Search for posts by ALot

Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.

from ALot on 07/02/2018 07:59 PM

Rose
Natuurlijk was het geen romantisch antwoord wat ze gaf. Ze kenden hem amper en daardoor kwam ze misschien wat zakelijk over. Ergens kon ze wel blij zijn dat ze een verloofde had en dat het er al op zat ondanks dat niemand het nog wist. Haar vader zou haar dankbaar zijn en ze zou haar familie een nog beter leven kunnen geven door de bruidsschat die er bij kwam. Het was niet dat ze in geld nood zaten, verre van zelfs. Toch wilde ze graag wat voor hun kunnen betekenen nu het nog kon. Rose keek toe hij Nathaniel een doosje uit zijn zak haalde en er een ring uit haalden. De ring was prachtig, niet te overdreven door de grootte van de diamanten. Eigenlijk bijna perfect, zo iets had ze al van kleins af aan in haar gedachten zitten. "Wauw, de ring is prachtig Nathaniel." kwam er na een tijdje van haar kant. Ze was gewoon wat stil gevallen en ze had het gevoel dat haar glimlach niet veel groter kon worden. Ze bekeek de ring nog eens goed aan haar vinger, ze zou hem straks meteen aan Emma laten zien, al moest ze haar nog wel het een en ander gaan vertellen. "Dat zal ik doen." zei ze zachtjes, niet wetend hoe ze dit ooit aan Emma kon vertellen. Zou ze haar gaan geloven? "Dan zal ik u morgen wel weer zien." Al hoewel hij meer voor haar vader kwam zou ze hem vast nog wel even opzoeken. Alles inpakken was nog het simpelste, haar familie achterlaten was iets wat ze veel moeilijker zou gaan vinden. Natuurlijk kon ze op bezoek gaan en kwam er nog een bruiloft, maar nog altijd ging ze ver weg wonen.

Hij bleef rustig toe kijken hoe ze de vissen eten gaf, de vissen hadden zoals altijd wel zin in wat eten. Het was ook overal hetzelfde. Toen hij een jaar of zes was hadden ze thuis ook wat vissen gehad die hij zelf altijd graag verzorgden. Hij mocht ze vaak eten geven en zo en nu dan helpen de vijver schoon te maken ondanks dat er natuurlijk wel wat anderen medewerkers hielpen. Benjamin keek op van door haar opmerking. Natuurlijk viel hij vrijwel meteen een beetje door de mand. Elke landlord had genoeg mensen in dienst, al hoewel ben wel bepaalden dienaren had deed hij er vrij weinig mee. Negen van de tien keer hing hij toch wel bij Nathaniel rond. Zijn eigen huis was er niks bij en dan kon hij ook nog eens op het gemak zijn ding doen zonder dat er steeds op zijn vingers gekeken werd. Daarom vond hij het ook heerlijk dat hij mocht intrekken van Nathaniel als het gebouw af was en hij zijn bruid mee kon nemen. "Dat is inderdaad vaak zo, maar ik wil liever zelf mijn tijd besteden aan de dieren." zei hij vervolgens een beetje schokschouderend. Benjamin vond het erg dat haar moeder inmiddels was overleden. "Oh sorry, wat erg." zei hij wat zachter, niet helemaal wetend wat hij er op moest zeggen. De familie die hij had leefden nog altijd en daardoor had hij nog nooit echt iemand verloren.
Benjamin toonde een kleine glimlach "Dan zou u vast en zeker een prachtig paard krijgen." verzekerde hij haar. Elke man moest zijn vrouw toch iets schenken wat haar echt gelukkig maakte? De meeste mannen hadden daarbij wel genoeg geld in hun rang dan. Een simpel paard met de juiste onderhoudend was wel een investering, maar natuurlijk was het alles wel waard. "Een man hoort zijn vrouw gelukkig te maken en als u een paard wil is dat het minste wat hij voor u kan doen." Althans dat is iets wat Ben zelf zou doen. Er waren ook mannen die er niks om gaven en hun geld enkel uitgaven aan de dingen die zij er aan vonden toe doen.
Het leek wel als of hij zijn blik haast niet van haar kon afwenden, bijna elke beweging die ze maakte was hij aan het volgen. Met rustige stappen volgde hij Emma naar het doolhof. "Oh ik durf het zeker wel aan." sprak hij met een iets uitdagende grijns. Hij kon merken aan haar manier van doen dat ze het doolhof natuurlijk maar al te goed zou kennen. Als hij zelf alleen zou moeten lopen zou hij gegarandeerd verdwalen, de weg vinden was niet altijd zijn gaven. Uiteindelijk kwam hij wel bij de bestemming, maar hij zou wel zijn tijd nodig hebben. Benjamin pakte Emma haar hand beet "Is het een erg groot doolhof?" vroeg hij terwijl hij haar zachtjes mee trok tussen de velen heggen. Hij was benieuwd waar ze uitkwamen. Hij liep zonder na te denken meteen een kant op en probeerde haar reactie een beetje in te schatten of hij wel goed was gaan lopen. "Of zou ik u moeten vinden?" sprak hij haar toe waarna hij haar hand weer los liet.

