Search for posts by Rwina
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | 7 ... 14 | » | Last
Search found 131 matches:
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/07/2018 02:11 PM"I had to bomb the city in order to bail you out! I should have been in prison as well but they didn't because I did it to bail you out! I committed a fucking war crime and they considered me a hero. I am not a hero, Nate! Fifty innocent people! Women and their children!" snauwt hij hem af. Hij werpt hem een boze blik toe, al was er in zijn ogen het schuldgevoel te zien dat hij had vanwege het bombardement. "Decide what you want" verzucht hij. Niet veel later trapt Nathaniel de deur open, die zonder moeite op de grond beland. Hij loopt voor Nathaniel uit, met een snelle pas naar de kamer van de meiden waar de deur al open is. Hij geeft er een trap aan. Hij hoort de ijselijke schreeuw van Yulia en ziet hoe de man haar ruw benadert. Het breekt zijn hart, het breekt hem helemaal van binnen. Het enige wat hij nu nog had, het enige wat nog onaangetast leek te zijn door de apocalypse, had hij door zijn onoplettendheid, laten aantasten. Hij voelt zich vrijwel meteen schuldig. Hij trekt de man in kwestie van haar af en verkoopt hem flink wat klappen. Al snel raken ze in een vuist gevecht. Hij gaat er van uit dat Nathaniel zich bezig houdt met de man die Ciara vast heeft.
Hij pakt de nek van de man vast en draait deze zo dat hij zijn nek breekt. De man valt levenloos op de grond en hij kijkt naar Yulia. Hij geeft haar de tijd om haar kleding weer aan te trekken en draait zich om naar Ciara. Nathaniel heeft de man al in zijn houdgreep en Ciara is losgekomen. Ze geeft hem een klein wapen dat ze uit haar broek haalt. Die kleine kreng, denkt hij bij zichzelf. Hij pakt het wapen dankbaar aan en schiet de andere man door het hoofd. "We have to get out of here, immediately. Whatever happens, travel way up north, high way bound so we can find each other there" commandeert hij. Hij loopt de kamer uit met het wapen voor zich gericht en wenkt Nathaniel. De dames moesten tussen hen in lopen zodat ze naar buiten geleid konden worden. Hij besluit de zijn ood uitgang te pakken, langs de tuin. Er is nog niemand op hun af gekomen maar daar kan ieder moment verandering in brengen.
De tranen lopen over haar wangen als Yulia begint te schreeuwen. Het is vreselijk om te zien wat er met haar gebeurt, traumatiserend. Voor hetzelfde geld was zij het geweest. Ze deed haar best om tegen te stribbelen maar de man was veel te sterk voor haar. Als de deur open zwaait en Maximiliano binnen komt met Nathaniel er achteraan, overhandigt ze hen zodra ze los komt beide een van de kleine handwapens die ze in haar broek had gestopt voordat ze het kamp in reden. Het was het enige dat ze mee wist te smokkelen. Het jasje dat ze al jaren had, liet ze in de kamer liggen toen Maximiliano commandeerde dat ze moesten gaan. Het voelde alsof ze een deel van zich zelf achterliet en dat er een nieuw tijdperk was begonnen.
Ze wend zich tot Yulia, die ze helpt met aankleden. Door de onverwachtse adrenaline kick is ze gestopt met huilen en alerter dan ooit, sterker dan ooit. Ze ondersteunt haar. "Come on, we have to keep walking" zegt ze kalm. Dat was haar sterkste eigenschap als verpleegster geweest. Ze reageerde bijzonder goed onder stress en handelde alsof de tijd langzaam ging, al stond de tijd op tikken en waren het kwesties om leven en dood. Ze kon zichzelf loskoppelen van de gebeurtenis en alles stap voor stap over zien.
