwelijk of trouwerij. Vrijheid, dat was de enige norm in zijn leven waar hij echt waarde aan hechtte. En dát, het enige waar hij echt naar streefde in zijn leven, was afgenomen door zijn ouders. Natuurlijk nam Fynn het zijn ouders kwalijk. Hij had dan ook nog een hartig woordje met het tweetal te spreken, zou het écht niet laten bij het kleine discussietje aan tafel. Wanneer zijn ouders dachten dat hij zomaar 'ja' en 'amen' zou zeggen door Noralie's schoonheid of uiterlijk, of omdat hem een of ander appartement of penthouse beloofd werd. Geld boeide hem niets. Noralie's uiterlijk was absoluut niet onprettig, maar zijn ouders konden hem niet forceren om met deze dame te trouwen.
Fynn zijn ogen stonden nog altijd op Noralie. Net zoals hijzelf, had de dame zo te zien echt het een en ander van drankjes benuttigd. In eerste instantie weigerde zijn, ja eigenlijk toch wel bevel. Hier deed Fynn niets tegen. Als zij niet wilde zitten, ging hij hier niets tegen doen. Ze waren immers nog niet getrouwd en hij vond dat Noralie oud genoeg was om zichzelf te redden. Haar koppigheid kwam direct naar boven. Fynn had haar proberen te helpen. Missie mislukt. So what. Eigenlijk had hij dan ook verwacht dat de behoorlijk aangeschoten dame wat wankelend verder zou gaan wandelen, maar dit gebeurde niet. Fynn keek eenvoudig toe hoe Noralie wat door de mensen had gekeken en vervolgens toch op de kruk naast hem ging zitten, dit ging uiteraard gepaard met een diepe zucht. Hier kon hij zich niet druk over maken, ze bleef zelf diegene die ging zitten.
Met zijn drankje in zijn handen, nam hij hier vervolgens een slokje van en wierp hij vervolgens weer een blik op Noralie, zodra ze uit het niets begon te praten. Terwijl ze praatte had ze haar blik naar voren en naar boven, leunde ze half tegen de bar. Met opgetrokken wenkbrauwen luisterde hij naar haar woorden en keek hij haar aan. Ze was duidelijk niet helemaal helder meer, iets wat ergens best fijn was: hijzelf was ook alles behalve nuchter. Aan haar woorden te horen was ze duidelijk tegen hem aan het praten. ,,I figured" sprak hij eenvoudig uit. Hier was hij al achter. Haar Spaanse opvliegendheid en koppigheid waren karaktereigenschappen die hij al had ontdekt. Waarschijnlijk wilde Noralie hem waarschuwen of iets dergelijks, maar gek genoeg kon hij er niet echt mee zitten. Sterker zelfs, hij vond het een tikkeltje amuserend. Niets irritanter dan een dame die op alles 'ja' zei. ,,And I don't really mind. Makes the whole thing less boring, hmm" mompelde hij hier nog maar achteraan, waarna hij nog een grote slok nam van zijn drankje.
Na deze woorden, leek Noralie opeens naar hem te kijken. Hij keek eenvoudig terug in haar ogen en kon het niet laten kort te grijnzen bij haar uitdagende blik. Oké, hij had dan wel al het een en ander op, maar Fynn kon absoluut niet ontkennen dat Noralie er ontzettend aantrekkelijk uitzag. ,,Left side is yours" sprak hij maar uit, terwijl hij zijn schouders ophaalde. Het boeide hem helemaal niets, dit waren zo'n zaken die hem gewoon niet interesseerden of uitmaakten. ,,But, there's no way you're gonna force me out of the bed" grijnsde hij er op zijn beurt wat uitdagend uit. Zeg nou eerlijk, Noralie zou vast wel wat kracht in haar lichaam hebben, maar om eerlijk te zijn kon niet ontkennen worden dat hij sterker was. Dat was nu eenmaal een feit. Hij sportte bijna dagelijks en had behoorlijk wat spieren. No way dat zij hem uit het bed zou krijgen wanneer hij in bed lag, laat staan wanneer hij lekker aan het slapen was.
