Search for posts by Asset

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Wat een absurd plan. Hij begreep zijn ouders oprecht niet. Oké, dit loog hij. Fynn zat inmiddels zo diep in de zaken van zijn vader dat hij wist dat dit van belang was voor de toekomst. Samenvoegingen zorgden ervoor dat kennis gedeeld werd, dat het vermogen groter werd en dat men sterker was. Hoewel dit iets was dat Fynn niet direct zou toegeven, was het in praktijk wel waar. Wat hij niet kon begrijpen van zijn ouders, was hoe ze het in hun hoofd haalden om hém te laten trouwen. Het was een algemeen gegeven dat relaties niets voor hem waren. Fynn woonde dan wel op zichzelf, maar hij wist met alle zekerheid te zeggen dat zijn ouders van alle one night stands wisten. Dit was ook niets waar hij zich voor schaamde of wat hij verborgen wilde houden. Het was zijn leven. Mensen hadden behoefte aan seks. Fynn wilde geen relatie vol met liefde. Enkel de seks was prima voor hem. Met name zijn moeder wist dat hij niets van dat kleffe gedoe moest hebben en de lieve praat. Realiteit, dát was belangrijker. Aan dat idealiseren had je niets. Bosjes bloemen, onbenullige bioscoopbezoekjes of het romantische gezeur, het was niets voor hem.
Ondanks het alles behalve bescheiden huis waarin de familie Flores woonde, was het niet goed geïsoleerd. Het was alles behalve goed geïsoleerd. Terwijl Fynn buiten, in de voortuin, bezig was met het oproken van een sigaretje, hoorde hij zonder hier echt moeite voor te doen het gesprek tussen moeder en dochter. Hij kon dan wel de goede jongen uit gaan hangen, hun privacy respecteren en doen alsof hij dit gesprek niet hoorde, maar hij hoorde het toch. Dan hadden ze maar ramen dicht moeten maken, niet zo hard moeten praten óf simpelweg hun huis beter moeten isoleren. De moeder die haar excuses aanbood, aangaf dat vrouwen nu eenmaal niet veel te zeggen hadden in dit wereldje... Terwijl hij nog een hijsje nam van zijn sigaret, luisterde hij met opgetrokken wenkbrauwen naar zijn 'toekomstige vrouw' Nooit meer met een andere vrouw dansen? Niemand anders kussen? Nooit meer seks met een van zijn scharrels? Fynn wist waar Noralie op doelde. Het zou gevaarlijk zijn, dat ongetwijfeld. Wanneer anderen erachter zouden komen zou men sowieso als een verrader gezien gaan worden en zou een kogelschot inderdaad een vrij vanzelfsprekend gevolg zijn. Toch zou dit hem niet gaan weerhouden. Fynn vond het nu eenmaal belachelijk en kon bést ongezien wat scharrelt uitnodigen in zijn appartementje. In de loop der jaren was hij er wel achter gekomen hoe hij zich het beste kon verdedigen.
De opvliegendheid van de Mexicaanse dame kwam al snel weer om de hoek komen. Er was duidelijk te horen dat de dame in kwestie pissig was. En gelijk had ze. De woorden die haar mond hierna verlieten, lieten hem wel even grinniken. Dit zou haar vader niet leuk gaan vinden, nee, alles behalve. Fynn kon ook niet zeggen dat hij hier blij mee was of dat hij het hiermee eens was, maar was inmiddels wel verstandig genoeg om nu nog niet in discussie moest gaan. Dit zou blauwe plekken opleveren. Thuis, dáár zou wel eens goed laten blijken dat hij het er niet mee eens was.
Het werd langzamerhand stiller en nog altijd liet Fynn de wolkjes rook uit zijn mond ontsnappen. Híj, verloofd, het was werkelijk belachelijk. Onvoorstelbaar. Ondanks alles, was het toch een meevaller dat Noralie dit óók niet zag zitten. Het zou dus ook niet éénzijdige afkeer tegen dit idee zijn. Perfect dus. Fynn keek op toen hij de voordeur open zag gaan. Ja hoor, daar verscheen Rosalie. Fynn had nét een nieuw trekje van zijn sigaret genomen, ademde nog even goed uit en keek de dame hierna aan. ,, Finally, something we both can agree on" mompelde hij, een poging om de hele rotte sfeer maar ietwat uit de weg te slaan. Was er in ieder geval nog één mening die ze deelden.