Ze is blij om Nathaniel weer te zien, maar er is geen tijd voor een kus of een praatje. Ze moeten nu zo snel mogelijk weg zijn. Het is duidelijk geworden dat Ryce geen goede bedoelingen had en god weet of ZOLA iets met deze groep te maken heeft of niet. En of deze groep iets zou weten over het vaccin of over Nathaniel. Dan hadden ze de poppen helemaal aan het dansen. Echter was er niemand in het gebouw te vinden, althans zo leek het te zijn. Het zijpad dat Maximiliano wilde nemen, was naast de tuin met zombies. Aangezien Nathaniel bij hun was, was het waarschijnlijk dat ze niet naar hen toe zouden komen, dus wat dat betreft was het een goede zet van Maximiliano.
Ze pakt Yulia's hand en neemt haar mee. Ze moesten blijven rennen, zo ver als ze maar konden. Maximiliano gooit de deur open. "We have to run, fast" commandeert hij. Het is dertig meter tot aan een groot gebouw. Ze blijft rennen. Nu kwam haar fitness training toch goed van pas.
ReplyRe: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/07/2018 12:15 PMZe kijkt verbaasd als ze de boekjes ziet met foto's van de laatste shoot die ze had gehad. Ze kijkt op naar Yulia. Er is geen tijd om na te denken of ze haar zouden hebben herkend. "Yes, I used to work at the prison but they fired me a few weeks before the outbreak happened. I wanted to get out of town, but I was robbed and I ended up at a camp. There was this guy, Franklin" vertelt ze haar. Ze gaat op het bed zitten. "He wanted to start a new world and he was having these crazy plans. Then Nathaniel showed up, out of nowhere and I knew there was something going on with him because he was supposed to get a vaccine.. and no one had ever survived such a vaccine.. so I kind of lied to Franklin about who he was and later that night, we sneaked out and eventually ended up at the farm where you found us" verkortte ze het lange verhaal van wat ze de afgelopen tijd allemaal heeft meegemaakt.
"Survival mode or not, you don't treat a lady like that!" roept ze ietwat beledigd uit. "I guess I am fine. Things don't even surprise me anymore," antwoord ze. "And I guess these are skills I will learn over time. I'm the kind that learns from doing things.." verzucht ze. Als Yulia haar bij haar pols pakt en achter haar duwt, gaat een onheilspellend gevoel door haar heen. Dit kan nooit goed zijn en dat blijkt dan ook als Yulia op het bed word gegooid door een van de mannen. De ander wend zich tot haar en pakt haar stevig bij haar polsen vast. Hij draait haar om en legt haar op haar buik op het bed. Ze voelt zijn zware lichaam over haar heen hangen. Ze schreeuwt het in een harde gil ijselijk uit. Ze slaat hem met haar ellebogen. Ze voelt al snel zijn arm om haar nek, waarna hij haar omdraait en op schoot heeft. Ze ziet wat de andere man bij Yulia doet. Hij scheurt haar kleding kapot. "Don't worry sugar, I am sure you are going to like it" spreekt de man in kwestie. Het is niet Ryce, het is iemand anders. Ciara stribbelt tegen en bijt in de man zijn onderarm. Ze krijgt een klap van hem in haar buik en schreeuwt nogmaals. Dit maakte haar woedend. Tranen springen in haar ogen als ze ziet hoe ver de man gaat.
"You don't know shit, Nathaniel. Past is past. I'm sorry for the mistakes I made, but I did what I had to do. And now we need to do what has to be done!" Maximiliano is boos, niet zo zeer op Nathaniel maar op deze hele situatie. Hij had Ryce moeten vermoorden toen hij de kans ertoe had gekregen.
"We will find another car or vehicle or whatever, what is important is that we get out of here" Hij is behoorlijk gefrustreerd en het uitzicht op de zombies buiten maakt het er niet beter op. Hij pakt hem bij zijn kraag vast. "We have the recipe for the vaccin. We found out that we need your DNA and Yulia's and everything else that is in the cocktail. It can give us answers about what is going to happen to you. And ZOLA doesn't know the recipe. They don't know they need Yulia as well. Get your head in the fucking game, this is real. We need to figure out if someone at the CDC survived and if they didn't, Ciara can try and make a vaccine. I'm pretty sure you want to save at least her" spreekt hij zachtjes, zodat niemand anders het horen kan. Hij laat hem los. Veel tijd om erover na te denken is er niet als hij een ijselijke gil hoort.