Was dit een trekje van een aangeschoten Noralie? Nutteloze informatie opsommen en contact zoeken met mensen die ze normaliter niet kon verdragen? Fynn kon niet zeggen dat hij haar gezelschap vervelend of erg vond, hij had zelf namelijk ook het één en ander van alcohol geconsumeerd. Het verbaasde hem gewoon lichtelijk, dit gesprek. Natuurlijk daagden ze elkaar hier en daar wat uit, maar naar zijn mening ging dit gesprekje nog vrij soepel. ,,That's great" knikte hij goedkeurend. mompelde hij. Hierachteraan kwam een onbenullig feitje, waarvan hij niet eens echt wist waarom hij dit Noralie vertelde. ,,I don't know anything about make-up... But I hate the brown stuff, it once got stuck in my pillows" mompelde hij.
Fynn had de laatste slok van zijn likeur 43 opgedronken en had de barman gewenkt. Zo bestelde hij nog één keer de likeur 43 en wat water, voor Noralie. Hoewel hij waarschijnlijk ietwat te aangeschoten was om nog helemaal helder na te denken, vond hij wel dat hij even verstandig moest doen en water voor haar moest bestellen.

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Jamie verzekerde haar dat het niet erg was dat ze een vergissing gemaakt had. Ergens had hij ook wel gelijk. Er lagen hier ontzettend veel soldaten, soldaten die allemaal een andere verwonding hadden. Natuurlijk was het grootste deel een kogelschot op de verkeerde plek, of een grote wond door een landmijn, maar de precieze plekken van deze verwondingen waren allemaal verschillend. Ze had inderdaad geen vergissing gemaakt met het verzorgen van de wond of iets dergelijks en wíst ergens wel dat Jamie gelijk had, maar haalde puur haar schouders op. Ze vond het meer voor de soldaat zelf niet zo netjes. Ze wilde hem niet het idee geven dat ze hem verwarde met andere patiënten, maar wist, dat dit in praktijk wel een beetje gebeurde wanneer ze nog niet veel gesproken had met iemand. ,,Thankyou" glimlachte Rosie kleintjes door zijn woorden. ,,I know you're right, but I just don't like these tiny mistakes" grinnikte ze hier maar achteraan. Ze had kort wat verdwaalde plukjes haar die voor haar gezicht kwamen hangen, weggeveegd, en had nog even voor een laatste keer het zweet van Jamie zijn voorhoofd afgedopt. Het werd tijd voor een nieuwe doek. Een wat koelere, dit zou hopelijk ook helpen om zijn lichaam wat te kalmeren.
'Een Engelse dame', yes, deze conclusie klopte wel gedeeltelijk ja. Rosie had dan ook glimlachend geknikt. Ze wilde hem net gaan vragen naar zíjn verhaal, toen hij al begon met het praten. Rosie luisterde aandachtig, wist ook dat dit één van de vele dingen was die ze zou kunnen vergeten, maar deed haar best om alles te onthouden. Het scheelde dat het nu nacht was. Soms werden haar verhalen na verhalen verteld, wat inhield dat ze soms wel eens het een en ander door elkaar haalde. Een familieboerderij... Dat leek haar vredig. De gedachte aan de Duitsers, die deze boerderij nog wel eens 'overgenomen' zouden hebben. ,,Did you write letters to your mother and sister?" vroeg ze voorzichtig. Vaak wisten deze brieven een vorm van steun te geven. ,,If you'd like to, this hospital has a post address. Some of the soldiers receive letters from their family now and then, it often offers some sort of support" had Rosie nog geknikt.