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Natuurlijk deed het haar wat dat dit kleine jongetje geen idee had waar zijn ouders waren. Het zou goed kunnen dat zijn ouders ook gewond waren en heel toevallig één van de twee in het ziekenhuis lag. Het zou absoluut niet de eerste keer zijn dat dit zou gebeuren. Diep van binnen hoopte ze dit dan ook altijd als er een jonger kind, of überhaupt tiener, in het ziekenhuis terecht was gekomen. Het leek haar verschrikkelijk eng om afgezonderd te zijn van haar ouders, om alleen te zijn, om er alleen voor te staan. Dit bleef iets wat in de oorlog vaak voorkwam. Mannen werden opgeroepen om in dienst van het leger te gaan werken. Zo ook haar oudere broer, een stuk of twee jaar geleden. Nog altijd hoorden ze regelmatig van hem en schreef hij altijd wanneer hij op een nieuwe locatie was. Dit contact was helaas maar mogelijk in één richting. Haar broer, Lucas, had geen vaste plek aan het front en zat werkelijk óveral. Soms kwam er een vrij lange periode geen brief, iets wat het hele gezin altijd een wat bedroefd gevoel gaf. Natuurlijk was er dan nog niets zeker te constateren, maar Rosie had inmiddels al behoorlijk wat soldaten zien overlijden in het ziekenhuis dat ze wist dat het zomaar zou kunnen gebeuren. De kogel hoefde maar meteen op de goede plek moeten komen, er zou geen hulpverlener in de buurt kunnen zijn óf een infectie kwam het lichaam in... Afgelopen week hadden ze nog een brief ontvangen, Rosie wist dat hij voor nu veilig was. Daarbij moest ze wel in haar achterhoofd houden dat er in deze periode nog van alles kon gebeuren... Het zou zomaar zo kunnen zijn, dat hij het op dít specifieke moment moeilijk had. Dagelijks probeerde ze dan ook stil te staan bij hem. Rosie wist dat haar broer fysiek goed in elkaar zat en dat het een sportieve jongen was, maar ze wist hier inmiddels doorheen te kijken. Door alle soldaten op de afdeling had ze echt kunnen inzien wat de oorlog voor gevolgen had voor hen. Fysiek zagen de soldaten er nog enigszins oké uit. De meesten hadden nog een behoorlijke spiermassa en waren zo te zien sterk. Mentaal, dát was het vlak waar vaak problemen ontstonden. Rosie wist dat nachtmerries en waanbeelden bijna normaal waren voor de meeste mannen.
Rosie had nog even kort glimlachend naar het jongetje gekeken en keek vervolgens naar de andere verpleegster. ,,Would you like her to do the little magic trick?" vroeg Rosie glimlachend aan hem. Het jongetje voor haar had voorzichtig geknikt. Nét op het moment dat er een kort gesprekje ontstaan was tussen het jongetje en de andere verpleegster, hoorde Rosie het gebulder van haar naam. Direct kwam ze overeind. Ze wist hoe veel verschil enkele milliseconden konden maken wanneer het om iemands gezondheid ging. In hoog tempo liep ze naar de gang waar het geluid vanaf kwam. Het werd direct duidelijk waar het om ging: Greyson had een ernstige blik op zijn gezicht en zonder ook maar een blik te werpen op de persoon die in het bed lag, keek ze naar de wond. Met een riem was de been al afgekneld: Dit was oké. Dit was het beste dat een soldaat kon doen in deze gevallen. Het geschreeuw was Rosie niet onopgemerkt gebleven, maar dit geluid wist ze te blokkeren. Terwijl de dokter het bed in hoog tempo richting een operatieruimte vervoerde, had Rosie er al een schaar bij gepakt. Eenmaal in de ruimte knipte ze de broek in één soepele beweging door zodat de huid zichtbaar zou worden. Dit was een diepe wond. De soldaat had al behoorlijk wat bloed verloren. Rosie rolde er in hoog tempo het juiste rekje bij en deed direct al dunne handschoentjes aan. Hygiëne was bij deze wonden enorm belangrijk. Inmiddels waren ook Sylvia en Eva aan kwamen rennen en maakte de dokter alles gereed voor een operatie. Rosie had de juist middelen al klaarstaan en pakte er nu al een vochtige doek bij om het bloed aan de zijkant wat weg te vegen.
Dit soort spoedgevallen gaven haar altijd een gevoel van adrenaline. Inmiddels wist ze goed te presteren onder druk. Het leven van deze soldaat lag in hun handen. Het was absoluut niet de eerste keer dat ze bij zo'n operatie was, sterker zelfs, maar het bleef altijd wat groots. Voor nu was deze grote wond dan ook het belangrijkste voor nu. Achteraf, wanneer zijn lichaam wat meer had kunnen rusten, zou er gekeken worden naar overige verwondingen. Hechtingen zouden ongetwijfeld ook nodig zijn. Afhankelijk van de intensiviteit van de operatie, zou dit nu nog gedaan worden. Anders zou het moeten wachten.
Aandachtig en vol precisie keek Rosie mee met de dokter. Ze wist direct wat voor tools er nodig waren en ze hield deze ook gereed voor gebruik. De soldaat had inmiddels zijn ogen gesloten. Het bloedverlies zorgde ervoor dat hij minder energie had en slaperig was. Rosie had haar blik kort van de wond afgehaald en naar de persoon in kwestie gekeken. ,,Get him a cushion and make sure his eyes are covered" sprak ze richting Eva. Rosie wist dat soldaten door de pijn ook de neiging konden hebben om uit hun slaap te komen, dan was het prettig wanneer ze hun verwondingen niet zagen. Hierna keek Rosie ook weer terug naar de wond en slikte ze kort. Het bloeden was niet minder aan het worden, ondanks het feit dat Sylvia en zijzelf al behoorlijk wat bloed geabsorbeerd hadden met doeken. Waarschijnlijk zou het zo tijd worden voor medicijnen. De wond zou gedesinfecteerd moeten worden, iets wat behoorlijk wat pijn zou veroorzaken. ,,Medicines" sprak de dokter enkel uit. Rosie wist wat dit betekende in dit geval. Het werd tijd voor een infuus met een sterk verdovingsmiddel. 

why do you hesitate?

Re: O | I meant it when I told you I would change, meant it when I told you I would stay.