Ciara. Overduidelijk Ciara, maar er was meer aan de hand. Er klinkt veel kabaal vanuit een paar kamers verderop. Hij trekt het luchtrooster open en twijfelt even of het wel zo'n goed idee is. De volgende optie was om het raam kapot te slaan en eruit te klimmen, om zo naar de kamer van de meiden te gaan, maar er lopen daar zombies door de tuin. Hij kijkt naar de deur. Hij hoort meerdere stemmen schreeuwen, het zijn beide meiden en niet alleen Ciara. Ze moeten iets vinden waardoor ze in een keer uit de kamer zijn, zodat de mannen van Ryce hen niet horen en naar hun kamer komen voordat zij er weg zijn. Ze moesten snel handelen. Hij moest kiezen tussen het luchtrooster waar hij waarschijnlijk te breed en gespierd voor was of het raam en rennen voor zijn leven tussen de zombies, zonder een fatsoenlijk wapen op zak want het wapen dat hij had zou het na een paar zombies al begeven. Hij kijkt naar Nathaniel en dan naar de deur. Ook hij had de veranderingen aan Nathaniels lichaam gespot. "We need to break down the door.."
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/07/2018 10:42 AMMaximiliano had hem een beetje uitgelachen toen hij erover begon om een eigen wereld te starten. "If only you knew what I know" zegt hij met een serieuze blik. Veel tijd om zich nader te verklaren is er niet als ze de auto uitgestapt zijn en een aantal mannen moeten volgen. De autosleutel heeft hij in zijn onderbroek verstopt aangezien ze daar waarschijnlijk niet zullen fouilleren.
Ze naderen een hoog gebouw met grote houten deuren. Wanneer ze open gaan en ze naar binnen geleid worden, word het duidelijk dat dit een kerk is. Of was, dan. Of er nu nog een reden was om in een God te geloven, betwijfelde hij. Hij trok de hele mensheid in twijfel, eigenlijk. Hij kijkt even over zijn schouders en ziet de meiden nog. Die moesten ze niet uit het oog verliezen. De hele discussie met Nathaniel laat hij voor nu even gaan. Het is belangrijk dat ze hier zo snel mogelijk wegkomen, maar de mensen hier lijken niet bepaald vriendelijk in deze spookstad.
Hij zucht diep. Aan het hoofd van de preektafel staat een lange man met donkerbruin haar en felblauwe ogen. Hij herkent hem niet, dus het zijn waarschijnlijk niet de mannen van ZOLA. Hij zwijgt wijselijk en wacht af. In deze tijden was grootheidswaanzin niet ongewoon, daarom verbaasde het hem ook niet dat Nathaniel misschien wel zijn eigen wereld wou starten. Wie wilde dat nu niet?
"Welcome to Philly" roept de man. Zijn stem klinkt krakerig, waarschijnlijk van het roken en drinken. De man bekijkt de dames aandachtig, waaronder ook Yulia. Hij werpt een boze en vieze blik op hem; niemand mag naar zijn meisje kijken. De man wendt zich tot hem. "You.. you are probably in charge of these three, aren''t you?" "Who are you, sir?" vraagt Maximiliano. "I am Ryce. I don't care who the fuck you are. What do you want to do way up north?" vraagt hij hem. "It seems to be safe there, so I want to go back home with my wife and family" antwoord hij. Ryce begint hysterisch te lachen. Maximiliano blijft naar hem kijken met een strak en serieus gezicht. De act van naïeve burger ging hem goed af. Zo lang hij geen shirt met korte mouwen aan hoefde te trekken, konden ze niet weten dat hij bij het leger zit, vanwege zijn tattoo. "You can't go way up North. You either stay here or we'll feed you to the Z's. But don't worry. I'm sure we can use you. Especially the ladies are in luck. Stay the night my friend and make a decision" lacht Ryce. Hij knipt met zijn vingers. Zijn mannen pakken de dames stevig vast en nemen hen mee.
