Search for posts by Asset

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Lucas
Kurt, de jongeman, vertelde hem dat het allemaal erg goed ging met de stallen. Dit verbaasde Lucas niet. De staljongens deden hun werk allemaal prima en voor zover hij hier kennis tot had, lag alles er goed bij. Kurt was een jongeman die enkele jaren jonger was dan hemzelf, maar op een of andere vreemde manier kon Lucas zich goed identificeren met deze jongeman. Hun situaties waren dan wel totaal niet met elkaar te vergelijken: Lucas was een edelman, hij was leenheer van een ontzettend groot gebied en kwam uit een zeer hoge stand. Kurt, aan de andere kant, was een staljongen. Lucas wilde dan ook niet direct beweren dat hij binnen een extreem lage stand hoorde, maar dit was objectief gezien wel het geval. Helaas bleek vaak dat de werklieden minder privileges hadden en als minder aantrekkelijk werden gezien. Lucas, die boeken van verscheidene verlichte denkers gelezen had, was inmiddels enigszins afgeknapt van dit idee. Hij wilde niet direct zeggen dat hij voor een afschaffing van de standenmaatschappij was, of voor totale gelijkheid, maar hij was wél van mening dat de lagere standen meer privileges mochten hebben. Lucas kon zich redelijk verplaatsen in de lagere standen, hij kwam er bijna dagelijks mee in aanraking. Dan probeerde hij zich in te beelden hoe het zou zijn als híj in een lage stand geboren was.
Qua mentaliteit bleken Lucas en Kurt nog enigszins op elkaar te lijken, voor hoever dit mogelijk was. Lucas lag qua intelligentie en capaciteiten dan wel wat boven deze jongeman, maar Kurt toonde ook een vorm van nieuwsgierigheid die Lucas ook met zich meedroeg. Zo vroeg hij altijd wat híj exact gedaan had in het buitenland en had hij ooit eens gevraagd of hij een boek mocht lenen van hem. Lucas kon hier geen nee tegen zeggen. Hij had één kamer omgetoverd tot de bibliotheek, waar kasten vol met verzamelde boeken stonden. Dit éne boek verschil merkte Lucas absoluut niet op, en daarbij vond hij het juist uitstekend dat deze jongeman buiten zijn werktijd om dingen wilde leren. Hij kon dit enkel aanmoedigen. Sinds Kurt dit gevraagd had, had Lucas dan ook besloten dat de bibliotheek voor alle kasteellieden een toegestane plek was. Hij vond het prima wanneer de werkers zich buiten hun werktijd wilden ontwikkelen. Dit ging enkel onder één specifieke voorwaarde: Het moest buiten de reguliere werktijden om gebeuren én men moest opschrijven welk boek geleend werd. Dit laatste had Lucas voornamelijk besloten om misbruik te voorkomen. Hij wist dat het een groot privilege was voor de werklieden, dat ze hier erg enthousiast over waren, maar er moest duidelijk blijven dat er géén misbruik gemaakt van mocht worden.
,,Master, I think I should go now" merkte Kurt op nadat ze een kort praatje gemaakt hadden. Lucas knikte, dit betekende dat Kurt toestemming had om terug te gaan naar de stallen. De jongeman liep, met de emmer in zijn handen, terug naar beneden. Lucas zelf besloot om zijn weg te vervolgen naar de rest van het kasteel. Een kort moment twijfelde hij: Zou hij naar de bibliotheek gaan om hier een boek te lezen, of richting de binnenplaats te gaan, om hier eens te bekijken hoe de werkzaamheden werden uitgevoerd? Uiteindelijk besloot Lucas te gaan voor een combinatie van allebei: Lucas ging naar de bibliotheek om hier een boek te pakken en zou deze vervolgens gaan lezen in het binnenhofje. Hij had een aantal maanden geleden aan de timmerlieden gevraagd of ze enkele bankjes konden maken voor op de binnenplaats. Het had er nogal treurig bijgelegen in de wintermaanden. Nu het langzaam zomer begon te worden, zou de temperatuur perfect zijn, mits de zon wat zou gaan schijnen.
Zo beende hij zich een weg richting de bibliotheek. Onderweg kwam hij nog een tweetal dienstmeisjes tegen, die hem beleefd begroetten. 'Master Fairfax' of 'Mr Fairfax' waren de benamingen waarop hij meestal aangespreken werd, dit waren beleefde vormen. Voor nu vond Lucas dit prima. Hij stelde zichzelf altijd voor als Lucas Fairfax, het was dan aan de werklieden zelf om er wat van te maken. Zolang hij maar met respect behandeld werd. In alle jaren die hij leefde, was hij altijd al met respect behandeld. Dit kwam waarschijnlijk omdat hij uit een hoge stand kwam. Toch, merkte hij in andere delen van het land dat enkele verlichte ideeën zich door de lagere standen verspreid hadden en deze tot kleine opstanden hadden geleid. Hoewel Lucas dit niet eens zo heel gek vond, verwachtte hij dit niet extreem snel in zijn eigen gebied. Hij bood de mensen al een vorm van extra luxe wanneer dit mogelijk was en was verder open over ideeën van de verlichting, wanneer men hem hierover zou vragen. Hij was van mening dat enkele ideeën van verlichte denkers absoluut niet gek waren. Om maar een voorbeeld te nemen bij Voltaire: De ideeën van deze man waren absoluut niet slecht. Onderwijs voor iedereen, de lagere standen opvoeden en dingen leren, het was absoluut niet gek.