Be scared and do it anyway.

Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.

from ALot on 07/02/2018 03:49 PM

Rose
Als of het niet veel gekker kon worden zag ze dat hij zijn hoektanden liet verschijnen. Haar ogen werden groter terwijl ze eerst weg wilde deinzen. Toch kon ze niet snel een kant op en als ze echt zou gaan gillen dan stond er binnen een minuut een wachter voor haar neus. Op de een of anderen manier wilde ze dat voorkomen. Was dit soms een vreemde truck? Ze stond zo wat aan de grond genageld met zo veel gedachtes die haar gek leken te maken. "H-hoe." kwam er iets stotterend uit. Ze voelden hoe hij haar wijsvinger beet pakte en hem naar zijn hoektand bracht. Het liefste had ze een stap terug gedaan, maar ze wilde hem op een of andere wijzen ook niet snel beledigen. Het was misschien maar een seconde dat ze die tand aan raakte maar ze wist meteen dat het levensecht was, dit was niet een slechte truck met een bitje. Het was daadwerkelijk een vaste tand. Zodra ze haar hand terug had zette ze toch een stap naar achteren met haar ogen hem nog altijd aankijkend. In een ogenblik waren zijn tanden en ogen weer normaal, als of er niets aan de hand was. Ze kon het nu niet anders dan geloven.
Toch nam Rose iets haar af stand en liet ze haar handen weer tegen de balustrade leunen. Ze luisterde naar zijn woorden en knikte zo af en toe. Iedere familie wilde een nieuwe generatie. Zelfs haar ouders verwachtte dat zij de eerste in de familie zou zijn met kinderen. Ondanks dat ze van kinderen hield wilde ze er nog niet bij stil staan dat er over enkelen jaren kinderen van haar op de wereld zouden zijn. Het vervolg was redelijk te verwachten, dat was iets waar elke man zijn zinnen op had gezegd. Haar afkomst en uiterlijk. Echter had ze het volgende niet zien aankomen, maar het was zeker niet minder waar. Ze was op sommigen momenten erg eenzaam en om nu half opgesloten te zitten in een huis was niet bepaald iets waar ze van genoot. De enige momenten dat ze vrolijk was waren die met gezelschap van anderen. Nathaniel was tot zo verre de enigste man die verder keek dan alleen het standaard beeld wat ze van haar hadden en dat was iets waar haar wel erg goed beviel. Ze was haast vergeten dat hij een vampier was. Iets wat automatisch verscheen er een glimlach rond haar lippen. "U kunt niet meer gelijk hebben." bevestigden ze zijn woorden.

Be scared and do it anyway.

Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.

from ALot on 07/02/2018 12:04 PM

Rose
In eerste instantie wilde ze gaan lachen, een vampier? Vampiers bestonden helemaal niet! Het waren naar de velen verhalen die rond gingen erge bloed lustige monsters. Degenen die bloed van de mensen dronk door zijn tanden in een ader te zetten en het leven uit je kon zuigen. Al snel hoorde ze hem praten over de mythes, iets waar ze ook meteen aan was gaan denken. Het leek gewoon niet echt tot haar door te dringen. Als ze akkoord zou gaan, dan zou ze een vampier moeten worden? Met vampiers gaan leven en haar leven zo invullen? Nog altijd niet helemaal begrijpend beet ze zachtjes op haar onderlip. "Uhm.." stamelden ze enkel. Niet wetend wat ze hier op moest zeggen of antwoorden. Ze wilde eerst zeggen dat hij gek was en dit alles verzon, maar langzamerhand leek ze zijn woorden te geloven. Ook al wist ze dat het niet bij de manieren hoorden, toch viel haar mond een stukje open. Hij was van koninklijk bloed? Een prins? Het leek enkel gekker te worden. Het leek wel als of ze niet in staat was om haarzelf terug te trekken, ze sloeg enkel haar blik neer. "Een vampier." kwam er nu pas echt over haar lippen heen, als of ze het voor haarzelf even moest bevestigen. Ondertussen had de nieuwsgierigheid toch wel wat plaats gemaakt voor de angst. Dit was gewoon onwerkelijk, een jongeman die beweerden een vampier te zijn en die echt bloedrode ogen kreeg? Ze kon het ook niet anders verklaren hoe zijn ogen zo van kleur konden veranderen. Hij had vast en zeker ook hoektanden en had daarbij snelle krachten. "Ik kan het even niet zo bevatten." zei ze. Haar gedachten gingen alle kanten op, maar ergens wist ze dat ze toch geen anderen keuze had. Als ze dit aanbod afwees dan zou haar vader het haar nooit vergeven, dan zou hij er hoogstpersoonlijk voor zorgen dat ze met de volgende hoogste bieder akkoord ging zonder enige twijfel.
Rose voelden hoe hij haar hand beet pakte, het was op een lieve manier. Niet ruw en hardhandig zoals velen anderen zouden doen. Iets in zei haar dat het allemaal niet zo erg zou kunnen zijn. "Ik ben niet zo zeer bang." sprak ze nu met een zwakke glimlach. Als hij echt een vampier was die geheugens kon wissen en allemaal anderen dingen had wist ze daadwerkelijk niet meer wat ze wel en niet kon geloven in deze wereld. De wereld die haar van kleins af aan had verteld dat er zo veel mythes voort leefden en die er voor zorgden dat de kinderen niet zo maar weg liepen omdat ze anders ontvoert werden of meegenomen door een wezen en nu leek dat even in een paar minuten werkelijkheid te worden.