Maximiliano pakt Nathaniels pols vast zodat hij niks kan doen. Ryce en een aantal van zijn mannen halen hen ook uit elkaar en slepen hen mee naar een aparte kamer in hetzelfde gebouw. Hij kijkt over zijn schouder om te zien waar ze naar toe gebracht worden. Drie kamers verder. Ze worden in een kamer gegooid en de deur slaat dicht. Deze gaat op slot.
Maximiliano is degene die rustig blijft onder alle omstandigheden. Dus gaat hij op het bed zitten en kijkt hij uit het raam. Het is niet duidelijk wat Ryce wilt, hij wou niet eens hun namen weten. Wat hij met de meiden gaat doen weet hij ook niet en dat frustreert hem. Hij bekijkt de boekjes die op het nachtkastje liggen. De Playboy, FHM en dergelijke boekjes. En een lingeriecatalogus met Ciara op de cover. Geweldig, ze wisten wie Ciara was. Het enige voordeel hier was dat hij met Nathaniel samen was.
Ciara luistert aandachtig naar de man die zich als Ryce voorstelt. Ze probeert de vieze blikken die naar haar en Yulia worden geworpen, te negeren. Ze is wel wat gewend vanuit het ziekenhuis waar ze werkte en de manier waarop Sean met haar om ging. Toch bleef het een ongemakkelijk en akelig gevoel om zo bekeken te worden. Maximiliano stelde zichzelf voor als James, een valse identiteit.
Niet veel later word ze bij haar polsen vastgepakt en voelt ze een harde hand tegen haar billen aan tikken. De warme adem van de man die haar vasthad gleed in haar nek, zo dichtbij kwam hij. Het was te walgelijk voor woorden. Ze stribbelt tegen, maar daardoor pakt hij haar alleen maar steviger vast. Het doet pijn. "Be careful with the model, Tyrese!" schreeuwt Ryce als ze word weggevoerd. Shit. Ze herkennen haar van haar modellenwerk. Ze word samen met Julia in een klein kamertje onder de trap geduwd, de deur valt achter hen dicht en word op slot gedraaid.
"Asshole.." vloekt ze zacht als ze eindelijk vrij kan bewegen. Ze masseert zacht haar pols, deze doet pijn van zijn stevige greep. Ze kijkt uit het raam. Ze zijn aan een kant van een steegje en in dat steegje lopen Z's. Het was dus niet slim om het raam te breken en naar buiten te gaan. "People are fucking crazy these days..." spreekt ze haar gedachten met walging in haar gezicht uit. Ze haalt haar jasje van haar middel en legt deze op het bed. Het was niet duidelijk wat Ryce van hen wilde en hoeveel tijd ze nog hadden, maar hoe het ook wend of keert ze moesten hier zo snel mogelijk weg.
"Are you okay?" vraagt ze Yulia. Buiten begint het te schemeren, de nacht ging bijna vallen. Ze legt haar handen op Yulia's ellebogen en kijkt haar bezorgd aan. Ondertussen werpt ze een blik op de rest van de kamer. Twee bedden, vieze blaadjes op de nachtkastjes en een luchtrooster.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/06/2018 03:34 PMYulia was beeldschoon, sexy en aantrekkelijk. Zelfs de outfit die ze momenteel aan heeft staat haar goed en hij bijt even op zijn onderlip als hij haar bekijkt. Eigenlijk vond hij het hemdje iets te sexy, maar ze zijn nu niet in een positie waarin ze keuzes hebben dus besluit hij er niets van de zeggen.
