Search for posts by Crystal

Re: ORPG | The conversation between your fingers and someone else's skin. This is the most important discussion you can ever have.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | I've been yours since the second we met.

Alles wat mis kon gaan deze ochtend, was ook misgegaan. Het was zeker niet Isabella's beste ochtend. Het begon vanmorgen al met het opstaan, want ze had zich ruim een uur verslapen. Vervolgens had ze zich helemaal gedoucht en opgemaakt en aangekleed om er op het laatste moment achter te komen dat haar jurkje een of andere vlek had. Dus toen had ze zich opnieuw omgekleed waardoor ze ook al niet op tijd kon zijn bij haar tweede college. Uiteindelijk was ze maar de deur uitgegaan. Ze zag wel bij welke colleges ze er vandaag kon zijn. Echter baalde ze ontzettend dat ze niet gewoon al naar haar eerste college had kunnen gaan. Ze studeerde namelijk geneeskunde en het was niet de makkelijkste studie. Ze vond het fijner om alle colleges bij te wonen zodat ze wist dat ze niets belangrijks mistte. Maar op een dag zoals deze, waarop alles misging, kon ze er niet echt wat aan doen. Maandagen waren wel haar langste dagen op de universiteit omdat ze de meeste colleges op maandag had. Hierdoor wist ze dat als ze eenmaal op de campus aankwam dat ze in elk geval nog genoeg colleges kon volgen en het nog wel de moeite waard was om te gaan.
Zodra ze de Starbucks binnenstapte, rolde er een diepe zucht over haar lippen heen. Isabella had echt koffie nodig en daarom maakte ze nog een stop hier. Alleen had ze gehoopt dat het niet zo druk was. Ze sloot zich in de rij aan. Haar blik viel op de klok die bij de menuborden hing. Ze had nog een half uur voordat haar volgende college begon. Vanaf hier was het nog tien minuten fietsen. Dus als de rij nog een beetje snel ging zou ze op tijd kunnen komen. Uit haar handtas haalde ze haar telefoon en ze bekeek wat binnengekomen berichten. Een paar vriendinnen van haar studie vroegen waar ze bleef waarop ze simpelweg antwoordde dat ze zich had verslapen en dat ze er zo snel mogelijk heen probeerde komen. Haar telefoon liet ze weer in haar handtas glijden. Ze kon weer een stap vooruitzetten. Langzaamaan kon ze meer stappen naar voren zetten totdat ze na tien minuten eindelijk aan de beurt was om haar bestelling te plaatsen. Ze bestelde een simpele cappuccino met karamelsiroop. Ze rekende af met haar pinpas die ze tegen het apparaat aanlegde en achteraf weer opborg in haar portemonnee, die ze weer weg stopte in haar handtas. Aan de zijkant wachtte ze af op haar cappuccino. Gelukkig duurde het maar een paar minuten en liep ze met haar cappuccino in haar rechterhand geklemd de Starbucks weer uit. Nu had ze nog een kwartiertje om op de campus te komen. Nog genoeg tijd, maar dan moest er niet nu nog iets misgaan. Met snelle passen liep ze op de stoep. Haar fiets stond een stukje verderop tegen een muur aan. Het kartonnen koffiebekertje bracht ze naar haar lippen voor een slok. Ze dronk van haar cappuccino zonder te kijken naar waar ze liep. Het volgende moment knalde ze tegen iemand op. Het koffiebekertje glipte uit haar handen, nadat er al gemorst was op haar kleding. "Sorry." mompelde ze al, terwijl ze nog even keek naar haar cappuccino die nu op de grond lag. Alsof haar dag nog niet erg genoeg was, gebeurde dit ook nog eens. Haar hoofd hief ze omhoog om te kijken naar de persoon tegen wie ze op was gebotst. Direct herkende ze de jongeman als Manuel. "Manuel?" zei ze, erg verrast. Ze had hem niet meer gezien sinds het uit was gegaan tussen zijn broertje en haar. "Sorry voor mijn klunzige actie." – "Hoe gaat het met je?" vroeg ze, uit interesse. Ze had hem altijd heel aardig gevonden.



Zijn ochtendritueel, dat bestond uit wakker worden en zich klaarmaken voor een nieuwe dag, had Brandon al achter de rug. Het was gebruikelijk dat hij rond een uur of zeven opstond om dan een relaxte douche te nemen en zich vervolgens aan te kleden om nog tijd over te houden om te ontbijten en in tussentijd zijn privéchauffeur een belletje te geven met de vraag om voor de deur te verschijnen om hem naar werk te brengen. Inmiddels zat hij onderuit gezakt op de achterbank van de zwarte Audi, die hij speciaal had gekocht voor zijn privéchauffeur. Brandon kon eigenlijk prima zelf rijden, want hij had gewoon zijn rijbewijs en een auto in de garage staan. En die auto gebruikte hij in zijn vrije tijd ook gewoon. Alleen doordeweeks werd hij naar werk gebracht en opgehaald en thuisgebracht. Het was gewoon een stuk relaxter. Hij hoefde dan niet zelf achter het stuur te zitten en zich te irriteren aan de drukte op de weg, want 's ochtends en 's avonds door de stad heen rijden was een hell. En daarbij was het voordelig dat hij onderweg naar werk op zijn gemakje zijn mails, sociale media en werk gerelateerde dingen kon bekijken.
Een mail had zijn volledige aandacht, waardoor het hem ontging dat de auto tot stilstand was gekomen. "Brandon, we zijn er." hoorde hij Taylor, zijn privéchauffeur, zeggen. Hij keek op en knikte eventjes. Zijn telefoon schoof hij in zijn zak waarna hij het portier opende en uit de auto stapte. "Tot vanavond. Ik wens je een goede dag toe." zei hij tegen Taylor en sloot het portier achter zich. Hij trok zijn jasje van zijn pak goed en keek naar het gigantische gebouw. Achter zich hoorde hij de auto wegrijden. Op een rustig tempo liep hij richting de ingang waar de glazen schuifdeuren voor zijn neus openschoven. Hij zocht zijn weg naar de lift toe, die toevallig net op de begane grond stond. Hij glipte tussen de mensen door en ging in de hoek staan. Vriendelijk glimlachte hij naar enkele bekende gezichten. De liftcabine bracht ze naar boven en op de juiste verdieping schoven de liftdeuren open. Na wat andere mensen liep hij op deze verdieping eruit. "Brandon," hoorde hij Ashley van de receptie zeggen. Hij stopte voor de balie en keek haar aan. "Je nieuwe stagiaire is er al." deelde ze met hem mee. "Oké, dankjewel." bedankte hij de receptioniste en liep door naar de lobby. Eerlijk gezegd had hij niet verwacht dat zijn stagiaire er al zo vroeg zou zijn. Zijn werkdag was nog niet eens begonnen. Die begon officieel pas over twintig minuten. In de lobby viel zijn ogen al snel op een meisje wat zijn stagiaire moest zijn. Een van zijn collega's had haar aangenomen dus hij had nog geen kennis gemaakt met haar. "Goedemorgen, mijn excuses dat ik je heb laten wachten. Ik ging er niet vanuit dat je zo vroeg zou zijn." verontschuldigde hij zich omdat hij haar toch had laten wachten. "Brandon Sanford. Aangenaam kennis te maken." zei hij en stak zijn hand naar de jongedame uit. "Loop je met me mee? Kan ik je wat te drinken aanbieden?" vroeg hij. Zelf wilde hij sowieso nog een kop koffie zetten, aangezien hij dagelijks zijn werkdag begon met een kopje koffie om toch nog iets wakker te worden.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | The best story to tell your kids is that of your own family.

