Search for posts by Rwina

Re: ORP - "La vida es una hermosa mentira y la muerte una dura verdad"

Ze was hier inderdaad uit zich zichzelf gekomen, al leek ze hem niet op een type dat het geld zo hard nodig had dat ze voor een baan zoals deze ging. Een slimme dame zoals zij zou met gemak een fatsoenlijke baan kunnen krijgen. Hij vertrouwde haar dan ook niet volledig, maar hij moest haar het voordeel van zijn twijfels geven. Al was het enkel om erachter te komen dat zijn twijfels inderdaad rechtvaardig waren, al ging hij daar niet van uit. Al zou het hem tegelijkertijd niet verbazen.
"A lap dance is the easiest way as no one will suspect you. You'll simply be doing your job and that's that. It's alright. You can show me what you got" glimlacht hij. Hij legt zijn hand in de hare. "I wouldn't dare to carry a package like that around all over the place. The first one, Oliver Hicks, will be here at ten sharp in the VIP section. The second one will be in a private room, with two girls, at ten fifteen. He prefers to remain anonymous, hence the ridiculous amount of money. Pick up the packages at my office, at 9:50 and 10:10. I'll have Cameron watching you in case anything bad happens. Business doing pleasure with you, sexy lady" glimlacht hij. Hij kijkt haar recht in zijn ogen aan. Er is iets aan haar dat hij niet goed kan plaatsen, het drijft hem nog net niet tot waanzin. Ze is anders dan de andere meiden. Hij heeft het gevoel dat hij haar ergens van kent, alsof ze elkaar al eerder hebben ontmoet. Hij is niet het type dat relaties aangaat of erop los gaat met verschillende meisjes. Hij kiest zijn bedpartners zorgvuldig, omdat hij veel waarde hechtte aan discretie. Daarom sliep hij nooit met de meisjes die hier werkten. Maar voor haar, zou hij zonder twijfel een uitzondering maken.

"Fine. You'll have it. But I'm not going to dance, strip, sleep with men or what so ever..." Ze zucht eventjes. Hij moest eens weten, maar een crimineel zoals hij gaf waarschijnlijk geen ene flikker om gevoel en emoties. Daarom bleef ze ook kalm. Ze leunt voorover en legt haar ellebogen op de tafel. Haar borsten vallen nog net niet uit de laag uitgesneden body die ze aanheeft.
Ze bijt even zacht op haar onderlip. Ze heeft geen idee wat ze nu moet doen, of zeggen. Haar spullen en telefoon zijn van haar afgenomen en buiten de outfit die ze nu aanheeft, heeft ze niets meer. Alles ligt thuis. Ze vraagt zich af of Aiden hier misschien iets mee te maken heeft. Ze heeft immers zijn borgtocht betaald met het geld dat ze heeft geleend. Zou Aiden voor deze man werken of had die er juist niets mee te maken?
"I still don't know your name, mister who-ever you are" zegt ze. "Are you going to tell me or do I have to come up with a nick name for you?" vraagt ze hem, ietwat brutaal. Ze glimlacht even, speels. Ze kon hier wel gaan zitten huilen of sip kijken, maar daar schoot ze toch niets mee op. Ze kon beter proberen om er het beste van te maken, voor zover dat kan als je bent ontvoerd door een stel criminelen, bij wie je een schuld had. Ze had kunnen weten dat dit geen goed idee was geweest, ook al had haar vriendin gezegd dat het best kon. Blijkbaar gingen ze goed met het personeel om, of haar vriendin vertelde haar niet alles.
"So, what's your name, pretty boy?" vraagt ze hem. Ze leunt weer naar achteren op de stoel.

Re: ORP - "La vida es una hermosa mentira y la muerte una dura verdad"