Simeon
Al vanaf jongs af aan was Simeon geen jongen die volgens het ideaalplaatje was opgevoed. Het hebben van een moeder was voor hem een compleet onbekend begrip en hij was in principe door zijn vader 'opgevoed'. Goed, Simeon wist dat hij niet mocht klagen over zijn jongste paar jaren. De man had hem genoeg eten gegeven, hij had kunnen lopen en had geen taalachterstand. Het viel niet echt een goede opvoeding te noemen, maar Simeon kon ook niet zeggen dat dit toen al extreem slecht was. Rond zijn 8e levensjaar ging het fout. De man begon aan alcohol en drugs te raken, kwam terecht in het verkeerde wereldje. Hij was continue dronken, liep onder invloed rond en uitte zijn agressie richting hém. Dit voor tien jaar lang. Een goede invloed had dit niet op Simeon gehad, nee, dit alles behalve. Simeon had in de loop van de jaren veel littekens en blauwe plekken opgebouwd en een goede band had absoluut niet met deze man. Een opeenstapeling van gebeurtenissen had ertoe geleid dat hij vanaf zijn 18e levensjaar op zichzelf was gaan wonen. Hij had foute vrienden, ging met de verkeerde mensen om en door zijn opvoeding waren zijn normen en waarden ook wat anders dan gemiddeld. Simeon had zich gemend rondom het criminele circuit en was uiteindelijk bij een bende gegaan. Een bende, die tegen andere bendes inging of die uit een politiek standpunt voor chaos zorgde. Inmiddels zat hij al ruim vijf jaar bij deze bende en had hij ook een vrij grote rol. Sowieso deed hij bijna in alle missies mee, hij was immers erg in vorm, maar hij dacht ook achter de schermen wat na over het uitdenken van een tactiek en plan, want ja, dit was ook erg belangrijk.
Een paar jaar geleden was Diana bij de bende gekomen. Iets dat was begonnen met continue geflirt en geplaag, was uitgegroeid tot het hebben van seks – ookwel friends with benefits –, wat uitgegroeid tot het hebben van een relatie. Het tweetal ruimde inmiddels dik een jaar samen en Simeon moest toegeven dat dit echt met ups en downs ging. De ene dag konden ze elkaar niet aankijken zonder het bloed onder de nagels te toveren, terwijl ze de andere dag juist heel close waren en alleen maar konden lachen.
Toen hij zijn bed uitgekomen was, was hem direct al duidelijk geworden wat voor soort dag het ging worden vandaag. Hij had zich eigenlijk al geërgerd aan de vorige avond. Diana wilde naar huis toe gaan, terwijl hij nog even wilde genieten van zijn vrije avond met wat drankjes. Zo had hij zichzelf aangepast, hij wist dat dit erg belangrijk was binnen een relatie, dus vond hij het al erg knap van zichzelf dat hij meegegaan was naar huis. Waar hij op zijn beurt dan weer niet tegen kon, was dat Diana vanmorgen óók nog lui in bed lag, en dat, terwijl ze het helemaal niet extreem laat gemaakt hadden. Simeon had eenvoudig meegedeeld dat hij ging sporten, en zo was er weer een bom ontploft. Diana gooide frustraties eruit dat hij zó vaak ging sporten en dat hij de wc-bril eens omlaag moest doen, terwijl Simeon vond dat ze niet moest zeuren en eens wat moest gaan ondernemen... Daarbij vond hij het onzin dat ze hem aansprak op het sporten, het was juist belangrijk dat hij ten alle tijden goed in vorm was. Erg veel diepgang hadden deze discussies niet, maar als blikken konden doden, dan waren ze waarschijnlijk al lang dood geweest. Simeon vond het onzin. Er stond een kille uitdrukking op zijn gezicht, zijn kaken stonden op elkaar en het viel duidelijk van zijn gezicht af te lezen dat hij pissig was. Toen hij naar de dame voor hem keek, zag hij óók dat zij pissig was. Soms leek het wel alsof ze goed waren in het pissig maken van elkaar. Tijdens discussies en ruzies wisten ze altijd een vorm van woede in elkaar op te bouwen. En toch, ondanks alle ruzies en woedeuitbarstingen, wist hij diep van binnen dat hij hield van de dame voor zich. De discussies hoorden erbij, maar wanneer ze allebei afgekoeld waren, dan was het goed. Dan was het vredig.
Diana's gesis zorgde ervoor dat Simeon met zijn ogen rolden. ,,I just told you I'm going, you aren't listening as usual! That's the whole point!" sprak hij uit, de boosheid was aan zijn stem te merken. Simeon stond al in zijn sportkleren, had een bidon gevuld met water mee en was klaar om te gaan. Overduidelijk was te horen dat de jongedame boos de deur dichtsloeg. Ook hij deed dit. De voordeur viel met een harde klap dicht en zo stapte Simeon naar buiten toe. In hoog tempo liep hij richting de sportschool. Vanuit zijn broekzak toverde hij er nog een sigaretje bij, die hij tijdens het lopen oprookte. Nors keek hij de straten door en hield hij zijn blik strak naar voren. Woede raasde door zijn lichaam. Nú al.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Langzamerhand begon hij zich steeds meer af te vragen waarom dit éne dinertje nu zo belangrijk was. De twee families zagen elkaar zeker jaarlijks, eigenlijk al vanaf jongs af aan. Zelfs toen Fynn nog een idee had van het bestaan van de onderwereld, werd er al afgesproken met deze familie. Men zou denken dat er in de loop van de jaren ook een vorm van vertrouwen ontwikkeld was tussen de twee families. Bij Fynn was dit niet het geval. Niemand viel te vertrouwen. Hoe onschuldig iemand nu ook kon glimlachen, hoe sympathiek iemand ook mocht overkomen en hoe iemand ook op het leven van een dierbare zou kunnen zweren, niemand in hun wereldje viel te vertrouwen... Dit was dan ook de rede waarom Fynn vrijwel altijd een pistool op zak had, enkel om al een teken van macht uit te kunnen oefenen. Je wist nooit of iemand hen op het oog had of hen achtervolgde. Uiteraard waren alle telefoonlijnen niet traceerbaar en waren er dubbele identiteiten die ze aan konden nemen, maar nog altijd vertrouwde Fynn niemand. Zijn ouders ja, díe vertrouwde hij, in zekere mate.