Zodra hij bij de bibliotheek was aangekomen, gleden zijn ogen over de rijen boeken. Hij stopte dan ook bij een boek van de verlichte denker, Voltaire. Dit boek was niet onder de originele kaft uitgebracht, een gebeurtenis die Lucas wel fascineerde. Uiteraard vond de koning de ideeën van de verlichting niets, wat tot als gevolg had dat de verspreiding van de verlichte ideeën grote gevolgen kon hebben van de auteur. Op deze manier, was hier niets van kenbaar. Lucas omvatte het boek met zijn vingers, nam deze in een soepele beweging in zijn handen en hervatte zijn korte wandeling naar de binnenplaats. Goed, dit hield overigens niet in dat het écht een korte wandeling was. Het kasteel was toch redelijk groot en om bij het binnenplaatsje te komen moest hij toch een aantal minuten lopen. Of Lucas dit erg vond? Nee. Hij vond het altijd prettig om te wandelen, al helemaal wanneer dit door het kasteel was. Het zorgde voor een gevoel van thuiskomst, een huiselijk gevoel. De haard die brandde in de 'tussenkamer' zorgde voor een knus effect en een bron van warmte. Lucas kon uit deze korte wandeling enkel energie krijgen. Positieve energie.
In tegenstelling tot deze ochtend, probeerde de zon door de wolken heen te komen. Het duurde niet lang voordat de jongeman buiten aangekomen was. De binnenplaats lag volledig omringd met muur van het kasteel zelf. Toch had Lucas groen binnen de muren gewild. Het kasteel lag al afgesloten van het bos en het groene landschap door de kasteelmuren, Lucas had ook een groene bron binnen zijn muren gewild. Dit verplaatste zich in een grasveld met hier en daar struiken en bloemen. Hoewel hij hier amper verstand van had, vond hij wel dat het goed bijgehouden werd. Hier viel absoluut niet over te klagen.
De muren die de binnenplaats omringen hadden één opening, dit was de opening die richting de stallen ging én een ander deel van het kasteel. Om bij de stallen te komen moest je nog een vrij lang stuk lopen, maar deze gang was de enige manier waarop de stallieden op hun werkplek kwamen. In het begin had Lucas nog moeite gehad met de weg. Wanneer hij gasten op het hof kreeg, hadden deze ook altijd wat moeite met de weg. Inmiddels kende hij alles uiteraard op zijn duimpje en dit vond hij ook wel logisch.
Lucas veranderde zijn plannen. In plaats van direct te gaan lezen, besloot hij nog om een kort rondje langs dít deel van het kasteel te lopen. Het was niet verkeerd om even zijn gezicht te laten zien, te vragen hoe alles eraan toe ging en om zélf eens te kijken hoe het er met de paarden aan toeging. Zeker wanneer hij eens een paard wilde pakken om er een rondje op te rijden, was een band met de paarden absoluut niet verkeerd. Dat andere mensen de dieren verzorgden, betekende niet dat Lucas dit niet kon. Lucas manoeuvreerde zich door het kleine gangetje, moest hierdoor een beetje bukken, om vervolgens op 'het tweede binnenplaatsje' te komen. Hier lag geen gras, maar enkel stenen.
Door het korte voorval dat plaatsvond, verscheen een frons op zijn gezicht. Hij had slechts enkele secondes van het tafereel gezien, maar genoeg om een vorm van verwarring te veroorzaken bij Lucas. Zo te zien waren twee dienstmeisjes uit het kasteel, dus uit de wasruimte, gelopen en waren ze richting de stallen aan het lopen. Wat Lucas nú echter zag, was één dienstmeisje die net op de grond gevallen was. Op enkele meters van hem af stond zo te zien Charlotte, een dienstmeisje die hij al in dienst had sinds hij kasteelheer geworden was. Henry, hoofd van de stallen, liep ondertussen door met Opie, één van de jongere paarden.
Hoewel Lucas slechts enkele secondes had gezien van de hele gebeurtenis en géén idee had van wat hier vooraf gebeurd was, vond hij het een vreemde situatie. Vanaf deze afstand kon hij niet zien welk dienstmeisje nu op de grond gevallen was, maar wat hij wél zag was dat ze er tenger uitzag. Om zijn aanwezigheid kenbaar te maken én duidelijk te maken dat hij niet begreep wat er gebeurd was, besloot Lucas richting de stallen te lopen. ,,What happened?" vroeg hij resoluut. Twee woorden, twee eenvoudige woorden die nu een eenvoudige betekenis hadden. Terwijl hij dit vroeg was hij nog altijd aan het lopen. Het moest niet gekker worden...

