Search for posts by Crystal

Re: ORPG | It's not like in the movies. It's better, because it's real.

Alsof de maandochtend niet al erg genoeg was, kwam daar ook nog eens bovenop dat er rondjes gerend moesten worden. Die twee dingen zorgden voor een verschrikkelijke combinatie. Het was absoluut geen fijne start van een nieuwe week. En het erge was dat elke week zo begon. Het was dat Nilamée geen andere keuze had dan elke week op komen dagen. Ze kon moeilijk elke week op de maandagochtend gewoon niet komen opdagen bij dit uur. Iedere week moest ze zichzelf weer over haar tegenzin heen zetten. Het enige wat haar troostte, was dat haar beste vriendin ook mee rende elke maandagochtend. Het rennen bleef verschrikkelijk, maar het was tenminste een stuk gezelliger om met Lena te rennen. In haar eentje zou ze zich doodergeren en vanbinnen vloeken.
Een knikje volgde van haar kant op de woorden van haar beste vriendin. Ze begreep helemaal waar Lena vandaan kwam met dat ze geen zin had. Hetzelfde gold voor Nilamée. Zij had hier ook echt geen zin in. Maar goed, ze moesten wel. Er was ook niet echt een makkelijke manier om onder dit rennen uit te komen. "Ik ook niet..." – "Alsof maandag niet al erg genoeg is." mompelde ze en gooide ondertussen haar hoofd naar voren. Met haar vingers begon ze haar bruine lokken bij elkaar te duwen. Wanneer ze alle lokken bij elkaar had, wikkelde ze het elastiekje van haar pols om haar lokken heen. De hoge, strakke staart trok ze bij het elastiekje nog eens aan toen ze haar hoofd alweer recht hield. Haar blik gleed even de kleedruimte rond. Deze mensen zag ze elke dag, maar toch zat er op Lena geen een persoon tussen met wie ze het kon vinden. De enige personen waar ze eigenlijk bevriend mee was, waren Lena en Josh. Ze had niet echt meer vrienden dan hun tweetjes. Ze bracht eigenlijk alleen tijd met hun twee door en anders met haar gezin. Zelf was ze van mening dat ze ook niet meer mensen dan hun nodig had. Aan hun leek ze genoeg te hebben.
Onopvallend rolde ze haar ogen toen ze de stem van Genevieve hoorde. Ze kon haar niet uitstaan. Niet meer in elk geval. Vroeger waren ze beste vriendinnen geweest, maar daar was nu niets meer van te merken. De meiden gaven elkaar alleen vieze blikken en de woorden die ze uitwisselden waren niet bepaald vriendelijk. Even grijnsde ze toen ze Lena iets tegen haar nichtje zei wat bij Genevieve niet goed zou vallen. Het volgende moment werd Nilamée bij haar hand meegetrokken naar buiten om vervolgens de atletiekbaan te betreden. Ze voegde zich bij de groep aan om naar de docent te luisteren. Bij het horen dat ze vijf rondjes om het grote veld heen moesten rennen, rolde een diepe zucht van haar lippen. Het veld was niet klein, dus vijf rondjes waren behoorlijk grote rondjes. Kort schudde ze haar hoofd toen haar beste vriendin wat woorden uitwisselde met de docent. "Ja, dat is het zeker. Subway klinkt inderdaad veel beter, maar dan moeten we volgende week waarschijnlijk het dubbel aantal rondjes rennen." zei ze, lachend. Met tegenzin begon ze ook harder te rennen op het tempo van Lena. Ze waren nog niet eens op de helft van hun eerste rondje en Nilamée had het alweer gehad.
Vanachteren klonk het alsof iemand begroetend riep, maar ze keek er niet naar om aangezien ze niet dacht dat het voor haar bedoeld was. Opeens klonk de begroeting nu naast zich. "Met mij?"" vroeg ze verrast toen hij vroeg of hij met haar kon praten. Ze stopte met rennen, hoewel het riskant was. Als de docent het zag, zou ze zo mooi nog een rondje extra moeten rennen. Ze keek Peter vragend aan. Hij sprak nooit met haar, dus waarom wilde hij nu met haar praten?