De onderkant van de schoenen van Mirabelle kwamen tegen de stenen van de stoep aan, terwijl ze zich voortbewoog door de stad heen. Om haar rechterpols hingen drie winkeltasjes. Ze was de stad ingedoken omdat ze een nieuw outfit wilde voor het sollicitatiegesprek van morgen. Ze had een sollicitatiegesprek bij een bedrijf waar ze graag aangenomen wilde worden. Een goede indruk maken zou morgen erg belangrijk zijn, dus dat was hoe ze er morgen uitzag samen met hoe ze als persoon overkwam. Gelukkig was ze erin geslaagd om een geschikte outfit te scoren. Wel had ze verschillende winkels moeten induiken om de outfit bij elkaar te vinden. Ze had een net jurkje gekocht met voor daaronder een paar doorschijnende kousen met jarretels om ze vast te maken. Ook had ze nog een nieuw paar zwarte hakken gekocht. Uiteraard had ze genoeg jurkjes in haar kast hangen en stonden er genoeg hakken op haar schoenenrekken, maar toch had ze graag een geheel nieuw outfit gewild voor morgen. Het was altijd fijn om bij een speciale gelegenheid, in dit geval een sollicitatiegesprek, in een nieuwe outfit te verschijnen.
Het mooie weer van eerder vandaag was totaal verdwenen. De zon had plaatsgemaakt voor de regen. Regendruppels kwamen met vele tegelijkertijd uit de lucht vallen. Die druppels kwamen op de stenen en wegen terecht en zorgden binnen een paar minuten al voor waterplassen. Met snelle passen liep Mirabelle door de stortende regen heen. Ze was totaal niet gekleed voor de regen. Toen ze van huis weg was gegaan, was ze er niet vanuit gegaan dat het vandaag nog zou gaan regenen. Het was aan de frisse kant geweest, maar de zon had geschenen dus ze had geen jas of vest aangetrokken. Door het zonnige weer van vanmorgen had ze een geel spijkerrokje aangetrokken met een spijkerjasje dat erbij hoorde. Onder het spijkerjasje droeg ze enkel een wit topje. Ze begon steeds natter te raken door de stortregen. Haar groene ogen scande de omgeving rond waarin ze was om ergens onderdak te zoeken. Ze was niet meer echt in de winkelstraten, aangezien ze al haar weg had gezocht naar haar auto om naar huis te gaan. Waar ze nu was zaten niet echt winkels waar ze naar binnen kon snellen om onderdak te zoeken tegen de regen. Iedereen om haar heen leek ook sneller te lopen om sneller uit re regen te komen. Een zucht rolde over haar lippen heen. De windbriezen die voorbij haar kwamen zorgde ervoor dat ze het fris begon te krijgen. Verderop in de bar zag ze een smoothiebar zitten. Ze probeerde tussen de mensen door te lopen om een weg naar de winkel te banen. Daarbinnen zou ze mooi een smoothie kunnen drinken en terwijl ze daarvan zou genieten zou ze kunnen opdrogen, in de hoop dat tegen de tijd dat ze de smoothie op had dat het droog was of in elk geval minder hard regende.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Summer's filled with breaking the rules, standing apart, ignoring your head and following your heart.

Met haar voeten schuifelend over de bodem van de zee raakte Sophie iets dieper in het water. Het water kwam nu tot haar ribben en kwam nog net niet in contact met haar bikinitopje. Hoewel het water heerlijk verkoelend was, wilde ze niet in een keer naar beneden zakken, want dat zou nog wel koud zijn. Met haar ogen gesloten bleef ze eventjes stil staan. Ze was niet van plan om lang in het water te blijven. Ze zou er snel alweer genoeg van hebben. Al helemaal omdat ze in haar eentje in het water was. Langzaam zakte ze iets door haar knieën zodat ze naar beneden zakte, het water in. Het water kwam tot haar schouders. Precies goed, want ze wilde niet haar lokken nat maken. Al snel kwam ging ze weer recht op te staan en draaide ze zich tot de kant van het strand zodat ze overzicht had. Haar ogen gleden over het strand rond. Een man in de hoge strandwachter stoel viel haar op. Van deze afstand zag hij er knap uit. Echt zo'n strandwachter zoals je in films zou zien. Onbewust was er een onschuldige grijns op haar gezicht verschenen toen ze naar hem keek. Maar ze herinnerde haarzelf eraan dat ze maar beter niet kon staren. Dat was onbeleefd. Met haar hand pakte ze wat water om het over haar bovenlichaam heen te gooien. Wanneer ze zo weer met een nat lichaam zou gaan liggen onder de brandende zon, zou haar huid sneller een kleurtje krijgen. Nu was het pas hun eerste dag dus zou ze vanavond nog niet bruin zijn, maar het was wel gebruikelijk voor haar dat ze binnen een paar dagen in de zon al duidelijk resultaat zag van een zongebruinde huid. Omdat ze snel bruin werd, ging ze er ook vanuit dat ze na deze vakantie zeker met een goed gebruinde huid naar huis zou keren.
Haar voetstappen brachten haar terug naar het stuk van de zee waar het ondiep was. Om haar elastiekje uit haar lokken te halen bleef ze even stil staan. Haar lokken sprongen uit de knot en vielen terug over haar schouders en rug heen. Het elastiekje schoof ze weer om haar pols voordat ze haar voeten op het zand zette. De combinatie van natte voeten en zand vond ze eerlijk verschrikkelijk. Het zand begon aan haar voeten te plakken en dat vond ze geen fijn gevoel. Gelukkig kon ze het er later, als haar voeten droog waren, weer afvegen. Over het zand heen slenterend vond ze haar weg terug naar de ligbedden waar ze Jessica zonet nog met een man had achtergelaten. Maar die man leek alweer te zijn verdwenen. Sophie gokte dat hij weer aan het werk moest. "En?" vroeg ze toen ze haar beste vriendin had bereikt. "Heb je hem nog een beetje proberen te versieren?" vroeg ze grinnikend. Haar lichaam liet ze neerploffen op het ligbed. Met haar rug tegen de leuning aan geleund, ging ze comfortabel zitten. Haar lichaam draaide ze iets naar Jessica toe. "Ben je achter de club gekomen waar we vanavond heen gaan?" stelde ze de vraag, terwijl haar hand naar haar cocktail reikte waar ze direct een slok van nam. In de tijd dat ze in het water was geweest, was de cocktail gelukkig niet al warm geworden. Hij was nog steeds lekker koel.