Hij lacht en schud zijn hoofd. Typisch Nathaniel om zichzelf zo koppig op te stellen en nu hij dat vaccin heeft gehad lijkt het nog erger. "I think we should see the CDC. See if anyone survived and if they didn't, we can consider your plan to save mankind" antwoord hij. Hij heeft Yulia wel gehoord, of ze een andere route kunnen nemen, maar daar zag het er niet naar uit. Het was een rechte weg en omkeren was geen optie omdat de kans groter was dat het leger van ZOLA in die regio zou zijn. Het was of dat leger tegemoet komen of een nieuwe groep mensen ontmoeten. "Take some weapons underneath your clothes, be quick" commandeert hij Ciara. Hij handigt haar een kleine handwapen over en commandeert Yulia om hetzelfde te doen. Met geluk hadden ze goede bedoelingen, maar al snel merkt hij dat het geluk niet aan hun kant staat wanneer ze worden omsingeld.
Maximiliano laat zijn raampje omlaag glijden en richt zijn handwapen op een van de schutters. "I wouldn't shoot the girl if I were you. Yulia, get back in the car" roept hij. Hij kijkt naar de man achter het raam van het huisje dat er staat. Het is een oude tolweg maar zij hebben er blijkbaar een ingang van gemaakt. "How many of you?" schreeuwt de man. Hij heeft een snee in zijn wang, althans een litteken daarvan. "Four. Me, my wife, my brother and his girlfriend. What happened to the city, sir?" vraagt hij. Hij wacht tot Yulia in de auto zit, waarna de hekken opengeschoven worden. Dit was geen goed teken. Hij was alert op wat er gebeuren zal. Hij rijdt de auto verder door de hekken.
Hij is opgelucht dat hij alle extra dingen in de geheime kofferbak heeft ingeladen, die ook op slot zit. Momenteel ligt er verder niks bijzonders in de kofferbak, enkel wat dekens en een jerrycan met benzine. De rest van het voedsel en benzine zat in de geheime kofferbak eronder. Hij is dankbaar dat het leger zo slim is geweest om te investeren in slimme gadgets maar nu kan hij alleen maar hopen dat ze de auto niet kwijtraken. Hij stopt de auto en steekt de sleutel in zijn broekzak. Zelf had hij een zwarte broek aan met een zwart hemd en een donkerblauwe trui met lange mouwen en een v-hals. En zijn leren jas. Hij stopt zijn wapen vluchtig in zijn binnenzak. Hij stapt de auto uit en maakt met handgebaren duidelijk dat de dames achterin moeten blijven zitten. Hij houdt zijn handen omhoog om te laten zien dat hij geen wapen heeft. Hij wenkt Nathaniel.
Ze zwijgt. Hier heeft zij geen verstand van. Ze kan niet zo goed omgaan met wapens en is te zachtaardig om ook maar aan oorlog te denken. Ze laat het maar aan de mannen over, die in een koud en kil gesprek geraken. Maar tenminste zijn ze met elkaar aan het praten. Het is een goed begin, voor zover dat mogelijk is. Maximiliano stelt voor om bij het CDC te gaan kijken. Als ze toegang hadden tot apparatuur, konden ze de camera's hacken en op deze manier te weten komen wat daar gaande was. Aangezien ze de stad naderden, was dat iets wat ze niet uitsloot. Het was mogelijk. Nu is echter niet het moment om deze informatie te delen, als ze Yulia iets hoort zeggen over de omgeving en een wapen in haar handen gedrukt krijgt van Maximiliano. Ze is verzonken in gedachten maar het koude gevoel van het wapen maakt haar klaarwakker. Ze is weer gefocust op deze wereld. Ze doet wat hij zegt en stopt het wapen onder het randje van haar jeans. Ze heeft wat spierpijn in haar benen na gisteravond, maar het was te handelen.