De brief die zaterdagochtend op zijn deurmat had gelegen, was een brief die hem het hele weekend bezig had gehouden. Josh had zoveel vraagtekens gehad over de brief. Zijn goede vriendin, Nilamée had in de brief openhartig haar gevoelens voor hem verklaard. Het had hem verrast, want dat had hij absoluut niet zien aankomen. Het was hem ook nooit opgevallen dat zij mogelijk anders naar hem keek dan hij naar haar. Hij was tot een half jaar geleden zelfs twee jaar samen geweest met haar oudere zus. Hij vond het gewoon een beetje gek dat die brief op zijn deurmat had gelegen. Hij vroeg zich af wat er in Nilamée omging toen ze het verstuurde. Wilde ze dat hij op de hoogte was van haar gevoelens voor hem? Of wilde ze weten of hij hetzelfde voelde voor haar? Helaas moest hij haar dan teleurstellen, want hij had geen gevoelens voor haar. Hij hield van haar op een vriendschappelijke manier en niet op een romantische manier. Vandaag ging hij haar eindelijk aanspreken. Hij wilde haar de vragen stellen die vastzaten in zijn hoofd. Hij hoopte door haar aan te spreken de antwoorden te krijgen die hij zocht.
Met de brief in zijn rechterhand geklemd, betrad hij het schoolterrein. Hij zou meteen op zoek gaan naar Nilamée om met haar te kunnen praten. Normaal kwam hij niet graag onnodig te laat in de les, maar dit keer interesseerde het hem niet. Hij wist dat als hij nu niet met haar ging praten, dat hij nog langer met al die vragen zou zitten. Als hij nu de les in zou stappen, dan zou hij ook totaal geen concentratie hebben. Hij deed niets anders dan denken aan de brief die hij nu in zijn rechterhand vasthield. Het bracht hem gewoon veel verwarring. Dat ze gevoelens voor hem had, kon gebeuren, maar hij hoopte dat dit niet hun vriendschap zou beïnvloeden. Niet nu ze net een half jaartje weer zo goed bevriend waren als eerst. Toen hij met haar zus had gehad, hadden ze Nilamée vaak meegevraagd overal heen. Maar het was toch anders en dat merkte hij nu zelf ook. Nu was de vriendschap weer zoals vanouds. Hij wilde niet dat de brief en haar gevoelens hun band zou veranderen of zou opbreken.
Nadat hij om het schoolgebouw heen was gelopen, kwam hij bij het sportgedeelte van de school terecht. Hier hadden ze een atletiekbaan en velden voor de verschillende sporten die werden beoefend op de school. Hij wist dat zijn beste vriendin elke maandagochtend gymnastiek had. En zolang het mooi weer was buiten betekende dat ze buiten rondjes moesten rennen. Naarmate hij dichterbij de atletiekbaan kwam, leek hij de brunette al te spotten. Zoals gewoonlijk was ze met Lena, maar verrassend genoeg stond er ook nog een andere jongen bij. Die jongen herkende hij als Peter, maar wat deed hij in godsnaam bij de twee meiden? Het was niet alsof die drie met elkaar spraken, anders had hij dat wel geweten. Van wat hij wist, was dat Nilamée Peter kende van vroeger, maar dat ze niet met elkaar spraken. Daarom vroeg Josh zich ook meteen af waar dat gesprek over ging. Bedenkelijk keek hij enkele seconden naar het drietal, maar besloot eropaf te stappen. Hij moest zijn beste vriendin nu spreken over de brief. Eigenlijk ging hij er ook vanuit dat wat ze ook aan het bespreken waren, dat het vast niet heel belangrijk zou zijn. Terwijl hij zijn voetstappen voortzette richting de twee meiden en Peter verzamelde hij moed. Het was niet zomaar iets wat hij met haar moest bespreken, maar het moest wel besproken worden.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | The conversation between your fingers and someone else's skin. This is the most important discussion you can ever have.