Vanwege zijn werk zag Alexander zoveel vakantiegangers. Het kon ook niet anders, want hij werkte in een hotel. En in het hotel verbleven gebruikelijk veel meer mensen die hier, in Malibu, op vakantie waren dan mensen die hier voor werk waren en een hotel nodig hadden om te overnachten. Hij kon niet ontkennen dat hij lichtelijk jaloers was op de mensen die hier op vakantie waren. Hij was niet zozeer jaloers dat ze in Malibu op vakantie waren, maar gewoon op vakantie waren. Alexander zou zelf ook wel graag op vakantie willen, maar op dit moment kon dat gewoon niet. Momenteel had hij er geen geld en geen tijd voor. Maandelijks probeerde hij iets van geld aan de kant te zetten om te sparen voor een vakantie voor wanneer hij weer vakantiedagen kon opnemen en er tussenuit kon. Hij zou de volgende keer graag naar Europa op vakantie gaan of naar Azië. Hij wilde een verre reis maken. Echter moest hij nog uitzoeken waar hij precies heen wilde en voor hoelang en of hij daar het budget al voor had of dat hij toch nog langer moest sparen. Maar hij zag het nog wel. Het was niet iets waar hij zich nu mee bezig moest houden.
De brunette had een mooie glimlach. Eentje waarmee ze mannen kon betoveren. "Gelukkig maar, want anders ben ik de pineut." zei hij, lachend. "Geen dank. Als je nog meer wil weten over het nachtleven hier of andere leuke dingetjes om te doen moet je me maar opzoeken. Ik werk achter de cocktailbar en anders sta ik in de bediening van het restaurant." liet hij haar weten dat ze hem konden opzoeken als ze meer wilden weten over het nachtleven of als ze andere dingen in Malibu wilde doen. Alexander was immers een bekende hier. Hij was hier opgegroeid en wist daarom vrijwel veel over Malibu. "Als er verder niets is waarmee ik je kan helpen, moet ik mijzelf excuseren. Ik moet natuurlijk gewoon weer verder werken." zei hij en schonk haar een laatste glimlach. Nadat hij een paar passen had gezet, hoorde hij haar stem weer en draaide hij zich om. Als zij kwam, wilde hij zeker ook komen opdagen in de club in de hoop haar weer tegen te komen. "Ja, jullie zullen mij daar ook zien. Ik hoop je weer tegen te komen." gaf hij antwoord op haar vraag. Hij zei expres alleen haar weer tegen te komen om hierdoor door te laten schemeren dat hij haar wel zag zitten. "Geniet nog van het zonnen en de cocktail en wellicht tot later." met die woorden liet hij haar achter, maar ze bleef niet alleen want haar vriendin was ook weer op weg terug naar hun. Zelf zocht hij zijn weg terug naar de cocktailbar om vervolgens gelijk weer een bestelling op te nemen. Alexander baalde dat hij weer moest werken, maar hij had liever nog langer met de brunette gesproken. Hij had niet eens naar haar naam gevraagd. Maar hij was aan het werk, dus het zou ook ongepast zijn geweest. Als hij haar vanavond tegenkwam zou hij zeker naar haar naam vragen. Dan was het in zijn vrije tijd en kon hij ook gewoon met haar flirten.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | I've been yours since the second we met.

Fifty shades of fucked-up

ORPG | The best story to tell your kids is that of your own family.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | With you, I’m alive, like all the missing pieces of my heart, they finally collide.

De moeder van Lucille was weer eens het land uit voor werk en haar vader had een of andere langdurende vergadering op werk. Hierdoor had ze al de hele dag het huis voor zichzelf. Rond het middaguur had ze Adrianna haar kant op laten komen zodat ze de middag samen zouden doorbrengen voordat ze naar het feest gingen. Toen Adrianna was gearriveerd stond er een uitgebreide lunch klaar, dat Rosie voor ze had bereid. Na het lunchen hadden de meiden nog een aantal uurtjes hun favoriete serie gekeken met maskertjes op. Tegen de tijd dat het tijd was om te eten had ze een van hun favoriete restaurants opgebeld om eten te laten bezorgen aan huis. Zo'n chic en prijzig restaurant bezorgde normaal gesproken niet, maar voor hun vaste klanten maakten ze een uitzondering. Hierdoor hadden ze een heerlijke, uitgebreide, maaltijd op zonder de deur uit te hebben hoeven gaan. Pas na het eten waren ze haar inloopkast ingetrokken waar ze eerst voor Lucille een jurk hadden uitgezocht. Van tevoren had ze een jurk in de gedachten gehad, maar ze had uiteindelijk verschillende jurken aan getrokken om te zien waarin zij zich vandaag het beste voelde. Het was een zwarte licht doorschijnende jurk geworden. Haar vrouwelijke delen werden bedekt door een zwart top gedeelte onder de jurk evenals een soort rok gedeelte onderin. Dus het was niet zo dat ze alles blootstelde aan de wereld. Nadat de meiden gezamenlijk een jurk voor haar hadden uitgekozen hadden ze al hun make-up bij elkaar verzameld en waren ze zich gaan optutten. Ze had een full face aan make-up opgedaan en haar haren had ze gestijled en hingen losjes langs haar gezicht, over haar schouders en rug heen naar beneden. Ze was tevreden met eindresultaat.
Inmiddels was ze al beneden, wetende dat Ashley er elk moment kon zijn met hun vervoer. Over het dressoir heen hangend keek ze in de spiegel, die erboven hing, een laatste keer nar zichzelf. "Lucille, is er nog iets in het specifiek dat je wil dat ik voor je doe deze avond?" hoorde ze de bekende stem van Rosie. Ze draaide zich om en glimlachte naar de vrouw. "Nee hoor. Ik zal er de rest van de avond niet meer zijn. Pas midden in de nacht weer. Je kunt de rest van de avond vrij nemen en met je kinderen doorbrengen." gaf ze als antwoord. Ze zag Rosie's gezicht al opfleuren met een grote glimlach op haar gezicht. "Dankjewel, Lucille. Je ziet er prachtig uit, was dat bijna vergeten te zeggen." klonk de warme stem van Rosie, die vervolgens weg liep om waarschijnlijk haar spullen te pakken om weg te gaan. Haar telefoon trilde en op haar scherm verscheen een berichtje van Ashley dat ze voor de deur was. Op dat moment zag ze Adrianna van de trap af komen lopen. "Ade, je bent net op tijd. Ashley staat beneden op ons te wachten." – "Je ziet er trouwens fantastisch uit. Jongens zullen vanavond gek worden als ze jou zien." zei ze en keek goedkeurend naar haar beste vriendin. Samen met Adrianna verliet ze haar woning en liepen ze door de lobby naar buiten om plaats te nemen in de auto waar ze Ashley begroette en al snel wegreden om Elin op te halen.
Nog voordat ze er waren stuurde Lucille een berichtje naar Elin om te laten weten dat ze er waren. Zo konden ze meteen door. De auto bleef stilstaan voor het appartementencomplex waar niet veel later Elin uit kwam lopen. De jurk die ze gisteren had gekocht stond haar goed, zeker met het paar hakken eronder. Toen ze eenmaal zat keek ze grijnzend naar de blondine. "Je ziet er goed uit. Die jurk was duidelijk een goede keuze." complimenteerde ze het meisje. Ze merkte dat Adrianna interesse toonde in Elin waardoor ze zelf even stil bleef zodat die twee een kort praatje met elkaar konden maken.