Toen Rosie weggelopen was had ze het gordijntje achter zich netjes dichtgemaakt en kwam ze 'de grote kamer' weer in. Om er zeker van te zijn dat niemand iets nodig had, maakte ze nog een extra rondje. Er was nog één andere verpleegster op de afdeling en zo te merken waren er geen bijzondere gevallen, op een patiënt na. Dit was ook de soldaat die de vorige dag geopereerd was en bleek erg misselijk te zijn. De andere verpleegster had er net op tijd een emmer bij gehaald, waarna er overgegeven was. Rosie keek nog even naar de andere verpleegster met een vragende blik, wetend dat hulp op zulke momenten wel fijn was, maar dit was zo te merken niet nodig. Zo was ze richting een kraan gelopen en had ze de doek even onder de koele kraan nat laten worden en wrong ze deze uit. Dit zou op het begin wat koud kunnen zijn, maar het zou wel een verkoelend effect hebben, wat dan weer gunstig kon zijn. Ook vulde ze een groot glas met water.
Niet veel later was ze alweer terug. Voorzichtig schoof ze het gordijntje open en vervolgens weer dicht. Rosie zette het glaasje water op het gammele tafeltje naast zijn bed. Ze wierp even een onderzoekende blik op Jamie, die echt leek te gloeien. Rosie vouwde de doek even goed en bracht deze hierna richting zijn hoofd. ,,I hope this is better" kwam er zachtjes uit haar mond.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Een van de eigenschappen van Norah was dat ze optimistisch was. Nu hij hier over na ging denken, kon het ook iets zijn dat gewoon iets voor vrouwen was. Noralie had ook nog vrij optimistisch in het hele 'seks tijdens huwelijk' gedeelte gestaan, terwijl hij, hier even realistisch naar kijkend, duidelijk doorhad dat dit vrij lastig ging worden. Zo was Norah ook behoorlijk optimistisch, terwijl hij zelf vaker op een realistisch oogpunt naar zaken keek. Zo ook nu.
,,Maybe she's a nice girl! Who knows!" sprak Norah hem dan ook wat hoop in, maar de dame wist waarschijnlijk al dat hij alle hoop al opgegeven had. Fynn grijnsde en schudde hierna zijn hoofd. ,,A nice girl... Norah, I know a lot of nice girls... I don't want to marry a nice girl, I don't even want to marry anyone even if 'that very nice girl' is very sweet, beautiful or intelligent. I'm not into the whole 'marry' situation" had hij nog even duidelijk gezegd. Norah knikte. ,,Hmm, but who knows, Fynn! She's also forced into this and probably hates you even more than you hate her. Believe me, it'll work out in the end" sprak ze hem nogmaals gedeeltelijk tegen. Zo hief ze haar halflege glaasje wijn omhoog en proostte ze deze tegen zijn ruim gevulde glas whiskey aan. ,,Here, cheers, ad fundum!" grijnsde ze met een speelse oogopslag. Er verscheen nu ook een grijns op zijn gezicht en zo dronk hij zijn behoorlijk volle glas met pure whiskey in een paar slokken op. Als een shotje. Norah deed exact hetzelfde en zo belandden de twee lege glazen allebei op de bar. Hij had een hele hoop alcohol nodig om de hele situatie, misschien zelfs de hele avond, even goed te vergeten. Het scheelde dat hij inmiddels al een behoorlijke drempel had kunnen creëren. Fynn werd niet snel aangeschoten of dronken, hier was echt behoorlijk wat drank voor nodig. Dat hij net moeiteloos een dubbele pure whiskey weg had kunnen dronken, zei wat dat betreft eigenlijk al genoeg.
Zo was hij op het begin van de avond óók erachter gekomen dat Noralie hier óók aanwezig was. Wat onopvallend had Fynn de dame aangewezen aan Norah, maar verder had hij niet echt veel aandacht besteed aan zijn 'toekomstige echtgenote'. Écht niet! Ze waren nog niet getrouwd, dus communiceren was wat hem betreft absoluut niet nodig.
