Search for posts by Crystal

Re: ORPG|The first lesson I ever learned was never to wait for a man's rescue. History is written by the survivors, and I am surely that.

Ondanks dat Francis haar vertelde dat iedereen van koninklijk of adelijk bloed die gedachten meerdere keren in zijn leven had, nam dat haar schaamtegevoel niet weg. Rosemary schaamde zich ervoor dat ze weleens zou willen om een normale burger te zijn. Ze schaamde zich, omdat het net was alsof ze ondankbaar was. Ze was niet ondankbaar en wist zelf ook wel dat ze goed was geboren, gezien ze van koninklijk bloed was. Als iemand van koninklijk bloed werd alles je voorgeschoteld. Het had veel voordelen, maar een aantal nadelen, zoals dat letterlijk alles werd voorgeschoteld. Van hoe je je moest gedragen tot met wie je moest trouwen. Maar er was geen geld te kort en geen hongerlijden. Als iemand van koninklijk of adelijk bloed had je toch eigenlijk alles wat je nodig had om een goed leven te lijden. Je kon niet klagen en daarom voelde ze zich schuldig en beschaamt dat ze weleens afstand zou willen doen van dit leven – niet dat het zo ver zou komen, maar toch. De gedachten alleen al.
"Alleen niemand spreekt het uit, want iedereen weet dat we niet kunnen klagen." zei ze over dat meerdere mensen zo dachten. Maar niemand zou hier zomaar over beginnen en dat was logisch. Iedereen wist dat ze niet konden klagen en wilden niet hun ware gedachten blootstellen. "Ik geloof erin dat je een goede opvolger van je vader bent. Soms is het juist goed dat mensen verschillen. Waar je vader misschien zwak is, ben jij weer sterk in." Ze was van mening dat hij een goede koning zou worden. Zelf hoopte ze ook een goede opvolger te zijn van haar ouders. Ze zou op een gegeven moment in haar ouders voetstappen treden en als die tijd aan brak, wilde ze hun trots maken. Ze wilde een goede koning worden. Een die het beste voor had met het volk en die geliefd werd door het volk. Als het zo ver was, zou ze haar best doen om haar taak als koningin goed te vervullen.
Tegen hem aangekropen, was haar blik gericht op zijn knappe gezicht. Zijn fijne stem en zijn woorden zorgden voor een constante glimlach op haar gezicht. "Het is zeker fijn. Hier krijgen we tenminste de kans om te doen en laten wat we willen zonder bekeken te worden." stemde ze met hem in. Ze leunde naar voren toe om de mok thee te pakken voordat ze weer tegen hem aan leunde. Met haar rechterduim gleed ze over de rand van de mok heen. Toen hij haar naam benoemde, trok hij haar blik naar zich toe. Ze wilde nog niet denken aan het moment dat ze weg zou gaan. Ze wilde niet weg van Francis. "Dat is zeker een idee. Ik zou je graag nog eens zien nadat ik terug ben gegaan, want als ik eerlijk ben is het een verdrietige gedachten dat ik binnenkort weer terug ga zonder jou..." sprak ze, meteen enthousiast. Rosemary wilde hem absoluut nog een keer zien, ook als ze terug thuis was. "Dan kan ik je voorstellen aan mijn ouders. En je mijn land laten zien." was haar voorstel. Na een paar kleine slokjes te hebben genomen, zette ze de mok weg. Zachtjes pakte ze zijn hand beet. "Francis, door jou sta ik er niet eens om te springen om naar huis te gaan. Ik wil nog meer tijd met je doorbrengen. Je doet iets met mij wat geen enkele andere jongen ooit heeft gedaan." bekende ze met een verlegen glimlach en rode wangen.