"Dat is al een lange tijd." knikte hij haar toe. De vriendschappen die je sinds je jeugd hebt opgebouwd en die nog altijd bestonden waren vaak de vriendschappen die niet snel zouden verdwijnen. Hetzelfde gelden voor hem en Nathaniel, de twee kenden elkaar al een hele lange tijd en de vriendschap was nog steeds zo hecht. Het was fijn om iemand te hebben die je een beetje begreep of waar je gewoon mee rond kon hangen zonder te veel poespas. "Dan zal u het wel jammer vinden dat ze misschien ver weg zou gaan wonen, mocht ze een geschikte man hebben gevonden die zich niet in Londen hebben gevestigd." Het zou sneu zijn als ze haar daardoor niet snel terug zou zien. Dat is iets wat hij haar niet zou gunnen.
Ben keek haar nog altijd met een kleine glimlach aan, hij was nooit zo snel geïnteresseerd in een jongedame en eerlijk moest hij bekennen dat hij het idee had dat ze beiden wel al meteen een soort klik hadden. "Als u zich in Schotland bevind moet u het me zeker laten weten." zei hij weer waarna hij zijn accent had laten vallen. Hij praatte het liefste gewoon wat zuiverder, dan verstond men hem gewoon altijd. De manier waarop ze alles beschreef zorgde er voor dat hij bijna automatisch een beeld voor zich kon halen. Hij hield zelf niet van de toeristische routes, al die mensen en die druktes. Gaf hem maar gewoon wat stillere routes met de dinge die niet iedereen direct zou gaan opzoeken. "Dat klinkt eerlijk gezegd als een geweldige plek." beaamde hij. Dat waren de plekken die hij eerder zou overwegen te bezoeken. Haar excuses waren helemaal niet nodig, hij vond het juist wel fijn dat er eens een dame met wat passie over iets vertelden en dan niet over de duren jurken en merken die ze droeg. "Daar hoeft u geen excuses voor te maken. Ik vermaakte me wel." bemoedigden hij haar. Normaal zou hij informatie uit iemand moeten trekken en nu kreeg hij gewoon allemaal leuke details te horen over de markt en de rivier.
"Oh geloof me, ik heb dat vroeger vaak genoeg gedaan." grinnikte hij zachtjes. Het was waar, op iemands tenen gaan staan bij het dansen was nou niet echt een plus punt. vroeger heeft hij vaak genoeg boze danspartners gehad en hij had zelfs eens een klap op zijn wang ontvangen. Benjamin hoorde haar naam vallen, Emma. Een naam die perfect bij haar leek te passen. "Aangenaam kennis te maken lady Emma, ik ben landlord Benjamin Thompson." stede hij zichzelf voor. "Al is Ben ook al voldoende." sprak hij er achteraan. Zijn vingers streelden zachtjes door haar haren heen. Als het gepast was geweest had hij haar meteen gekust, iets waar hij eerlijk gezegd ook wel naar verlangde. Hij hoorde op de achtergrond de muziek weer veranderen naar een ander nummer, maar toch was al zijn aandacht op de jongedame voor hem gericht. "Weet u misschien een iets rustigere plek te vinden?" vroeg hij haar. Hij wilde haar voor zolang het kon nog wel wat beter leren kennen.

Be scared and do it anyway.

Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.

from ALot on 07/01/2018 10:16 PM

Rose
De jongeman naast haar was een landlord. Landlord Nathaniel Thorne of Nathan. Nog altijd kwam zijn naam vrij onbekend voor. Natuurlijk kon hij van een ander gebied zijn of een ander land. Iets wat ze later nog wel zou vragen. "Aangenaam kennis te maken landlord Nathaniel Thorne." Sprak ze vervolgens al vrij snel uit beleefdheid. Ze kon haar moeilijk voorstellen, iedereen kenden haar naam al door het bal. Lady Rose Emily Parker, niet dat iemand haar tweede naam zou gebruiken.
Zoals ze al een beetje verwacht had reageerde Nathan iets wat verrast. Het was natuurlijk niet niks, maar het was een open vraag. "Ja, een hofdame." kwam er met een lachje van haar kant. "Al weet ik dat het onmogelijk zou zijn." zei ze als haar eigen redenering. Bijna niemand zou daar mee akkoord gaan, maar zo had Rose niet het gevoel dat ze haar beste vriendin in de steek liet. "Dat ook, maar ze is even oud als mij en we zijn daardoor praktisch samen opgegroeid." zei ze terwijl haar gedachtes al weer terug de tijd in gingen. Er waren zo veel dingen die ze samen beleefd hadden door de jaren heen.
Al snel kwam Nathaniel ter zaken, iets wat ze wel fijn vond. Als ze akkoord zouden gaan dan wist ze tenminste een beetje waar ze aan toe was. "Oh oke." zei ze op haar beurt verrast. Ze wist dat als er veel geld geboden werd dat haar jongste zusje niet per direct hetzelfde lot hoefde aan te gaan. Dat was haar beloofd. Ze zou haar eigen geluk snel aan de kant schuiven voor dat van haar. Ze sloeg haar blik kort neer naar haar voeten waarna ze haar blik weer vestigden naar de tuinen voor haar. Ze zou dan naar Schotland verhuizen, iets wat ze nog wel even moest laten bezinken. Het was natuurlijk behoorlijk ver weg van huis en familie. Een bezoekje zat er dus niet zo snel meer in, al had ze geen keus namens haar vader. Iets wat haar wel positief verraste is dat Emma mee zou mogen gaan. Natuurlijk zou ze het eerst wel aan haar vriendin vragen voordat ze dat er daadwerkelijk door heen zou drukken. "Dat zou geen probleem zijn." verzekerden ze hem zonder er te veel bij stil te willen staan. Nu was ze toch ook al gebonden aan bepaalden regels.

Daar had de jongedame voor hem gelijk in. Wie kwam er niet voor haar? De lady had gewoon haar uiterlijk en haar afkomst mee. "Ik." zei hij al snel met een knipoog. Het was waar, lady Rose wekte niet echt zijn interesses op, eerder zijn danspartner. "Dat klinkt inderdaad of u haar goed kende." knikte hij. Het verklaarden daarbij wel het een en ander dat ze haar zo omschreef. Al wist Benjamin nu vrijwel zeker dat Nathaniel zijn bruid had gevonden. Dat waren immers goeden eigenschappen en niet van iemand die geen hart had. Al was dat misschien iets ironisch vanaf zijn kant. "Zijn jullie al lang bevriend?" vroeg hij vervolgens. Na het draaien zag hij dat haar ogen gewoon fonkelden, het gaf haar iets schattigs. Ze was daadwerkelijk aan het stralen deze avond en hij hoopte dat het gedeeltelijk door hem zou komen. Dansen gaf iets ontspannens ook al moest je de dansen goed op de tel zien te beheersen.
"Ja, Schotland." sprak hij dit keer iets meer met een licht accent. Iets wat hij langzaam een beetje had opgepakt door de jaren heen. "Londen is inderdaad geheel anders, maar niet minder mooi. Het heeft zo z'n charmes." - "Het is wel een plek die ik verder zou willen ontdekken, dus mocht u suggesties hebben of eens tijd hebben dan zou ik graag rond gaan kijken." Ergens probeerde hij te vissen of ze geïnteresseerd was en of ze hem daarin wel zag zitten. "Nog nooit?" Het zou voor hem als een straf aanvoelen om zichzelf niet te kunnen verplaatsen door de verschillenden steden of plaatsen. "Als u de kans heeft om eens een dagje uit Londen te gaan moet u dat zeker doen." probeerde hij haar enigszins bemoedigend toe.
Benjamin probeerde haar zo goed mogelijk te begeleiden, ondanks dat hij alle passen wist was het ook een kwestie van veel doen en dat was iets wat hij zelf ook niet deed. Ben kreeg steeds meer het idee dat zij zo maar eens echt zijn type kon zijn. Er verscheen na een tijdje opnieuw een glimlach toen hij door had dat ze aan het blozen was. Ze keerde het compliment ook naar hem toe, iets wat hem wel kon verbazen. "Bedankt." zei hij vrijwel direct terwijl hij merkte dat ze weg keek en dat ze hierdoor een stap miste. Hij probeerde haar zo goed mogelijk op te vangen en al snel voelde hij dat haar lichaam daardoor meer tegen het zijnen aan kwam. "Dat geeft echt niks, dat kan iedereen gebeuren." zei hij terwijl hij zelf stil ging staan. Ze stonden nu toch een beetje aan de buitenkant dus niemand zou er last van kunnen hebben. Benjamin schoof voorzichtig een plukje van haar roosblonde haren achter haar oor. "Al zou ik toch graag de naam van de prachtige jongedame voor me weten." Fluisterde hij vervolgens in haar oor. Zijn anderen hand lag nog altijd rond haar middel en hij was niet snel van plan om die te verplaatsen ook.

