Search for posts by ALot

Re: O) And I'd choose you; In a hundred lifetimes, in a hundred worlds, in any version of reality, I'd find you and I'd choose you.

Anna
Haar vingers gleden over de ruggen van de velen boeken die voor haar stonden, ze wilde een boek mee nemen naar haar kamer zodat ze vanavond nog het een en ander te lezen had. Toch was het niet geheel de reden geweest dat de jongedame hier in de bibliotheek te vinden was. Althans niet de hoofdreden. Haar donker bruine ogen gleden iets wat onopvallend de ruimte door waar ze haarzelf er weer op betrapte dat ze naar hem zocht. Ze kon hem enkel niet meteen terug vinden en dat was dan ook de reden dat ze haar blik weer op een van de velen boeken vestigden. Ze wilde een roman, maar ook weer geen cliché in haar handen hebben. Ze pakte een boek van de plank af en begon de achterzijde te lezen. Het boek sprak haar aan, het was niet geheel een enorme cliché en daarbij wel een heerlijk romantische drama zoals de schrijver het in het kort had omschreven. Haar vingers gleden kort over de kaft heen waar in kleine gouden letters de titel geschreven stond. Er verscheen daardoor een kleine glimlach rond haar lippen. Ze zou het gewoon proberen en als het niks zou zijn dan kon het desnoods vanavond nog ruilen voor een ander boek. Als het aan Anna lag zou ze hier nog uren kunnen rondhangen voordat ze het perfecte boek in handen had waar ze echt ontzettend enthousiast was. Alleen doordat haar gedachtes er niet geheel bij waren had ze daar totaal geen behoeften aan. Ze hield het boek nog stevig in haar handen waarna ze haar omdraaiden en nog eens goed door de gehele ruimte heen keek. Ze wist bijna zeker dat ze hem hier had gezien. Ergens was ze net een verliefde tiener, maar dat zou ze zelf hoogstwaarschijnlijk ontkennen, ze dag het totaal niet op die manier, verre van juist.
"Anna?" hoorde ze iemand roepen waardoor ze op keek naar een van de dienstmeisjes die ondertussen de bibliotheek in was gekomen. "Ja?" vroeg ze met een vriendelijke ondertoon, ze was wel benieuwd of er iets aan de hand was of dat ze zo maar aangesproken werd. "Het eten word over een klein half uurtje opgediend." Knikte ze voor haar. Het verbaasde haarzelf echter niet dat ze dit melde, het was meer uit gewoonte dat ze niet te lang moest blijven hangen omdat er anders weer iets was wat ze zou missen. "Maar natuurlijk, dat komt goed." Zei ze waarna ze het boek in haar handen even omhoog hield. "Zou je alsjeblieft dit boek naar mijn kamer kunnen brengen?" vroeg ze als laatste aan het dienstmeisje zodat ze het zelf maar uit haar handen had en er niet de hele dag mee rond zou lopen. Anna gaf het boek mee aan de dienstmeisje die daarna uit de ruimte verdween.
Iets wat in haar eigen gedachten verzonken liep ze verder door de velen gangen heen, ze moest nog het een en ander regelen voor een feest die over enkelen weken gegeven werd. Haar ogen waren zo op de grond gevestigd dat ze het niet eens door had dat er iemand voor haar stil stond en daardoor tegen diegenen opbotsten. Ze probeerde haar evenwicht te behouden en haar blik gleed meteen naar de persoon voor haar, het was hem gewoon. "Sorry." Kwam er al snel over haar lippen heen waarna er een kleine glimlach volgde. "Het was mijn fout, ik had u niet gezien." Sprak ze hem toe. Hij was de verloofde van haar koningin en de koning van dit land.