Nu kon Sebastian de Engelse schoonheid eindelijk weer eens zien, al het alleen wel voor zaken. Haar zien was beter dan helemaal niet zien. Maar zijn voorkeur had toch haar zien in andere omstandigheden, in een van hun slaapvertrekken bijvoorbeeld of een openbare plek waar ze enigszins wat privacy hadden. Op dit moment werd hij weerhouden van hele gesprekken met haar voeren. Althans, hij kon hele gesprekken met haar voeren, maar dan moest het over zakelijke onderwerpen gaan aangezien haar wachters erbij stonden. Hij vond het jammer dat hij nu niet openhartelijk met haar kon praten, maar goed. Deze zaken waren belangrijk. Hij was immers met haar meegekomen juist voor deze zaken. Om er zeker van te zijn dat alles goed geregeld werd van de levering van het voedsel tegen de hongersnood in Frankrijk. Hij was opgelucht dat zijn vader en Francis de regeling heeft kunnen treffen met Devina, want het was nodig voor het volk. Het volk had al te lang in hongersnood geleden.
Frederic was voor hem uitgelopen, een loopplank over om op het schip te komen. Nadat hem gewenkt werd om ook te komen, deed Sebastian hetzelfde. Zonder enige angst liep hij makkelijk over de plank heen om het schip te betreden. De stem van Devina liet hem achteromkijken. Ze liep zonder hulp van niemand in haar eentje over de plank heen. Iets wat hij van haar verwachtte, maar had een bewaker niet moeten ingrijpen? Of waren ze hier coulant met haar, wetende dat ze toch deed wat ze zelf wilde? Net op het moment dat hij zijn blik ergens anders op wendde, voelde hij een hand op zijn rug en vervolgens klonk de warme stem van Devina. "Ja, mijn vader en prins Francis zullen zeer tevreden zijn." gaf hij, concluderend, antwoord op haar vraag. Ze hadden niets om over te klagen. Het voedsel zag er goed uit en er zou een hele lading worden verzonden naar Frankrijk. Devina zou haar belofte zeker na komen. Hij wilde nog wat zeggen, maar ze werd alweer uit het gesprek gehaald omdat ze ergens anders nodig was. Hij knikte maar eventjes en bleef stilletjes staan. Sebastian zonk weg in zijn eigen gedachten totdat hij uit zijn gedachten werd getrokken doordat er van alles om heen gebeurde. Een frons verscheen op zijn gezicht. Hij wist dat het hem niets aanging, maar toch was hij nieuwsgierig naar wat er gaande was en waarom iedereen opeens in beweging kwam. Hij zou het toch maar vragen, ondanks dat het niet zijn zaken waren. Hij liep op Devina af en keek om zich heen om te zien of hij het kon vragen zonder iemand het meteen door zou hebben. "Mag ik vragen wat er aan de hand is?" hij stelde de vraag maar gewoon, in de hoop dat ze er iets over los zou laten. En zo niet, dan respecteerde hij dat ook. Ze was koningin van Engeland en wat er ook gaande was, ging hoogstwaarschijnlijk over iets met haar land waar ze over regeerde.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Hij vertrouwde haar, maar als ze eerlijk was wist ze zelf niet eens of ze zichzelf kon vertrouwen in zijn buurt. Fallon deed nu wel alsof ze om hem heen kon zijn, maar ze kon niet ontkennen dat ze bang was voor haar gevoelens voor hem. Die gevoelens voor hem stopte ze niet voor niets ver weg. Ze ontkende het tegenover hem en tegenover haarzelf. Ze zat ook gewoon in een lastige situatie. Twee jongens die beide voor haar wilden gaan, twee jongens voor wie zij beide gevoelens leek te hebben en waarvan ze met een van de twee verloofd was. Eigenlijk had ze gewoon voor Culhane gekozen omdat het de makkelijke keuze was. Ze had al een relatie met hem, ze waren zelfs verloofd, en ze wist zeker dat zij van hem hield en hij van haar. Haar gevoelens voor Liam waren nog niet zo ontwikkeld als die voor Michael.
Die speelse expressie in zijn ogen was haar niet onopgemerkt gebleven. Ze besloot het echter te negeren. "Yes, I trust you." of ze hem echt vertrouwde was nog de grote vraag. Maar ze kon het een kans geven. Hij kon zich professioneel gedragen, daar was ze van overtuigd. Na zijn knikje zette ze alvast enkele stappen richting de deur. Zijn stem, waarmee hij haar naam vragend uitsprak, trok echter haar aandacht terug. Ze keek over haar schouder achterom zodat ze naar hem kon kijken. Een vriendelijke glimlach schonk ze hem voor zijn bedankje. "Good because I don't want to regret changing my mind." zei ze terug tegen hem. Nou ging ze er niet vanuit dat hij het zou verpesten, maar als hij dat deed, zou ze hem zo weer wegsturen. Hij kon haar beter niet teleurstellen, in geen enkel opzicht. "I'll see you at the meeting." was het laatste wat ze tegen hem zei voordat ze zijn kantoor uit liep. Onderweg naar haar eigen kantoor had ze onbewust een glimlach op haar gezicht. Ze zou het nooit hardop toegeven dat ze hem hier terug had aangenomen voor haarzelf. Om hem nog te kunnen zien. Niemand hoefde dat te weten.
Bij haar eigen kantoor aangekomen, reikte haar hand naar de deurklink die ze opende. Binnen plaatste ze haar handtas direct op haar bureau. Met een kleine zucht keerde ze zich tot het raam waardoor heen ze naar buiten keek. Nadenkend over een aantal dingen zakte ze weg in haar eigen gedachten.

