Search for posts by Asset

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Norah was vrijwel de enige persoon die hem leek te accepteren zoals hij was. Zo wist de dame maar al te goed dat hij niet van de uitgebreide nutteloze gesprekjes was en wist ze dat hij liever direct tot he point kwam. Het was voor haar geen verrassing wanneer ze eens gebeld werd met de vraag of ze toevallig zin had in een sekspartijtje, want zo eerlijk was Fynn ook: er was iets aan Norah dat aantrekkelijk was. Misschien wel het feit dat ze geen kilo's aan make-up op had, of niet de aller dikste borsten had... Toch zou het tweetal nooit een relatie krijgen, iets dat voor beiden algemeen bekend was. Seks was top. De vriendschappelijke gesprekken waren top. Hier bleef het dan ook bij. Zo was Norah nog vol aan het daten, in de hoop ooit nog de ideale en perfecte vent te vinden, maar had hij dit zelf ergens simpelweg opgegeven. Hij geloofde niet zo in relaties, hij was er gewoon niet echt de persoon voor. Dit was iets dat zijn ouders blijkbaar niet konden respecteren. Verschrikkelijk. Goed, Norah was dan wel iemand die wist hoe zijn ouders waren. Met al zijn andere scharrels had hij geen persoonlijke band en ging het echt puur om de seks, met soms wat oppervlakkige dingen tussendoor. Norah was ook een lid van de bende van zijn ouders, hoorde thuis binnen het 'Operations' team, waar ze een van de analisten was die het dataverkeer van andere bendes in de gaten hield. Zonder twijfel werd de Flores familie ook in de gaten gehouden. Dit huwelijk was ook gewoon niet iets wat ongewoon was in de onderwereld. Het was niet gek. Het was zelfs vrij vanzelfsprekend. En toch, omdat hij het ditmaal zélf was, kwam het aan als een gigantische shock. Hij was het zélf nu. Fynn wilde niet trouwen, met wie dan ook. Hij had niet als doel in zijn leven om een perfect huwelijk te hebben of om überhaupt een lopend huwelijk te hebben. Het single leven beviel hem perfect. Hij vond de scharrels heerlijk en was onafhankelijk van welke vrouw dan ook.
Terwijl hij nog wat had nagedacht tijdens het lopen naar de club, was hij vervolgens tot de conclusie gekomen dat hij het maar beter kon gaan vergeten. Het nadenken had geen zin. Zo was Fynn langs de security gelopen en hadden zijn ogen door de club gegleden om Norah te vinden. Hij liep richting het vaste gedeelte waar ze normaal gesproken zaten en zo spotte Fynn haar toevallig bij het hoekje van de bar. Moeiteloos baande hij zich een weg tussen alle mensen en kwam hij zo zonder al te veel problemen aan bij Norah. Zijn armen legde hij rondom haar middel en Fynn drukte een snelle kus rondom haar wang. ,,Hey Nor" glimlachte hij kleintjes. Norah reageerde direct enthousiast, gaf hem een korte knuffel en gebaarde hierna dat hij op de kruk naast haar kon zitten. Aan de ogen van de jongedame te zien, was duidelijk af te halen dat ze al wat drankjes op had. Aangeschoten zag ze er dan wel niet direct uit. Fynn wenkte de barman en deze knikte direct: Ze kenden elkaar inmiddels en zo wist de barman dat hij iedere avond begon met een dubbele whiskey met enkele ijsklontjes.
,,Didn't you have that parent-diner-thing?" vroeg Norah vrijwel direct. Fynn knikte. ,,Hmm-hmm. I had" reageerde hij met weinig woorden. Hierna tikte hij zijn glas tegen het hare aan en hier vervolgens een behoorlijk grote slok van nam. ,,It turns out I'm engaged" sprak hij hoofdschuddend uit, terwijl hij zijn hoofd gewoon wat dichter bij het hare had gebracht. De grote ogen van Norah hielden in dat ze hem verstaan had. Vol ongeloof schudde ze haar hoofd. ,,No way... It's to the Flores girl family, isn't it?" vroeg Norah, direct wetend om wat voor samenwerking het zou gaan in de toekomst en hoe dit dan uit zou pakken. Fynn knikte en nam hierna nog een grote slok van zijn whiskey. De sterke drank vulde zijn keel en zo genoot hij van de warme vloeistof die door zijn slokdarm ging. ,,That's fucked up..." sprak Norah wat voorzichtig uit. ,,How is she? What's her name?" vroeg Norah hierop door. Een zucht verliet Fynn zijn mond, voordat hij begon met het een en ander vertellen. ,,Her name is Noralie. She's quite good-looking, but that's all I really know about her. She also hates the fact that she's engaged and we both aren't into each other. You know how good I am with relationships" grinnikte hij als laatste. Hij had al deze dingen gewoon in haar oor gezegd. Hij had geen zin om te schreeuwen en om vervolgens allemaal meeluisteraars te hebben.

why do you hesitate?

Re: O | I meant it when I told you I would change, meant it when I told you I would stay.