why do you hesitate?

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Lucas
Hij was thuis. Thuis, op het kasteel. Van alle plekken waar hij geweest was, ontzettend hartelijk ontvangen werd en het zéker 'als thuis' gemaakt werd, was dit de plek waar zijn hart lag. Dit kasteel deed iets met hem. Het lag er goed verzorgd bij, hij had een vorm van een connectie met de mensen die er werkte en vertrouwde hen dan ook. Lucas moest toegeven dat het lang geleden was dat hij een lange tijd hier zou blijven. De afgelopen weken had hij veel gereisd. Hij was langs plekken gegaan waar de boeren voor hem werkte. Hoe veel waarde hij ook hechtte aan het kasteel en het feit dat het echt zijn huis was, deed het reizen ook altijd wel wat met hem. Wanneer hij plannen en beslissingen maakte hield hij immers altijd alle boeren in zijn gedachten, die hij ontmoet had. Zo wist hij maar al te goed van alle omstandigheden waarin de boeren leefden af en zorgde Lucas er ook graag voor dat deze omstandigheden enigszins verbeterden. Hier was hij deze morgen mee bezig geweest. De afgelopen weken was hij in de zuidelijke gebieden geweest, waar hij enkele plekken had die zéker wat werk onder handen mochten krijgen. Absoluut niet elke boer kreeg opeens een 'upgrade', absoluut niet. Nee, Lucas wilde de boeren met alle liefde betere leef-en werkomstandigheden geven, maar het was zeker niet iets dat vanzelfsprekend was. Tot noch toe was dat het ook niet. Mensen deden zich niet zieliger voor en gingen ook niet bedelen. Nee. Het leek juist alsof de mensen extra hard leken te werken en hem waardeerden als leenheer. Dit waarde hij op zijn beurt dan weer.
Zijn ogen gleden over het binnenhofje van het kasteel. Het was een bewolkte dag. Zo te zien zou het niet gaan regenen, maar de zon zou ook zéker niet gaan schijnen. Lucas was deze ochtend vroeg opgestaan om te werken aan de gebieden en kaarten waar hij langsgegaan was. Hij had plekken genoteerd die recht hadden op een betere woning en betere landbouwproducten. Wanneer hij werkte in zijn werkkamer werd hij het liefste niet gestoord. Natuurlijk wisten alle dienstmeisjes dat hier ook uitzonderingen bij hoorden. Bij noodgevallen wilde hij júist dat ze direct naar hem toe kwamen, maar het feit dat hij in de werkkamer zei eigenlijk al genoeg. Lucas was aan het werk en bezig met zaken. Hij was nu dan wel al zo'n drie dagen thuis, maar vond het prettig om dit af te handelen. Nu zaten de herinneringen van de gezinnen en de werkers nog goed in zijn hoofd. Daar moest hij gebruik van maken. Wanneer hij dit liet liggen voor een volgende dag, wist hij dat het uitgesteld zou worden naar nóg meer extra dagen, naar nooit meer. Daar hield hij niet van. Zaken waren er om afgerond te worden. Brieven waren er om beantwoord te worden. De reistijd van brieven konden zó lang zijn, dat Lucas het liefste direct reageerde. Dit maakte de communicatie sneller, voor hoe snel het dan natuurlijk kon zijn.
Hij was behoorlijk wat opgeschoten. Hij had van alle westelijk gelegen akkers opgeschreven waar hij nogmaals langs zou gaan en ook een route uitgestippeld, de route die het efficiëntste was. Hij zou er niet veel tijd mee kwijt zijn. Hooguit 2 á 3 dagen, al hing het natuurlijk ook een beetje aan het weer en alle overige omstandigheden. Lucas draaide het dopje van de inkt dicht, stapelde alle papieren op elkaar en borg deze veilig op in zijn kast. De kast, waar enkel hij de logica achter snapte. Het begon al met twee paar sleutels, één manier om de kast te openen – het handvat tijdens het trekken wat induwen – en hierna de toegang tot enigszins waardevolle papieren en brieven die hij had nageschreven. Hoewel het behoorlijk wat papieren waren die in deze kast lagen, hing er wel nog een volgorde achter. Een volgorde en ordening die hij begreep. Hij had het immers bedacht.
Na een tijdje vond Lucas het tijd worden om eens een rondje te maken door het kasteel. Sinds hij er weer was, had hij wel wat rondjes gemaakt, maar nog niet heel uitgebreid. Hij had zo in zijn werk gezeten, dat hij dit graag wilde afronden. Na sommige 'reisjes' had hij dit nu eenmaal. Dit wisten de meeste mensen ook wel. Daarentegen had hij zo nu en dan ook wel eens een dag waarop hij juist wat wilde socializen met de mensen die aanwezig waren. Zo had Lucas de deur naar zijn werkkamer afgesloten en was hij richting beneden gelopen. Zijn werkkamer lag in de kijkkamer, een kamertje dat hoger lag dan de rest van het huis. Terwijl hij naar beneden aan het lopen was, kwam hij hier direct al een stalknecht, Kurt, tegen, die waarschijnlijk water was gaan halen. Kurt was nog een vrij jongeman, die zijn werk desondanks heel goed uitvoerde. Hij leek goed met de dieren om te kunnen gaan en het was een vriendelijke jongen. ,,Mr Fairfax!" begroette Kurt hem dan ook, hij vond het duidelijk leuk om hem eens te zien. Direct herinnerde Lucas zich eraan dat dít één van de redenen was dat hij het kasteel zo leuk vond: Het was een klein gemeenschap geworden. Een glimlach was verschenen op het gezicht van Lucas. ,,Kurt, how is everything?" vroeg hij de jongeman verder. Kort hierna kreeg hij een uitgebreide uitleg: Hoe het met de stallen ging, dat ze een uitgebreide schoonmaak gingen houden en dat de dieren helemaal in orde waren.