 . 

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Dat ze gekozen had voor Michael wilde ze niet perse in Liams gezicht wrijven, maar toch deed ze het. Niet om hem ervan bewust te maken, maar om het zichzelf bewust te maken. Door Liam te zeggen dat ze voor Culhane had gekozen en dat ze gelukkig waren samen probeerde ze haarzelf ervan te overtuigen dat het echt zo was. Ze hielp zichzelf eraan herinneren dat ze voor Culhane had gekozen en dat haar hart bij hem lag. Dat ze de juiste keuze had gemaakt. Maar er waren nog zoveel onzekerheden op het gebied van haar gevoelens waar ze niet naar om wilde kijken om het niet te hoeven toegeven dat ze niet zeker was over of ze de juiste keuze had gemaakt. Ze kropte het gewoon op.
Een tevreden knik van haar kant volgde toen hij zei dat het goed klonk voor hem. Het contact tussen de twee zou puur zakelijk zijn. Fallon dacht wel dat ze het beide aankonden om samen te werken en hun gevoelens voor elkaar aan de kant te zetten. Nu was er een snijdende chemistry, maar daar had ze zich al die tijd – op de kus van de 'divorce party' na – ook overheen kunnen zetten. Ze verwachtte van hem dat hij zich professioneel zou gedragen op de werkvloer. Zijn gevoelens hoefden niet in de weg te komen staan van werk.
Haar vingers liet ze langs de rand van zijn bureau glijden. "Well, I believe it will be different this time. I made my choice and Michael knows that I'm all in. He's gonna have to trust me And you and me will be professional at work. There is no need for awkwardness." Misschien dat het wel wat ongemakkelijk zou zijn, maar daar moesten ze zich overheen zetten. Het zou alleen ongemakkelijk zijn als ze het ongemakkelijk lieten worden. Zogenaamd nadenkend tuitte ze ietsjes met haar lippen toen hij vroeg of hij nog iets mee kon nemen behalve creatieve ideeën, zoals ze dat van iedere werknemer verwachtte. "Only your brains." zei ze uiteindelijk. Even keek ze het kantoor rond. Dit bleef toch Liams kantoor, wat een fijne gedachten was. "Shall I let you unpack then?" vroeg ze aan hem en gaf hiermee aan dat hij nu nog wat kon zeggen of vragen voordat ze zijn kantoor weer uit zou lopen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Als Fallon ergens goed in was, was dat wel in het wegstoppen en verbergen van haar gevoelens. Doordat ze er zo goed in was, kon ze ook makkelijker zichzelf sterk en zelfverzekerd opstellen tegenover anderen. Ze kon meestal makkelijk haar gevoelens aan de kant zetten waardoor mensen het ook niet van haar gezicht af konden lezen. Ze kon mensen doen geloven dat ze ergens heel zeker over was, terwijl ze dat vanbinnen misschien wel niet zo was. Zo was ze altijd al geweest. Ze hield er gewoon niet van om zich kwetsbaar op te stellen. Het had daarom ook zo lang geduurd om haar gevoelens tegenover Michael toe te geven. En hierdoor wilde ze haar gevoelens voor Liam ook niet onder ogen komen en accepteren. Ze zag kwetsbaarheid als een zwakte en ze wilde niet zwak zijn.
Een lichte grijns ontstond op haar gezicht. Ze keek toe naar hoe hij met zijn hand over zijn stoppelbaard heen wreef. De grijns was ondertussen al verdwenen, al helemaal omdat hij twijfelend begon te praten tegen haar. Dit was geen goed teken. Het gaf haar het idee dat hij alsnog nee zou zeggen. Ze zou in elk geval haar best doen om hem te overtuigen van blijven onder mom dat het beter voor haar bedrijf is. ''You won't make things complicated between Michael and me. I have chosen him and we're happy together. It will be pure business between you and me." loog ze tegenover hem. Ze had dan wel voor Michael gekozen, maar zo gelukkig was ze op dit moment eigenlijk niet met hem. Hij toonde vreemd gedrag waarvan ze zelfs vermoedde dat hij degene was die vreemdging. Toch was ze nog niet weg bij hem, omdat ze wel daadwerkelijk plannen hadden samen en ze eerst wilde zien of het echt zo was of dat er iets anders speelde bij Michael.
"Why are you bringing up Michael? It's none of your business if he knows or doesn't know." vuurde ze terug uit lichte irritatie. Waarom moest hij Michael nou weer betrekken tot het gesprek. Oké, nu had ze hem daadwerkelijk niet verteld over het terug aannemen van Liam. Ze had zelf tot net niet eens geweten dat ze hem weer terug zou aannemen. Ze zou het Michael wel moeten vertellen. Grote kans dat hij er niet enthousiast op zou reageren, maar hij moest het maar accepteren. Het was voor haar bedrijf. Hij moest haar maar vertrouwen dat het puur zakelijk was om Liam toch te laten blijven werken.
Ze schonk hem een kleine glimlach terug. "Well, that's settled then." knikte ze naar hem toe. Hij bleef toch zoals het ernaar uitzag en gek genoeg maakte haar dat blij. "There's a meeting in an hour. I expect you to be there." gaf ze hem meteen door, nu hij weer hier zou werken. De vergadering was ook een van de redenen waarom zij op kantoor was.