Simeon
Het was goed. Ze waren allebei niet boos meer, hadden allebei tijd gehad om af te koelen van deze onbenullige ruzie. Elke keer na een discussie vroeg hij zich het af waar de ruzie weer op geslagen had, wat nu de daadwerkelijke rede was voor de ruzie en of het niet gewoon een bepaalde uiting van emoties waren... Na een ruzie ging het namelijk juist altijd vrij vredig eraan toe, misschien ook wel omdat de emoties of gevoelens er dan even uit waren. Maar nee, zélfs wanneer Simeon vroeg in de ochtend ging kickboksen of überhaupt ging sporten om zijn agressie of chagrijnigheid eruit te slaan, gebeurde het hierna alsnog vrij vaak dat ze een klein akkefietje kregen... Wat het ook was tussen het koppel, Simeon was blij dat het nu weer goed en vredig was tussen hen. Natuurlijk was alles niet volledig rooskleurig en vol romantiek of liefde, maar het was goed en vredig. Simeon sprak dit dan wel niet heel vaak hardop uit, maar hij hield oprecht van de jongedame voor hem.
Toen hij Diana's armen om hem heen voelde verscheen er ook een kleine glimlach op zijn gezicht. Hij keek de dame weer aan in haar ogen, de ogen waar hij zo verliefd op geworden was. Kastanjebruin en een onschuldige, speelse blik. Diana was het ermee eens dat ze het maar weer zouden vergeten. Ze waren er allebei achter gekomen dat dit het beste was om te doen na zulke ruzies. Wanneer ze er weer verder over gingen praten, lokte dit vaak juist weer een extra ruzie uit, waarop ze weer verdergingen over de onderwerpen waar ze zelf zo graag hun gelijk in wilden hebben. Simeon had regelmatig zijn trots aan de kant gezet en Diana gedachteloos gelijk gegeven. Dan had hij maar 'ja' en 'amen' gezegd, om ervoor te zorgen dat de ruzie hopelijk eens zou stoppen. Bij deze ene ruzie was dat eens gelukt, maar zodra Diana door had gekregen dat hij enkel maar ja zei om de ruzie te laten stoppen, was het natuurlijk ook niet goed. Dit was ook niet goed wist hij. Ze hoorden er eigenlijk op een volwassen manier over te praten, maar het bleek op een of andere manier wel dat ze dit simpelweg niet goed konden.
Glimlachend en stiekem een beetje genietend, keek hij naar de glimlachende jongedame voor zich en genoot hij van het korte kusje. Simeon streek op dit moment gewoon kort met zijn hand langs haar middel/onderrug. Hij keek glimlachend toe hoe de jongedame zijn hoofd tegen zijn borstkast aanlegde en zo verplaatste hij zijn hand vanaf haar onderrug naar haar haren, waar hij kort door kriebelde. Diana leek vergeleken met hem een stuk kleiner, iets dat hij altijd echt kon waarderen aan de dame en iets dat hij echt schattig vond.
Haar idee vond hij prima: Lekker even thuis Netflixen en ontspannen, gewoon samen luieren. Dit klonk perfect. Zo knikte Simeon. ,,Sounds good" glimlachte hij kleintjes. ,,I'll take a quick shower... Meanwhile, you may choose a good movie" grinnikte hij er even achteraan. Het boeide hem altijd vrij weinig welke film ze keken, maar wanneer dit een typische meidendramafilm kon er wel altijd wat commentaar op de film komen, al was Diana dit ook wel gewend, schatte hij in.

Zo was Simeon een kwartiertje later gedoucht en wel. Hij had zich gewoon snel afgespoeld, wat shampoo door zijn haren gewassen en zijn lichaam met een of andere douchegel ingezeept. Wanneer hij alleen was, douchte hij altijd snel. Zo nu en dan douchten Diana en Simeon en dan kon dit douchen wat langer duren. Wellicht omdat er dan ook het een en anders van andere dingen om de hoek kwamen kijken. Hoe dan ook, Simeon had zich half klaargemaakt. Zijn haren waren dan wel nog half nat, maar hij had een comfortabele sweater aangetrokken en een eenvoudige zwarte jeans. Prima voor vandaag. Zo was Simeon de badkamer uitgekomen, heerlijk warm van het douchen en was hij richting de keuken gelopen. Zo te zien zat Diana in de woonkamer, nog altijd scrollend door de eindeloze Netflixtitels. Simeon grijnsde hierdoor kleintjes en kwam enkele minuutjes later terug de woonkamer in met twee grote mokken thee en een pak met chocoladekoekjes. Simeon was echt geen grote zoetekauw, maar wist dat Diana zo nu en dan het een en ander van zoets wel kon waarderen. ,,En, keuze gemaakt?" grijnsde hij dan ook even, waarna hij naast haar op de bank plofte.

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Afwachtend keek ze de soldaat aan. Het was altijd even afwachten wat reacties van mannen waren. Ja, er was al eens iemand geweest die haar had gevraagd wie ze dan wel niet dacht wie ze was. Zij was óók maar iemand die ten dienst in het ziekenhuis werkte en hier 'geen verstand' van had. Rosie wist diep van binnen dat dit ergens ook wel klopte. Ze had er niet enorm veel verstand van toen ze hieraan begonnen was en wist nog niet altijd alles met operaties. Toch, wist ze hoeveel ze in deze paar jaren geleerd had van het vak. Rosie wist uit dit werk een grote vorm van voldoening te halen en wist dat ze wel het één en ander van verstand had opgebouwd over het vak. Deze soldaat gaf, in tegenstelling tot heel veel andere soldaten, toe aan het feit dat het lang geleden was sinds hij zo goed geslapen had. Rosie glimlachte kort. ,,Your first night of a good sleep? It hasn't even been a full night. It's 3 AM now" sprak ze uit, terwijl ze even naar haar horloge gekeken had. ,,You have been asleep for around ... 9 hours now" verklaarde ze even nader toe. Het was ongeveer 6 uur, half 7, geweest toen de soldaat binnengebracht was en hierna direct geopereerd werd. Ook haar eigen tijdsbesef ging altijd wat weg wanneer ze aan het werk was. Misschien omdat het toch al een vrij lange tijd zo donker was, maar óók omdat er in de tussentijd weer vrij veel gebeurd was. In deze 9 uur dat deze jongeman had geslapen, had ze zich zelf ook echt niet verveeld.
De conclusie die hij nam klopte, gedeeltelijk. Rosie kon niet ontkennen dat hij na zijn genezingsproces hoogstwaarschijnlijk naar huis zou gaan, maar wat ze zelf duidelijk had willen maken, was dat het zomaar zou kunnen dat de oorlog lang genoeg zou duren dat hij wél weer terug in dienst zou gaan. Dan spraken ze zeker over een dik jaar, misschien zelfs twee jaar, maar in dat geval zou deze jongeman waarschijnlijk terug naar het front kunnen. Om nog meer verwarring te voorkomen besloot Rosie er niets meer over te zeggen. Natuurlijk had Rosie soms de neiging om tegen de soldaten te zeggen dat ze even wakker moesten worden, even opnieuw mens konden worden. Dat ze niet meer in de oorlog konden meevechten betekende niet dat hun leven direct voorbij was, al zagen heel veel soldaten het wel zo. Wederom was dit iets wat Rosie niet hardop kon uitspreken. Dan kon ze gezien gaan worden als een verraadster van haar vaderland, iets dat ze ook absoluut niet was. Waarschijnlijk ontbraken de typische nationalistische gevoelens gewoon, puur omdat ze dagelijks geconfronteerd werd met het aantal slachtoffers dat de oorlog met zich meebracht.
Verward keek Rosie op toen de soldaat zei dat zijn verwonding niets met een kogelschot te maken had. Verward knikte ze. Dit wist ze, waarom had ze dit dan gezegd? ,,I'm sorry, I knew that - My mistake" mompelde ze zachtjes. Dit was zo'n moment waarop ze merkte dat de moeheid echt begon toe te slaan. Éérder op de avond was er een spoedgeval gekomen, inclusief kogel. Waarschijnlijk haalde ze deze jongeman even door elkaar met de andere soldaat. Toen ze doorkreeg dat de jongen even doelde op Lucas, een soldaat die een paar verder lag, knikte ze. Ja, wat landmijnen betreft was het echt een kwestie van geluk hebben. Bij Lucas was inmiddels gebleken dat zijn smaakorgaan volledig aangetast was, en hij aan één kant enorm slecht hoorde. Om het maar niet te hebben over de dagelijkse hoofdpijn waarmee hij kampte... Wat dat betreft, had de soldaat voor haar echt geluk gehad.
Er was weer een glimlach op haar gezicht verschenen bij het bedankje. Rosie had hem aangekeken en geknikt. Het woord dat vervolgens zijn mond verliet, liet haar achter met een vragende blik. Jamie? Oh, zijn naam. De vragende blik verdween direct en zo knikte ze. Jamie. Rosie keek hem nog even goed aan. Die naam zou ze wel onthouden. Er was een kleine lach op haar gezicht komen te staan door zijn woorden. Soldaat nummer 50 zou hij sowieso niet zijn. Eerder soldaat 550, of iets dergelijks.
,,Nice to meet you isn't that appropriate, but I'm going to say it anyway: Nice to meet you Jamie" sprak ze, wederom erg voorzichtig uit, maar ze schatte zo in dat de jongeman, Jamie dus, dit wellicht zou waarderen. Hij had het net namelijk wat luchtiger willen maken. ,,I'm Rosie" stelde ze zichzelf dan ook voor. ,,If you ever need something, just shout my name and I'll be here – at least, if I'm not at home".