De manier waarop Nisha beweegt is sierlijk en elegant. Ze is het klassieke toonbeeld van een dame. Het is het type waar hij met gemak voor zou kunnen vallen, al helemaal vanwege haar koppigheid dat hem in haar aantrekt. Haar handen strijken de kreukels recht en hij bewondert haar terwijl ze zich naar de spiegel beweegt. Het speelse knipoogje, haar nonchalante gedrag. Ja, in een zekere zin maakte zij hem helemaal gek. Maar dat hoefde zij niet te weten en de rest van de wereld evenmin.
Hij loopt naar haar toe, gaat achter haar staan en haalt zijn wapen uit de zijkant van zijn broek. Zijn linkerhand legt hij op haar buik, zijn rechterhand waar hij het wapen mee vast houdt gebruikt hij om de loop van het pistool op haar huid te leggen. Het zal koud aanvoelen.
"I am in charge of the girls here. I guess you are a lucky one, if you stay alive, that is. You wouldn't be the first one" spreekt hij kalm. Zijn warme adem gaat langs haar nek, waar hij een zachte kus drukt. "So I need you to do me a favor" glimlacht hij.
"There are two packages. Small ones. I need them delivered tonight. You give them a lapdance, give them the package and when you are done, you will be paid four grand on top of your salary. The job never happened and will never be spoken about. It will be like it never happened" glimlacht hij vriendelijk. Hij stopt het wapen terug en houdt haar middel vast met beide handen. "You are beautiful, smart. You are unlike the others. You're something special. That is why I need you to do it. Take the deal, I know you can use the money". Hij laat haar los en zet een stap achteruit. Hij bekijkt zichzelf even in de spiegel.

Tot haar verbazing is het niet haar ex die binnen komt lopen, maar een voor haar onbekende jongeman. Hij ziet er sterk en krachtig uit, maar zijn uitstraling is gevaarlijk. De manier waarop hij spreekt is niet bepaald geruststellend, ook al beveelt hij dat ze los gemaakt word van haar boeien. Ze slaakt een opgeluchte zucht als haar handen weer vrij zijn en legt ze in elkaar. Haar haren zitten vast in een staart.
"I know" zegt ze kalm. "I don't know your name, but I just need to save three hundred dollars more and I'll be able to pay it all back" legt ze uit. Het heeft geen zin om in paniek te raken of in de stress. Ze heeft veel erger meegemaakt met haar ex, Aiden. Klootzak. Door hem zit ze nu ook nog eens in deze situatie. Ze draagt hoge hakken met een zware fake leren broek en een donkerblauwe body. Ze heeft geen bh aan en het is te merken dat ze het koud heeft. "I can give you the money I have. I'm sorry about the three hundred dollars. I am a kindergarten teacher but not working full time yet, as I only graduated, like, four months ago. I told your friends. I don't make big money, like you apparently do. What do you want? Should I be working for you? You want to torture and punish me? Go ahead, it won't be anything I'm not used to." Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan. De manier waarop Aiden haar mishandeld heeft, heeft haar hard gemaakt, al was dat inmiddels bijna een jaar geleden. Het enige dat haar positief en op de been hield, was sporten en haar werk met de kinderen. Ze kijkt met een nieuwsgierige blik naar de man voor haar, benieuwd wat hij met haar zal gaan doen.

Re: ORP - "La vida es una hermosa mentira y la muerte una dura verdad"

Hij trapt de sigaret uit op de grond. Hij doet zijn zwarte overhemd goed in zijn zwarte broek, gecombineerd met nette zwarte schoenen. Zijn kleding was zelden in een andere kleur. Een gouden Rolex prijkt om zijn pols en zijn riem is ook niet een van de goedkoopste merken. Zijn haren zitten netjes. Hij komt over als een welgestelde en nette man, wat goed van pas komt in zijn werk als advocaat dat hij overdag doet. in de nacht bevind hij zich echter in een hele andere wereld. Er lopen talloze meisjes in lingerie rond om hem heen, die zich klaar maken voor hun dienst. Hij is het wel gewend en hij doet er verder niks aan.
Even checkt hij zijn telefoon op berichtjes. Er zijn een aantal kleine bestellingen die terecht moeten komen bij hun klanten, maar een steegje of het openbaar is daarvoor geen goede plaats. Een dame zal dit moeten doen, op een sluwe wijze, tijdens het geven van een lapdance. Hij kijkt om zich heen. Hij heeft zich al een aantal keren afgevraagd wie geschikt zou zijn voor deze taak, die uiteraard een geld bonus met zich mee bracht. Hij vertrouwt immers geen enkel persoon. Dat heeft hij gemerkt in zijn werk als advocaat en in het dagelijkse leven. Niemand is te vertrouwen en de meesten zitten vol met leugens, smoesjes en bedrog. Dingen waar hij niet van gediend is.
Hij ziet Nisha langs lopen en loopt achter haar aan. Alsof het op een soort automatische piloot gaat, pakt hij haar pols vast en trekt hij haar naar zich toe. "Meekomen" commandeert hij haar. Hij trekt haar naar een aparte kleedkamer, die nog leeg is. Hij sluit de deur achter hun. "Jij krijgt een extra taak vanavond en als je die verpest maak ik je af" zegt hij kalm en harteloos. Hij kijkt haar recht in haar ogen aan.