Waar Shayanna met cheerleaden altijd het meeste naar uitkeek, waren de kampioenschappen die om de tijd onder de scholen werden gehouden. De trainingen waren intens en leuk, maar als het alleen bij trainen was gebleven, zou ze het waarschijnlijk niet plezierig genoeg hebben gevonden. Bij de kampioenschappen en wedestrijden kon ze tenminste, samen met de meiden, haar vele trainen in werking zetten. De trainingen waren dus niet voor niets. Het team moest uit meiden bestaan die potentie hadden en de motivatie hadden om te winnen. Niet iedereen hoefde het even leuk te vinden en er constant enthousiast over te zijn, maar ze moesten stuk voor stuk wel genoeg gemotiveerd zijn om een steentje bij te willen dragen aan het team. Cheerleaden was immers een teamsport. De routines werden tenslotte samengedaan evenals de lifts en bij de lifts was het al helemaal belangrijk dat iedereen elkaar kon vertrouwen. Er werd verwacht dat iedereen elke training, maar vooral elke wedstrijd 100% gaf zodat ze als team een goede prestatie konden neerzetten. Goede prestaties werden beloond met trofeeën, maar vooral met voldoening. Het voelde goed om een goede prestatie neer te zetten, ongeacht of er een prijs aan vast zat of niet. Ze wilde zelf natuurlijk voor de eerste plaats gaan, maar ze nam genoegen met een tweede, derde en zelfs vierde plaats als ze het goed hadden gedaan. Dan konden ze als team toch trots zijn, want uiteindelijk draaide toch niet alles om winnen.
De hand van de knappe jongeman omvatte de hare. Voor hem zou ze zeker willen gaan. Totaal haar type. Voor zo'n jongen zou ze het zelfs over hebben om een hoop uit de kast te halen. Haar wenkbrauw schoot omhoog toen ze hem zichzelf hoorde voorstellen als coach Davies. Betekende dit dat Chloe dan toch gelijk had? "Nou, om eerlijk te zijn lijk je daar niet te oud voor." zei ze en niet enkel om zijn leeftijd te flateren, want ze meende het oprecht. Hij zag er veel te jong uit om een coach te zijn. Haar hand werd losgelaten en voor ze nog iets anders kon zeggen, kwamen de andere meiden al aan waardoor de nieuwe coach duidelijk zijn aandacht op de groep vestigde. Terwijl hun nieuwe coach aan het woord was, luisterde ze aandachtig naar wat hij precies aan het vertellen was. Dromerig keek ze naar hem. Naar hem kijken vond ze absoluut niet erg. Zo was het ook niet erg om te luisteren, want bij hun andere coach was het al vaak genoeg gebeurd dat ze afhaakte met luisteren. Ze raakte snel afgeleid, al helemaal omdat er knappe jongens naast hun aan het trainen waren. Echter had ze nu een knappe jongeman om van dichtbij te kunnen bekijken.
Een grijns scheen op haar mondhoeken toen Ruby hem de vraag stelde hoe oud hij was. Dit was een vraag die Shayanna anders zelf wel had gesteld. Zijn antwoord beviel haar wel. Hij was ouder, maar niet te oud. Nu ze zijn leeftijd wist, zou ze ondanks dat ze nog minderjarig was, toch een poging doen bij hem. In elk geval zou ze hem uitlokken en kijken hoe hij erop zou reageren. "Dit wordt nog leuk." mompelde ze zachtjes tegen de meiden. De vraag van Ruby was niets vergeleken met wat zij hem nu wilde gaan vragen. "Ik heb wel een vraagje." begon ze om zijn blik naar haar toe te trekken. "Heb je een vriendin?" vroeg ze hem maar meteen. Voor de meiden was het geen schokkende vraag dat zij zoiets vroeg aan een docent. Wellicht dat Luka daar wel iets van zou schrikken, maar ja. Hij gaf hun de mogelijkheden om vragen te stellen en dat deed ze dus.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | He smiled in a way that made me want to kiss him right on the spot. Or the lips. Whichever is closer.