De lichte ogen van de brunette waren gevestigd op haar eigen spiegelbeeld, die werd weergeven in de gigantische spiegel die zich bevond in de inloopkast van haar beste vriendin. Haar lichaam werd omhuld door een zwart jurkje dat op bepaalde plekken doorscheen waardoor haar blote huid eronder te zien was, vooral bij haar buik. Het jurkje accentueerde haar vrouwelijke rondingen en stond haar goed – al zei ze het zelf. Haar voeten had ze in een van haar paar zwarte Louboutins laten glijden. En uiteraard had ze voor dit feest ook make-up op gedaan. Zo had een basis make-up laag op gedaan en haar wenkbrauwen gevuld met Anastasia Beverly Hills dipbrow promenade. Om de simpele look toch wat extra's te geven had ze rode lippenstift opgesmeerd. Ze had zichzelf niet zozeer opgemaakt voor haar date, misschien eerder om Olivers aandacht te trekken. Het zou nu niet lang meer duren voordat ze Olivers gekozen date voor haar onder ogen zou komen. Het was echt nog afwachten of ze het met diegene kon vinden. Maar zelfs als ze het niet met hem kon vinden, zou ze dat haar avond niet laten beïnvloeden. Ze was hoe dan ook van plan om een leuke avond te hebben. En als iemand wist hoe ze het leuk kon hebben op een feestje was zij dat wel. Zij zou zich echt wel vermaken met alcohol, drugs, de mensen en de muziek.
Haar voetstappen brachten haar voort richting de trappen. Terwijl ze naar beneden liep, gleed haar hand over de trapleuning heen. Ze hoorde haar vriendin zeggen dat ze net op tijd was omdat Ashley beneden stond te wachten op ze. "Nou, dan heb ik dat mooi getimed." zei ze. Vervolgens kreeg ze een compliment naar zich toe en woelde ze grijnzen door haar bruine lokken heen. "Dat is de bedoeling ook." grinnikte ze op het gedeelte van dat de jongens gek van haar zullen worden. Eenmaal beneden pakte ze haar clutch van het dressoir in de gang af en voegde ze zich bij haar beste vriendin om de lift naar beneden te pakken en de auto in te stappen die Ashley als eerste had opgehaald. Echter zat Ashley niet zelf achter het stuur. Ze had haar chauffeur geregeld. Al hadden al deze meiden een eigen chauffeur die ze hadden kunnen vragen. Maar dit keer bracht de privéchauffeur van Ashley hun naar de bestemming zodat iedereen gewoon kon drinken. Zo hoefde er niet iemand nuchter te blijven om de rest terug te brengen, want de chauffeur zou de meiden wie mee terug wilden rijden uiteraard ook weer ophalen van locatie.
Onderweg naar het meisje waar Lucille haar van alles over had verteld, had ze tijdens het kletsen ook naar buiten gekeken naar de prachtige stad in het donker. Het was geen lange rit geweest, want ze waren al snel genoeg tot stilstand gekomen voor een appartementencomplex. Ze zag een mooie blondine aan komen lopen, die vervolgens instapte. "Mooie naam. Ik ben Adrianna." – "Aangenaam kennis te maken." zei ze tegen de blondine die Elin bleek te heten. "Lucy heeft echt van alles over je verteld over gisteren. In positieve zin uiteraard." merkte ze op. "Heb je een beetje zin in het feest? Klaar voor om nieuwe mensen te ontmoeten?" stelde ze twee vragen achter elkaar met een lach op haar gezicht. Ze was nieuwsgierig naar de nieuweling, zeker na wat Lucille allemaal had verteld.
Nadat ze nog een stuk hebben gereden kwam de auto tot stilstand voor het gigantische gebouw dat door een bekende architect was bedacht. "Let's go, girls." riep ze enthousiast. Haar hand zocht naar het portier dat ze opengooide. Haar benen slingerde ze uit de auto, waarna ze overeind kwam. Het was iet wat aan de koude kant, maar zodra ze binnen zouden zijn zou ze daar niets meer van merken. "Ash, kom. Ik zie Oliver en de jongens al." zei ze en pakte de pols van het meisje beet en trok haar mee naar de jongens. Ze glimlachte naar Oliver. "Oliver, maak kennis met Ashley. Je date voor vanavond." stelde ze Ashley aan hem voor. Andersom hoefde ze niet voor te stellen, want Ashley wist maar al te goed wie Oliver was en had enthousiast gereageerd toen Adrianna haar had gevraagd om Olivers date te zijn.



Al sinds gisterenavond had Caleb zijn vriendinnetje niet meer gezien. Gebruikelijk brachten ze veel tijd met elkaar door. Zo veel dat sommige vonden dat ze te veel op elkaars lip zaten. Hijzelf vond het hartstikke meevallen, want iedereen overdreef daarmee. Ze brachten inderdaad veel tijd met elkaar door, maar waren vaak genoeg ook niet bij elkaar. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Overdag had hij haar helemaal niet gezien en hadden ze ieder hun eigen ding gedaan. Wel hadden ze elkaar op de hoogte gehouden van wat ze deden. Uiteraard niet tot in de details, maar ze hadden gewoon berichtjes gestuurd om elkaar op de hoogte te houden. Zo wist hij dat Lucille haar middag had doorgebracht met Adrianna en zij wist dat hij vandaag was wezen lunchen met beide ouders. Zijn ouders hadden erop gestaan dat het weer tijd was om als gezin gewoon een paar uurtjes gezellig door te brengen. Caleb vond het niet erg, want was het ermee eens. Hij was zoveel met andere dingen bezig en altijd maar weg van huis dat hij zulke momenten met zijn ouders zeer kon waarderen. Hij had het dan ook zeker naar zijn zin gehad. Ze waren rond een uur halfeen naar een van de duurdere restaurants van de stad gegaan en hadden daar twee uur lang uitgebreid geluncht, gezeten en gekletst. Daarna waren ze als gezin nog even de winkelstraten in geweest. Zelf had hij dit keer geen aankopen gedaan, maar had hij zijn vader geholpen met een nieuw horloge uitkiezen. Hij had zeker een leuke dag achter de rug, maar leuke dag was nog niet over aangezien deze avond nog zou volgen en het geheid een leuke avond zou worden.
Onderuitgezakt zat hij op de bijrijdersstoel in de auto van Oliver die hem en wat andere vrienden een lift gaf naar het feest. Ondertussen om tijd te doden sprak hij over van alles en nog wat met de jongens. De vraag van Oliver trok op een gegeven moment zijn aandacht. Of de meiden er zo al zouden zijn? Daar ging Caleb niet vanuit. Die zouden iets later arriveren. Misschien niet veel later, maar hij dacht niet dat ze eerder dan hun er zouden zijn. "Nou, ik denk het niet. Waarschijnlijk komen ze later dan ons aan. Misschien Ietjes later, maar het kan ook veel later zijn. Je weet hoe de meiden zijn met opmaken en aankleden. Daar nemen ze ruim de tijd voor." beantwoordde hij de vraag van zijn beste vriend. Even keek hij achterom om op een vriend te reageren. Zijn blik viel weer op Brandon. Hij vond het nog steeds grappig dat Oliver en Adrianna hadden besloten om elkaars date uit te kiezen. Maar de keuze van Oliver om Brandon als Adrianna's date te kiezen vond hij wel echt een vreemde keuze. Naar zijn idee paste die jongen totaal niet bij de brunette. Maar het kon ook van wel zijn. Oliver had duidelijk iets in gedachten dat hij voor hem had gekozen. Hij was stiekem ook wel benieuwd naar wie Adrianna voor Oliver had uitgekozen, maar daar zouden ze snel genoeg achter komen op het feest.
In de straat van bestemming klonk de luide muziek. Dat klonk alleen al goed. Toen de auto stilstond, maakte hij zijn gordel los en gooide hij het portier open om uit te stappen. Het portier sloot hij ook weer achter zich. Ze moesten even wachten op Brandon, want die was natuurlijk weer langzaam omdat hij zichzelf voor de zoveelste keer moest bekijken. In tussen tijd bekeek hij de voorbijgaande meiden die in veel te korte rokjes en jurkjes voorbijliepen. Sommige giechelden, maar niet naar hem. Maar naar Oliver, want hij was de begeerde vrijgezel. Het duurde niet lang voordat de meiden waren gearriveerd, want hij zag Adrianna hun kant op komen lopen met Ashley. Een bekend gezicht, maar hij kende haar niet heel goed van persoon. Hij glimlachte even naar de twee en liep een stukje naar de auto toe om zijn vriendin uit de auto te helpen. "Je ziet er mooi uit, mijn liefste." zei hij en drukte zijn lippen op de hare. Hij hield haar hand vast en keek naar Elin. "Leuk je weer te zien." merkte hij op met een lach. "Ben je er een beetje klaar voor om het nachtleven van Shanghai te ontdekken?" stelde hij een vraag aan haar. Met zijn duim streek hij over de hand van zijn vriendin.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | With you, I’m alive, like all the missing pieces of my heart, they finally collide.