Harvey

Er speelden een kleine geamuseerde glimlach rond zijn lippen heen, hij had afgesproken met Jennifer. De jongedame die zich ook wel de verloofde van zijn broer kon noemen. Iets wat hij iets minder vond, het was ook niet voor niks dat hij niet zo maar te veel en te lang met deze jonge dame gezien kon worden. Anders zou men denken dat hij meer met haar om ging en een andere band met haar had dan de bedoeling was. Met stevige stappen liep hij door naar de kamer toe waar hij zachtjes op de deur klopte. Hij was hier zo onopvallend mogelijk heen gelopen, hij had velen anderen gangen genomen en de bediendes was ontlopen zodat het niet te veel zou opvallen. Soms had je wel eens wat mensen werken die zich het liefste nog tegen je zouden keren. Hij wachtte op weder gehoor aan de andere kant van de kamer en pas toen hij dat kreeg opende hij de deur en liep hij naar binnen toe. "Dag koningin Jennifer Victoria Grayson." Sprak hij met een iets wat geamuseerde blik. Hij kon het ook niet laten om even te buigen voor de jongedame nadat hij de deur achter zich had gesloten. Zijn blik gleed kort over de beeldschone jongedame voor hem heen. Ze had weer een prachtige jurk aan die haar lichaam mooi accentueerden en een compliment bleef daardoor niet snel achterwegen. "Wat zie je er beeldig uit Jennifer." Sprak hij terwijl hij voorzichtig haar hand beet pakte en haar een rondje liet draaien. Hij wist niet wat het was en waarom zijn broer het niet in haar zag, maar deze jongedame had iets wat hij bij niemand anders had gezien. Na het rondje liet hij haar hand langzaam maar zeker weer los en legde hij zachtjes zijn hand op haar zij neer. "Ik hoop dat je niet te veel te doen hebt deze middag?" vroeg hij terwijl hij met zijn linkerhand een plukje haren achter haar oor streek. Het leek wel als of hij bij elke keer als hij haar zag steeds weer iets nieuws ontdekte. "Ik zou je zo graag mee willen nemen te paard, maar dan is de kans te groot dat ze er wat achter zoeken." Sprak hij iets teleurstellend uit. Het was waar, hij verlangde er naar om iets te kunnen doen naast al het praten en een beetje verstopt te blijven in verschillende kamers. Ook al had het stiekeme gedoe wel iets. Nu hij weer zo dicht bij haar stond kon hij het toch niet laten om haar even een kus te geven. Voor enkele seconde drukte hij zijn lippen op de haren. "Maar hier blijven is geen straf." Sprak hij achteraf met een kleine grijns.

Be scared and do it anyway.

O) And I'd choose you; In a hundred lifetimes, in a hundred worlds, in any version of reality, I'd find you and I'd choose you.

And I'd choose you;
In a hundred lifetimes,
in a hundred worlds,
in any version of reality,
I'd find you and I'd choose you.

Samen met Crystal ♥

Anna Maria May Muller

Harvey James McAllister

Be scared and do it anyway.

Re: O) If you tell me to fight like a girl. I will. I will show no mercy and reign havoc on everything. I will rage and burn. After all, you asked for

Abigaïl
Ergens wilde ze er wel op in gaan en zo een rondleiding meekrijgen en gewoon de jongens wat beter leren kennen. Ze wist vrijwel niks van hen ondanks de velen verhalen die rond gingen, maar wat daarvan waar was is haar nog de vraag. Er zouden vast en zeker ook verhalen van haar rond gaan, de jongedame van het Los Angeles instituut die 'het zicht' ook had net zoals Clary van hier. Daarbij wist ze niet hoe anderen daar op keken, maar uit ervaring wist ze dat sommigen shadowhunters het een erg minpunt vonden. Dat ze haar niet snel serieus zouden nemen aangezien ze nog niet eens alle runes wist of gewoon de verschillende vecht strategieën beheersten. Het waren dingen die ze nu allemaal aan het leren was. Ze zou niet zo maar opgeven, ze zou door gaan ondanks dat iedereen zou zeggen dat ze het allemaal niet zou kunnen, zo zat haar karakter nou eenmaal in elkaar.
Voordat Abigaïl daadwerkelijk wat had kunnen zeggen kreeg ze de rondleiding van Erin, niet dat ze het erg vond het was juist fijner. "Zo dus wat ga je me allemaal laten zien?" sprak ze lichtelijk geamuseerd uit. Ze had nu wel wat gezien van het gebouw, maar het bleef toch een soort doolhof als je de weg niet kenden. Erin kende dit gebouw vast en zeker op haar duim en daarnaast kenden ze de jongens vast ook al. "Wat vind je eigenlijk van de jongens? Ik bedoel je kent ze al langer dan mij?" vroeg ze na een tijdje. Ze was wel benieuwd naar haar mening, want eerlijk gezegd had ze nog niet echt een goede hoogte van de twee kunnen krijgen. Nu had ze zelf enkel de serieuze kant gezien en dat was ook de kant die ze zou zien bij het samenwerken, maar toch wilde ze wat meer weten qua persoonlijkheid. Er speelden een kleine glimlach rond haar lippen waarna ze haar haren over haar schouder heen gooiden. Haar bruine ogen gleden rustig over de anderen shadowhunters in de ruimte heen. Er waren wel wat bekende gezichten, ze had sommigen wel eens gezien bij hun instituut voor zaken. Net zoals zij hier nu was met Erin.