  

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Hoewel ze zo goed had nagedacht over hem ontslaan, had ze die keuze nu binnen enkele seconden teruggedraaid. Enkel door het zien van hoe hij zijn spullen aan het inpakken was. Haar gevoelens voor hem namen dit keer de overhand. Het was impulsief en niet doordacht. Terwijl ze wel goed had doordacht over hem ontslaan van haar bedrijf, omdat dat juist het beste zou zijn voor haar en voor Culhane. Toch wilde ze hem niet voorgoed uit haar leven kwijt. Ze wilde het niet, ondanks dat het wel het beste zou zijn. Het was misschien ook dom van haar om hem hier te houden. Daarmee maakte ze het zichzelf onbewust ook alleen maar moeilijker.
Of ze zeker was van wat ze deed? Niet helemaal, maar dat zou ze natuurlijk niet toegeven aan hem. Ze moest maar een manier vinden om haar gevoelens voor hem diep weg te stoppen. Ze was immers met Culhane en hield ook oprecht van hem en dat deed ze al jaren. Ze hield al jaren van Culhane, maar had het pas na een lange tijd aan haarzelf en hem toegegeven. Hij maakte haar gelukkig en ze waren gelukkig samen. Ze kon het hem niet aandoen om hem nu te laten vallen. Niet nu hij haar ten huwelijk had gevraagd en ze al plannen hadden gemaakt voor een toekomst samen.
"I know what I'm doing. The reason why I changed my mind is purely because of business." zei ze en zocht oogcontact met hem op. "You're good at your job and the company can use you. It would be a shame to get ride of you when you can do so much for the company." gaf ze als reden om hem binnen het bedrijf te houden. Ze ging niet toegeven dat ze hem hier wilde houden omdat zij hem niet graag zag weggaan. Bovendien was het niet geheel gelogen. Hij was ook echt goed in zijn werk en haar bedrijf kon hem goed gebruiken. "I would like for you to stay but I can understand if you don't want to given the circumstances." Zij wilde hem hier toch houden, maar misschien vond hij dat te moeilijk. Hij was tenslotte degene die zijn gevoelens voor haar had geuit en misschien was haar zien te moeilijk voor hem. Ze wilde hem hier houden om egoïstische redenen.