De groot gedekte tafel was niet iets nieuws. De sfeer die er hing wel. Zijn vader had hem al duidelijk gemaakt dat dit niet zomaar over een dinertje ging. Fynn had geen idee wat hier verder bedoeld mee zou kunnen worden. Wellicht kwam er een samenwerkingsverband rondom de grenzen van de landen, of zouden ze een gemeenschappelijke vijand aannemen. Wát het ook zou zijn, hij wachtte op een mededeling. Het was wel mooi geweest met alle onschuldige praatjes. Tijd om tot de daadwerkelijke doelen van dit dinertje te komen.
Naar zijn mening was hij al hartstikke aardig geweest. Hij had antwoord gegeven op de vraag van de jongedame naast hem, een vrij uitgebreid antwoord zelfs. Hij had haar ook kunnen negeren. Het mierzoete glimlachje op haar gezicht, de hak die hij tegen zijn schoen voelde én het gesis sprak echter boekdelen. Zij leek niet tevreden te zijn met zíjn manier van handelen. Fynn trok een wenkbrauw op, nam een slokje van de wijn en hief zo zijn glas was omhoog, als sarcastisch 'proost' teken. Ze moest blij zijn dat hij überhaupt gereageerd had. Deze dame was zijn moeder niet. Als ze dacht dat ze dingen te zeggen had over zijn gedrag, dan had ze het behoorlijk mis. Hoe leuk ze dan ook indruk wilde maken met de scherpe hak, op Fynn maakte dit geen indruk. Hij was van mening dat hij al behoorlijk aardig en respectvol geweest was. Het verloop van de avond, veranderde hij zijn gedrag dan ook niet. Zodra hij gemengd werd binnen het gesprek van de twee mannen gaf hij zijn mening ook wel over een bepaalde zaak, én hij gaf antwoord op een willekeurige vraag die de jongedame stelde. Dit was dan ook zijn deelname aan tafel geweest. Wat hem betreft mocht de daadwerkelijke rede dat ze bij elkaar gekomen waren wel eens op tafel verschijnen.
Het leek alsof zijn gedachten gehoord waren. De familievader stond op en zo ging Fynn gewoon wat naar achteren zitten en keek hij naar de man. Zorgvuldig en aandachtig luisterde hij naar de woorden die de man uitsprak. Vaak waren details belangrijk. Heel belangrijk. Dit was zonder twijfel vooraf bedacht en ingestudeerd. Tijdens zulke korte speeches was het belangrijk een boodschap over te brengen. Een goede boodschap. Het zou niet de eerste keer zijn dat er doden zouden vallen door een eenvoudige miscommunicatie. Fynn merkte dat er een frons op zijn gezicht stond. Waar ging dit toe lijden? Vol ongeloof keek hij naar de man, die nog altijd aan de tafel stond. Wat?! Híj, trouwen met Noralie? Überhaupt een relatie met Noralie? Direct schudde hij zijn hoofd. Zijn gezichtsuitdrukking was van redelijk neutraal, naar een extreme boze en gefrustreerde gezichtsuitdrukking gegaan. Fynn klemde uit inwendige woede zijn kaken op elkaar en wierp een kille blik naar zijn ouders. Zij wisten dat relaties niets voor hem waren. Relaties waren niets voor hem, laat staan een huwelijk of alleen al een bruiloft! Fynn kwam zéker wekelijks thuis met one night stands, had scharrels die hij altijd kon bellen. Dit kwam dan altijd neer op seks. Hij had, in zijn jeugdjaren, een vrij lange relatie gehad. Hierbij was hij nog jong geweest. Nu, in zijn huidige leven zou dit never nooit werken. Hoe hadden zijn ouders dit ooit kunnen bedenken of kunnen toestemmen?! ,,What the fuck" kwamen dan ook de zeer intelligente woorden als eerste uit zijn mond. Hij richtte zich op zijn ouders. ,,Are you being serious? I hopte this is some sort of silly joke" mompelde hij hoofdschuddend. Het was geen geheim dat dit binnen het bedrijfsleven zeer regelmatig voorkwam, maar binnen zíjn gezin?! Hij vond dit echt een vreselijke mededeling. Hij was niet van de liefde. Seks, daar kon hij zich in vinden. Handje vasthouden, elkaar lieve kusjes geven en wat onzin uitkramen, het was simpelweg niet voor hem weggelegd. Het verbaasde hem echt heel erg dat zijn ouders hiermee akkoord waren gegaan.
Toch, kreeg de hele situatie met Noralie een betere wending. Aan haar gezichtsuitdrukking te zien, deelden ze dezelfde mening. Dit was complete onzin. Onzin, onzin, onzin. De donkerbruine kijkers van de jongedame toonden de chaos en het ongeloof. Een golf aan Spaanse woorden vloog eruit. Fynn vermoedde dat deze woorden alles behalve positief waren en dat er ongetwijfeld wast vloekwoorden tussen zaten. Lichtelijk geamuseerd keek hij dan ook toe. Misschien was dat ook wel het enige positieve sprankeltje aan deze avond: Hij was niet de enige die niet stond te springen om dit idee. Toen Noralie de kamer uit gemanoeuvreerd was, boden haar ouders hier direct hun excuses voor aan. De moeder reageerde alsof ze erg verbaasd was, alsof ze had verwacht dat haar dochter zonder problemen ja en amen zou zeggen. Fynn kon het niet laten kort te gniffelen. ,,Did you really expect us to be happy about it?" stelde hij dan ook de retorische vraag. Fynn schudde vol ongeloof zijn hoofd en stond ook op van de tafel.