Jace

Extra mensen kunnen geen kwaad, nee dat kon zeker geen kwaad als het er op aan kwam en ze weer mensen te kort kwamen. Een knikje volgde daarom ook maar van zijn kant. Dan was er nog het verhaal Valentine, de man die hij het liefste van de aardbodem zag verdwijnen. Sinds dat Clary er was begon eigenlijk het gehele avontuur. Ze moesten haar moeder zien te bevrijden en langzaam bij beetje begon hij iets voor haar te voelen wat uiteindelijk een relatie opleverden tot dat hij er achter kwam dat Valentine volgens de man hemzelf zijn zoon zou zijn. Dat was het punt dat alles echt in een achtbaan leek te gaan, niet enkel zijn gevoel maar gewoon alles om hem heen leek mee te bewegen. Langzaam verscheen er een geamuseerde glimlach rond zijn lippen, dat klonk al beter in zijn oren. "Dat mag ik dan wel hopen." Sprak hij terug. Het zou fijn zijn om iemand hier te hebben die een beetje op hen eigen niveau zat. Niet dat Jace echt zin had gehad in een rondleiding, maar hij kon beter het aanbod doen. Hij knikte nog eens op Erin haar woorden, er was vast heel weinig veranderd. Hij zou niet eens weten sinds wanneer er iets was veranderd aan het gebouw.
Na een korte stilte hoorde hij de stem van Alec naast hem waardoor hij op keek. "Komt voor elkaar, als Erin tijd heeft zou ik wel een training aankaarten." Sprak hij Alec toe. Zijn laatste opmerking zorgde er voor dat hij zelf met zijn ogen begon te draaien. Hij wist precies hoe Alec over Clary dacht en dat zou misschien bij Abby hetzelfde zijn. "Oh Alec toch." Sprak hij waarna hij de jongeman naast hem een schouderklopje gaf. "Misschien is ze wel harstikke goed en heb je meer geluk met haar." Knipoogde hij hem toe. Hij kon het nu even niet laten, al was Abby voor wat hij nu had gezien en gemerkt een totaal ander persoon dan Clary. Het zou zo maar kunnen dat ze ook van alles met en achter haar aan kreeg.

Be scared and do it anyway.

Re: O) If you tell me to fight like a girl. I will. I will show no mercy and reign havoc on everything. I will rage and burn. After all, you asked for

Abigaïl
Vandaag was geen standaard dag geweest, net zoals de afgelopen jaren eigenlijk. Heel haar leven stond op z'n kop en tegelijkertijd viel alles eindelijk op de juiste plek. Het was zo dat ze als kind een vrij normaal leven had gehad, ze ging naar de basisschool toe, maakte vriendinnen, voetbalde ze en had ze eigenlijk een fijne en onbezorgde jeugd. Het enigste punt waar ze toen anders in was, was het feit dat ze pleegouders had. Ze was als baby door haar ouders ter adoptie afgegeven dus ze kende haar biologische ouders al helemaal niet. Het waren altijd mensen geweest die ze niet wilde kennen, haar ouders of te wel pleegouders zoals buitenstaanders het zouden noemen zorgde goed voor haar en ze hield ontzettend viel hen. Alles ging goed tot dat ze een jaar of twaalf was en ze steeds vreemdere dingen ging zien. Een vreemd tekenen dat zich overal bleef herhalen of ze zag iemand lopen die anderen weer niet zagen. Dan waren er nog wezens of dingen die ze niet kon verklaren die steeds meer tot had aangetrokken leken. Op een avond, laten we zeggen op haar vijftiende was het echt uit de hand gelopen. Ze liep op straat op weg naar huis toe om een uur of acht in de winter als ze het haarzelf nog goed kon herinneren. Het was donker en uit het niets werd ze aangevallen door een monster, het was groot, zijn ogen zo zwart en zijn tanden die haar lichaam wilden doorboren. Ze had gegild en haar zelf nog proberen te verdedigen en te beschermen tegen het ding al leek het hopeloos. Tot dat er een jongen verscheen en het monster doodde, het ging allemaal te snel om het toen te bevatten, maar haar ogen vonden al snel de zijnen. Hij had ook allemaal tekens op zijn lichaam, tekens die ze tekenden. Ze stond versteld en zo wat aan de grond genageld. Op dat moment kwamen ze er pas echt achter wat haar zo anders maakte. Het feit dat ze geen normaal leven kon leiden en dat ze hier niet meer veilig was drongen pas veel later tot haar door. Ze werd opgevangen door de jongen die haar mee had gebracht naar het LA instituut van de shadowhunters.
Sinds dien is ze in een hele anderen wereld beland en werd ze opgeleid door de jongedame Erin Ashdown en die haar partner in crime was geworden. Door dat Abby zo veel moest inhalen door haar achterstand trainden ze veel met Erin en ontstond er langzaam maar zeker een vriendschap tussen de twee. Zo'n goede vriendschap had ze zelf nooit gehad als of ze nu juist op de goede plek was beland. Erin was daarnaast zo wat de beste shadowhunter die ze kende en in het gehele instituut, misschien was het daarom wel een handige zet geweest om de twee bij elkaar te zetten voor een missie. Zelf moest ze alles nog steeds leren en beter worden in het vak.
Een beetje afwezig gleden haar bruine ogen de ruimte rond, ze stonden nu in het instituut van New York voor een vergadering over een samenwerking tussen Los Angels en New York. Zodat ze misschien wat meer controle konden krijgen over de velen demonen aanvallen van de afgelopen weken. Ergens moest ze dit alles nog een beetje verwerken, het voelden allemaal nog vrij nieuw aan en dan voelden ze haarzelf ook een beetje misplaatst. Was ze hier wel al klaar voor? Ze zou wel weer zien hoe het zou lopen en dan had ze Erin nog aan haar zijden.