Zo was de avond vrij goed verlopen. Er waren behoorlijk wat drankjes door zijn keel gegaan, Norah had een hele hoop zoete drankjes gehad en ze waren allebei op de dansvloer beland. Fynn kon niet zeggen dat hij nog helemaal helder was, hij merkte aan zichzelf dat alles wat losser begon te worden en dat hij niet meer volledig nuchter was. Roekeloos, knaldronken of zelfs gigantisch aangeschoten was hij echter ook niet. Op een gegeven moment had hij in een hoek staan zoenen met een nog onbekende dame voor hem, maar hier had hij verder niet veel tijd meer mee besteed. De dame had er mooi uitgezien, maar zou vertrekken. Ze moest morgen werken, of iets dergelijks. Simeon was niet meer ingegaan op de uitnodiging om met haar mee te gaan naar haar huis. Daar vond hij het toen nog te vroeg voor.
Waar hij de avond begonnen was, zat hij nu ook weer. Norah bevond zich nog op de dansvloer met één of andere jongen die ze nog uit haar studententijd kende. Nou, prima. Fynn vond het ook wel prima. Hij vond het wel tijd worden voor een extra drankje. Zo zat hij met een mixdrankje van likeur 43 aan de bar, gewoon simpelweg wat rond te kijken totdat Norah terug zou komen, of niet. Hij zou zich hoe dan ook wel amuseren.
Zodra hij eenmaal zat, gleed zijn aandacht – net als veel andere mensen aan de bar – naar één specifieke dame... En of het zijn Mexicaanse verloofde wel niet was... Haar luide stem zorgde ervoor dat ze overduidelijk opviel en Fynn kon ook wel concluderen dat ze misschien iets te veel drankjes benuttigd had. Net zoals hemzelf. Fynn keek simpel toe hoe de dame wat brommend weg manoeuvreerde, maar leek half over haar eigen voeten te vallen bij zijn kruk. Met opgetrokken wenkbrauwen keek Fynn toe naar het hele tafereel rondom Noralie. Met alle respect, ze gedroeg zich niet echt subtiel of onopvallend. Niet echt zoals een toekomstige-echtgenote zich zou moeten gedragen.
De betweterige toon waarop de jongedame sprak, liet hem direct grijnzen. Haar dubbele toon en enkel al de logica waarmee de dame deze woorden formuleerde. Hij zat aan de bar. Hij zat niemand in de weg. Noralie was over haar eigen voeten gestruikeld. Dit zou ze waarschijnlijk niet toegeven. ,,Hmm, I'm not gonna sit somewhere else. You're gonna sit here" sprak hij hoofdschuddend, stiekem wel wat geamuseerd, uit. ,,Otherwise you'll break your neck"

why do you hesitate?

Re: O | I meant it when I told you I would change, meant it when I told you I would stay.