Sophie
Witte sneeuw bedekte de straten, gebouwen en zelfs de stilstaande auto's die in de straten van Londen stonden geparkeerd. De winter in Engeland was weer aangebroken en dat was te merken aan de koude temperaturen en het vroeg donker worden van de lucht. Persoonlijk was Sophie dol op de winter. De winterperiode vond ze immers een knusse periode. De sneeuw was dan wel koud, maar de sneeuw en de feestdagen van de winter toch een warme sfeer waar ze dol op was. De blondine had vanaf kleins af aan de winter al heerlijk gevonden. Als familiepersoon vond ze het extra fijn om de feestdagen met geliefden door te brengen. Zelf had ze ook geen begrip voor mensen die op deze wereld rondliepen die een hekel hadden aan de winter en de feestdagen. Ze kon het niet begrijpen. Oké, nu kon ze begrijpen dat mensen een hekel hadden aan de kou, maar hoe kon je niet van de feestdagen houden? De feestdagen waren naar haar mening absoluut een van de mooiste dagen van het jaar. Het waren dagen vol liefde en geluk. Zelf was ze ook al weer aan het aftellen tot kerstmis dit jaar zou aanbreken.
De onderkant van haar zwarte Louboutins zakten weg in de krakende sneeuw, terwijl ze naast haar vriend haar voetstappen voortzette. Ze hadden een dubbeldate met een oude bekende van Sophie. Haar beste vriendin van school had contact opgezocht dat ze terug was in de stad. Ze was een paar jaar geleden weggegaan voor haar studie en toen waren ze langzaamaan contact verloren. Het had haar dan ook verbaasd dat Eleanor contact met haar had opgezocht, maar ze had het ontzettend leuk gevonden. Eindelijk konden ze het contact weer oppakken. Ze vond het namelijk jammer en zonde dat ze niet echt contact meer hadden gehad op het feliciteren en het liken van Facebook updates na. Ze was enthousiast om haar oude beste vriendin weer terug te zien en eindelijk met haar te kunnen bijkletsen. Sophie was benieuwd naar wat Elle de afgelopen jaren had uitgespookt en had meegemaakt. En stiekem was ze ook benieuwd naar haar vriend, want ze was hier niet alleen.
"Shall we wait outside for them? Or go inside?" hoorde ze Daniel vragen naarmate ze dichterbij het restaurant kwamen. "It's cold outside. We can wait inside." gaf ze antwoord, aangezien ze liever niet in de kou zou gaan staan wachten. Wanneer ze gearriveerd waren, opende Daniel de deur voor haar. Binnen trok ze haar jas uit om die te overhandigen aan de persoon die over de garderobe ging. Voor ze achter haar vriend aan liep, streek ze haar zwarte jurkje glad. Ondanks het koude weer van buiten had ze toch gekozen voor een jurkje met daaronder een panty en haar zwarte Louboutins. Het was een chic restaurant en een jurkje was wel zo toepasselijk. Natuurlijk had ze ook voor een net topje kunnen kiezen met bijvoorbeeld een nette broek, maar ze dat had niet haar voorkeur gehad.
De reservering stond op Daniels naam, die hij door had gegeven aan de serveerster die hen nu naar de tafel begeleidde waar zij op de twee anderen zouden wachten. Het was een tafeltje bij het raam met een prachtig uitzicht op de straat. Nadat Daniel de stoel voor haar naar achteren had geschoven, nam ze langzaam plaats en werd de stoel weer naar voren geschoven. Ergens had ze lichte zenuwen om Eleanor weer te zien. Er waren enkele jaren overheen gegaan en het kon net zo goed zijn dat de twee zodanig waren veranderd dat het niet meer klikte. Echter hoopte ze dat de klik tussen ze nog zoals vanouds was.