Jace
De laatste tijd leek alles enkel maar meer uit de hand te lopen en kwamen er wat meer doden door de velen demonen aanvallen om hen heen. In de beneden wereld. Ondanks dat hij een, al zegt hij het zelf, een erg goede vechter was en velen gemakkelijk kon verslaan met de rest. Werd het toch een beetje te veel. Het was niet alleen in New York erg uit de hand aan het lopen, het leek langzaam over te waaien naar anderen steden en op dat punt hadden ze versterking nodig. Ondanks dat hij geen behoefte had aan die hulp, hij wilde zo veel mogelijk zelf afhandelen. Dan was er nog het feit dat ze Los Angels er bij moesten halen, een geheel ander instituut. Hier stond hij echter met een hard hoofd in, als of anderen die ze niet kenden en die waarschijnlijk niet behoorlijk zo goed waren als hen zelf had het toch geen nut?
Nu er twee dames waren gekomen van uit Los Angeles en ze net een gehele vergadering achter de rug hadden moest hij er toch echt aan gaan geloven. Er was een samenwerking opgesteld met de jongedames Erin Ashdown en Abigaïl Jones. Een diepe zucht rolde er over zijn lippen heen terwijl hij rustig tegen de muur aan stond geleund. Ze moesten elkaar maar een beetje beteren leren kennen en wat strategieën bedenken of gewoon op een missie gaan en doen wat ze altijd deden. Langzaam gleed zijn blik naar Alec toe waarna hij zwak begon te glimlachen. "En jij denkt dat dit een goed idee is?" sprak hij hem voorzichtig en zachtjes toe, de dames hoefden het nog niet te horen. Het enigste wat hij wist was dat Erin hun beste shadowhunter was. Ook dat ze de dochter van was, iets wat hem niet geheel verbaasden. Ergens was hij benieuwd hoe ze zou vechten en of ze echt zo goed was als ze allemaal beweerden. Ergens wilde hij haar uitdagen, maar voor nu besloot hij even rustig af te wachten. Hij sloeg zijn armen over elkaar heen en liet zijn blik door de ruimte heen glijden tot dat hij weer naar de twee dames voor hen keek. Ergens leek Abigaïl overdonderd door het feit dat ze hier stond, iets wat hem nog meer kon verbazen. "Zouden jullie nog een rondleiding willen krijgen?" vroeg hij na een korte stilte. Hij wist niet in hoeverre Erin of Abigaïl hier al eens was geweest en of ze dan alles nog wisten te vinden. Het zou waarschijnlijk niet erg veel van Los Angels afwijken, misschien een andere inrichting of een indeling al kwam het vast en zeker op het zelfde neer. Dat was de bedoeling van elk instituut hoe dan ook. Jace duwde zijn lichaam langzaam maar zeker overeind en haalde een hand door zijn haren heen. Hij wilde niet stil zitten, hij wilde hoe dan ook iets doen op dit moment. Het was even als of hij geen geduld meer had om stil te zitten, er gebeurden zo veel om hem heen dat het bijna normaal werd om continu bezig te zijn en geen rust te nemen.

Be scared and do it anyway.

O) If you tell me to fight like a girl. I will. I will show no mercy and reign havoc on everything. I will rage and burn. After all, you asked for it.

Samen met Amber ♥

Abigaïl (Abby) Heather Jones

Jace Herondale

Be scared and do it anyway.