Ze wist vanaf het moment dat ze naar deze groep mensen ging om geld te lenen, dat het geen slimme zet was geweest. Hoewel het haar werd geadviseerd door een vriendin die als stripper in de welbekende club Sunset werkte en haar ervan verzekerde dat het allemaal goed zal komen. Een club waar haar vriendinnen nooit kwamen omdat het er erg gevaarlijk was maar zij er wel eens kwam omdat die ene vriendin daar werkte.
Ze had geen andere keuze. Zoveel verdiende ze niet als kleuterjuf en ze werkte momenteel slechts op inval basis. En ze wilde een goede vriendin zijn, dus deed ze wat ze moest doen om haar vriend te helpen. Of nou ja. Het wás haar vriend. Toen hij eenmaal op vrije voeten was, was hij niet meer de man waar zij gevoelens voor had. De dag dat hij haar sloeg om een onbenullige reden, was de dag geweest dat ze hem nooit meer wilde zien. Hij achtervolgde haar nog steeds.
Het was een tijdje terug geweest en ze had het bedrag bijna bij elkaar. Ze wilde het gaan terug betalen de volgende maand.
Ze had net haar boodschappen in haar auto gezet toen er een busje naast haar stopte en twee mannen haar vastgrepen. Ze werd geblinddoekt en een sterke hand werd om haar mond gehouden. Er was geen tijd om te gillen en voor ze het wist geraakte ze bewusteloos. Ze was wakker geworden in een kille kamer, waar ze enkele uren had gezeten. Ze had geprobeerd zich los te maken van de boeien om haar polsen die aan elkaar vast zaten achter haar rug. Tevergeefs. Ze werd uit de kamer gehaald door een lange, brede en gespierde man. Kaal en met een zware stem. "De baas komt er zo aan. Zitten blijven of je bent dood" dreigt hij, als hij haar ruw op de leren stoel duwt. Hij heeft een wapen in zijn handen. Ze besluit niets te zeggen. Ze weet niet wat er gaat gebeuren. Gaan ze haar vermoorden? Was het haar ex? Ze houdt zich groot. Achter haar hoort ze de deur open gaan.

ORP - "La vida es una hermosa mentira y la muerte una dura verdad"

Het leven is een mooie leugen en de dood de harde waarheid

Vienna Cavaraz & Rafaël Maguentoz

Re: ORPG] You cannot lose your humanity to fear...

"There is your answer" riep hij toen de hel los brak. Hij trekt haar een deuropening in en houdt haar dicht tegen zich aan. De hele stad leek te trillen en de chaos vulde de straten met puin. Hij wist dat ze er niet zoveel van begreep maar tegelijkertijd kon hij haar niks uitleggen. Of in ieder geval niet zoveel. Omdat hij het zelf ook nog steeds moet uitvinden - nog niet af

Re: ORPG] You cannot lose your humanity to fear...

Haar hele leven is ze in een beschermde omgeving opgevoed en groot geworden volgens de normen en waarden van het Koningshuis. Ze is precies geworden zoals haar ouders dat van haar wensten. Een jongedame, welgemanierd en met respect. Van de kalme manier waarop zij spreekt tot aan de manier waarop zij met anderen omgaat. Hoewel haar ouders moeilijk om konden gaan met haar eigenwijsheid en koppigheid, namen ze deze eigenschappen van hun lieftallige dochter maar voor lief. Zo veilig als haar omgeving was geweest, was dat nu niet meer. Allang niet meer. Het is een geluk dat Julian bij haar is. Zonder hem was zij hoogstwaarschijnlijk nergens.
"I know, but it feels like something is about to happen" antwoord ze. "If not now, then when?" vraagt ze hem. Ze stopt met lopen en gaat dicht bij hem staan. De mensen zouden niet weten wie zij was, omdat de koning haar verschijning ten strengste geheim had gehouden. Haar vader heeft altijd alles gedaan om haar te beschermen. "And we need to get away from this place. This place seems like it is no good..." zegt ze zacht, terwijl ze haar hand op zijn borstkas plaatst. Hij is een kop groter dan haar, dus kijkt ze ietwat omhoog, om hem recht in zijn ogen aan te kijken.