Be scared and do it anyway.

Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.

from ALot on 07/01/2018 06:24 PM

Rose
Haar vader stond steeds te praten met diverse mannen en vroeg wat ze wat ze te bieden hadden qua geld enzovoorts. Als of ze een bezit was die te koop stond voor de beste bieder. Zo voelden het aan, tot het benauwend toe. Hun zakelijke adviseur noteerde alles voor een zo goed mogelijk overzicht. Al heel haar leven moest ze luisteren naar haar ouders, alles wat hen opdroegen moest gedaan worden. Natuurlijk was ze niet altijd die brave dochter geweest, ze had zo vaak dingen niet gedaan of haar mond open getrokken als ze het er niet mee eens was geweest. Dit werd simpelweg afgeleerd door bepaalden straffen en of huisarrest. Kort sloeg ze haar blik naar de grond toe toen ze bepaalden bedragen hoorden. Het was gewoon onmenselijk, als of ze wisten hoe ze was? Ze kenden niemand die op kwam dagen en als ze wel iemand zou kennen die een kans zou maken zou het niet kunnen omdat ze uit een lagere rang kwamen. Het was gewoon een raar idee dat ze over een poosje weg zou zijn en dat ze misschien niet zo snel terug kon keren naar haar ouderlijk huis. Degenen die ze nog het ergste zou gaan missen waren haar broertjes en zusje en natuurlijk Emma. Het lag natuurlijk ook een beetje aan de man ik kwestie hoe hij er over na zou denken en wat hij van haar wilden. Een beetje in haar gedachtes verzonken voelden ze opeens iemand haar elleboog zachtjes beet pakken. Meteen werd ze terug getrokken naar de realiteit en keek ze direct op. Doordat degenen in haar oor fluisterden dat ze hem moest volgen voelden ze kippenvel over haar lichaam verspreiden. "Oké." sprak ze zachtjes als teken dat zou ze hem zou volgen. Zonder er veel verder bij na te denken volgde ze hem naar het balkon toe. Het balkon waar ze als kind altijd graag haar tijd doorbracht, zo kon ze vaak genieten van de buitenlucht zonder in de tuinen rond te dwalen. Dat was gewoon iets wat ze niet mocht doen in die tijd met de strikte regels. Ze waren gewoon bang dat hun dochter zou verdwijnen zoals anderen kinderen in die tijd.
Nadat de deuren gesloten werden kon ze de jongeman pas echt aankijken. "Ja, het werd daarbinnen iets benauwend." - "Dank u wel." zei ze terwijl ze naar de balustrade toe liep en haar handen er zachtjes op liet leunen. Haar glimlach verscheen al snel weer rond haar lippen, het was waar. Als ze de hele avond daar moest gaan staan dan zou ze zo wat gillend gek worden. Van de tuinen keek ze weer naar de jongeman naast haar, hij had echt heldere licht blauwe ogen waarin ze wel uren zou kunnen kijken. Zijn iets wat donkerblonde bruinen haren en een goede bouw. Ergens werd ze nieuwsgierig naar deze vreemdeling, hij kwam haar totaal niet bekend voor. Ze wilde hem naar zijn naam vragen, al wist ze niet of dit erg gepast was. Toch deed ze het zonder er te veel bij stil te staan. "Zou ik uw naam mogen weten?" Misschien had hij wel een hoge titel waarbij ze hem moest aanspreken, maar als ze dat niet wist kon hij het haar vast niet kwalijk nemen als ze dat niet deed.
De vraag die hij haar stelde zorgde er voor dat ze wat verrassend op keek. Wat ze mee zou nemen? Ze had niet veel spullen waar ze echt waarden aan had. "Wat ik mee zou willen nemen?" sprak ze terwijl ze goed na dacht over het antwoord. "Als het niet perse een ding hoeft te zijn dan zou ik graag onze hofdame mee nemen, ze is mijn beste vriendin geworden." bracht ze voorzichtig. Ze wist niet of dit antwoord hem zou bevallen. Ze was wel eerlijk in ieder opzicht. "Er zijn niet erg veel spullen waar ik veel waarden aan gehecht heb." Vertelde ze uiteindelijk. Haar gouden ring van haar oma of haar lievelingsboek zou ze dan nog overwegen. Rose draaide iets meer zijn kant op en friemelden met haar vingers aan de stof van haar jurk. Ze werd een beetje nerveus door zijn aanwezigheid.

Be scared and do it anyway.

Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.

from ALot on 07/01/2018 02:50 PM

Rose
Heel haar leven werd ze al bijna beschouwd als het mooiste meisje die mening hart sneller kon laten kloppen. Het ging altijd over haar uiterlijk en nooit om wie ze daadwerkelijk was. Dat was het heel het punt dat ze hierop tegen was. Dat ze al die complimentjes niet meer wilde horen, want wie moest ze nou daadwerkelijk gaan geloven? Een kleine glimlach verscheen rond haar lippen toen ze Emma haar hoorden complimenteren. "Dankjewel." kwam er iets wat zachtjes over haar lippen heen. Toch volgde er een klein lachje van haar kant, het was waar. Als er nu geen aanzoek zou komen dan zou het niet snel meer gebeuren althans mocht ze haar vader geloven. "Ik weet niet wat ik zonder jou zou moeten Emma."
De reactie van haar vriendin zorgde er voor dat ze alles er om heen even vergat. Ze keek toe hoe ze de jurk aan deed en ze hielp haar vervolgens bij het dichtmaken van de jurk. Al snel stonden ze weer voor de spiegel. "Het staat je geweldig." Nog niet eerder had ze Emma in zo'n soort jurk gezien en om eerlijk te zijn verdiende ze het veel meer om eens rond te lopen en haarzelf mooi te voelen. "Dat maakt voor vanavond helemaal niet uit, je mag er beeldig uitzien en dan mogen de mannen smeken of ze met je willen trouwen." sprak ze met een kleine grijns. "We verzinnen wel iets, je kunt altijd eerlijk zijn of ze een beetje leren kennen voordat je iets toegeeft." sprak ze waarna de twee zich verder klaar maakten voor het feest deze avond. Ze hadden hun haren en hun make-up gedaan en daardoor vloog de tijd snel voorbij.

"Eigenlijk was dat ook eerst het plan." concludeerden Benjamin zelf. Een avond op bed klonk erg aantrekkelijk op dit moment. Een bal en al dat gedoe rondom je netjes gedragen was vandaag niet helemaal iets waar hij naar verlangden. "Als het niet hoeft niet nee." kwam er al snel over zijn lippen heen. "Wie weet." zei hij nog schokschouderend. Ja, zijn vriend moest ooit eens iemand zien te vinden die aan zijn zijde stond. "Denk je nou echt dat ik zo dom ben om iemand uit een hoge rang te nemen?" vroeg hij nu een klein beetje beledigd. Ben wist heus wel als hij een beetje lol wilde trappen en het echt niet kon laten dat hij er voor zou kiezen om iemand te nemen die toch niet gemist zou kunnen worden. Zo deden ze het al jaren en dat zou ook niet veranderen. Hij was daar niet zo slordig in zoals sommigen anderen clans.
Eenmaal met de koets aangekomen keek hij naar de maison. Het was een behoorlijk groot gebouw voor iets wat de mensen bezaten. Al was het ook niet zo gek als ze weer een van de rijke waren. Het verschil was gewoon groot tussen arm en rijk en dat zag je weer terug in zulke dingen en anderen details. Benjamin liep met Nathaniel door richting de balzaal waar al veel geroezemoes te horen was. Allemaal geruchten en anderen verzinsels over het zogenaamde mooiste meisje van Londen. Het was nog maar af te wachten of dat een feit werd. Iets wat verveeld liet hij zijn blik rond de zaal gaan en liet hij uiteindelijk zijn blik vallen op de wat oudere man die begon te praten. Het schouwspel zou beginnen.
"Zo te zien wel ja." knikte hij met een zwakke grijns rond zijn lippen. Al snel gingen de deuren open en werd de aandacht getrokken naar de blonde jongedame aan het begin van de trap. Haar haren waren gedeeltelijk opgestoken en vielen ook wat lokken langs haar gezicht terwijl de licht blauwe jurk haar lichaam goed liet uitkomen. Ben moest toegeven dat het een mooie jongedame was, al was het niet iemand waar hij zelf op zou kunnen vallen. Zijn blik gleed naar Nathaniel toe, hij wilde pijlen wat hij er van vond en of hij haar echt wilde hebben. "En Nate?" sprak hij op een iets wat plagerige toon.
Zijn eigen blik gleed na een tijdje weer de ruimte door en viel op een jongedame die iets afgelegen stond. Ze had een donker mosgroene jurk aan en om eerlijk te zijn zag hij iets in haar. "Excuseer me even Nathaniel." Zei hij zonder weg te kijken van de jongedame. Het was het proberen waard. Met rustige stappen liep hij op haar af. Het werd een nu of nooit van Benjamin. Hij boog iets voor haar en stak uiteindelijk zijn hand uit. "Mag ik deze dans van u?" vroeg hij nu met een glimlach rond zijn lippen. Deze glimlach was voor het eerst iets oprecht. De mensen om hen heen waren al aan het dansen doordat de muziek was veranderd van melodie.

Be scared and do it anyway.

Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.

from ALot on 06/30/2018 09:11 PM

Rose
De avond van het bal was aangebroken, een avond die waarschijnlijk heel haar leven zou veranderen. Ze werd geacht om een geschikte man te vinden die de rest van zijn leven bij haar wilde zijn. Diegenen die haar als zijn nieuwe bezit zou gaan zien, want zo zag Rose het gewoon. Kans op echte liefde was klein, het voelden meer aan als een gedwongen huwelijk. Haar vader wilde alleen de rijkste en beste man vinden die misschien zelfs zou investeren in het familie bedrijf. Haar vader was een goede en een van de bekendste handelaren in kunst en cultuur. Hij verdienden erg veel geld op dit moment. Haar broertje Dean werd langzaam maar zeker al klaar gestoomd als opvolger. Hoe graag ze zelf ook in haar vaders voetsporen wilden treden was dat geen optie. Vrouwen hoorden dat niet in deze tijd te doen. Ze waren meer goed voor het huishouden, het verzorgen van de kinderen enzovoorts. Momenteel zorgde ze de laatste tijd veel voor haar andere broertje Christopher en haar jongste zusje Kate. Die twee waren een stuk jonger en zouden hun zus waarschijnlijk niet erg veel meer zien mocht ze een geschikte man hebben gevonden. Al was het niet helemaal aan haar om te kiezen. Een diepe zucht rolde over haar lippen terwijl ze recht in de spiegel keek naar haar spiegelbeeld. Ze stond nog in haar ondergoed, eigenlijk om even bij te komen van het iets te strakke korset wat ze net vast hadden gemaakt. Het aansnoeren was iets waar ze zelf ontzettend tegen op zag, het liefste deed ze het helemaal niet aan. Al was dat ook niet echt een optie, het was de mode en een teken van een goed figuur.
Rustig pakte ze de jurk van de haak voor haar. De jurk was van een licht blauwe zijde stof met een iets wat hoge hals, wijde mouwen met aansluitende uiteinden. Ook waren er hier en daar wat doorzichtige details toegevoegd aan de jurk die vanaf haar middel breed uit liep totdat het de grond aanraakte. Het werd nog een hele klus om die jurk aan te doen en dan nog haar zwarte hakjes. "Emma, zou je kunnen helpen?" vroeg ze terwijl ze in haar jurk stapte en hem zo goed mogelijk aan te deed. Ze kon de jurk zelf niet dicht doen van achteren en dan moest de rok van de jurk nog goed gedaan worden. Hierna zou ze enkel haar haren en haar make-up hoeven te doen, al hadden ze daar nog een uur voor voordat de eerste gasten zouden arriveren.
"Oh Ems," - "Ik heb nog een extra jurk in de kast liggen die je geweldig zou staan." sprak ze met een glimlach via de spiegel naar de jongedame achter haar. Haar ouders noemden Emma hun hofdame, al was ze eerder de beste vriendin van Rose geworden door de jaren heen. "Als je het niks vind, mag je het ook zeggen." Sprak ze haar vriendin toe. Nu ze eenmaal haar eigen jurk aan had liep ze zonder nog meer te zeggen naar de kast toe en haalde ze de jurk er uit en hield het voor de jongedame voor haar. "En? Vind je het wat?" vroeg ze nu wat enthousiaster. Dit was haar cadeautje aan Emma, een van de weinigen dingen die ze kon regelen binnen de muren van haar eigen huis. "Ik wil niet dat dit een avond is die alleen om mij draait." Nee, dat was iets wat ze echt niet wilde. Desondanks wist ze donders goed dat het wel zo was en dat er lichtelijk wat druk op haar schouders stond.

Be scared and do it anyway.

Re: O) If you tell me to fight like a girl. I will. I will show no mercy and reign havoc on everything. I will rage and burn. After all, you asked for

from ALot on 06/29/2018 10:12 PM

Abigail
Terwijl ze rustig mee liep knikte ze nu en dan op haar woorden. Het werd dus een rondleiding door de bibliotheek, farmacie, kamers, centrum en trainingsruimtes. Eerlijk gezegd kon ze nog best wel behoorlijk wat tijd door brengen in de diverse ruimtes. Ze wilde nog veel dingen leren en lezen in de bibliotheek en ze had zeker nog de bepaalde trainingen nodig en bepaalde technieken. Eenmaal in de bibliotheek gleed haar blik door de ruimte heen. Het was behoorlijk groot en er stonden genoeg boeken en anderen spullen die haar nu al interesseerden. "Wow." mompelden ze. Nog altijd waren de gebouwen en de ruimtes indrukwekkend. Ze liet het rustig op haar inwerken net zoals de informatie die Erin aan haar gaf. "Ah hij is er zo eentje." knikte ze. Ze kende genoeg van zulke types en niet alleen in de Shadowhunter wereld. Er waren genoeg iets te arrogante jongemannen te vinden op de gewonnen wereld en dan vooral op de scholen waar ze op had gezeten. "Een pijl en boog is inderdaad iets wat ik nog niet eerder heb gezien onder jullie." sprak ze lichtelijk verbaasd. Het gedeelte over de parabaai band kende ze wel en het was iets moois om te kunnen delen met een ander. Ze werden er sterker door. "Dat klinkt indrukwekkend." - "Ik dacht dat het niet vreemder kon." rolde er uiteindelijk met een kleine grijns over haar lippen.
Na alles in haar op te nemen liepen ze uiteindelijk de trainingsruimte in. "Ik zal zeker vragen of ze eens tijd heeft om te trainen." Iedereen die aan het trainen was leek tien keer zo goed als haar te zijn. Oké ze had nu enkelen trainingen achter de rug, maar de ervaring miste ze. Ze was geen super natuurtalent, al deed ze altijd haar best. Ze volgde op dit moment elke beweging van Isabelle, het leek zo wat automatisch te gaan zonder enkelen moeiten. Ze had Erin kort bedankt voor haar rondleiding en gezegd dat het allemaal wel goed kwam voordat ze haar weg uiteindelijk naar haar eigen kamer vond.