  

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Haar hakken tikten monotoon tegen de vloeren aan, terwijl ze haar weg baande door het gebouw heen. Haar krullende lokken deinsden op en neer en heen en weer. Ze was op kantoor om wat dingetjes te regelen, want ook dat moest gebeuren. Een kantoor passerend, bleef ze plots stilstaan. Het was het kantoor van Liam. Maar het zou niet voor veel langer zijn kantoor zijn, gezien ze hem had gezegd zijn spullen te pakken. Het had haar verstandig geleken om hem uit haar leven te verwijderen. Zeker na de kus op hun 'divorce party' toen zijzelf hem had gezoend – wat helemaal niet de bedoeling was geweest, aangezien ze samen was met Culhane. Bang voor haar eigen gevoelens duwde ze hem weg. Toen hij haar de keuze aan haar had overgelaten om te kiezen tussen hem en Culhane had ze dan ook voor Culhane gekozen. Wat zij met hem had, was echt en ze wilde niet dat andere gevoelens daarin de weg van kwamen te staan. Daarom duwde ze Liam weg en wilde ze hem min of meer uit haar leven verwijderen. Daarom ook de keuze om hem te ontslaan zodat ze hem ook op zakelijk gebied uit haar leven kon verwijderen.
Haar voetstappen had ze voorgezet en nu stond ze bij de deuropening naar binnen te kijken. Daar stond hij dan. Liam. Ontzettend aantrekkelijk en als ze eerlijk moest zijn, had hij ook een leuk karakter. Ze keek toe naar hoe hij wat spulletjes van zijn bureau verplaatste naar de doos. Het beeld deed haar pijn. Opeens maakte het haar verdrietig. Het idee dat dit dan de laatste keer zou zijn dat ze hem zou zien, deed toch pijn aan haar hart. Ze gaf meer om hem dan ze zelf zou willen toegeven.
"Liam." zei ze tegen hem als begroeting, terwijl ze het kantoor betrad. Ze wilde hem niet zien weggaan. Met haar rug leunde ze tegen zijn bureau aan en haar blik richtte ze op hem. Misschien moest ze hem dan maar toch hier houden. "You can stop packing." sprak ze en pakte hetgeen wat hij beethad uit zijn handen. "I changed my mind. I would like you to stay and work for me." – "If you still want to?" vroeg ze en plaatste zijn spulletje, wat ze uit zijn handen had genomen, terug op het bureau. Ze hoopte dat hij wilde blijven werken voor haar. Misschien had ze het al verpest door hem te ontslaan.

  

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | He smiled in a way that made me want to kiss him right on the spot. Or the lips. Whichever is closer.