Tijd om een sigaretje te roken. Van alle mededelingen die deze avond plaats konden nemen, had hij dit absoluut niet verwacht. Het was absurd. Een relatie, trouwen, pfff. Verschrikkelijk.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Wanneer het aan hem lag, had hij deze avond compleet anders ingedeeld. Fynn zou getraind hebben, hij zou afgesproken hebben met wat 'vrienden' of hij zou simpelweg genoten hebben van wat sterke drank in een club. Misschien had hij zijn collectie aan pistolen wat kunnen uitbreiden en was hij naar een dealer gegaan, of had hij juist wat extra krachttraining gedaan in de sportschool. Allemaal activiteiten waarmee hij zijn avonden, zeg maar beter leven, vulde. Fynn Haymill. De beruchte Haymill familie, mits je bekend was in het wereldje uiteraard. Met hoeveel trots hij zijn achternaam ook met zich meedroeg, deze verplichtingen vond hij niets – al was dat nog een understatement.
Hij hield niet van verplichtingen binnen het leven. Om maar een voorbeeld te nemen bij school. Het was een verplichting, dus hield hij er niet van. Verplicht stilzitten, verplicht op tijd komen, verplicht aanwezig zijn... Het was inmiddels al een dik aantal jaar geleden, maar hij wist dat hij vanaf jongs af aan al een hekel had aan de opleggingen. Zijn jeugd had hij al gespendeerd vol roekeloos gedrag. Het gegooi van stenen tegen ruitjes had zich uitgegroeid tot fietsen stelen, iets dat zich weer had uitgegroeid tot het genadeloos vermoorden van mensen. Fynn droeg zijn achternaam met veel trots met zich mee, maar als het aan hem lag zou hij deze onbenullige dinertjes niet in zijn leven plannen. Plannen. Dit was een begrip dat sowieso niet in zijn woordenboek stond. Hij leefde liever van dag tot dag, niet nadenkend over wanneer hij welke afspraak dan wel niet had. Roekeloos en spontaan, dit was een betere beschrijving van zijn leven. Hij hield niet van de verplichte gesprekken om contacten of relaties te onderhouden. Het gepraat over koetjes en kalfjes vond hij niets en hij vond het niets om doodleuk, onschuldig, aan een dinertje te zitten. Ieder lid aan tafel had hoogstwaarschijnlijk het bloed van velen aan zijn of haar handen zitten. Mooie praatjes, een dure wijn of een goede uitstraling zou dit niet veranderen. Fynn had een hekel aan het schijnheilige, onschuldige en chique gedoe. Wanneer het aan hem lag hadden zijn ouders hem ook niet meegenomen. Allebei zijn ouders wisten dat hij niet van deze verplichte afspraken hield en dat hij zijn tijd liever anders besteedde. Zo machtig zijn vader dan ook weer was, had de man duidelijk gemaakt dat dit een belangrijke afspraak was. Hoe erg ze als vader en zoon dan ook konden botsen, Fynn had op sommige momenten ook een zekere vorm van respect voor de man. Hij had besloten om tóch mee te gaan, al zou het voor zijn ouders hoogstwaarschijnlijk geen verrassing zijn dat dit met een vorm van tegenzin gebeurde. Ze wisten simpelweg hoe Fynn in elkaar stak. 
In tegenstelling tot zijn ouders droeg hij wat hij iedere dag zou kunnen dragen. Een eenvoudige zwarte jeans, één of ander shirt en zijn leren jack. Niets bijzonders dus. Fynn vond het onzin dat zijn moeder een of andere nieuwe jurk uit de kast had getrokken en haar duurste horloge droeg. Hij zou nooit ontkennen dat zijn moeder er op dit moment knap uitzag, maar hij vond het allemaal gewoon erg onnodig. Hij kwam zelf liever 'to the point', zónder al de onbenullige praatjes en 'goede indrukken'.
Na een reis die in zijn ogen veel te lang geduurd had, waren ze aangekomen. Fynn herinnerde dat hij hier al eens eerder geweest was. Familie Flores. Mexicaanse afkomst, wanneer hij het niet verkeerd had. Hij vertrouwde deze familie niet. De families hadden dan wel een bepaalde relatie, band, maar Fynn vertrouwde de mensen voor geen meter. Zijn pistool bevond zich dan ook veilig op handafstand, geladen en wel. Hij was ten alle tijden voorbereid op onverwachtheden. Inmiddels zat Fynn dan ook aan de vreselijk uitgebreid gedekte tafel. Hij zat wat onderuitgezakt aan een eenvoudig glas rode wijn. Blijkbaar was hij niet de enige die absoluut geen zin leek te hebben in dit 'gezellige' dinertje. De dochter van de Flores ouders, Noralie, was nog niet aanwezig. Fynn kon dit niet erg vinden. Sterker zelfs, hij begreep het helemaal. Terwijl de moeder wat praatten over één of ander broekmerk waren zijn vader en de Mexicaanse man bezig over de wasserij. Ze maakten duidelijk plannen over uitbreidingen die in Detroit plaats konden vinden. Fynn luisterde dan wel mee met dit gesprek, maar mengde zich er minimaal in. Het was algemeen bekend dat hij niet een man van veel woorden was. Hij vond het onzin om ergens omheen te draaien. Hij zei liever waar iets direct op stond.