Fifty shades of fucked-up

Re: <3 Know what you wish for

Adeline
Op het moment dat Joshua een beetje moeite had met het uitrekken van haar jurkje moest ze lichtjes grijnzen tegen zijn lippen aan. Het lukte hem daarna al snel om hem over haar hoofd heen te krijgen, waarbij ze had geholpen door met haar lichaam mee te bewegen om het hem niet moeilijk te maken. Adeline liet haar handen een tijdje rusten in zijn nek, terwijl ze hem vol lust zoende. Ze kon nooit genoeg krijgen van Joshua. Niet van zijn aanwezigheid, zijn lichaam en stem. Ze kon nooit genoeg krijgen van alles van Joshua. Ze was dol op hem en had dan ook niet het idee dat ze ooit op hem uitgekeken zou raken.
Breeduit grijnzend keek ze hem aan toen hij de kus onderbrak om haar te zeggen hoe sexy ze was. "Well, I can say the same about you." fluisterde ze met een ondeugende blik terug. Ze voelde zijn handen bij haar rug om haar beha los te maken en haar ervan te bevrijden. Ze kwam van zijn schoot af om met haar beide voeten op de grond te staan. Met haar bovenlichaam leunde ze naar voren om op een redelijk snel tempo de broek van Joshua van hem te ontdoen. Zijn joggingbroek gooide ze ergens naar achteren toe. Ze hoorde hem niet eens meer neervallen, want ondertussen stortte ze zich weer op haar vriend. Ze duwde hem bij zijn schouders ietsjes opzij om hem liggend op de bank te krijgen. Ze ging min of meer op hem liggen en haar lippen drukte ze op de zijne en haar handen gleden naar zijn boxer toe. In eerste instantie speelde ze met de rand van zijn boxer voordat haar vingers onder de rand door glipten. Ze raakte door al zijn aanrakingen ook steeds meer opgewonden. Met haar vingers kon ze betasten dat hij al opgewonden was, wat een goed teken was.

Fifty shades of fucked-up

ORPG | He smiled in a way that made me want to kiss him right on the spot. Or the lips. Whichever is closer.

Fifty shades of fucked-up

Re: O ♥ Could you find a way to let me down slowly?

Fifty shades of fucked-up

Re: <3 Know what you wish for

Adeline
"Misschien een idee om het Koreaanse schrift te gaan leren?" stelde ze aan hem voor. Zelf beschikte ze over twee talen, zowel in schrift als spreken. Omdat ze op vierjarige leeftijd naar Nederland was verhuisd, had ze op school de Nederlandse taal geleerd, maar thuis sprak ze nog altijd Amerikaans-Engels vanwege haar ouders. Thuis was ze ook altijd Amerikaans-Engels blijven spreken en schrijven, terwijl ze buiten de deur dat in het Nederlands deed. Hierdoor beheerste ze beide talen uitstekend. Vooral haar geboortetaal vond ze fijn om goed te kunnen beheersen, omdat het een taal was die over het algemeen veel mensen op de wereld spraken dus kon ze makkelijk communiceren in het buitenland.
Even keek ze op toen Joshua begon over de achtergrond van haar telefoon. Het was een foto van een artiest waar ze al jaren fan van was. Ze had eigenlijk nooit de moeite genomen om hem te veranderen. Ze had er weleens aan gedacht om het te veranderen, maar ze had het nog steeds niet gedaan. "Nou, ik wil hem al een tijdje veranderen naar een foto van ons tweeën, maar ik ben het vergeten te doen." zei ze, omdat ze daadwerkelijk een leuke foto van hem en haar als achtergrond zou willen hebben zodat ze ook hem elke keer kon zien bij het bekijken van haar telefoon. Ze moest lachen toen hij haar telefoon naast zijn hoofd hield zodat ze de twee kon vergelijken. "Hmm." mompelde ze, uiteraard plagend. "Ja, je hebt gelijk. Je bent toch wel knapper dan hem." gaf ze grijnzend toe. Even rolde een zucht over haar lippen toen hij meedeelde dat het nog drie kwartier zou duren voordat het eten er zou zijn. "Dat duurt nog wel eventjes." murmelde ze, maar lang dacht ze er niet over na omdat ze zijn hand bij haar kaak voelde. Genietend sloot ze haar ogen. Zijn aanrakingen voelden fijn. Gepassioneerd begon ze hem terug te kussen. Met haar lichaam kwam ze ondertussen iet wat overeind, maar haar lippen haalde ze niet van de zijne af. Voorzichtig ging ze schrijlings op zijn schoot zitten. Een van haar handen legde ze op zijn wang neer en de ander gleed naar zijn nek om omhoog te kruipen, naar zijn haar. Ze hadden vijvenveertig minuten. Genoeg tijd om de liefde te bedrijven voor het eten zou arriveren. Haar lippen trok ze terug om vervolgens kusjes te drukken vanaf zijn kaaklijn, naar zijn nek. Met haar handen gleed ze naar de onderkant van zijn shirt om hem uit te trekken. Het shirt gooide ze op de rand van de bank. Nu begon ze kusjes te drukken op zijn borstkas. Uiteindelijk zochten haar lippen een weg terug naar zijn lippen om hem passievol te kussen.