De vijandigheid die ze eerder nog voor de blondine had gehad, was ondertussen volledig verdwenen. Op dit moment voelde ze geen vijandigheid meer voor haar. Ze zag haar niet als bedreiging. Eerlijk was Lucille nieuwsgierig naar de blondine die duidelijk smaak had. Als de blondine daadwerkelijk hier woonde en bij haar in de smaak viel, zou ze een potentiele insider zijn. Iemand die Lucille wel omhoog wilde helpen om op de elite list terecht te komen. Ze had een idee dat ze potentie had dus wilde ze zeker meer te weten komen. "En wat is je eerste indruk van Shanghai? Bevalt het een beetje?" – "Of ben je hier al eerder geweest?" voegde ze eraan toe toen ze zich besefte dat het ook goed kon dat de blondine al eerder in Shanghai was geweest voordat ze hier gisterenavond was gearriveerd. Even moest ze lachen. Ja, het was een beetje het standaardantwoord dat ze gewend was van alle buitenlandse studenten – vooral omdat zijzelf en Caleb ook hier waren voor het werk van hun ouders. "Dan ben je niet de enige. Iedere buitenlandse student is hierheen gekomen vanwege werk kansen van hun ouders." grinnikte ze. Toen ze vertelde dat ze naar Shanghai International Academy Pudong zou gaan, keek ze enthousiast op. Het kon ook niet anders dan dat ze daarheen ging. Haar familie had duidelijk geld om de privéschool te veroorloven en het was dé school voor de buitenlandse studenten. "Nou laten wij daar toevallig ook heen gaan. Sinds je naar dezelfde school gaat is het feest van morgen al helemaal een goede start. Vrijwel veel leerlingen van SIAP zullen aanwezig zijn. Het wordt een mooi feestje." reageerde ze op het nieuws dat Elin ook naar dezelfde school zou gaan. Nu zou de jongedame nog meer kans maken om op de elite lijst terecht te komen dus wilde ze haar daar graag een handje bij helpen.
Haar blik was nog even gevestigd op Lucas, die zeker goed was opgegroeid en aantrekkelijk was geworden. Hoewel zij deed alsof het haar niets deed om hem te behandelen als een nobody deed dat haar wel degelijk wat. Al sinds dat haar ouders haar in principe hadden verboden om met hem om te gaan. Lucille was zulke goede vrienden met hem geweest. Hij was een goede beste vriend geweest, maar eentje die ze moest opgeven van haar ouders. Toen der tijd had ze uiteraard niet helemaal begrepen wat er zo mis was om met een outsider om te gaan. Haar ouders hadden het zo vaak uitgelegd, maar keer op keer had ze het niet begrepen. En ondanks dat ze geen begrip had gehad van waarom ze niet meer met hem om mocht gaan, had ze toch naar haar ouders geluisterd en het contact met hem verbroken. Het was pas een paar jaar later, toen ze ouder was geworden en insiders als vrienden had gekregen, dat ze begreep wat haar ouders toen hadden bedoeld met dat ze niet met een outsider kon omgaan. Een insider en outsider konden geen vrienden zijn. Een outsider haalde je dan naar beneden en dat was niet de bedoeling. Met haar levensstijl kon ze het zich ook niet meer voorstellen om met een outsider om te gaan. Outsiders waren niet zo uitgaand en extra als de insiders. De meeste hadden niet zoveel geld om te spenderen en kende het luxeleventje niet. Ze hoorden er niet bij en een vriendschap tussen de twee soorten zou niet snel een geslaagde vriendschap zijn. Met Lucas was het een geslaagde vriendschap geweest omdat beide nog te jong waren geweest om te beseffen dat ze hele andere levens leidde.
Wanneer Lucas weer weg was gelopen richtte ze haar blik op Elin. "Heb je je spullen al kunnen uitpakken? Zo niet, dan kan je wel een jurk van mij aan. Ik heb er nog genoeg hangen die nog nooit gedragen zijn. En dan hoef jij niet de moeite te nemen om gehaast je spullen uit te pakken." vroeg ze en bood haar meteen een jurk aan, mocht het nodig zijn. "Ik denk dat je Shanghai geweldig zal vinden. Met jouw modesmaak en uiterlijk zal je het hier helemaal maken." vertelde ze met een grote lach op haar gezicht.