De auto stopt, Yulia stapt uit en Maximiliano commandeert haar terug in de auto te stappen. De hekken openen. Met grote ogen bekijkt ze de man met een grote snee in zijn wang. Dit kon nooit een goed teken zijn. De sfeer die deze entree met zich mee bracht was enorm onheilspellend. En waarom Maximiliano beweerde dat zij zijn vrouw was en Nathaniel zijn broer, begreep ze ook niet goed. Hij zou het vast om een reden doen, maar dan nog. Ze kijkt even naar Yulia. Ze pakt haar elleboog vast als de twee mannen uitstappen. "I'm sure they will figure it out, they used to argue all the time at the army" zegt ze zacht.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/06/2018 01:58 PM"My career had just begun.. I had to learn a lot of shit" verklaart hij. Het duurde slechts een paar maanden of hij had zijn rug al toegekeerd naar de wetenschapper in kwestie. "I was at the lab because my superior told me to keep an eye on him. But James died in Afghanistan. The good ones always die too soon" verzucht hij. "So we're gonna get away" fluistert hij. Hij lacht om haar en verliest zichzelf vervolgens in de zoen. De hele nacht bestond uit rustig samen slapen, haar hoofd op zijn borstkas. Voor even was de wereld stil en was alles volmaakt in alle rust. In de vroege morgen, was hij stilletjes uit bed geslopen om alles klaar te zetten en gereed te maken. Het was stil aan het ontbijt, dat voor apocalyptische standaarden erg uitgebreid was: wat crackers met tonijn uit blik en tomaten uit blik.
Enkele uren later zitten ze met elkaar in de auto. Nathaniel zit naast hem, op de passagiersstoel. Hij weet dat ze met elkaar moeten praten over dit alles, want hoewel hij van plan is om toch naar het CDC te reizen, weet hij niet meer zo zeker of dat plan succesvol zou zijn. Als ze meerdere doses van het vaccine zouden willen maken, was ieder lab met de benodigde ingrediënten al genoeg. De ingrediënten ervan en een lab, dat was alles wat nodig was om dit te laten slagen. En hij had de grootste troef in handen: de kennis dat Yulia's DNA noodzakelijk is bij het maken van het vaccin.
"Are you done?" vraagt hij Nathaniel als hij de auto heeft gestart en richting de openbare autoweg rijdt. Hij heeft al drie dagen tegen hem gezwegen en hij is er klaar mee. Ze hadden geen andere keuze dan door de stad te gaan. Hij had geen idee wat ze daar zouden aantreffen en of er nog overlevenden waren. Hij sloot het niet uit, zo lang duurde de ellende nog niet. Hij tikt met zijn vingers op het stuur. Het verbaast hem niet dat hij hem met Ciara zag liggen, het is een mooie vrouw en in situaties zoals deze zocht je elkaar sneller op. Het zorgde voor een soort band op een next level, zoals Nathaniel en Ciara nu een soort van familie van hem was. Hij zou alles voor deze drie mensen doen. Hij wist dat ze werden gezocht door ZOLA. Hij moest met een goed plan komen en snel, maar daar had hij Nathaniel voor nodig.
Ze was ontelbaar vele keren tot haar hoogtepunt gekomen door hem, iets wat ze nog nooit eerder had meegemaakt en iets wat haar kippenvel bezorgde van haar hoofd tot aan haar tenen. Het was kort maar magisch geweest en ze heeft nog nooit zo fijn geslapen sinds dat de apocalypse is begonnen. Voor het eerst sinds tijden heeft ze een positief gevoel. Ze werd die ochtend dan ook wakker in zijn armen, had hem op zijn mondhoek gekust, waarna ze uit het bed gekropen was en zichzelf had aangekleed. Een broek, een hemd, een shirt en een nieuw vestje. Haar jas zat om haar middel geknoopt en haar gympen, tja, daar moest ze het maar mee doen voorlopig. Ze had haar haren vastgemaakt in een hoge staart en had het ontbijt klaargemaakt. Voor zover ze iets kon maken van tonijn uit blik, tomaat uit blik en crackers. Ze hadden nog wat water kunnen drinken en hun flessen kunnen bijvullen. Die ochtend had ze niet veel met Nathaniel gesproken, enkel een kus op zijn mond toen hij wakker werd en aan de ontbijttafel zat alvorens Yulia en Max erbij kwamen zitten. De mannen waren bezig geweest met de auto inladen en zij maakte voedselpakketjes met wat er nog over was.