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Jezus... Hoe zijn leven opeens zó'n grote wending kon krijgen, was echt absurd. Natuurlijk waren er situaties waarin hij plotseling een keuze moest maken, of in één keer een belangrijke beslissing op zich af kreeg. In dit soort situaties had hij zijn eigen lot dan in zijn eigen handen. Nu was dit niet zo. Hij had niets in eigen handen. Zijn ouders verwachtten van hem dat hij met deze dame, Noralie, ging trouwen en dit moest dan ook echt gebeurde. Het leek bijna op het vroegmiddeleeuwse uithuwelijken waarin hij was beland, maar Fynn wist dat dit van belang was voor zijn eigen toekomst. Natuurlijk was hij het er niet volledig mee eens, zeg maar gerust totaal niet, maar hij wist dat dit niet zomaar besloten was. Uiteindelijk stond je met twee personen sterker dan alleen, dit wist Fynn.
Dat Fynn over drie bedden was begonnen, was puur geweest om de situatie kort te schetsen. Noralie leek het hier niet over eens te zijn. Natuurlijk wilde Fynn liever in een aparte kamer slapen en al helemaal in een ander bed, maar wanneer hij verstandig na ging denken, was het echt veel ingewikkelder dan er nu over gedaan werd door hen. Natuurlijk moesten ze samen gezien worden in het openbaar en hier close zijn, maar in de onderwereld wist je nooit zeker wíe opeens in je huis kon staan. Fynn wist stiekem dat het openbaar niet genoeg was. Wanneer er plotseling 's nachts een bendelid in hun huis, appartement of wát dan ook zou staan en zou zien dat het tweetal allebei met iemand anders in bed lag, dan zouden ze zonder pardon afgemaakt worden. Dit was iets voor lange termijn. Het was een zorg voor later. Dit was dan ook de rede waarom Fynn er niets meer op gezegd had. De situatie moest afgewacht worden. Misschien duurde het nog wel een paar jaren totdat er een daadwerkelijke bruiloft plaats zou vinden. Hier hoopte Fynn maar op. Hij had niet meer op Noralie gereageerd, had simpelweg nagedacht over de situatie. Noralie was dommer dan hij dacht. Dacht ze werkelijk, dat ze het een maandje zou overleven wanneer uit zou lekken dat er élke week een andere dame en heer naar hun huis kwamen? Het klonk nog enigszins rooskleurig ja, dit moest Fynn toegeven. Ze zagen de getrouwde situatie allebei niet zitten en hadden allebei zo hun eigen scharrels waar ze naartoe bleven gaan, maar Fynn wist dat dit té rooskleurig was. Mochten ze deze manier van leven gaan handhaven, dan zouden ze waarschijnlijk niet lang meer in leven zijn... Het was een zorg voor later, maar wel iets waar hij over nadacht. Noralie bekeek de situatie nu nog vrij optimistisch, maar wanneer Fynn er realistisch naar ging kijken wist hij dat het hoe dan ook erg gevaarlijk ging worden.
Noralie gaf aan dat ze wegging, en ja, Fynn kon niets anders dan ook bedenken dat het beter was wanneer hij zou gaan. Hij had geen spullen meer van hem ín het huis liggen en het leek hem een prima idee om wat weg te vluchten van de situatie. Wat alcohol zou het misschien zelfs mogelijk om de gedachte aan 'het huwelijk' te kunnen verdragen. Ook Fynn liep het trappetje af en begon richting het centrum van de stad te lopen. Heel toevallig wist hij een leuke club die niet extreem ver van deze locatie aflag. Terwijl hij begon met het lopen, belde hij één van zijn beste vriendinnen al, Norah. Dit was niet enkel een scharrel waarmee hij regelmatig seks had, maar óók iemand die tot zekere hoogte op de hoogte was van zijn leven. Wellicht kon zij benoemd worden tot één van de enige personen in zijn leven die hij vertrouwde. ,,Hey? Can I pick you up?" vroeg Fynn dan ook direct zodra de jongedame had opgenomen. Uit haar antwoord bleek dat de jongedame zich al in een club bevond, de club waar hij net naartoe aan het lopen was. ,,Great. I'm on my way, I'll be there in 10 minutes" sprak hij uit. Het gezelschap van Norah leek hem niet erg voor deze avond: Hij zou waarschijnlijk alles rondom het huwelijk eruit kunnen gooien, de dame bevond zich namelijk óók in het criminele circuit van zijn vader, máár hij zou ook even lekker alles weg kunnen drinken, waar hij ook echt wel behoefte aan had.