Simeon
Ergens was hij wel benieuwd wat de vergadering van vanavond op zou leveren. Hoogstwaarschijnlijk zou er een nieuwe missie aangekondigd worden, zouden hier de bepaalde teams voor gemaakt worden en zou er zo langzamerhand getraind moeten worden voor deze missie. Bovendien, het belangrijkste nog, zouden er plannen gemaakt worden over hoe deze missie aangepakt zou worden. Simeon was dan wel iemand die er ten alle tijden voor zorgde dat zijn conditie goed was en dat hij in vorm was, maar er waren een aantal mensen bij die juist enkel trainden voor een goede missie, puur omdat ze niet altijd deel uitmaakten van deze missie. Simeon was dan ook opgegroeid tot een echte vechter. Hij wist ontzettend goed hoe hij zijn pistool goed moest beschermen, op welke manieren hij zichzelf het beste kon beschermen en op welke manier een plan bedacht kon worden. Wanneer hij in het bendeleventje zat, dan zat hij ook gewoon helemaal in het wereldje. Hier, met Diana kon hij nog wel eens de neiging hebben om gevoelens te hebben. Dit waren dan met name gevoelens richting haar. Gevoelens uit liefde. In de bende werden deze gevoelens uitgeschakeld, zo goed als dan in ieder geval. Simeon zat dan strak na te denken over missies, over andere bendeleden en over een eventuele aanval. Natuurlijk heerste er altijd een sprankeltje aan bezorgdheid door zijn lichaam, zeker wanneer Diana eens meeging met een missie. Normaliter zat ze wat meer achter de schermen als één van de analisten, maar zo nu en dan ging de dame ook mee. Wanneer je het aan Simeon vroeg, was het beter als Diana wat meer achter de schermen werkte. Niet alleen voor haar eigen leven, maar ook voor zijn eigen. Hij wist diep van binnen dat hij niet optimaal functioneerde wanneer Diaan meeging met de missie, puur omdat hij zich dan onbewust ook om háár bekommerde. Ach, de bendeleider had dit ook weten te accepteren. Hij waardeerde Simeon zijn eerlijkheid wat dit betreft, en, eerlijk was eerlijk, Diana deed het behoorlijk goed bij de analisten, al kon Simeon ook echt niet ontkennen dat ze redelijk goede vechtkunsten had.
Hij glimlachte breed knikkend toen Diana aan hem vroeg of hij lekker gedoucht had. ,,Hmm-hmm" knikte hij tevreden. ,,Too bad you weren't there" grijnsde hij er kleintjes achteraan. Simeon keek stiekem wel even genietend van het uitzicht, toe hoe Diana bezig was met nog altijd het uitzoeken van een film. Tot zijn verbazing pakte ze er uiteindelijk een thriller uit. Het was geen typische chickflick met een knalroze filmoverzicht of met een onaantrekkelijke blondine op het beeldscherm. Goedkeurend knikte hij en liet hij een lach uit zijn mond komen door de plagerige opmerking van Diana. ,,Hmm, I guess we"ll figure out" grijnsde hij hoofdschuddend. Zo had Diana op het 'play' knopje gedrukt en zo was de film langzaam begonnen. Hij vond het wel leuk dat ze niet een typische meidenfilm gingen kijken. Over het algemeen maakte het hem echt niet veel uit, maar hij keek liever naar een nog enigszins spannende thriller, dan hij zo'n dramafilm keek over nagellak, lippenstift en zulke zaken.
Diana kwam tegen hem aan leunen en zo legde Simeon zijn eigen voeten ook naast haar op de bank neer en sloeg hij een arm om haar heen, zo zat hij lekker makkelijk. Hij wreef kort over haar schouder heen en drukte een kusje in haar haren. Het waren vaak de momenten na zulke ruzietjes dat hij zich besefte dat hij oprecht van haar hield. Zijn ogen hadden nog kort op zijn vriendin gestaan, maar waren hierna naar het televisiescherm gegaan. De film was langzaamaan begonnen. Simeon zakte nog wat onderuit, merkte dat zijn haren langzamerhand wat meer aan het opdrogen waren. Hij kriebelde nog wat over Diana's rug en dwong zichzelf hierna weer naar de televisie te kijken. Films wisten hem altijd wel te trekken, maar wanneer hij met Diana was, wist ook zij een deel van zijn aandacht op zich te nemen.