Ze zit achterin de auto naast Yulia. De sfeer tussen de twee mannen is een tikkeltje gespannen en Maximiliano probeert aan de praat te raken. Ze kijkt even uit het raam, naar de natuur die ondanks de apocalypse ongerept zijn gang gaat. Hoe zou het zijn in de winter straks? Zouden ze dan nog leven en zo ja, hoe gingen ze de winter dan overleven? Ze kijkt weer voor zich uit. Maximiliano reed de snelweg op, richting een stad. Ze is wel eens in de stad geweest voor een fotoshoot, lang geleden. Het was krankzinnig hoe de wereld kon veranderen in slechts een mum van tijd en eigenlijk gestoord hoe vanzelfsprekend ze alles had genomen toen alles nog "normaal" was. Ze kijkt even naar Yulia. Op dit moment is het beter om te zwijgen, denkt ze bij zichzelf. De mannen hebben immers het een en ander nog uit te praten. Dat was haar wel duidelijk geworden in de korte tijd dat ze bij elkaar waren. Daar wilde ze niet tussenin gaan staan, echt niet.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/05/2018 10:46 PM"Your father told me to burn his file back then, so I did. And I hacked the system and deleted all of his information" geeft hij toe. Het is niet bepaald iets waar hij trots is op geweest, omdat hij het achter de rug van de overheid om heeft gedaan en iemand anders de schuld heeft gegeven. "According to the system, he doesn't have kids. So if these guys in ZOLA search anything about him.. they won't find you. It is more likely that they will link you to me if they find us than that they will think you are your fathers daughter" antwoord hij. "Your father really hated me but I did everything he said because I didn't want to lose my job back then. Back then I wasn't a lieutenant, back then I just joined the force" legt hij uit.
Hij lacht. "Yeah, you are right. Every man would kill to start a new world with a pretty face. Luckily I am the one with the most beautiful woman on the planet" knipoogt hij. Hij pakt haar handen vast. "You don't have to participate anything, for now. We need to survive before we can even consider doing such things. We don't know what is going to happen with Nathaniel, what this vaccine will do to him. It is a matter of time and until then, we need to get as far away from everything as possible" vertelt hij haar. Hij zit rechtop en kijkt haar recht in haar prachtig blauwe ogen aan.
Hij pakt haar hand vast als ze zijn gezicht streelt. "Yulia, you are gorgeous and smart, whether you are a big girl or not, I will protect you with my life. Whether you like it or not" lacht hij. Hij buigt zich naar haar toe en drukt een kus op haar lippen, voor even alle ellende vergetend.
Het moment dat hij door het gebied van Franklin rende, wist ze al dat er iets ongewoons aan hem was en al waren de afgelopen drie dagen erg zwaar, had ze geen seconde spijt van de beslissing om met hem mee te gaan. Ze is bij zijn zijde gebleven. En iets in haar zegt haar dat ze nooit meer van zijn zijde wilt wijken.
Het feit dat zij hem toestemming geeft en dat hij haar geeft waar ze zo zacht om had gesmeekt, doet haar genieten. Ze holt haar rug een klein beetje als ze zijn handen tussen haar benen voelt, maar gaat gewillig zo liggen dat hij kan doen wat hij wilt. Haar handen glijden over zijn rug, van zijn onderrug naar zijn schouders. Ze houdt zich stevig aan hem vast, drukt haar lichaam tegen het zijne aan. Een zachte kreun glijdt over haar lippen als ze hem hoort kreunen. Zijn warmte, zijn langzame stoten en de manier waarop hij haar in zijn armen hield.