Met hoeveel jongens Adrianna gezoend dan wel seks heeft gehad in de afgelopen jaren kon zij zich echt niet meer voorhalen. Het waren er inmiddels zo veel. Zo veel waarvan ze van meer dan de helft niet eens kon herinneren hoe ze eruitzagen en wat hun namen waren omdat ze dronken of high met hun had gezoend of seks heeft gehad. Soms dacht ze er op een nuchter moment over na en moest ze toegeven dat ze zich diep vanbinnen toch ergens schaamde. Het was iet wat sletterig hoe zij zich gedroeg en dat zag ze soms op zo'n moment dat ze nadacht ook zelf in. En ondanks dat ze zich op zulke momenten schaamde voor haar gedrag gebeurde het iedere keer weer. Wanneer ze te veel drank op had of weer drugs had gebruikt en helemaal high was, was zo meegaand en makkelijk. Ze kon de schuld niet op de ander afschuiven, want zodra zij eenmaal zo ver was met alcohol of drugs dan kwam het ook van haar kant. Sommige jongens maakten er misbruik van maar daar kon ze nuchter niet op terug komen omdat ze het zich vaak toch niet meer geheel kon herinneren. Desondanks dat schaamtegevoel dat ze zo nu en dan had voor haar gedrag, stopte haar alcohol- en drugsgebruik niet. Ze had het nodig. Ze was er verslaafd aan. Vooral aan de drugs. Het was tegenwoordig haar manier van overleven. Om haar problemen aan de kant te schuiven en haar leven iets te verlichten zodat ze niet constant met die problemen opgescheept zat. Het was slecht en dat kon ze zelf ook wel inzien op sommige momenten, maar ze kon nu gewoon niet zonder. Zolang ze niet zonder kon zou ze de drugs ook niet opgeven.
Morgenavond zou sowieso een leuke avond worden of ze nou wel of geen leuke date zou hebben. De feestjes die zij bijwoonde waren allemaal van die geslaagde feestjes. Feestjes waar ook veel geld en tijd in zat om het leuk te maken. Het zou weer zo'n avond worden waarop ze veel drank binnen zou krijgen en wellicht ook weer drugs zou gebruiken. Drugs gebruikte ze vooral voor haar problemen, maar op feestjes was ze er ook zeker niet vies van. Ze had zin in morgenavond. Ze hoopte een beetje dat Oliver iemand uitkoos die ook in was voor een leuke avond. Al twijfelde ze daar niet aan. Ze ging ervan uit dat hij iemand koos die van feesten hield. Dat moest wel. Hij kon haar immers niet opschepen met iemand die niet van feestjes hield, want dat zou niet werken. Hoe nieuwsgierig en ongeduldig ze nu al was, moest ze geduldig afwachten tot morgenavond, want dan zou ze de gekozen jongen pas ontmoeten. Het kon zomaar een nieuw gezicht zijn voor haar, maar ook een bekend gezicht. Al verwachtte ze eerder een bekend gezicht, omdat ze vrijwel veel mensen kende en al helemaal de mensen in Olivers circle omdat ze met dezelfde mensen omgingen.
Met haar bovenlichaam ging ze weer overeind zitten. Haar handen rustten op haar knieën. "Kun je niet wat eten bestellen? Frietjes en hmm. Misschien iets van sushi of een hamburger." stelde ze voor. Ze wilde het dienstmeisje niet opzadelen met werk voor haar, want ze werkte voor de familie en niet voor haar. Ze greep het flesje conditioner beet en deed wat op haar handen. Iets te veel, maar ze smeerde het in haar haren. Ze gleed onderuit. Dit keer met haar gezicht onder water. Een tijdje bleef ze onder het water totdat ze omhoogschoot om adem te halen. Haar arm leunde op de rand van het bad en haar wang legde ze op haar arm. "Dankjewel Oliver dat je er altijd voor me bent." mompelde ze. Haar ogen bleven op hem gericht. Hij was ontzettend aantrekkelijk. Niet gek dat vele meiden achter hem aangingen en dat hij iedereen kon krijgen. "Kan je me eruit helpen?" vroeg ze, omdat ze geen zin meer had om in het water te liggen. Ze had zin om ongezond warm eten te eten en op Olivers bed te kruipen, het liefst tegen hem aan en dan een filmpje op.



Nu Caleb met de twee meiden pratend aan een tafeltje zat en naar ze keek, kreeg hij het idee dat de twee meiden goede vriendinnen konden worden en dat het meisje opgenomen zou worden tussen de insiders. Elin viel namelijk naar zijn idee binnen het straatje van de insiders. Met haar uiterlijk en haar duidelijk dure smaak, wat er waarschijnlijk op duidde dat ze geld had, zou ze makkelijk een insider kunnen worden en zelfs op de elite lijst terecht kunnen komen waar voor de meiden nog een open plekje voor was. Het zou hem ook niets verbazen als zijn vriendin Elin daar een handje bij zou helpen om haar op dat plekje te krijgen. Het zou zomaar kunnen dat ze binnen een paar weken een bekende naam en gezicht had in Shanghai. Sowieso werden nieuwelingen van hun leeftijd hier snel opgemerkt. Wanneer er iemand nieuw was, betekende dat interesse vanuit de circle waarin Lucille en hij zich ook bevonden. Ze waren altijd nieuwsgierig naar nieuwe mensen van hun leeftijd. En al helemaal naar nieuwe meiden met een knap uiterlijk en een goede kledingstijl. Caleb verwachtte echt dat ze goed opgenomen zou worden in hun circle en er binnen de kortste keren helemaal bij zou horen.
Omdat hij niets zei op haar woorden over dat ze hier gisterenavond was aangekomen, knikte hij maar zodat ze wel wist dat hij naar haar luisterde. Ze was hier nog maar net, maar dat had het stel al kunnen weten omdat het er al op had geleken dat ze nieuw was hier. Haar antwoord op zijn vraag was inderdaad te verwachten en zelf zag ze dat ook al in. Het was inderdaad geen verrassend antwoord. "Zeker verrassend." zei hij, uiteraard heel sarcastisch. Blijkbaar ging ze naar dezelfde school maar als hij er een beetje goed over had nagedacht, was het ook een logische school. Bijna alle buitenlandse tieners gingen naar deze school. Het was de beste school voor de buitenlanders, omdat de lessen in het Engels werden gegeven. Het was een prijzige privéschool. Vast ook omdat ze dachten dat buitenlanders het zich konden veroorloven. Het was verder wel een goede school dus het geld waard. "Leuk dat je bij ons op school komt." zei hij. "En ik hoop dat je van een goed feestje houd, want morgen wordt een leuk feest. En zoals Lucy al zegt, is het al helemaal een goede start nu je naar dezelfde school blijkt te gaan." stemde hij met zijn vriendin in dat het een goede manier was voor haar om te beginnen. Nu kon ze morgenavond al kennis maken met heel wat leerlingen. Zo zou ze op haar eerste schooldag tenminste wat mensen kennen van gezicht en misschien zelfs van naam, als ze die zou onthouden. Hij zag haar wel aan voor het meisje dat wel van een feestje hield. Ze paste meer bij de mensen waar zij mee omgingen en dus naar het feest gingen dan de mensen die ook op school zaten, maar niet naar het feest kwamen omdat ze niet uitgenodigd waren.
Toen hij iets hoorde over een jurk voor morgen stopte hij met luisteren en haalde hij zijn telefoon uit zijn broekzak. De twee spraken nu over echte meiden dingen waar hij niet naar hoefde te luisteren. Hij ontgrendelde zijn telefoon en opende wat binnen gekomen berichten. Op sommige reageerde hij en andere liet hij openstaan, want daar zou hij op een later moment wel op reageren.

Fifty shades of fucked-up

Re: RORPG | There is always risk. At least when you love someone it's worth taking.