why do you hesitate?

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Lucas
Al vanaf jongs af aan mocht deze jongeman 'met trots' zeggen dat hij deel uitmaakte van de adellijke stand. Wanneer je het aan hem zelf zou vragen, zou hij dit nooit met ontzettend veel trots zeggen. Uiteraard merkte hij wel degelijk verschillen tussen de standen, maar hier besteedde hij op jonge leeftijd relatief weinig aandacht aan. Lucas was door zijn ouders opgevoed op een manier waardoor ze hem duidelijk gemaakd hadden dat hij een goede naam – Fairfax - met zich meedroeg en dat zijn reputatie erg belangrijk was. Voor het leergierige jongemannetje dat hij destijds al geweest was, was dit geen groot probleem. Met veel plezier leerde hij lezen, ontrafelde Lucas hoe men kaarten kon lezen en opstellen én leerde hij hoe hij op een paard kon rijden. Het waren voor de meeste mannen uit de adellijke stand kleine dingen, waar hij veel plezier uit kon halen. Zo raakte hij op een gegeven moment ook geïnteresseerd in de dingen die zijn vader regelde. "Maar vader, wat is een leenheer dan? Wie zijn de vazallen eigenlijk?", vroeg hij dan, om vervolgens een gedetailleerde uitleg te krijgen over de taken van een leenman en vazal. Het was voor zijn vader toen ook nog wat ontdekken en zoeken, hij had deze functie ook vrij laat ontvangen, maar langzamerhand had de man een vrij groot gebied in handen kunnen krijgen als leenheer.
In tegenstelling tot veel andere adellijke jongeren, had Lucas óók oog voor andere dingen. Hoe leuk hij het paardrijden, kaartlezen en de activiteiten van zijn vader ook vond, vroeg hij zich zo nu en dan ook af wat de boeren nu eigenlijk op het land deden. Lucas vroeg zich dan af hoe het graan geoogst werd, hoe de leefomstandigheden van de zogenoemde vazallen waren en hoe hun leven er simpelweg uitzag. Achteraf gezien is dit een teken van het sociale deel, dat toen al in zijn karakter zat. Zijn reputatie was nooit een probleem voor Lucas: Hij was sociaal en kon goed omgaan met mensen uit de adellijke stand. Daarbij ging hij zo nu en dan ook eens kijken bij de werklieden en bij de bedienden. Hoewel zijn ouders dit altijd een beetje vreemd gevonden hadden, vond Lucas het niet meer dan logisch. Zoals het ernaar uitzag ging hij in de verre toekomst de taak van zijn vader overnemen. Dit zou hij met veel liefde doen, máár Lucas wilde dan ook alles wat leren kennen. Zowel de hogere, als de lagere stand verdienden hierbij aandacht, vond hij.
Treurig genoeg, stierf zijn vader al op jonge leeftijd. De man was onderweg geweest naar een ver gelegen grondgebied waar de pest blijkbaar zijn slag geslagen had. Zijn vader overleed geheel onverwachts aan deze ziekte. Het leenmanschap was erfelijk, dus in de ogen van Lucas zat er maar één ding op. Gezien hij de oudste – en tevens enige – zoon was, diende hij zijn titel over te nemen. Op relatief jonge leeftijd werd hij dus de nieuwe leenheer van het gebied dat van zijn vader geweest was. Lucas vestigde zich in een nieuw kasteel en begon zo langzaam aan zijn leven als leenheer. Zijn moeder en zuster verbleven hier niet als hun woonplaats, zij vonden hun leven bij de broer van zijn moeder en bezochten hem regelmatig.
Inmiddels is Lucas al enkele jaren de leenman van een behoorlijk groot grondgebied. Hij is alles behalve arrogant, maar durft met veel zekerheid te zeggen dat alles goed verloopt. De arbeidsomstandigheden binnen zijn grondgebied zijn vaak beter dan ze zijn onder ander leenheren en dit zorgt er ook voor dat er veel welvaart is binnen zijn grenzen. Hij weet nog altijd veel plezier en energie te halen uit vrij eenvoudige dingen en ook het leergierige binnen hem is absoluut niet verdwenen. Zijn nieuwsgierigheid en leergierige, sociale manier van aanpak kan ook gezien worden als een voorloper van de verlichting. Ondanks het feit dat hij nog ontzettend jong is, straalt hij macht en gezag uit. Of hij dit te danken heeft aan het feit dat het grondgebied goed is blijven lopen, of het feit dat hij de vazallen op een tolerante manier behandelt, weet hij niet. Wát het ook is, hij weet dat het leenmanschap hem goed afgaat.

why do you hesitate?

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Lucas Fairfax, ± 24

why do you hesitate?