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Op dit soort momenten viel echt te zien hoe iedere soldaat anders met de situatie om leek te gaan. Natuurlijk kwamen enkele reacties gedeeltelijk overeen, maar was iedere soldaat gewoon anders. Rosie vond het altijd moeilijk om van iedere soldaat de precieze naam te onthouden, maar over het algemeen lukte het haar wel. Dat was iets wat ze belangrijk vond van het verplegen: het persoonlijke contact. Natuurlijk bleven het allemaal patiënten die hier in het ziekenhuis lagen, maar het bleven patiënten die ook mensen waren met een leven. Dit gaf haarzelf dan ook echt de motivatie om te vechten voor het leven van de patiënten. Het deed Rosie nog altijd wat wanneer een soldaat, of überhaupt mens, stierf en ze deed er dan ook alles over om dit te voorkomen.
Zo verschilde iedere soldaat, dit bleek nu ook weer. Er waren mannen geweest die het top vonden om hun pijn in weg te knijpen, of die enkel íets wilden hebben om vast te hebben. Deze soldaat leek hier niet zo van te zijn. Zijn gemompel was duidelijk en zodra Rosie zag dat hij zijn kaken strak op elkaar zette, nam ze aan dat dit zíjn manier was om zijn pijn te uiten. Dit kon ze ook niet gek zien. De man had een behoorlijke operatie achter de rug. De wond was zo goed als verzorgd, maar het zou nog een behoorlijke tijd duren voordat deze volledig genezen was, om het nog maar niet te hebben over de vraag hoe het lopen zou gaan... Hij zou moeten hopen dat er geen verkeerde zenuw geraakt was, anders kon dit hele loopproces behoorlijk wat jaren van zijn tijd innemen. Aan de andere kant kon het ook zo zijn dat dit van de enige op de dag redelijk goed lukte, in dat geval zou hij zich er waarschijnlijk vanaf komen met een groot litteken rondom zijn been en een mentaal litteken.
Er waren soldaten die graag de gordijnen open hadden voor extra contact, dit maakte het verplegen ook eenvoudiger omdat er dan in één oogopslag gezien kon worden of iemand extra hulp of een voorziening nodig had. Dat deze man zijn gordijnen dicht wilde hebben, kon Rosie ook wel respecteren. Zo was ze richting deze gordijnen gelopen en had ze deze zo voorzichtig mogelijk dichtgemaakt. Het was immers nacht en het was niet haar taak om iedereen hier wakker te maken. Zodra ze alle drie de gordijnen had dichtgemaakt ontstond er een klein hokje, een kamer viel het niet echt te noemen, maar het was wel een afscheiding die gemaakt was.
Wat bedenkelijk had ze naar zijn antwoord geluisterd... Dit was ook een uiterste, jeetje... Hij had een behoorlijk heftige operatie aan zijn been erop zitten, moest blij zijn dat zijn been er eigenlijk nog aanzitten en hij zei opeens doodleuk dat hij de pijn graag wilde voelen. Blijkbaar had Rosie's gezichtsuitdrukking boekdelen gesproken, want haar vragende blik bleef niet onbeantwoord. Hij verklaarde alles wat nader toe. ,,If you look at it like that, pain could indeed be okay ... But believe me, in this case it's different. Pain isn't good if it makes you unable to sleep, for example. You've lost a lot of blood and it is important that you're going to get some rest, that's only possible if you aren't suffering from lots of pain" legde ze wat voorzichtig uit. Misschien zouden ze de komende dagen kunnen kijken om de dosis medicatie te verminderen, maar voor nu leek dit haar oprecht het minimale om de pijn nog te doorstaan.
Blijkbaar hadden haar woorden een realisatie bij de jongeman opgeroepen. Rosie had hier haar hoofd door geschud, terwijl ze met een doek zijn voorhoofd wat had afgeveegd. ,,That's not true. We both don't know when the war is going to end... It could be taking place for another ten years" sprak ze wat zachtjes uit, hier een vrij neutrale toon aannemend. Ze wist dat er soldaten waren waarin het vechten voor hun vaderland écht hun leven was. Een leven zonder oorlog, was in Rosie's ogen ook niet verkeerd. Dit was niet iets om hardop uit te spreken, wie weet wie hierachter zou komen... ,,I have seen a man who got shot in his leg at the exact same spot where you got shot. His recovery went extremely fast. He didn't went home as a limping man. He went home as a warrior, who, yes, walked a little limp, but as a survivor.... In the end, he was very lucky he didn't loose his leg. I'm very sure he's walking perfectly right now" sprak ze voorzichtig uit, nog altijd nadenkend over deze man. Rosie was inmiddels alweer gaan zitten op het krukje naast zijn bed.
Het bedankje had Rosie kleintjes laten glimlachen. Ze had inderdaad slechts een kleine rol in het redden van deze jongeman: de soldaat die zijn bovenbeen had afgekneld met een riem, de soldaat die hem hierheen gebracht had en de arts die hem geopereerd hadden, stonden waarschijnlijk hoger op het lijstje. Toch kon Rosie deze bedankjes op zijn tijd wel waarderen. Het toonde aan dat de soldaat wel bewust was van het feit dat zij hier het beste met hem voor had. ,,It's okay, that's my task" glimlachte ze dan ook kleintjes.

why do you hesitate?

Re: O | I meant it when I told you I would change, meant it when I told you I would stay.