Op haar leeftijd mocht Arabella van geluk spreken dat ze nog ongetrouwd was. De meeste van haar leeftijd en status waren al weggegeven aan een man. Het kwam maar weinig voor dat een meisje van haar leeftijd en status mocht trouwen met de man van haar dromen. Een man waar ze smoorverliefd op was. Nee, dat was niet voor meiden zoals haar weggelegd. Het zou voor haar waarschijnlijk ook niet meer zo lang duren voor ze aan een man werd toegewezen. Hoewel ze wist dat het eraan zat te komen, was ze er nog niet klaar voor. Ze was er niet klaar voor omdat ze geen idee had met wat voorn man zij zou moeten trouwen. Het enige wat ze wist, was dat het geen man van haar keuze zou zijn. Het kon of een hele leuke man zijn, maar het kon net zo goed dat ze hem niet kon uitstaan. Hij kon aardig zijn, maar ook dwingend. Hij kon zoveel zijn, maar hoe hij ook was en hoe hij er ook uitzag zou ze met die man moeten trouwen en dan moest ze maar een manier vinden om het te accepteren. Zelfs als er geen liefde in het huwelijk was zou ze een manier moeten vinden om met haar toekomstige man te leven. Zolang ze niet wist met wie ze moest en ging trouwen kon ze hopen op een goed huwelijk. Ze hoopte op een huwelijk waar liefde bij kwam kijken en waarin ze gelukkig zou zijn. Maar ondanks dat ze dat hoopte, ging ze tegelijkertijd ook van het ergste uit zodat ze er in elk geval goed op voorbereid was als het een slecht huwelijk werd. Voor nu was het gelukkig nog niet zo ver dus kon ze nog van haar vrijheid genieten.
"Goed om te horen. Gelukkig kunnen jullie nu uitrusten van het lange reizen." zei Arabella tegen de Engelse prinses. Toen ze bij de vertrekken waren gingen de hofdames naar binnen en klonken er vervolgens verrukte geluiden. Het was duidelijk dat ze onder de indruk waren en hoogstwaarschijnlijk tevreden waren met hun vertrekken waar ze de komende tijd in zouden verblijven. "Geen dank. Als je vragen hebt kun je die meestal stellen aan iedereen. En voor specifieke vragen voor ons moet je maar opzoek naar een van ons." zei ze nog tegen de jongedame voordat ze zichzelf omdraaide en haar weg de andere kant op vervolgde. Ze ging ervan uit dat de Engelse prinses haar niet meer nodig had. Haar schoenen tikten tegen de vloeren aan, terwijl ze zich voortbewoog naar buiten waar ze door liep naar de stallen. Arabella had besloten om een ritje te maken op haar paard. Uiteraard zou ze in de buurt blijven, aangezien de bossen bekend stonden als gevaarlijke bossen. Sinds haar terugkomst was ze er tientallen keren aan herinnerd hoe gevaarlijk de bossen waren en dat ze absoluut niet ver de bossen in mocht gaan. Ook niet onder begeleiding van bewakers. Haar moeder wilde het liefst dat ze helemaal niet te paard wegging en dat ze binnen en rondom het kasteel bleef. Maar ja, wat wilde haar moeder? Dat ze heel de dag binnen zat en zich binnen maar moest vermaken? In haar tijd in Bordeaux was ze veel buiten geweest en ze was het gewend om dagelijks een paar uur buiten de deur te zijn en te genieten van de natuur en frisse lucht. Dus hier wilde ze ook de natuur ontdekken en genoeg frisse lucht binnen krijgen.
Bij de paarden aangekomen bleef ze stilstaan voor de stal waarachter haar paard gestald stond. Met haar hand aaide ze over de manen van haar merrie; Belle. Ze had zich niet omgekleed, maar in Bordeaux had ze ook in jurken op paarden gezeten dus hier moest ze dat ook kunnen. Ze opende de stal om het paard gereed te maken voor vertrek.



Klagen over zijn huidige baan kon Leith op dit moment niet. Hij was soldaat in dienst van de koninklijke familie. Die baan kreeg je niet zomaar, aangezien de koninklijke familie daar mensen selectief op selecteerde. Het was een baan waar hij zeker dankbaar voor was. Hij was Francis er dankbaar voor. Hij hoefde nu tenminste niet meer in de keuken te werken. Het werken in de keuken had hij toen der tijd leuk gevonden en daar was hij toen ook dankbaar voor geweest omdat het iets aan geld opleverde. Meer dan dat hij zou verdienen met een andere baan buiten het kasteel. Maar het werk was ook saai geworden op een gegeven moment. Het was altijd maar hetzelfde werk voor dat kleine beetje geld. En daarbij was er altijd op hem neergekeken omdat iemand uit de keuken een niemand was. Nu keken mensen toch anders naar hem, omdat hij een betere baan had. Mensen hadden enigszins respect voor hem en dat kon hij als persoon waarderen. Deze baan was ook beter dan het leger waar hij als straf in had moeten zitten. In het leger werken als soldaat was je leven constant in gevaar. Nu was zijn leven niet voortdurend in gevaar, alleen wanneer de familie aangevallen zou worden of dergelijke. Alleen dan zou hij zijn leven op het spel moeten zetten om de familieleden van het koninklijke huis te redden. Nu mocht hij niet iedereen uit deze familie, maar toch zou hij zijn leven voor ze over hebben als het erop aankwam.
Klagen over zijn huidige baan kon Leith op dit moment niet. Hij was soldaat in dienst van de koninklijke familie. Die baan kreeg je niet zomaar, aangezien de koninklijke familie daar mensen selectief op selecteerde. Het was een baan waar hij zeker dankbaar voor was. Hij was Francis er dankbaar voor. Hij hoefde nu tenminste niet meer in de keuken te werken. Het werken in de keuken had hij toen der tijd leuk gevonden en daar was hij toen ook dankbaar voor geweest omdat het iets aan geld opleverde. Meer dan dat hij zou verdienen met een andere baan buiten het kasteel. Maar het werk was ook saai geworden op een gegeven moment. Het was altijd maar hetzelfde werk voor dat kleine beetje geld. En daarbij was er altijd op hem neergekeken omdat iemand uit de keuken een niemand was. Nu keken mensen toch anders naar hem, omdat hij een betere baan had. Mensen hadden enigszins respect voor hem en dat kon hij als persoon waarderen. Deze baan was ook beter dan het leger waar hij als straf in had moeten zitten. In het leger werken als soldaat was je leven constant in gevaar. Nu was zijn leven niet voortdurend in gevaar, alleen wanneer de familie aangevallen zou worden of dergelijke. Alleen dan zou hij zijn leven op het spel moeten zetten om de familieleden van het koninklijke huis te redden. Nu mocht hij niet iedereen uit deze familie, maar toch zou hij zijn leven voor ze over hebben als het erop aankwam.
Toen de hofdames en de twee prinsessen bij de vertrekken waren, was hij doorgelopen naar de volgende kamer. De kamer waarin de Engelse prinses zou verblijven. Hij opende de deuren en liep op een rustig tempo naar binnen. Zijn ogen gleden de kamer rond. Overal keek hij even, uit voorzorg. Het was immers niet de bedoeling dat de prinses binnenkwam en werd overvallen door bijvoorbeeld een of andere gek die zich hier had weten te verstoppen. Dat gebeurde namelijk weleens en om dat te voorkomen moesten soldaten nu kamers controleren voordat de mensen met status hun kamer in konden. Nadat hij geconcludeerd had dat het geheel veilig was voor de Engelse prinses was hij weer naar buiten gelopen. De deuren had hij opengelaten zodat ze makkelijk naar binnen kon lopen. Het duurde niet lang voordat hij haar zag aankomen lopen. En de Franse prinses, Arabella, liep de andere kant op. Hij ving de glimlach van de Engelse prinses op. Vriendelijk glimlachte hij terug, in de hoop dat het niet verkeerd opgevat zou worden door de mooie prinses. "Heeft u nog vragen of is er nog iets wat ik u nodig heeft?" vroeg hij aan de jongedame. Als soldaat kon hij haar het ook een beetje hoffelijk maken. Hij kon haar welkom heten en ervoor zorgen dat ze alles had wat ze nodig heeft. Een glimlach bleef rondom zijn mondhoeken rusten. Ze was werkelijk waar een schoonheid. Maar zo mocht hij niet denken. Ze was ver buiten zijn bereik. Leith moest zich professioneel opstellen en zijn gedachten niet naar haar schoonheid laten afdwalen. "Ik ben heel nieuwsgierig. Mag ik vragen wat uw eerste indruk van Frankrijk is?" vroeg hij, eigenlijk heel brutaal want zoiets hoorde hij niet te vragen aan iemand van haar status. Hij wilde alleen een poging doen tot een gesprek aanknopen. Heel de dag stilletjes voor deuren staan was namelijk best wel saai. Nu wisselden de soldaten af. Dus nu zou hij hier even rondhangen, maar straks zou hij weer ergens anders moeten waken. De leukste momenten op werk vond hij toch wel als hij mee mocht als een of meerdere familieleden het terrein afgingen. Dat was ook niet zo saai werk. Gelukkig werd hij vaak gevraagd om mee te gaan ter beveiliging.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | He lives like tomorrow isn't coming and yesterday never happened.