Re: ORPG ✠ Sometimes the wrong train can take you to the right destination

Keith
Ze was overleden. Hij had nog goed afscheid van haar kunnen nemen. Hij had genoten van de laatste weken samen met haar, maar het was tijd om er een punt achter te zetten. Het waren weken met een gouden randje. Keith had de begrafenis bijgewoond, had nog een paar dagen met haar dierbaren doorgebracht, maar had uiteindelijk tot een plan moeten komen. Hij moest verder met zijn leven. Zijn familie thuis had hem ook nodig. Zijn vrienden thuis hadden hem ook nodig. Zijn broertjes en zusjes misten hem waarschijnlijk. Het was tijd om naar huis te gaan. Het was tijd om te beginnen met de reis. Zijn terugreis.
Een paar weken geleden had Keith het nieuws ontvangen dat zijn oudste nichtje in het ziekenhuis lag. Ze was volledig Spaans, ze was in Spanje geboren maar was een jaar na haar geboorde geadopteerd door een Nederlands gezin. Zijn tante had een drankprobleem gehad, het zou niet meer veilig zijn voor haar. Het gezin waar ze nu in verbleef had contact opgenomen met zijn moeder, die helemaal geen tijd had om langs te gaan. Keith, als oudste neef, had niet lang getwijfeld om te gaan. Hij moest zijn nichtje bezoeken, zéker wanneer het zo slecht met haar ging. Keith had bij zijn baantje als barman verlof aangevraagd, iets dat goedgekeurd werd. Zo was hij vertrokken naar Nederland. Op de heenweg had hij de vliegtuigtickets kunnen veroorloven, hij had spaargeld ingelegd om het vliegticket te betalen en had zo de hoofdprijs kunnen betalen. Dit geld was het allemaal waard geweest. Zodra hij aangekomen was, was Julia helemaal opgefleurd. Ze vond het geweldig dat hij er was en ze hadden echt úren gekletst, films gekeken en spelletjes gespeeld. Keith merkte dat het op het begin nog redelijk goed met haar ging, maar dat de medicijnen, de chemokuur en de complete ziekte langzamerhand te veel voor haar begonnen te worden. Ze was nog maar 14 jaar oud, even jong als zijn oudste zusje... Keith vond het verschrikkelijk om aan te zien door hoe veel pijn ze ging en wat haar dagelijkse dosis medicijnen was. In de loop der weken ging het slechter en slechter. Julia viel af, verloor haar haren en verslechterde met de dag. De ene ochtend kon ze nog een sneetje brood eten, terwijl ze de dag erna niet meer kon slikken. Uiteindelijk was het urenlang praten afgenomen en had dit zich ontwikkeld tot enkel nog het vasthouden van haar hand en het geven van een knijpje.
Het was goed zo. Ze had te veel pijn gehad. Natuurlijk was Keith van mening dat Julia nog veel te jong was, maar meer pijn had hij haar niet gegund. Hij hoopte dat hij haar de afgelopen weken nog op had kunnen vrolijken en een goed gezelschap geweest was, maar het werd tijd om Nederland te verlaten. Ook van Julia's pleegouders had hij afscheid genomen, ze zouden in de zomer nog eens langs komen wanneer ze hier klaar voor waren. Keith begreep het volkomen. Hoewel hij dit niet fysiek uitte, merkte hij ook dat haar overlijden wat met hem deed. Ze was te jong, veel te jong om dood te gaan.