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
De soldaat had duidelijk niet door dat het drie uur in de nacht was. Door zijn redelijk verbaasde gezichtsuitdrukking moest Rosie dan ook kleintjes glimlachen. Dit was dan ook wel de rede waarom haar stem zo zachtjes en voorzichtig klonk, al was dit overdag ook het geval, omdat ze dan natuurlijk wel de privacy van de soldaten wat wilde beschermen. Het gebeurde regelmatig, zeg maar gerust dagelijks, dat een soldaat een wat persoonlijker gesprek wilde voeren of puur persoonlijke gedachten kwijt moest. Dit gebeurde dan niet alleen maar haar, maar ook bij andere verpleegsters. Het leek dan alsof hun vrouwelijkheid een gevoel van vertrouwelijkheid of iets dergelijks uitstraalde. Rosie kon zulke gebaren alleen maar waarderen en voelde dan ook regelmatig een gevoel van medeleven. Het leek haar zwaar om het continue enkel over de oorlog te hebben en enkel maar mensen te vermoorden. Het begon gewoon langzamerhand onmenselijk te worden.
Hoewel ze zonet nog een dun laagje zweet van zijn voorhoofd gehaald had, was dit er nu alweer op verschenen. Daarom stond Rosie weer een beetje op en veegde ze het laagje zweet weer weg. Ze zou het handdoekje zo meteen maar even opnieuw nat moeten maken, zodat ze de warmte nog enigszins zou kunnen beperken. Deze warmte viel te verklaren door zijn verwonding: Waarschijnlijk moest zijn lichaam nu extra hard werken om de wond te laten genezen. Bovendien kon het ook wijzen op koorts, een griepje, maar het eerste idee was voor nu aannemelijker. Er moest onbewust veel energie gebruikt worden door zijn lichaam. Stilletjes had Rosie hem wat bestudeerd, geluisterd naar zijn woorden en simpelweg het dunne laagje zweet weggeveegd.
Jamie wuifde haar woorden weg, maar zelf schudde ze haar hoofd. ,,I should have known" sprak ze hoofdschuddend uit, toch met een zwakke glimlach op haar gezicht. ,,It took place today. Hmm, I blame the fact that it's after midnight" zei ze er wat luchtiger achteraan, om de sfeer toch wat minder zwaar te maken. Jamie had gelijk hoor: Rosie had behoorlijk wat gezichten en verwondingen gezien, maar van de twéé spoedgevallen die deze avond en nacht binnengekomen waren, had ze niet verwacht dat ze deze zou verwarren met elkaar. En dat, terwijl ze juist zo'n voorstander was van persoonlijke aandacht.
Er stond een zwakke glimlach op haar gezicht toen deze jongeman, Jamie, ook zei dat het leuk was om háár te ontmoeten. Ze fronste kort door dit aanzicht, wíst dat hij momenteel door behoorlijk wat pijn ging, maar kon hier niet extreem veel aan doen. Extra medicijnen was een optie, maar Rosie had al aangegeven dat hij een extra dosis medicijnen in zijn infuus kon vragen als hij dit aangaf. Zo nam ze zich wel voor om wat extra water voor hem te pakken. Zeker wanneer hij zo veel zweette, was het belangrijk om veel te drinken.
,,It's kind of a long story. At the moment I'm living here, here in France, but I went to school for a few years in England. My uncle lives, or actually, lived, in England" begon ze voorzichtig met uitleggen. ,,I was raised by my uncle because back then the circumstances in England were way better than they were in France. Before the war had even started, he died due to an illness. I was... I guess 14 years old at that time. From that moment, I live at my parents' place. That's around... five blocks away" glimlachte ze kleintjes. ,, My father has always worked at this hospital, even before the war had started. When I got back from England, I got more into the 'pharmacy world'. My mother has a pharmacy at home and I just learned quite a lot of things about medicines. And ehh... Well... Eventually I ended up here, due to the war" glimlachte ze kleintjes.
Toen Rosie klaar was met 'haar verhaal', stond ze op. Misschien was dit een ietwat te uitgebreid verhaal voor hem en was het juist goed om rust te pakken. Al had Rosie in het verleden ook gezien dat zulke verhalen juist konden afleiden van de pijn die soldaten voelden. ,,I'm going to get you some water. I'll be back in a few minutes" sprak ze wat voorzichtig uit.

why do you hesitate?