Tegenwoordig was het een kwestie van de ene trein in en de andere weer uit, met het doel om te overleven. Bovendien was Raisa zijn verantwoordelijkheid en moest hij koste wat kost, haar leven beschermen. Moest er een situatie komen waarbij hij haar leven voor haar zou moeten geven, dan zou hij dat zonder twijfel doen. "No, not of us, believe me" zegt hij kalm. De mensen waren bang voor de echte monsters, vreesden voor hun levens en dat van hun kinderen. "Ssssh, nobody needs to know we were locked up. It's our secret" lacht hij. Hij loopt met een stevige pas door en stopt even als hij voor twee verschillende steegjes komt. Hij moet even nadenken welke de juiste is en loopt vervolgens door. De man waar hij mee heeft afgesproken is er al en heeft de beloofde goederen in een uitstekende staat bij zich. Hij vraagt zich even af hoelang deze man al hier is.
"A business doing pleasure with you, sir" bedankt hij de man. Hij neemt het zwaard aan en stopt deze in zijn holster. Zijn vorige zwaard is bij de laatste aanval gesneuveld. Hij pakt Raisa's hand en trekt haar mee, de steeg uit, in de hoop dat niemand hen heeft gezien. "We need to be at the gate as soon as possible" besluit hij.

Re: ORPG] You cannot lose your humanity to fear...

LOVE YOU

Re: ORPG| The moon is my sun, the night is my day. Blood is my life, and you are my prey.

"Ik zal er zijn" belooft hij haar. Hij kijkt haar aan, recht in haar ogen maar zijn gedachten zijn ergens anders. Het is een feit dat er iets aan de hand is in Stowe, in deze koude nacht die zich niet veel later bewees aangezien het begon te regenen. Het was nu aan de gang. Hij zucht even en kijkt van haar weg. "Laten we maar gauw naar huis gaan," bevestigt hij, alsof er niets aan de hand is en alles in deze wereld koek en ei is. Hij pakt haar hand vast en loopt met haar mee naar huis. Hij laat zich door haar leiden naar de badkamer. Hij legt zijn jas nog snel in de hal. 
Hij lacht om haar en trekt zijn trui uit, waarna zijn schoenen en broek volgen. Uiteindelijk ontdoet hij zich ook van zijn ondergoed. Ze zal zien hoe opgewonden hij is. Hij stapt de douche in en draait de kraan open. Het warme water glijdt al gauw over zijn lichaam en hij wacht tot Heloisa bij hem is. Als ze er eenmaal is legt hij zijn handen op haar heupen. Er moest een manier zijn om ervoor te zorgen dat ze zou stoppen met haar werk. Iets in hem schreeuwde dat het werk niet veilig voor haar was, dat er iets ging gebeuren. Er was immers een oorlog op komst, tussen weerwolven en vampiers. Hoewel ze met elkaar hebben afgesproken elkaar geen pijn te doen, hoeft er maar een klein ding verkeerd te gaan of die afspraak is over. Daarom waren wezens zoals zij erg op hun hoede en vooral met zichzelf bezig. Niemand wilde de oorzaak zijn van een oorlog. Bij de vampieren was er sprake van een evolutie. Ze ontwikkelden zich steeds beter en sneller, met name de eeuwenoude vampiers zoals hij. Er was een groep jonge vampieren die het daar niet mee eens was en deze vampieren probeerde uit te roeien. 
Zijn handen strelen over haar middel, haar onderbuik en vervolgens langs haar heupen. Hij brengt zijn gezicht dicht bij het hare en kust haar lippen zacht terwijl het warme water hen opwarmt van de kou. Hij verliest zichzelf met zijn hele hart aan haar, vergeet even alle spanningen. Hij tilt haar op, haar benen schrijlings langs hem. Hij wilt haar.

Tevreden neemt ze het geld aan. Dit was makkelijk verdienen en het was het meest simpele werk ooit. Ze stopte het in haar handtas, die ze met zich mee nam. Ze had geen jas aangetrokken, waar ze inmiddels spijt van heeft gekregen.
Ze had met haar ogen gerold waarna ze ietwat ongemakkelijk op de motor was gestapt. Haar jurkje was een beetje omhoog gekropen en het was behoorlijk koud voor een dag zoals vandaag. Het was immers de hele dag zonnig geweest. Ze vond het maar vreemd. Ze had haar handen om zijn sterke middel gelegd. Natuurlijk moest hij weer een hele omweg nemen terwijl het letterlijk een paar straten verder was. Ze zet haar helm tegelijkertijd af met hem en stapt af. "Breng me niet op ideeën" plaagt ze hem.
Ze lacht om zijn grijns. Er was iets aan hem dat haar zo goed deed voelen. Ze stonden onder het afdak bij de voordeur van haar huis. Waarschijnlijk was er niemand thuis. Het begint te onweren en al gauw volgt de eerste donderslag. Haar hartslag slaat sneller bij zijn plagende woorden. Ze kijkt naar hem op aangezien hij iets langer is dan zij. "Sleep is for the weak.." lacht ze. Ze legt haar hand op zijn borstkas en geeft hem een zacht, plagerig duwtje.