Fifty shades of fucked-up

Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.

Terwijl Sophie haar blik even snel door de ruimte heen liet glijden schoot er opeens bij haar te binnen dat ze Eleanor nergens meer gezien had. Waar was haar vriendin? Was ze veilig ontkomen? Ze ging ervan uit dat Eleanor er tussenuit was geglipt en veilig naar huis was gekeerd. Wellicht dat ze later nog langs Eleanor zou gaan om haar te zien of ze zou gewoon strakjes een berichtje sturen. Ze hoopte Emma's telefoonnummer ook nog ergens in haar telefoon te hebben staan, want ook haar zou ze later nog willen berichten om te vragen of ze veilig thuis was gekomen en hoe het met haar ging. Ze verwachtte van beide dat ze veilig waren. Emma had ze immers zien vertrekken en van Eleanor wist ze dat ze een heks was en als het erop aankwam, kon zij zichzelf verdedigen dus zij moest ook gewoon veilig zijn.
Zachtjes moest ze lachen om Kols. "Ja, soms moet je offers maken voor de familie." zei ze, schouder optrekkend. Zijzelf had ook haar offers moeten maken voor haar moeder, maar dat had ze met liefde gedaan. Offers maken voor familie en geliefden hoorde je gewoon te doen. Zoals ze al had verwacht, deed hij niet moeilijk dat ze drank pakte. Ze zou het gek hebben gevonden als hij er moeilijk over had gedaan. "Vast niet. Je familie heeft voor de drank verzorgt dus zal geen probleem zijn, toch?" grinnikte ze omdat hij een fles drank wilde openen. Even knikte ze op zijn vraag. Het was duidelijk niet haar favoriet. Het was in principe veel te sterk voor haar en het had niet eens een lekkere smaak. Nu dronk ze ook het liefst zoete alcoholistische dranken. Die hadden toch haar voorkeur. Er waren maar weinig sterkedranken die zij lekker vond. Dit was er geen van, dat was ook weer gebleken. "Niet echt. Het smaakt niet lekker, naast dat ie te sterk is voor mij." antwoordde ze. Het glas werd uit haar handen getrokken omdat hij haar iets anders wilde laten proberen. Ze keek toe naar hoe hij twee glazen in schonk met de fles die hij had geopend. Zodra het eerste glas ingeschonken was, pakte ze hem beet en bracht ze hem naar haar lippen om uit nieuwsgierigheid een slok te nemen. Nog steeds was het een sterke drank, maar eentje die al beter in de smaak viel bij haar. Deze kon ze tenminste nog wegdrinken. "Dit is beter." concludeerde ze. Met het glas in haar hand liep ze naar de andere kant van de bar om zichzelf te laten zakken op een van de barkrukken die eerder nog allemaal in bezet waren genomen door feestgangers. Met haar vingers gleed ze even over de rand van het glas heen nadat ze nog een slok had genomen. "Zou er ooit nog vrede komen tussen de soorten? Het blijft me verbazen dat het zo botst, terwijl ze de stad met elkaar moeten delen." mompelde ze een soort van vragend aan Kol.