Sophie
Na enkele seconden het prachtige uitzicht te hebben bewonderd, zocht ze met haar hazelkleurige ogen oogcontact met haar vriend. Een kleine glimlach sierde haar mondhoeken op toen ze hem bekeek. Het was inmiddels twee en een halfjaar geleden dat ze hem had ontmoet. Het was een herfstdag geweest waarop het had stortregent in Londen. De druppels waren met vele tegelijkertijd uit de lucht komen vallen. Zij was natuurlijk zonder capuchon of wat dan ook de deur uitgegaan dus met haar blik naar de grond gericht had ze snelle stappen door de regen gezet tot ze tegen iemand aan was geknald. Als de kluns die ze soms was, had ze haar evenwicht verloren en was ze in een plas terecht gekomen. En daar was Daniel dan. Ze was tegen hem opgeknald en hij had haar van de grond opgeraapt. Vervolgens had hij haar aangeboden om haar thuis te brengen, sinds hij wel een paraplu had waar ze met z'n tweetjes onder konden lopen. Tijdens de wandeling naar haar appartement waren ze aan de praat geraakt en hadden ze non-stop gesproken. Ze had hem uitgenodigd om op te warmen met een kopje koffie. Een kopje koffie waren er vier geworden en zelfs nog twee wijnglazen. Ze hadden tot laat op de avond met elkaar gesproken en gelachen totdat Daniel zich had geëxcuseerd omdat hij toch echt weg moest gaan. Bij afscheid hadden ze alweer plannen gemaakt voor een date. Vanaf die avond was het begonnen. Het begon met daten waar gevoelens bij kwamen kijken en toen raakten ze in een relatie verwikkeld en sinds een jaar terug woonden ze samen in een appartement. Sophie hield van hem en kon zich geen leven zonder hem voorstellen. De laatste maanden leek ze wel iets te missen in hun relatie. Iets waar ze haar vinger niet op kon leggen. Ze probeerde te achterhalen wat het was, want wat het ook was; ze wilde het oplossen en weer compleet gelukkig zijn.
"Are you nervous to see Eleanor again?" klonk de stem van haar vriend, die haar uit haar eigen gedachten trok. "No." – "Maybe a little bit. It has been a long time since we have seen each other. I just hope that Elle is still the Elle I know and love." gaf ze maar eerlijk antwoord. Het waren lichte zenuwen die straks vast weer zouden verdwijnen wanneer ze haar oude vriendin zag. Aan hun tafeltje verscheen een ober. "Good evening, would you like something to drink?" even keek ze bedenkelijk naar Daniel of ze al iets te drinken konden bestellen. Vast wel. Dan konden Eleanor en haar vriend straks bij binnenkomst gewoon wat bestellen. "I would like a white wine, please." bestelde ze voor haarzelf en zodra Daniel had besteld, verdween de ober weer uit hun beeld. Een tikkeltje ongeduldig liet ze haar blik het restaurant door dwalen. Ze hadden gekozen voor een fancy restaurant. Eentje waar je uren aan een tafel zat en genoot van een drankje en lekkere gerechten. Daniel en zij hadden hier al eens eerder gegeten met hun jubileum. Toen hadden ze hier ook heerlijk gegeten. Maar het was geen restaurant waar ze dagelijks kwamen. In elk geval niet met hun inkomsten.
Vanuit haar ooghoeken zag ze een koppel aan komen lopen. Het meisje herkende ze direct als Eleanor. In haar gezicht zag ze hetzelfde uit, maar ze was er duidelijk ietsjes volwassener uit gaan zien. Sophie kwam overeind om haar vriendin te omhelzen. Na een tijdje liet ze haar vriendin los en nam ze haar in zich op. "Elle, you look amazing. I'm glad that you're finally back in Londen." zei ze met een grote glimlach op haar gezicht. Ze was blij om haar weer te zien. Haar blik dwaalde af naar de jongeman met wie zij was. Dit moest Nathaniel zijn. Hij was belachelijk knap. "You must be Nathaniel." zei ze gericht op hem en stak haar hand uit. "I'm Sophie. It's nice to meet you." Nadat ze hem de hand had geschud, nam ze weer plaats. "How was the move?" vroeg ze om een gesprek ergens te starten. "Did you manage to settle here? In what part do you guys live now? I think Elle told me already but I forgot." voegde ze er aan toe. Inmiddels keerde de ober terug met de bestelde drankjes en vroeg hij dit keer aan het andere koppel wat er te drinken in geschonken kon worden voor ze.

Fifty shades of fucked-up

Re: "You're all I need to take over the world."

Fifty shades of fucked-up

Re: 13RWORPG | I hope you're ready, because I'm about to tell you the story of my life.