Simeon
Hij kon niet ontkennen dat ook hij soms moeilijk deed in de relatie. Natuurlijk had ook hij dagen waarop hij zich al aan de kleinste en onbenulligste dingetjes ergerde. Dan kon enkel het getik van de klok, of alleen al de geluiden van de vaatwasser hem irriteren. Misschien was dit ook wel één van de dingen die hij en Diana gemeen hadden. Over het algemeen hadden ze sowieso behoorlijk wat karaktereigenschappen met elkaar gemeen. Dit kon ook wel een oorzaak zijn voor de ruzies en discussies die ze dan ook geregeld met elkaar hadden. Zo waren ze allebei vrij koppig en eigenwijs, hadden ze allebei soms een vrij kort lontje en konden ze wel eens dagen hebben waarop ze onredelijk en chagrijnig waren. Aan de andere kant, maakten ze het na ruzies wel allebei wat lichtelijk voorzichtig goed. Dan waren ze beiden wat afwachtend. Misschien waren deze overeenkomende negatieve karaktereigenschappen juist de rede voor de kleine ruzietjes. Simeon schatte in van wel. Wat hem betreft was het een kwestie van accepteren dat ze allebei hun eigen flaws hadden.
Waarschijnlijk zouden hij en Diana rond 5 uur, half 6, naar het hoofdgebouw van de bende gaan. Simeon had dan wel geen flauw idee hoe laat het precies was, maar hij schatte in dat ze nog een groot deel van de middag hadden om samen te spenderen. Hij zou zich weliswaar even willen douchen, maar dit zou zeker geen uren duren. Hooguit een kwartiertje. Misschien konden ze nog wat gaan doen samen. Simeon moest toegeven dat hij geen idee had wát hij dan wel niet wilde doen, maar wanneer Diana ook wat afgekoeld was, leek dit hem gewoon een goed idee om de stemming wat te verbeteren. Of ze ergens een kop koffie gingen drinken of juist lekker thuis gingen netflixen, het maakte hem niks uit, áls de grimmige sfeer van de ruzies maar eens over zou zijn. Natuurlijk realiseerde Simeon zich echt maar al te goed dat deze discussies ook zijn schuld waren, maar zo gebeurde het ook vaak dat ná deze ruzies de sfeer beter werd. Zo bleek het maar weer, dat ze toch op een of andere manier van elkaar hielden. En ja, dit was ook zo. Simeon hield van Diana, ondanks alle dingetjes die dan wel niet als 'perfect' gedefinieerd zouden worden. Zo wist Simeon echt maar al te goed af van haar verleden, was hij hier volledig van op de hoogte en had hij grote delen van de slechte tijden ook meegemaakt. Toen had ze nog niets geweten van het bendeleven. Simeon had gezien hoe ze er langzaam in begon te kruipen. In het begin was hij het niet hiermee eens geweest: Het bendeleven was gevaarlijk. Dit was niets voor Diana. Nog altijd spookte deze gedachte soms door zijn hoofd tijdens missies. Dan vroeg hij zich af hoe het met háár ging, of er niet opeens een aanval gepland was richting hun kampen of ze wel veilig was. Liefde was gevaarlijk. Zijn liefde voor haar maakte hem zwakker, hier was Simeon zich volledig van bewust. En toch, kon hij zichzelf er niet van weerhouden om soms bezorgd gedrag te voortonen. Dit gebeurde niet dagelijks, zéker niet, maar het gebeurde wel regelmatig. Op dit soort momenten werd hem al snel weer duidelijk dat hij van haar hield, óók wanneer ze door een wat minder goede tijd gingen.
Simeon zag Diana verschijnen in de deur richting de slaapkamer. Aan haar haren te zien kwam ze net uit de douche, al had ze zich wel al omgekleed in een eenvoudige joggingbroek. Ze bleef in de deuropening staan en biechtte lichtelijk zachtjes op dat het haar speet. ,,I'm also sorry, we were both right and wrong" mompelde Simeon hoofdschuddend. Ze zaten allebei fout en goed, op elk hun eigen manier. Vaak verdween de hele rood tijdens zulke discussies ook gewoon compleet. Simeon zette een paar stappen in haar richting, sloot zijn armen rondom het middel van de jongedame en drukte hierna een kusje op haar voorhoofd. Dat hij nu net van de sportschool afkwam en dus niet echt heel schoon was, interesseerde hem vrij weinig nu. Nee, dit waren juist momenten waarop het fijn was om wat fysiek contact te tonen. ,,Let's forget about it" opperde Simeon wat voorzichtig. ,,What about we're going to do something fun today?"

why do you hesitate?

ORPG ✰ One way to get the most out of life is to look upon it as an adventure [18+]

Samen met Sannie!!
Ik gok dat het 18+ stuff kan gaan bevatten en eh ja, standaard praatje yeah