Zijn vermoeden dat ze nieuw was, werd door haar bevestigd. "Waar kom je dan vandaan? Als ik vragen mag. En hoe bevalt New Orleans je tot nu toe? Had je enig idee waar je in terecht zou belanden?" vroeg hij aan haar, nieuwsgierig naar haar mening over New Orleans. Als heks kon ze hier wel makkelijk terecht. Er waren genoeg soortgenoten van haar. Hoewel hij natuurlijk niet wist of zij bij de groep heksen hier hoorde. In elk geval was New Orleans wel een plek voor supernaturals. De soorten leefden dan niet in vrede met elkaar, maar er waren hele groepen van elke soort. Hier hoefde je niet als heks of vampier jezelf te verbergen tussen de mensen. Natuurlijk waren er ook gewoon mensen in New Orleans, maar het was toch makkelijker om hier je krachten te gebruiken. Zelf gebruikte Elijah zijn 'krachten' zoals mensen manipuleren toch maar weinig. Op sommige momenten had hij ze nodig en op andere momenten totaal niet. Hij maakte geen misbruik van de krachten, in tegenstelling tot andere waaronder zijn broers. Die gebruikte hun krachten veel makkelijker. Vooral het manipuleren van mensen als ze bijvoorbeeld weer eens bloed hadden dronken van iemands nek en diegene het wilden laten vergeten. Nu dronk Elijah ook regelmatig bloed van een mens, maar hij probeerde zich in te houden en zo lang mogelijk zonder te doen. Zijn broers hielden zich niet in en dronken wanneer ze maar wilden. Het leek hun niets te interesseren dat ze een mens daarvoor moest gebruiken.
"Mooie naam, Emma." – "Elijah Mikaelson. Aangenaam kennis te maken." stelde hij zichzelf meteen voor. Hij had er een moment aan gedacht om zijn achternaam weg te laten, maar toch had hij het maar gezegd. Misschien dat haar de naam bekend voor kwam en misschien niet. Het deed er niet zozeer toe vond hij. "Geen dank." zei hij en wuifde haar bedankje weg. Het stelde niets voor. Hij hielp haar uit beleefdheid en misschien ook een beetje uit nieuwsgierigheid naar de blondine. Onderweg werd hij bij zijn arm de hoek om gestuurd. Lantaarnpalen begonnen te flikkeren en hij keek opzij, verdenkend dat Emma dat veroorzaakte. Opnieuw leek het niet de bedoeling te zijn. Hij had nog nooit een heks ontmoet die geen controle had over haar krachten. Zelfs niet van die jonge meisjes. Die konden zelfs al hun krachten al in controle houden. "Zou ik je mogen vragen waarom je je krachten niet onder controle hebt? Het is me opgevallen en ik heb nog nooit een heks ontmoet die haar of zijn krachten niet onder controle heeft." vroeg hij, toch benieuwd naar wat de reden was. "Als je geen antwoord wil geven, hoeft het niet." voegde hij eraan toe, omdat hij niet wilde dat ze zich verplicht voelde om antwoord te geven.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | The conversation between your fingers and someone else's skin. This is the most important discussion you can ever have.