Noralie, de jongedame, kwam na zo'n twintig minuutjes binnen lopen. Fynn keek toe hoe de vader direct op een indringende manier liet blijken dat hij het er niet mee eens was dat zijn dochter zo te laat was. Haar excuus was zwak, maar blijkbaar leek het neppe glimlachje dat ze toonde genoeg om de vader te overtuigen van haar onschuld. Haar begroeting naar hem toe was niet uitbundig, groots, iets waar Fynn totaal geen moeite mee had. Net zoals haar ouders, vertrouwde hij de jongedame simpelweg niet. Zodra de verschijning – want ja, hij kon niet ontkennen dat de dame er niet verkeerd uitzag – was gaan zitten, had hij zijn blik al snel weer strak naar één willekeurig punt gevestigd. Hij luisterde mee met het gepraat van de mannen, diep van binnen wetend dat hij in de toekomst alles zou gaan overnemen. Fynn nam nog een slokje van de wijn en balanceerde het glas wat in zijn hand. Met een opgetrokken wenkbrauw keek hij op toen hem wat gevraagd werd, nota bene door de jongedame naast hem. Tijdens dinertjes die ze in het verleden hadden gehad, waren er wat standaard en onbenullige gesprekjes tussen het tweetal ontstaan. Het verbaasde hem nog altijd dat ze toch probeerde een gesprek te starten. Het moest toch eens duidelijk worden dat hij geen behoefte had aan onbenullige gesprekjes. Naar zijn mening was zijn voorkeur richting een auto of motor volkomen onbelangrijk. 
,,Both. It depends on where I'm going and the weathercircumstances" sprak hij eenvoudig uit. Wanneer het relatief goed weer was, pakte hij liever zijn motor en wanneer hij een langere afstand moest afleggen of wanneer het slecht weer was, pakte hij liever zijn auto. Het had allebei zijn charmes. In sommige gevallen was een auto veiliger, in andere gevallen was een motor veiliger. Of hij de moeite deed om het gesprek te onderhouden of om interesse te tonen in háár voorkeur? Nee. Het was hem al duidelijk geworden dat ze motor reed. Voldoende informatie naar zijn idee. In plaats van een vraag aan háár stellen, at hij nog een verdwaald tomaatje uit de salade van zijn bord af. Als hem één ding duidelijk was, was het wel dat er geen gebrek aan eten was tijdens dit dinertje. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie
Zieke kinderen, mensen die langskwamen met wat onschuldigere kwaaltjes of juist doodbloedende soldaten die – inclusief kogel – het gebouw in kwamen strompelen... Rosie had veel voorbij zien komen gedurende de periode die ze in dienst zat bij het ziekenhuis. Inmiddels werkte ze hier nu zo'n twee jaar. Het was nu 1944. Twee jaar vol gewonden of zieken die hulp nodig hadden. Twee jaar waarin ze had geleerd om als verpleegster te werken. Twee jaar in dienst tijdens de oorlog.
Toen het ziekenhuis meer en meer gewonde mensen begon te krijgen, had haar vader voorgesteld dat het misschien een goed idee was wanneer zij als verpleegster ging dienen. Door de oorlog waren er meer gewonden, dus waren er ook meer verpleegsters nodig. Haar vader werkte al als arts in het ziekenhuis en zag het aantal gewonden dan ook aanzienlijk groeien. Rosie had altijd in het kleine apotheekje aan huis gewerkt met haar moeder. Ze wist maar al te goed dat haar hulp in het ziekenhuis tijdens deze periode veel belangrijker was. Tijdens de oorlog hadden meer mensen hulp nodig in het ziekenhuis, dan dat ze naar de apotheek aan huis kwamen om één of ander middeltje te halen. Haar moeder deed dit nu in haar eentje.
Natuurlijk was de overgang van het apotheekje naar het ziekenhuis in het begin eng geweest. Rosie wist meer dan gemiddeld van medicijnen af, maar kon absoluut niet zeggen dat ze haarzelf als verpleegster zou benoemen. Inmiddels had ze gedurende deze twee jaar ontzettend veel geleerd. Van het zetten van simpele spuitjes, tot 'operaties' bijwonen waar een kogel uit een lichaam gehaald werd... Hoe gek dit ook mocht klinken, het leek alsof ze van veel markten thuis was binnen het ziekenhuisleven. Of dit nu ging over het vasthouden van kindjes die onderzocht moesten worden, het prikken van verdovende middelen in soldaten of enkel rondlopen en vragen of alles bij iedereen 'naar wens' ging... Hoe verschrikkelijk het ook was om alles te zien, er was een wereld voor Rosie open gegaan. Natuurlijk vond ze het vreselijk om alle verwondingen en zieken te zien, maar het gaf haar óók een goed gevoel wanneer ze iemand oprecht op zag knappen. Aan de andere kant was het juist verschrikkelijk om mensen in veel pijn en verdriet te zien of was het soms echt hartverscheurend wanneer iemand op de operatietafel overleed. Nu, na deze twee jaar had ze het punt bereikt dat ze zich hier in zekere mate overheen kon zetten, maar zo nu en dan werd ze er toch emotioneel van. Sommige mensen, zeker de jongere kinderen of soldaten, verdienden het niet om zo jong te sterven. Zéker niet wanneer ze zich hadden ingezet om te vechten, stiekem als extra schild gebruikt werden, iets dat ze natuurlijk nóóit hardop zou uitspreken.