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Het was nog niet eens dat hij zo een karaktereigenschap wist te noemen aan Noralie die hem niet aanstond, nee, helemaal niet zelfs. Ja, ze leek behoorlijk opvliegend, maar dit zat over het algemeen vaak ik het karakter van Mexicaanse meisjes. De jongedame voor zich zag er bovendien ook absoluut niet slecht uit, had een prachtig lichaam en een mooi gezichtje. En toch, ondanks het gevoel dat hij geen directe vorm van afkeer voelde, wantrouwde hij haar. Of het puur kwam omdat Fynn mensen niet snel vertrouwde, of omdat hij wíst dat het de dochter van haar vader was, wist hij niet. Misschien was het ook wel het continue geplaag dat ervoor zorgde dat hij Noralie niet zag zitten. Hij vond het niet fijn dat de dame niet leek te waarderen dat hij gewoon niet van onbenullige gesprekjes hield. De verplichte vragen, het praten over koetjes en kalfjes... En dat, terwijl ze allebei wisten hoeveel bloed hun familie aan hun handen had. Met alle respect, Fynn vond het regelrechte onzin om doodleuk over muziek, films of welke 'jeugdige zaak' dan ook te gaan praten. Zéker wanneer dit van hem werd verwacht.
Het leek even te duren voordat Noralie de opmerking gepeild had. Waarschijnlijk wist ze niet zeker of dit wel een grappende opmerking was. De mierzoete glimlach op haar gezicht, gevolgd door de mierzoete opmerking liet hem met opgetrokken wenkbrauwen liet reageren. ,,Oh, what a sweet little talk. And we aren't even married yet" mompelde hij lichtelijk sarcastisch. ,,But you're right. I know I'm not made for a good marriage. I am not a relationship person" vervolgde hij zijn woorden. Deze woorden bedoelde hij serieus. Fynn was er zich helemaal van bewust dat relaties niets voor hem waren en was hier ook open over. Aangezien Noralie er toch een opmerking over maakte, wilde hij dit wel even bevestigen. Deze opmerking mocht dan wel lichtelijk aanvallend bedoeld zijn, maar ze had gelijk. Fynn zag het nut van ontkennen niet in. De dame had het dus goed ingeschat. Over de grootte van zijn zaakje, maar óók over het feit dat dit niet tot een goede relatie hoefde te leiden.
Fynn had zijn blik afgewend naar de straat, had een hijs genomen van zijn sigaret en had weer naar Noralie opgekeken toen ze met een deal kwam. Aandachtig luisterde hij naar haar woorden. Hij keek haar wat onderzoekend aan. Het idee klonk oké. Zij kreeg wat zíj wilde, hij kreeg wat híj wilde. Zodoende knikte Fynn. ,,Okay" begon hij. ,,It seems like a fine deal, but there are some things... I also have my own ways to get out of rooms with or without being seen and I certainly have people I can stay with. With all due respect, I don't want to have sex in 'our bed', I am not going to change the covers every day. We should have three beds" Merkte hij een aantal dingen op. ,,And above that, little sluts? I am not that easy, I'm quite picky to be honest. I'm not into fake" Bij deze laatste woorden was een klein grijnsje op zijn gezicht komen te staan. Er kwamen vaak genoeg de zogenoemde sletjes naar hem toe om een poging te wagen, maar Fynn prefereerde het natuurlijke. Een grote voorgevel of achtergevel was natuurlijk heerlijk, maar wanneer hij zo'n dikke lagen make-up zag zitten, vond hij het altijd niets. Nu hij hierover nadacht had hij ook echt genoeg scharrels die alles behalve grote borsten hadden, maar juist op een eigen manier aantrekkelijk waren. Een logica had hij hier nog niet echt achter gevonden. Misschien zou hij er nog achterkomen wat zijn daadwerkelijke 'type' was. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Diegenen die dachten dat verpleegsters in ziekenhuizen enkel wat rondjes moesten lopen, water moesten brengen of spuitjes moesten zetten, hadden het helemaal mis. Door de oorlog bleef het aantal slachtoffers stijgen. Zó erg, dat er inmiddels echt behoorlijk wat verpleegsters aanwezig waren. Logisch ook: hoe meer mensen er in het ziekenhuis lagen, hoe meer helpende handen er nodig waren. Wat wél een valkuil was voor Rosie, waren de werktijden. Ze werkte uiteraard zeven dagen in de week, maar soms schommelde haar ritme wat. Uiteraard waren er in de avonden en nachten ook verpleegsters nodig. Ook in de nacht kwamen er noodgevallen binnen en in de nacht was het vaak zo dat er juist veel soldaten waren met nachtmerries of die zich plotseling slecht voelden. Toch waren er weinig verpleegsters die in de avond wilden werken. De meesten hadden nog een gezin om voor te zorgen of simpelweg dierbaren die ook aandacht verdienden. Natuurlijk had Rosie thuis ook haar moeder, maar haar vader zag ze óók hier en dit ziekenhuis was bijna haar leven geworden. Hoe vroeg ze ook begonnen was in de ochtend, ze bleef het moeilijk vinden om te gaan. Dit wisten de meeste artsen en dokters ook wel van haar. Ze vond het moeilijk om afstand te nemen, vond het heel vanzelfsprekend om continue voor de gewonden te zorgen, maar vergat zo nu en dan dat ze zelf óók moest slapen. In het verleden, wanneer er veel slachtoffers waren, sloeg ze zo nu en dan ook wel eens een nachtje slapen over en het gebeurde regelmatig dat ze rond 6 uur richting haar bed ging, omdat er simpelweg te weinig verpleegsters waren.
Zo ook deze avond merkte ze aan haar lichaam dat de moeheid in begon te slaan. Vaak werd ze dan wat stilletjes. Toch weigerde ze te vertrekken. Ze was deze ochtend rond 11 uur begonnen, ze was al later dan normaal gesproken. Dit was een gevolg van de avond ervoren, waar het óók weer laat geworden was, maar Rosie wist dat het nog even zou gaan duren voordat ze naar bed zou gaan. Of ze hier moeite mee had? Nee. Rosie kon het niet over haar hart verkrijgen om nú te gaan, net nu ze wist dat er een spoedgeval geopereerd was deze avond én omdat ze wist dat er behoorlijk wat soldaten waren die nog altijd last hadden van nachtmerries. Ze verdienden goede zorg.