Bij de basketbalwedstrijden konden de meiden uit het cheerleaderteam eindelijk het harde trainen in werking zetten. Cheerleaden was immers niet zo makkelijk als mensen dachten. Mensen dachten vaak dat het een beetje dansen en roepen was, maar het was meer dan dat. De routines moesten in je hoofd zitten en iedereen moest dezelfde pasjes tegelijkertijd maken. Bovendien was vertrouwen onder de meiden erg belangrijk, vooral voor degene die de lifts deden. Her vergde gewoon veel oefenen met het team. Om de dansjes in sync te krijgen en de lifts goed uit te voeren, moesten ze veel als team oefenen. Daarom werd er ook regelmatig getraind en werd iedereen verwacht op die trainingen. Als iemand niet kon, moest diegene een goede reden hebben om niet op te dagen. Die regel was er omdat de meiden anders wel erg makkelijk konden wegblijven en dan zouden ze nooit als heel team oefenen, terwijl dat wel nodig was.
Elke keer wanneer de Liberty Tigers weer een doelpunt scoorde, sprong Camila met de meiden enthousiast omhoog. Het was een spannende wedstrijd, want waar hun basketbalteam zonet nog voor had gestaan, begon de tegenstander ook weer meer te scoren tot de bel ging. De Liberty Tigers stonden voor, maar het scheelde echt maar heel weinig. De schelle bel gaf aan dat het voor de meiden tijd was om hun routine uit te voeren. Ze betrad het veld en danste met de andere in sync. Op haar gezicht stond een glimlach. Haar lichaam bewoog soepel mee op de muziek. Ze bewoog zelfs een tikkeltje sexy. Midden in hun routine was er een lift waarbij zij omhoog gegooid werd en haar been in de lucht stak en met een van haar handen omhooghield. Binnen de kortste keren stond ze weer tussen de meiden in om de rest van de routine te vervolgen. Het gaf haar plezier om de routine uit te voeren en de ogen op haar gericht te hebben. Ze kon niet ontkennen dat ze aandacht fijn vond. Het was fijn om gezien te worden. Haar ogen vonden die van Zach. De glimlach op haar gezicht verbreedde ietsjes toen ze naar hem keek. Hij was een knappe jongen. Dat zeker. Naar haar mening sprong hij qua uiterlijk toch het meeste uit het groepje basketballers. Er zaten meerdere knappe tussen, maar hij was toch echt de knapste. Na een paar minuten zat de routine er alweer op en over een paar minuten zou de laatste helft van de wedstrijd volgen. De bepalende helft. Haar voetstappen brachten haar naar het groepje jongens. Haar hand legde ze op de bovenarm van Zach terwijl ze zich naar hem toe draaide. "Je bent lekker bezig, Zach." zei ze tegen hem om zijn prestaties te prijzen. "Ga je er vandaag ook nog eentje voor mij scoren?" vroeg ze gevolgd door een zachte lach. Ze plaagde hem maar een beetje. Het zou leuk zijn als hij eentje voor haar wilde scoren, maar het was niet alsof ze dat echt van hem verwachtte. Haar hand trok ze terug om uit een van de pompons uit haar andere hand te halen.



Nadat het eerste doelpunt van de Liberty Tigers was gevallen, volgden er meerderen. In eerste instantie stonden ze ver voor, maar de basketballers van Roswood High leken weer dichterbij hun score te komen. Justin was gefocust op het spel. Waar hij de bal kon onderscheppen, onderschepte hij hem en waar hij een bal naar een van zijn medespelers kon gooien, deed hij dat. Basketbal was ook wel een uitlaadklep voor hem. Niet zozeer om zijn frustraties te uiten, maar gewoon om weer bezig te zijn met andere dingen. Hij was gedreven en wilde dit goed doen. Justin wilde sowieso het overal goed doen, want hij wilde zijn moeder bewijzen dat hij beter was dan ze dacht. Maar ondanksalles keek ze toch niet naar hem om. Nooit kwam ze een keer kijken naar een van zijn wedstrijden en nooit keek ze naar zijn prestaties om. Het leek haar allemaal niets te doen wat haar zoon uitspookte. Ze vroeg zich negen van de tien keer niet eens af waar hij was geweest als hij weer eens een paar dagen niet thuis had geslapen. Het was alsof hij niet bestond in haar ogen. Er waren maar weinig momenten dat ze nuchter was of helder genoeg om hem te zien staan. En alleen dan vroeg ze waar hij was de hele tijd. Maar daar bleef het ook bij. Hij wist zelf ook dat er niets zou veranderen zolang ze met deze man was, maar waarschijnlijk zou ze zelfs zonder hem niet veranderen, tenzij ze zou afkicken, maar dat zag hij niet gebeuren.
De zoemer klonk weer als teken dat het pauze was. Nu hadden ze een paar minuten om tot rust te komen en als team bijeen te komen om door de coach te worden aangemoedigd. Ze zouden weer wat toespraken krijgen over wat er goed en wat er fout ging. Hij sloot zich aan bij de groep en dronk van zijn flesje water. Hoewel de coach aan het woord was, kon hij het niet laten om zijn ogen te laten afdwalen naar de cheerleaders aangezien zijn meisje ertussen stond. Grijnzend keek hij naar hoe ze mee bewoog op de muziek en in sync met de andere cheerleaders. Zijn aandacht probeerde hij er half bij te houden, maar tegen de tijd dat hij zijn aandacht erbij hield, was de coach al klaar met zijn zegje. "Je bent lekker bezig, Zach." zei hij tegen zijn vriend, aangezien hij echt goed bezig was. Even keek hij naar de meiden die nu hun routine aan het beëindigen waren. Algauw zag hij de meiden naar hun toe komen sinds de meeste jongens goed omgingen met de meiden. Hijzelf nam Jessica in zijn armen en drukte een kus op haar wang. "Is alles goed? Ik had gehoopt je voor de wedstrijd nog te zien." hoorde hij haar zeggen. Hij streek een verdwaalde lok uit haar gezicht weg. "Een ruzie, zoals altijd. Maar we hebben straks de hele avond om met elkaar door te brengen." zei hij en liet haar weer los om niet het kleffe koppel te zijn. Niet tijdens de pauze van de wedstrijd.