Omdat het aantal gewonden soldaten groter en groter werd, was besloten om hier een aparte afdeling binnen het ziekenhuis aan te verbinden. Rosie werkte al sinds een paar maanden altijd op deze afdeling. Het was niet mogelijk om alle gewonden in één deel van het gebouw te houden. Het ziekenhuis werd voller en voller, een vreselijk gegeven wanneer je het aan haar vroeg. Ze was op deze afdeling met soldaten gezet omdat ze zo ook snel ingeschakeld als hulp tijdens operaties, al was het maar om een hand van iemand vast te houden.
Het was haar nét gevraagd om toch even richting het andere deel te komen. Er was een kindje aangekomen, een kindje met een gebroken pols. Hoewel dit eigenlijk een taak was van de verpleegsters van déze afdeling, was Rosie erbij geroepen. Het kindje was ontroostbaar. Haar redelijk jonge uitstraling leek kinderen zo nu en dan gerust te kunnen stellen, dus zou ze hier even helpen om het kindje gerust te stellen. 
,,Hello sweetheart" had ze kleintjes geglimlacht zodra ze het kleine jongetje zag. Een snikkend kindje met betraande oogjes en een ietwat verdwaalde blik in zijn ogen keek haar aan. De verdwaalde blik veranderde in een wat verbaasde blik toen hij haar had opgemerkt. Met een klein glimlachje liep ze richting het stoeltje waar het jongetje op zat en zo hurkte Rosie op de grond neer. ,,I know it hurts, hmm, doesn't it?" vroeg ze voorzichtig. Ze schatte in dat dit ventje rond de 7 jaar oud was. Er was nog niet bekend of hij uit deze omgeving kwam, had ze van een verpleegster gehoord. Nu ze hier zo weer was, merkte ze direct wat een overgang het was van afdeling.
Bij de soldaten heerste vaak een zwaardere sfeer. De verwondingen waren meestal véél erger, tot aan levensgevaar toe. Veel soldaten toonden signalen van angst of lieten gewoon blijken dat ze oog-in-oog gestaan hadden met de dood. Vergeleken met alle soldaten die dagelijks kleine gesprekjes met haar voerden, leek dit kleine jongetje opeens heel onschuldig. De traantjes waren langzamerhand opgedroogd en hierdoor had Rosie de kans om voorzichtig een verbandje op zijn pols te wikkelen. Terwijl ze dit deed, probeerde ze een gesprekje met het jongetje aan te knopen. Hij had duidelijk doorgekregen dat het verbandje hem geen pijn deed en dat dit ziekenhuis geen plek was waar je pijn kreeg. ,,- And I wend to look for her, but I couldn't find her... And then I fell on my arm" sprak het kleine jongetje zachtjes uit. Hij keek wat bedroefd naar zijn arm en terwijl Rosie het laatste stukje van dit verbandje omwikkelde.
,,I've got a small magic trick" glimlachte ze zwakjes. Zachtjes drukte ze een kort kusje op het verband van het jongetje. ,,It heals faster now" fluisterde ze hem toe, alsof dit een geheimpje was. Op het gezicht van het jongetje stond nu ook een kleine glimlach. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn Haymill