De meeste soldaten lagen in wat afgescheiden ruimtes van elkaar. De pas geopereerde soldaten lagen vaker bij elkaar in de buurt, maar wel met zeker voldoende afstand van elkaar en behoorlijk wat ruimte ertussen. Het was belangrijk dat hun lichaam zo goed mogelijk zou herstellen van de operatie. Deze rust was dus erg belangrijk. De ruimte was nu vrij leeg; er lagen vier soldaten. Drie hiervan waren gisteren overdag aangekomen en geopereerd. De vierde was een aantal uur geleden geopereerd.
Rosie had net vrij lang aan het bed gezeten van Millers. Dit was een man van ongeveer 10 jaar ouder dan haarzelf, schatte ze. Bij deze man had Rosie altijd wat gemengde gevoelens, maar medelijden en medeleven namen hier dan wel echt de leiding in. Deze man werd 's nachts altijd van verdriet wakker. Verdriet om zijn verloofde, die hij nu al zo'n drie jaar niet meer gezien had. Zo vroeg hij Rosie vaak of zij zijn hand kon vasthouden, of dat zij een brief moest schrijven. Door een kogel op de verkeerde plek had hij zijn rechterarm verloren. Het verdriet om zijn verloofde liet Rosie dan ook altijd met een wat verdoofd gevoel achter. In de brieven die hij schreef en de woorden die hij dan dicteerde kwam het verdriet dan ook echt naar voren. In kleine en subtiele hints werd dan gehoopt dat de oorlog snel voorbij zou zijn. Het werd niet letterlijk in woorden gezegd, maar het was wel een verborgen hint. Onlangs had hij het adres doorgegeven van het ziekenhuis waar hij zich bevond, maar er was nog altijd geen brief ontvangen... Ze hoopte oprecht, dat de man snel een brief zou ontvangen.
Geregeld was ze langs de bedden gelopen van de mannen die wat meer afgelegen lagen. Dan keek ze of er nog genoeg water langs hun bed stond, of ze allemaal sliepen en of alles er nog goed uitzag. Toen Rosie hier rond een uur of 3 in de nacht langsliep, zag ze dat de 'soldaat van deze avond' – zoals ze hem maar even noemde in haar hoofd - , behoorlijk wat verhit in zijn bed lag. Dit was voor de situatie vrij logisch: Zijn lichaam moest nu hard werken om het bloedverlies op te vangen en om ervoor te zorgen dat het bijkwam van de operatie. Rosie had direct een doek met wat lauwwarm water nat gemaakt en deze voorzichtig tegen zijn voorhoofd gehouden, om zo wat zweet af te dekken. Hoewel hij er behoorlijk rustig uitgezien had, werd dit tegendeel bewezen toen ze vastgegrepen werd. Haar arm werd vastgenomen en Rosie zag een verwarde uitdrukking op zijn gezicht. Bij dit soort situaties was het altijd afwachten. Er waren soldaten die half slaapdronken wakker werden, er waren soldaten die het uitschreeuwden van de pijn en er waren soldaten die direct terug wilden gaan naar hun natuurlijke omgeving. Rosie voelde dat ze wat beter vastgenomen werd en wierp snel een korte blik onder het bed. Ja. Hier stond een emmer in, mócht er een vorm van misselijkheid op komen spelen. Wat onderzoekend, zonder iets te zeggen, keek ze de jongeman aan. Hij leek wat overeind te komen en hierdoor fronste Rosie kort. Zijn gemompel zorgde ervoor dat ze haar hoofd schudde. ,,No, you ca-" begon ze voorzichtig uit te leggen, precies op het moment zodra ze doorhad dat hij weg wilde uit het bed. Ze had haar woorden niet af kunnen maken maar moest direct reageren. Nú, op haar beurt pakte ze zijn andere arm resoluut vast toen hij aanstalten maken om op te staan en om weg te gaan. Rosie had hem nog in een halve houding vast, ondersteunde hem nog zover dit mogelijk was, maar wist dat de situatie te snel gebeurde om goed in te kunnen grijpen. Bovendien ontbrak hier kracht: De soldaat was vastbesloten geweest om op te staan, zich er waarschijnlijk nog niet van bewust hoe erg zijn verwondingen waren.
Ze had de klap nog half op kunnen vangen voor hem, maar had gemerkt dat hij gestruikeld was over zijn eigen voet. De pijnlijke kreun liet Rosie op haar onderlip bijten en ze haalde haar handen rondom zijn armen weg. Ze had een deel van de klap op kunnen vangen, maar kon zijn gewicht niet aan.
Hij greep naar zijn bovenbeen: Duidelijk. Zonder lang naar de situatie te kijken pakte ze het kussen van het bed af en gaf ze deze aan de jongeman. ,,Here... If you'd like to, you could give it a little hug" sprak ze voorzichtig uit. Dit was puur iets om hem af te leiden van de situatie waarin hij zich bevond en een poging om hem wat te laten ontspannen. Het zou haar niet lukken om hem alleen op te tillen. Zo haalde Rosie een net voorbij lopende dokter erbij en tilde het tweetal de soldaat op. Rosie ondersteunde zijn oksels en middel, terwijl de dokter juist wat meer zijn middel en linkerbovenbeen ondersteunde. Dit tillen bleef zwaar, maar inmiddels had ze er een vorm van handigheid in gecreëerd. Goed, een soort van dan.
De dokter keek nog even fronsend toe, vroeg of alles nog goed ging, waarop Rosie knikte. Het werd tijd om deze soldaat voorzichtig te gaan vertellen wat er gebeurd was. Tijdens dit vertellen, zou ze er waarschijnlijk vanzelf achter komen of hij hier klaar voor was.
,,I'm sorry, you're in hospital" begon ze langzaam. ,,Your leg has been injured a few hours ago, it might feel a little bit strange and painful down there. This thing over here takes care of your medicines, but if you'd like to, I could add some extra painkillers" opperde ze, terwijl ze de jongeman wat bedachtzaam aankeek. De realisatie dat hij gewond was en in het ziekenhuis lag, was voor veel soldaten een pijnlijk moment. Dit was ook volkomen logisch. Wanneer je als soldaat aan een front vocht, dan werd dit je leven. Dit ziekenhuisleven was compléét anders dan daar. Rosie had een stoeltje bij het bed gezet en was hier op gaan zitten. ,,You can't go back to the front. Your life has been in danger" legde ze wat voorzichtig uit, precies wetend dat menig soldaat terug wilde gaan om het front te beschermen. Ze had pas enkele seconden gezeten, maar was hierna ook opgestaan om een nieuw opkomend laagje zweet met het doekje wat weg te deppen. 