Nu haar grote dag steeds dichterbij aan het komen was, was Jennifer al begonnen met het aftellen van de dagen. Zenuwen had ze totaal niet en zelf dacht ze ook niet dat de zenuwen nog zouden komen. Waarom zou ze zenuwachtig moeten zijn? Ze zou trouwen met Nate. Haar liefde, de persoon met wie ze zichzelf de rest van haar leven zag doorbrengen. Zijzelf was toe aan deze volgende stap in haar leven. Ze was op jonge leeftijd al volwassen geworden en daarom was ze dus ook klaar voor deze volgende stap en het liefst zou ze na het huwelijk meteen nog een volgende stap maken en een kindje krijgen. Jennifer was duidelijk niet de doorsnee jongvolwassene van tegenwoordig. De doorsnee jongvolwassene van nu moest er nog niet aan denken om zo jong te trouwen en kinderen te krijgen. De meesten wilden nog zo lang mogelijk genieten van het jong zijn en dingen doen zoals feesten en het leven ontdekken. Binnen haar vriendengroep was ze dan ook degene die de uitzondering was, omdat ze nu al zou gaan trouwen terwijl ze rest er nog niet over nadacht. Sommige hadden niet eens een vriend en andere hadden een vriend, maar die waren er nog lang niet aan toe om te trouwen. Hierdoor leek ze in een andere levensfase te zijn. Echter was ze niet meteen een oudwijf, want ook zij hield van feestjes en dingen die ze nog kon doen zolang ze jong was. Maar een rustiger, serieuzer, leven sprak haar ook aan.
Een grote hoeveelheid alcohol stroomde al door haar bloed heen. Ze had al behoorlijk wat op en er zou nog behoorlijk wat meer alcohol in gaan. Als ze nuchter was geweest, zou ze ook zeker niet zo makkelijk een stripclub binnen zijn gestapt. Maar ze had genoeg alcohol op en het was notabene haar vrijgezellenavond en een stripclub, althans strippers, hoorde daar toch bij. En nu ze hier op het bankje zat en uitzicht had op een aantal aantrekkelijke mannen met goddelijke lichamen, die sensueel aan het bewegen waren, hoorde je haar echt niet klagen. Stiekem kon ze er wel van genieten. Het was allesbehalve een verkeerd uitzicht. Kijken naar andere mannen kon overigens ook geen kwaad. Niet zolang het maar bij kijken bleef. Maar nu ze hier zo zat besefte ze zich dat Nate wellicht vandaag ook naar een stripclub zou gaan, want dat zouden mannen zeker plannen op een vrijgezellenfeest. Ze hoopte maar dat hij het ook bij kijken hield en haar in zijn achterhoofd hield. Maar goed. Ze moest er niet zoveel aan denken. Ze vertrouwde hem wel. Zeker na al die jaren samen.
Aan het einde van het nummer gingen de jasjes uit en konden de blote borstkassen worden bezichtigd; een nog beter uitzicht. Uit nieuwsgierigheid bekeek ze de lichamen van de mannen en hun gezichten. Voor haar sprong er toch een uit en dat was degene die nu vroeg wie de gelukkige bruid was vandaag. Een glimlach sierde haar mondhoeken op. Het duurde haar een paar seconden om zich te realiseren dat ze moest antwoorden. Het was dat een van haar vriendinnen haar een duwtje gaf. "Dat ben ik." kwam er daardoor uit haar mond. Vanuit haar ooghoeken zag ze het volgende dienblad met alcohol alweer aankomen.



Dat strippen zijn werk zou worden, dat zou Rafael een paar jaar geleden ook niet hebben gedacht. Hij had een heel ander beroep voor ogen gehad. Hij had gewoon een slim stel hersenen die hij ook aan het werk had gezet tijdens een studie economie waar hij zijn diploma ook voor had behaald. Tijdens zijn studie had iemand hem dus voor dit werk gerecruit en als student had hij het geld zeker goed kunnen gebruiken omdat hij zijn eigen studie wilde bekostigen. Uiteindelijk leek hij het werk wel erg leuk te vinden. Het was leuk om te doen en het was al helemaal makkelijk geld verdienen. Na zijn studie had hij de keuze gemaakt om te blijven werken, maar met meer dagen werken dan eerst. Dit zou niet de baan zijn die hij voor de rest van zijn leven zou behouden. Dat kon ook niet. Hij zag er nu op deze leeftijd goed uit, maar op een gegeven moment zou hij ouder worden en te oud worden voor dit beroep. Dus zolang het kon zou hij als stripper werken en daarna was hij van plan om een baan te vinden binnen de sector waar hij voor gestudeerd had. Hij vond het fijn dat hij de keuze had gemaakt om dit werk te blijven doen, vooral nu hij jong was. Hij was er nog niet klaar voor om een hele serieuze baan te hebben. Rafael was immers nog jong en wilde zoveel mogelijk genieten van een jong leven waarin hij niet al te serieus hoefde te zijn. Later kwam het serieuze en volwassenere leven wel voor hem. Zijn ouders waren alleen niet al te blij geweest toen hij ze had verteld dat hij ervoor had gekozen om als stripper te blijven werken en later pas een serieuze baan te nemen. Het waren twee serieuze mensen met ambitie en die ambitie hadden ze graag teruggezien in hun zoon. Ze waren iet wat teleurgesteld in hem dat hij niet meteen iets in de sector van economie was gaan doen. Maar gelukkig waren ze bijgedraaid en hadden ze geaccepteerd dat hij dit deed voor nu en later alsnog – zoals zij het graag zagen – een serieuze baan binnen zijn sector zou nemen.
Het meisje wie zijn aandacht had getrokken was werkelijk waar prachtig. Hij vond haar een schoonheid. In de stripclub had hij veel vrouwen gezien, maar geen van allen zo mooi als zij. Al moest hij toegeven dat het hele groepje knappe jongedames bevatte. Even gleden zijn ogen naar het meisje dat antwoord had gegeven op de vraag van Alexander. Dat meisje was dus de bruid. Voor een bruid was ze jong, of ze oogde alleen jong. Maar de rest van de jongedames zagen er ook redelijk jong uit dus gokte hij dat ze op jonge leeftijd ging trouwen. Dat was ook weer iets nieuws. Meestal zag hij wat oudere dames als bruid hier. Onbewust gleden zijn ogen weer naar de dame waar hij zonet naar had geglimlacht. Alleen haar uiterlijk al maakte hem nieuwsgierig naar haar, terwijl dit ongepast was. Hij was aan het werk. Hij moest niet afgeleid raken en dit was ook pas de eerste keer dat hem dit overkwam. Normaal gesproken raakte hij absoluut niet afgeleid. Opnieuw glimlachte hij, maar dwong zichzelf om te kijken naar de bruid. Nu zou Alexander haar de speciale behandeling geven. Aan het begin zou de aandacht op de bruid liggen, maar wanneer Alexander zo bezig was met zijn ding konden de andere mannen de andere dames amuseren. Hij was zeker van plan om het mooie meisje te vermaken.

Fifty shades of fucked-up