Re: ORPG| The moon is my sun, the night is my day. Blood is my life, and you are my prey.

Hij houdt van de natuur.  Wanneer hij de geluiden van de dieren hoort, het ritmische getik van de waterdruppels en de wind langs de bladeren van de bomen raast, ontspant hij. Voor even lijkt de hele wereld en alle problemen die deze heeft, niet te bestaan. Voor even is alles vergeten en is er niets meer belangrijk. Dan is het moment van hem, van niemand anders. Hij is het niet vergeten, dat er vanavond een vreemde bezoeker in zijn huis te vinden was. Hij wist maar al te goed dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn aleer hij erachter zou komen wie. En nog meer dan dat, wat deze persoon dan precies van hem wilde. De laatste tijd gebeurden er steeds meer supernatural dingen in Stowe. Hij wist dat, Joel wist dat en beiden probeerden ze alles binnen perken te houden. Alles leefde momenteel in vrede naast elkaar en nu was er een groep die daar verandering in wilde brengen omdat zij zichzelf als superieur beschouwden.
"Verstandig, want beloftes maken schuld, liefste" had hij geantwoord, waarna hij haar op haar voorhoofd had gekust. Een kus op het voorhoofd zei meer dan de simpele woorden 'ik hou van jou'. Het is een intens gebaar als blijk van liefde en respect. Hij had zacht om haar gelachen. Hij kan alleen maar hopen dat er ooit een dag komt dat ze hem er om zal vragen of dat deze dag ver weg blijft: zo lang er maar niets gebeurd waardoor zij de dood bijna zal vinden en hij wel zal moeten omdat hij haar niet kan verliezen. In alle eeuwen dat hij heeft geleefd, is de liefde die hij voor haar voelt, een gevoel die hij nog nooit eerder heeft ervaren. En er is nog niets in zijn leven geweest, die dat gevoel heeft te weten evenaren. Nog niets.
"Ja, ik kom morgen naar jou toe" bevestigt hij. Hij legt zijn hand op haar onderrug. Hoewel hij haar had ontmoet in de nachtclub en tot over zijn oren verliefd geraakte op haar prachtige verschijning die hem vele dollars had gekost, vond hij het maar niets dat ze voor vreemde mannen danste. Hij heeft er echter nooit iets van gezegd, omdat hij in vrijheid gelooft. Het is haar baan, haar ding en niet zijn keuze of beslissing. Bovendien zijn ze niet eens getrouwd, dus haar commanderen in dit soort dingen is naar zijn mening ongepast. Tot het moment dat zij zelf er mee zou stoppen, zou hij iedere kans aanpakken om te voorkomen dat ze nog een dagje ging werken.  Hij trekt haar naar zich toe en drukt zijn lippen zacht op die van haar. Een onheilspellend gevoel bejaagt hem, alsof dit de laatste keer is dat hij haar kussen zal.

Ze lacht en schudt haar hoofd.
Niet te geloven wat deze man met haar doet. De woorden waren eruit voordat ze er erg in had. "Er is maar een manier om er achter te komen, niet?" daagt ze hem uit. Misschien ging ze iets te ver. Maar ze kon het niet laten. Knap, een goede baan, ze kan goed met hem praten. Misschien was het de wijn waar ze telkens kleine slokjes van nam. Voordat ze het wist was het glas al bijna leeg. De wijn was lekker, zoet en streelde haar tong. Joel had zeker weten een goede smaak voor the finer things in life. Het maakte haar nieuwsgierig naar hoe hij de rest van zijn dagen doorbracht. Ze heeft zichzelf al vaker betrapt op fantasieën over Joel. Ze ontkende haar gevoelens en deed haar best om deze voor zich te houden, al lijkt dat vandaag niet helemaal soepel te gaan.
"Tachtig dollar" antwoord ze nonchalant. Verstandig als ze is, gaat ze niet tegen hem in maar pakt ze nonchalant haar tas. Ze is dit gedrag gewend van Joel, die altijd de held probeert uit te hangen. Waarom hij haar deze keer wel wilt weg brengen weet ze ook niet, aangezien ze vaker lopend is gekomen. Ze neemt een motorhelm aan en houdt deze in haar andere hand. Ze zet een stap dichterbij hem. "En je weet dat je overdrijft he? Voor die honderdvijftig meter..."