Op dit tijdstip was het nogal chaotisch op de gangen van Newcastle High. Het was immers het tijdstip waarop de meeste leerlingen uit waren en hun weg naar de uitgang baande. De enige leerlingen die achterbleven op school waren de leerlingen met een buitenschoolse activiteit, zoals de sporters en wiskundenerds. Shayanna was een van diegenen die achterbleven op school. Zijzelf had cheerleaden als buitenschoolse activiteit. Dit had ze al haar schooljaren altijd al gedaan, samen met het groepje meiden waar ze close mee was. Ze kon niet ontkennen dat zij voor cheerleaden had gekozen omdat het bij haar status hoorde. Ze was immers een van de populairste meisjes van de school en een cheerleader zijn hoorde bij die status. Ze was niet de enige, want ook haar twee beste vriendinnen waren cheerleaders enkel vanwege hun populariteit. Nu vond Shayanna het ook wel echt leuk. Het was niet alsof ze elke keer met tegenzin naar een training ging of naar een wedstrijd. Nee, ze haalde er daadwerkelijk plezier uit en ging met plezier naar de trainingen en wedstrijden. Ze vond het zelfs niet eens erg om meerdere keren in de week na schooltijd te trainen, terwijl ze eigenlijk thuis zou kunnen zitten. Hoewel de trainingen erg serieus werden gegeven door hun coach was er ook tijd voor lachen. Overigens konden de meiden tussendoor ook af en toe stiekem even gluren naar de jongens van het rugbyteam aan hun rechterkant en naar de jongens van het voetbalteam aan de linkerkant. Het voetbal- en rugbyteam bestond namelijk vooral uit de populaire jongens die ook nog eens aantrekkelijk waren.
Het felle daglicht kwam in contact met haar groene ogen toen ze de kleedkamer uitliep met Olivia en Emily aan haar zijde. Vandaag was het verrassend genoeg voor Engeland mooi weer dus trainde ze weer eens buiten. "Shay." hoorde ze een hoge meisjesstem. "Je gelooft het nooit. De coach is toch met zwangerschapsverlof en ik heb gehoord dat we een hele knappe coach ervoor terug hebben gekregen." Geïnteresseerd keek Shayanna de brunette aan. "Ik moet het eerst zelf zien. Ik geloof niet dat een knappe man een cheerleader team coacht." zei ze, iet wat afkeurend tegen Chloe. Pratend met de meiden liep ze het veld op. Abrupt stopte ze en gooide ze haar hoofd naar voren om haar haren bij elkaar te grijpen. Haar hoofd hief ze weer op en ze wikkelde het elastiekje van haar pols om haar blonde lokken voor een hoge staart. Haar voetstappen zette ze voort. Van een afstandje leek ze een man te spotten. Chloe had misschien wel gelijk dat het een man was, maar nu nog eens zien of hij daadwerkelijk de coach was en of hij zo knap was als Chloe beweerde. Naarmate ze dichterbij kwam, kon ze hem steeds iets beter bekijken. Op een kleine afstand schudde ze haar hoofd. "Dat kan ons nieuwe coach niet zijn. Hij is veel te jong." zei ze tegen haar vriendinnen en keek vervolgens naar Chloe. "Ik denk dat je er naast zit. We zullen wel zo'n oude man krijgen die er eigenlijk niet uit ziet. Deze jongen lijkt me eerder een nieuwe aanwinst van het rugby of voetbalteam. " zei ze gericht op de brunette. Onopvallend bekeek ze de jongeman. Hij stond dan wel op het veld, maar ze geloofde niet dat hij hun coach zou zijn. Hij was ten eerste veel te jong en veel te knap. Ze bekeek hem nog eventjes uitgebreid. Eigenlijk wilde ze hem hoe dan ook wel versieren. Met een grijns op haar gezicht stapte ze op hem af. "Hi. Ik ben Shayanna, maar de meeste noemen me Shay." – "En wat brengt jou hier? Ben je de nieuwe aanwinst voor het voetbal of rugbyteam?" vroeg ze aan hem, er toch wel vanuit gaande dat hij hier was als nieuwe voetballer of rugbyspeler.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | It's not like in the movies. It's better, because it's real.

Fifty shades of fucked-up