Be scared and do it anyway.

Re: ORPG| You were made perfectly to be loved, and surely I have loved you, in the idea of you, my whole life long.

from ALot on 06/29/2018 03:34 PM

Be scared and do it anyway.

Re: O) Even the devil was once an angel.

from ALot on 06/28/2018 09:46 PM

Mayson
Hij liet zichzelf onderuit zakken in zijn stoel en keek hoe anderen leerlingen nog langzaam het lokaal betreden tot dat de bel stopte. Een jonge wilde naast hem plaats nemen en zonder het ook te vragen nam de jongeman daadwerkelijk plaatst. Rustig draaide hij zijn hoofd iets naar hem toe, Tyler zo te zien die meteen zijn mond open trok om iets te zeggen. Voordat er een woord zijn kant op kon komen liet hij zelf een waarschuwende blik zien. Hij was hier niet in de stemming voor. Niet nu.
De les was nog niet binnen of de deur opende al weer. Zijn aandacht werd daardoor meteen naar de jongedame getrokken. Hij had haar nog niet eerder gezien en ze kwam hier zeker niet vandaan. Dan had hij het hoogstwaarschijnlijk al geweten wie ze was. Miss McAllister, zo werd ze genoemd. Het liefste wist hij meteen al haar voor naam, maar daar kwam hij vast wel snel achter. De docent begon al vrij snel te praten, al leek er meer onzinnige woorden uit te vloeien dan daadwerkelijke boeiende informatie over de juiste geschiedenis. Het leek wel als of hij exact hetzelfde woord het jaar er voor had benoemd. Bijna automatisch rolde hij met zijn ogen en griste hij een schrift uit zijn tas met ergens een verdwaalden pen. Een echte etui had hij niet en daarbij maakte het toch niet zo uit of hij op letten of niet. Hij had alle informatie nog in zijn schriften staan en kon dit makkelijk door geven aan zijn zogenaamde nieuwe vrienden zoals Tyler. Die gasten dachten echt dat Mayson ze mocht, maar dat was nog lang niet zo ver. De jongens waren veel te soft naar zijn mening en over die meiden maar niet te spreken. Samantha, de jongedame met haar diep zwarte lokken zat al weer flirten met de jongen naast haar. Flirten kon je gebruiken als spelletje om de ander vervolgens de grond in te trappen bijvoorbeeld. Een echte relatie was iets waar hij zelf totaal niet aan moest denken. Liefde in het algemeen. Samantha zou de relatie nooit door zetten met een engel, dat zou niet een demon doen. Eigenlijk had hij nog nooit zo'n stel ontmoet dat was gaan trouwen of dat ze samen een gezin hadden gevormd. Iets wat vrij uniek zou zijn hierboven.
Na een les die wel uren had kunnen duren klonk eindelijk de bel. Het werd ook hoog nodig tijd ook aangezien Tyler zijn mond voor geen seconde stil kon stilhouden door de verhalen of vragen aan hem te stellen. Niet dat Mayson er zelf ook maar enig antwoord op gaf, hij knikte soms en wat gemompel kwam zo en nu dan van zijn kant af. "Tyler, het was me een genoegen." Sprak hij op een rustige toon terwijl hij zijn spullen in zijn tas schoof en zonder er bij na te denken op stond om de klas te verlaten voor het volgende uur. Zijn blik viel op de nieuwe jongedame, hij zou zich enkel kort voorstellen. "Hallo." – "McAllister toch?" vroeg hij nu met een zwakke glimlach rond zijn lippen. Hij wachtte kort haar reactie af waarna hij zich voorstelden. "Ik ben Mayson Dumont, mocht je vragen hebben waar een lokaal is roep je maar." Zei hij met een knipoog waarna hij weer door wilde lopen naar zijn eigen volgende lokaal.

Be scared and do it anyway.