why do you hesitate?

Re: O | I meant it when I told you I would change, meant it when I told you I would stay.

Simeon
In tegenstelling tot Diana was Simeon iemand die tijdens de meeste ruzies en discussies wegliep. Oké, dit scheelde uiteraard ook van de ruzie af. Soms kon hij Diana in bepaalde zaken gelijk geven. Dan gaf hij toe dat hij inderdaad fout zat, bood hij zijn excuses aan en was het daarna eigenlijk ook wel goed. Wanneer hij echter wist dat hij gelijk had, Diana hém geen gelijk gaf en het een eindeloze ruzie zou worden, dan liep hij weg. Zo ook nu. Simeon wist dat ze allebei niet gingen toegeven aan de punten die de ander beweerde. Het kwam er uiteindelijk dan gewoon op neer dat het een eindeloze opeenvolging werd van argumenten die ze eigenlijk al lang gehoord hadden. Het had geen zin. Vóórdat zijn boosheid nog erger was, leek het hem dan ook een beter plan om te gaan sporten. Zo kon hij alle energie er even uitrennen, kon hij wat aan de gewichten gaan hangen en zijn gedachten ook even op een ander punt leggen. Afleiding, dat was de beste manier om van zijn woede af te komen.
Simeon kwam behoorlijk vaak in de sportschool. Hij probeerde minimaal 5 keer in de week te gaan, maar dit was in sommige weken ook gewoon 6 dagen in de week, of zelfs dagelijks. Wanneer hij aan missies meedeed, was het belangrijk om in vorm te zijn. Hij wilde dat zijn uithoudingsvermogen en conditie zo optimaal mogelijk waren, zodat hij zo snel mogelijk kon rennen zonder direct buiten adem te raken. Hier was de zogenoemde cardiotraining perfect voor. Daadwerkelijke spieren trainde hij daarentegen met krachttraining. Dan bevond hij zich op de apparaten en bleef hij elke keer nét wat langer doorgaan, of deed hij de oefening met wat extra kilogram erbij. Dit sporten was in het begin enkel geweest om 'wat sterker' te zijn, maar inmiddels zag hij dit echt als een must bij het leven dat hij leidde. Je kón tijdens een missie niet buiten adem zijn en schaamteloos stoppen met rennen, omdat je conditie je in de steek liet. Bovendien was het echt niet slecht om wat kracht in je lichaam te hebben. Simeon kon met moeite het één en ander optillen en voelde zijn lichaam elke dag sterker worden. Hij had dit nodig in zijn leven.
Voor zijn gezondheid deed hij het dus absoluut niet, nee, helemaal niet. Simeon rookte, dronk geregeld wat van sterke drank en at absoluut niet elke avond een bordje groenten. Het waren puur de praktische redenen rondom de bende waarom hij het belangrijk vond om in vorm te zijn. Zéker wanneer hij vaak deel uitmaakte in de missies.
Simeon merkte nog altijd dat een vorm van woede door zijn lichaam heen raasde, maar dit werd langzamerhand wel wat minder. De frisse lucht deed hem goed. Hij was in een hoog tempo naar de sportschool gelopen en dit had hem al lichtelijk weten te kalmeren. Zodra hij eenmaal aangekomen was bij de sportschool, stopte hij alles in zijn locker en liep hij richting de fietsen. Hij vond dit altijd een prima manier om alvast op te warmen én om wat aan cardio te doen. Vandaag zou hij zich focussen op de krachttraining, maar wat cardio als warming up kon uiteraard geen kwaad. Zo begon Simeon op een vrij zwaar tempo te trappen en keek hij ondertussen wat doelloos naar het televisieprogramma over één of andere diersoort. Hij klemde zijn kaken nog kort op elkaar, terwijl hij wat dacht over de ruzie van net, maar besloot dit ook direct te vergeten. Het had geen zin om er nog langer over na te denken. Nee, in plaats dáárvan, verhoogde hij zijn tempo wat en ging hij naar een zwaarder niveau. Tijd om alles eruit te sporten.

Na zo'n anderhalf uur had hij zich helemaal uitgeleefd in de sportschool. Simeon was begonnen met een korte warming-up op de fietsen, maar had hierna zijn favoriete apparaten gehad. Zo had hij wat oefeningen gedaan voor zijn beenspieren, armspieren, buikspieren en schouderspieren. Hij probeerde altijd wat van afwisseling in zijn routine te houden, maar merkte wel dat hij vaak toch diezelfde apparaten bleef gebruiken. Er waren oefeningen die voor zijn lichaam gewoon goed werkten. Zo had hij echt even gedachteloos kunnen sporten, híer zijn aandacht op kunnen leggen en verder echt even genieten van de spieren die hij voelde gebruiken. Vanavond hadden ze een meeting met de bende rondom een nieuwe missie, ook hier had hij kort bij stilgestaan. Hij had zich goed ingespannen vandaag, dat was wel iets dat af te lezen was. Over het algemeen zweette hij niet extreem snel. Zijn conditie was inmiddels behoorlijk goed en er moest véél gebeuren voordat hij echt helemaal uitgeput was. Toch, lag er door de intensiviteit van de krachttraining een dun laagje zweet op zijn voorhoofd. Hij had lekker gesport. Want oh ja, als Simeon érgens een hekel aan had, waren het wel de mannen die enkel naar de sportschool kwamen om wat spiegelfoto's te maken. 
Uit alle irritaties waardoor hij vertrokken was, had hij zijn telefoon thuis laten liggen. Simeon had geen idee of Diana hem nog had geprobeerd te bellen of wát dan ook, maar hij merkte dat zijn boosheid zo goed als weggeëbd was. Het was klaar. Waarschijnlijk waren ze allebei afgekoeld en was het nu wel goed. Dit hoopte hij in ieder geval. Zíjn woede was zo goed als weg. Wanneer hij haar zo dadelijk aan zou kijken, zou zijn woede waarschijnlijk in één klap verdwenen zijn. Zo ging het meestal.
Simeon was simpelweg naar huis gelopen, hij had - applaus - géén sigaret aangestoken en verlangde naar een warme douche, én Diana. Ja. De ruzies waren niet fijn, maar Simeon wist wel met veel zekerheid te zeggen dat hij ondanks alle discussies van haar hield. Hij wilde nu gewoon dat alles weer goed was. of hij sorry ging zeggen wist hij niet. Waarschijnlijk was het afwachten hoe ze zelf gehumeurd was. 
Eenmaal aangekomen bij hun huisje, maakte Simeon de deur open. Hij sloot deze ook weer direct achter zich, haalde een hand door zijn haren en liep verder de hal door. ,,Diaan?!" vroeg hij, om te achterhalen waar de jongedame zich in het huis bevond, én om een beetje in te palmen hoe het ermee stond. 

why do you hesitate?