Re: O | To the moon and back.

"I wish I could. Old habits die hard, kid" plaagt hij haar, aangezien ze veel jonger is dan hem. Hij kijkt met een frons op zijn gezicht uit het raam. Hij herkent de gezichten uit duizenden: Nathaniel met Ciara. De afdelingen op de begane grond waren leeg dus hij verwachtte geen problemen wanneer zij naar binnen zouden komen. Hij bekijkt haar als ze haar tanktop recht trekt. Ze heeft prachtige borsten, een perfect figuur. Hij werd er even stil van. In zijn blik was te zien dat hij even van de wereld af leek te zijn, verbaasd door haar schoonheid.
De harde klanken van schuivend meubilair bracht hem terug naar deze wereld. "Nate and Ciara.. They found us" concludeert hij. Hij spreekt kalm, met een beheerste stem. De adrenaline raast echter door zijn lichaam. Hij loopt naar Yulia toe en legt zijn hand onder haar kin, waarna hij voorzichtig haar gezicht ietwat optilt. "You're so beautiful" zegt hij kalm. Hij glimlacht en laat haar gezicht weer los. Hij kan niet meer leven. Hij vraagt zich af wat hij waard is als hij haar ook verliest, na al dat hij al kwijt is geraakt. Hij zou van de wereld verwijderd raken als hij haar kwijt zou raken. Omdat zij zijn bestaan, zijn wereld is. Zijn vrede en tegelijkertijd zijn pijn. Hij kan geen stempel op hun relatie drukken. Hij weet alleen dat hij iedere dag nu ook voor haar leeft.
Hij draait zich om en loopt naar de tassen. Hij neemt een wapen uit en loopt ermee naar de trap. "This way!" roept hij naar beneden, in de hoop dat Nathaniel hem hoort en er beneden verder niks meer is. Hij wacht ietwat ongeduldig totdat hij Ciara de trap op ziet lopen met Nathaniel achter haar aan. Ze zien er beiden ongedeerd uit en dat is een positief iets. Bijna te mooi om waar te zijn.

Die nacht was het alsof zij en Nathaniel de enigen op de wereld waren geweest. Hij was de eerste man sinds een lange tijd voor wie zij zich openstelde. Zij wees altijd iedere man af, zoals ze ook Sean heeft afgewezen toen hij haar vertelde dat hij gevoelens voor haar had en het leven met haar wilde delen. Ze voelde zich niet aangetrokken tot Sean en zag zijn visie op de wereld al helemaal niet zitten. Sean betaste haar tegen haar zin in en behandelde haar als oud vuil. Hij wilde haar dwingen en zij ging daar tegen in. Al had hij vaak genoeg duidelijk gemaakt dat ze altijd naar hem mocht komen, om zich aan hem over te geven. Dat hij goed voor haar zou zijn en dat soort bla-bla. Ze vond hem maar een engerd, zeker met het gestoorde idee dat hij in zijn hoofd had om een zogenaamde perfecte wereld te creëren.
Hoewel de tijden niet de beste waren die deze aardbol, kon ze enigszins genieten van het uitzicht op de prachtige bossen die langs hen voorbij raasden aangezien Nathaniel op volle snelheid reed. Ze luistert op bijna automatische piloot naar Nathaniel als hij haar commandeert uit de auto te stappen en blijft dicht bij hem.
Ze was nog steeds bang, zeker nu ze geen wapens of iets dergelijks hadden waar ze zichzelf mee konden verdedigen. Het was nog maar de vraag of Maximiliano en Yulia het hadden gered en zelfs als ze het gered zouden hebben was het nog de vraag of ze hebben overleefd wat er ook in het gebouw aanwezig was. Ze loopt achter hem aan naar binnen en hoort de stem van Maximiliano roepen bovenaan de trap. Ze loopt er naar toe. Het duurt niet lang voordat ze voor Maximiliano staat en Yulia op een afstandje ziet.