why do you hesitate?

Re: ORPG] War is a symptom of man's failure as a thinking animal.

Rosie Ivy Riggs

why do you hesitate?

Re: O | I meant it when I told you I would change, meant it when I told you I would stay.

Simeon Alex Dircks

why do you hesitate?

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Lucas
De gebeurtenis had hem verbaasd. Wat waren de dienstmeisjes aan het doen? Hoezo reageerde het paard zo? Wat was er gebeurd? Lucas keek toe, nam alle gebeurtenissen in zich op. Nadat hij de woorden had uitgesproken waren Charlotte en het andere dienstmeisje naar hem toegelopen. Wat verrast keek Lucas naar dit dienstmeisje, die blijkbaar nieuw was. Hij was nog niet op de hoogte gebracht over een nieuw dienstmeisje, daarom verraste deze gebeurtenis hem ook wel. Hij had nog niets over deze jongedame gehoord en wat nu gebeurd was, was toch behoorlijk vreemd voor een eerste ontmoeting. Lucas nam zich voor om Charlotte nog te vragen hoe de eerste dagen waren bevallen met het meisje erbij. Wat Lucas overigens wel direct was opgevallen, was haar bijzondere uiterlijk. Er kwamen hier geregeld dames uit andere gebieden. Soms hadden dames prachtige, rode en krullende lokken, soms hadden ze juist er donkerzwart haar. Nu, met deze jongedame was het anders. Hij had nog nooit een gezichtsvorm gezien als de hare. Haar oogopslag was anders. Lucas kon het nog niet direct bestempelen als mooi of lelijk, maar bijzonder vond hij dit zeker.
Tot zijn verbazing sprak deze jongedame geen woord. Ze stand wat onzeker op haar voeten te wiebelen en Charlotte nam overduidelijk het woord van de twee. Het was een klein ongelukje, het zou niet meer gebeuren. De dienstmeisjes maakten al snel een buiging en verzekerden hem dat het nooit meer zou gebeuren. Lucas knikte met een zwakke glimlach, knikte even als teken dat ze weer weg mochten gaan, maar kon het niet laten om de dames met een fronsje op zijn gezicht na te kijken. Wat een bijzondere gebeurtenis. Wat een bijzondere oogopslag van het meisje. En nét toen hij weer aan deze oogopslag dacht, keek de jongedame in kwestie om. Ze leek zich schuldig te voelen, dit viel af te lezen aan haar blik, maar Lucas had haar geen woord horen zeggen. Geen verontschuldigingen, geen sorry, helemaal niets. Hoewel hij aan de ene kant ook dacht dat het gewoon goed zat, wekte dit ergens ook een wat nieuwsgierig gevoel op. Wie was deze jongedame en waar kwam ze vandaan?
Change of plans. Het boek waarin hij wilde gaan lezen, kon wachten. Voltaire kon wachten. Lucas zou eens gaan kijken wie deze jongedame was en waar ze vandaan kwam. Hij ging eens informeren bij zijn 'secondhand', zoals hij Castleroy altijd noemde. Deze man was, wanneer Lucas hier niet de tijd voor had, de man die alles in de gaten hield. Hij zorgde ervoor dat alles vlekkeloos verliep en regelde veel zaken rondom het personeel. Castleroy was het tweede gezicht achter het kasteel en de tweede persoon waar men, bij een noodsituatie, heen moest gaan. Wanneer hij niet veel te doen had, hielp hij in de keuken. Uiteindelijk had dit ertoe geleid dat hij 95% van de dagen in de keuken als kok stond en de andere 5% op zoek ging naar geschikt personeel. Dit gebeurde dan wel niet vaak, maar Lucas had nu eenmaal niet altijd tijd om uit de zoeken wie een goede potentiele staljongen zou zijn, of wie een goed dienstmeisje zou zijn, dus liet hij deze taak liever aan Castleroy over.
Goed, voordat hij naar de keuken zou lopen, besloot hij maar terug te gaan naar de bibliotheek. Dat Lucas Voltaire op een ander moment ging lezen, betekende niet dat hij de boeken niet met respect moest behandelen. Nee, in tegendeel, Lucas zorgde goed voor zijn boekencollectie, zeker wanneer het om een verlicht denker ging. Nadat hij nog een klein rondje gelopen had op de binnenplaats, was hij terug naar binnen gelopen. Het boek balanceerde hij in zijn handen en hij liep, toch op een hoog tempo, richting de bibliotheek. Nog altijd spookte dit nieuwe dienstmeisje door zijn hoofd. Hij had nog nooit een dame als zij gezien, wát het was dat ze had wist Lucas niet. Of het door haar oogopslag kwam, de schuldigheid die ze zonder woorden had uitgestraald of het feit dat ze geen enkel woord gezegd had... Het maakte hem nieuwsgierig, nieuwsgierig naar haar verhaal. Ergens wist hij dan ook wel dat hij dit met ieder personeelslid had. Het minste wat hij van iemand kon weten was zijn of haar naam, al kwamen karaktereigenschappen binnen zo'n gesprek ook wel goed van pas. Lucas wilde dat zijn personeel wist dat hij niet de beroerdste was.
Na een korte wandeling was hij aangekomen in zijn favoriete kamer: de bibliotheek. Hij had de deur opengemaakt en was voor zijn twééde verrassing van de dag gekomen. Even dacht hij dat hij het zich verbeeld had, maar het was haar echt. Lucas kon het niet laten om kort te grinniken. Misschien was het compleet verkeerd in een situatie als deze, maar hij had nog nooit meegemaakt dat een dienstmeisje éérst half onder een paard was beland en vervolgens doodleuk een boek zat te lezen op de grond, tijdens werktijd. Het werd hoogst tijd dat hij eens een woordje met haar ging praten. Natuurlijk vond hij het tonen van zijn boekenkast iets waar hij trots op was, maar dit moest nog altijd buiten de werktijd benut worden.
,,The princess and the frog..." concludeerde hij, terwijl hij knikte naar het boek. Lucas liep wat verder de kamer in en sloot de deur achter zich. ,,I'v noticed that you are new here. What's your name?" vroeg Lucas wat voorzichtig. Hij had geen idee hoe deze dame in elkaar stak en wist dat de directe aanpak misschien niet de beste voor haar was. Omdat hij wél gezien had dat ze dit plaatjesboek waarschijnlijk interessant of leuk vond, was hij richting de kast gelopen om nóg zo'n soort boek uit het rek te halen. Het boek van Voltaire had hij nog altijd vast. ,,This is the little mermaid..." kwam er uit zijn mond, terwijl hij een ander boek uit de kast viste. Deze variant had een blauwe kaft en hier was op de voorkant al een afbeelding van een zeemeermin te zien. Hij reikte deze uit naar de jongedame, een poging om woorden uit haar te krijgen. Of het haar oogopslag was, of dat het in haar karakter zat, wist Lucas niet... Toch wist deze dame een gevoel van nieuwsgierigheid op te wekken. Het had ergens wel wat, om niet direct als een perfect landsheer of kasteelheer gezien te worden.

why do you hesitate?