In Nederland was hij volledig op Julia gefocust. Hij had hier niet gewerkt en dus geen geld verdiend. De vliegticketprijzen hadden Keith dan ook behoorlijk laten schrikken. De prijzen waren bijna het dubbele dan de prijs waarvoor hij de heenweg had gevlogen, en voor de heenweg had hij echt al een behoorlijk bedrag betaald. Julia's pleegouders hadden hem gewezen op 'Europe Express'. Amsterdam was dit jaar blijkbaar het startpunt van een trein die door volledig Europa zou gaan en vervolgens zou eindigen in Portugal, dicht bij Spanje dus. Keith zou met korting kunnen reizen omdat een vriend van de pleegvader werkte bij deze trein en zo hadden ze hem erop gewezen dat dit misschien juist goed voor hem zou zijn. Hij zou een aantal weken vakantie kunnen hebben, hij zou veel geld besparen en het zou wellicht ook eens goed zijn om even uit te rusten en om bij te komen van de afgelopen weken. Achteraf moest Keith toegeven dat het een behoorlijk intense gebeurtenis was geweest en dat deze trein niet eens zo'n verkeerde optie was.
Vandaag was het zover: Hij zou vertrekken met de trein. Keith had een tas met al zijn spullen over zijn schouders geslagen en liep naar het centrale station van Amsterdam. Hij was afgezet door de pleegouders van Juul en had hier uitgebreid afscheid van genomen. Ze hadden hem als bedankje nog wat extra geld gegeven, iets dat Keith direct had afgewezen, maar iets dat letterlijk in zijn handen geduwd werden. Ze hadden hem nog op het hart gedrukt dat hij zou moeten genieten van de komende weken, maar het was snel hierna alweer tijd om naar de trein te lopen. Keith wist dat hij een slaapcoupé zou delen met iemand anders en wist dat het hele incheckproces best eventjes kon duren. Het leek hem niet verkeerd om redelijk op tijd te komen, dus zo liep hij, nog even zwaaiend naar de twee ouderen, richting het juiste spoor. Misschien had hij van tevoren nog even tijd om een sigaretje op te steken. Hoe slecht dit ook was, de slechte gewoonte van het roken was op komen dagen toen stress ontstond om Julia. Inmiddels had het zich weer op kunnen bouwen tot een verslaving, iets waar hij júist een aantal maanden van was afgekickt. Het was zijn eigen schuld, helaas. Misschien kon hij het nog afbouwen, vóórdat hij een slecht voorbeeld zou geven aan zijn broertjes en zusjes thuis.

why do you hesitate?

ORPG ✠ Sometimes the wrong train can take you to the right destination

Volgens mij is dit de meest cliché titel die een orpg ooit gehad heeft maar ach



Keith Larsor

Samen met Mordimort

why do you hesitate?