Fifty shades of fucked-up

Re: O ♥ Could you find a way to let me down slowly?

Andrew
Overdag waren de temperaturen rond deze periode al behoorlijk laag, maar in de avonden daalden die temperaturen nog meer. Tegen de kou had Andrew zijn handen diep weggeschoven in zijn jaszakken, terwijl hij zijn weg baande naar de club waar hij met zijn beste vriend had afgesproken. Jackson had hem overgehaald om weer een avondje uit te gaan. In eerste instantie had hij getwijfeld of hij wel mee wilde gaan, aangezien hij Jackson na de eerste minuten bij binnenkomst vaak alweer uit het oog verloor. Jackson was een echte meidenverslinder. Elke keer als ze uitgingen, was hij al meteen weer op jacht en zagen ze elkaar nog maar weinig die avond of zelfs helemaal niet meer. Dan kreeg hij de volgende ochtend een berichtje met wat er die nacht was gebeurd. Toch was Andrew meegegaan. Hij kon een avondje drinken gebruiken. En mocht hij een leuk meisje tegenkomen, zou hij het zelf ook zien zitten om een nacht met haar door te brengen. Echter was hij niet het type dat echt ging jagen. Hij zag altijd wel of hij een leuke meid tegen zou komen waarmee hij een leuke avond kon hebben. Hij zou het vanavond ook wel weer vanzelf zien.
De club waar het tweetal regelmatig uitging, kwam inzicht. Hij zag Jackson ook al in de rij staan met zijn hand opgestoken om Andrew aan te geven dat hij zich bij hem kon aansluiten. Dat was ook precies wat hij deed. Het was min of meer een beetje voordringen, maar zo veel mensen deden dat. "Right on time." klonk Jacksons stem. Andrew had meteen door wat hij ermee bedoelde, want ze stonden zowat vooraan. Binnen enkele passen stonden ze ook bij de uitsmijter. Uit zijn jaszak haalde hij zijn paspoort om hem te tonen aan de man, die al snel goedkeurend knikte en hem achter Jackson aan naar binnen liet. "I want to drop off my jacket at the garderobe." zei hij, aangezien hij niet van plan was om de hele avond en wellicht nacht met zijn jas te slepen. Bij de garderobe stilstaand, haalde hij zijn belangrijke dingen uit zijn jaszakken om ze in zijn broekzakken te stoppen. Daarna trok hij zijn jas pas uit en overhandigde hem aan de persoon die over de garderobe ging. Hij kreeg er een nummertje voor terug die hij netjes opborg in zijn portemonnee. Nu konden ze eindelijk naar binnen. De muziek klonk steeds luider toen hij achter Jackson verder naar binnen liep. Zijn blik gleed de menigte rond. Er waren al flink wat mensen op de dansvloer los aan het gaan. Verder zag je overal groepjes en tweetallen staan. Hij zag genoeg knappe dames. Genoeg keuze voor Jackson, dus die zou er hoogstwaarschijnlijk vannacht ook weer een aan de haak slaan. Hij was benieuwd met wat voorn type hij vandaag weer zou weg gaan. Het was min of meer een gegeven dat Jackson niet alleen hier weg zou gaan. Dat gebeurde zelden. Hij werd niet voor niets door hun vrienden vrouwenverslinder genoemd.
"So, Jack, how long will it take this evening for you to get a girl?" vroeg hij, terwijl ze ondertussen hun weg vonden naar de bar. Tijdens het uitgaan, moest je bij binnenkomst wel als eerste een drankje doen, vond hij. Er waren gelukkig nog twee lege plekken. Zijn lichaam liet hij neerploffen op een van de lege plekken. Even keek hij naast zich. Er zat een beeldschone dame naast hem wie hij kort een vriendelijke glimlach schonk voor hij zich tot de barman wendde en om een whisky vroeg om de avond mee te beginnen.

Fifty shades of fucked-up