De sterke soldaat die ze wel eens voorbij zag komen, van wie ze altijd had afgevraagd wat zijn verhaal zou kunnen zijn. Desondanks haar relatie had ze hem een aantrekkelijke man gevonden. Alle andere vrouwelijke werknemers hadden gelijk; hij was sexy, als een soort god. Een soort drug. Ze waren allemaal verliefd op hem en nu was zij dat ook. Plotsklaps, ineens was het gevoel daar en wist ze dat ze voor altijd van hem zou houden. Voor altijd en een leven lang, met daarbij nog een aantal dagen opgeteld. "Oh.. Nathaniel.." Het glipt kreunend over haar lippen. Hij wist hoe hij haar op haar hoogtepunt moest krijgen, dat was een ding wat zeker was. Ze kust hem gepassioneerd, liefdevol, vol verlangen.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/05/2018 06:50 PMHij plaatst zijn handen op haar schouders en gaat achter haar op zijn knieën zitten nu ze op het randje van het bed zit. Met zijn duimen masseert hij zacht de trapezius, die overduidelijk gespannen aan voelt. "Honey," zegt hij zacht. Het is zijn koosnaampje voor haar geworden. "They don't know about you. And we should keep it that way, especially after this. We need to continue your fathers work. That means we have to take notes or we should ask Ciara to take notes. She's a nurse. But I'm not sure if I trust her" vertelt hij.
"Sean wants Ciara. She knows the procedures with the vaccines, how to make them and how to inject" vertelt hij haar. "We could create the vaccine with your DNA and the ingredients as written on the list with her help, but we need to be at the CDC or another lab for that. The thing is, we don't know if the CDC even exists anymore. We haven't seen any other survivors since we met. I ask myself.. what would be the odds that the staff of CDC would be alive right now?" denkt hij hardop na.
"And Sean wants Nathaniel, because he survived the vaccine. He knows that because Nathaniel was tracked through a chip, which he destroyed three days ago and I was tracked through my watch. He needs me because he doesn't have a skilled army and I know everything, inside out. When he finds out about you and the DNA thing, we're fucked" vertelt hij. Zijn horloge had hij inmiddels allang aan een of andere zombie geplakt. Hij wist echter dondersgoed dat dat geen garantie was dat Sean hen niet zou vinden. ZOLA was groot en had allerlei apparatuur en middelen die zij niet hadden.
"We need to stay here for one day, to take some rest and eat.. then we need to move on. The CDC is east, but it seems to be safer way up north and around the rivers. We need to find a map, an old school paper map. We're still in the army district and it takes 12 hours to get away from here, walking. And 6 if we take the car. So we should leave in the early morning" stelt hij voor. Zijn handen glijden over haar armen, om haar middle en haar borsten neemt hij in haar handen. Hij drukt een kus op haar schouder. "I promise they will not kill you before they have killed me"
Het is te begrijpen dat hij er niet over wilt praten. Het is al lastig genoeg om het überhaupt te bevatten. Hij had een uitbraak van zombies overleefd op de basis van de gevangenis. Dat was wonderbaarlijk en ook Maximiliano had uitzonderlijk veel geluk gehad. Blijkbaar had hij genoeg vaardigheden en kennis in huis om zichzelf uit de problemen te krijgen. Die explosie had ze op het kamp van Franklin al gehoord. Hoe het daar zou gaan, wist ze niet. Waren ze er nog steeds veilig en op een goede plek? Ze wist het simpelweg niet.
Ze laat zich meegaan in zijn handelingen en slaat haar benen om hem heen. Ze kreunt zacht terwijl ze hem kust. Ze land op het zachte bed en maakt met een simpele beweging de knoop van zijn broek open. "Please..." fluistert ze. Ze pakt zijn handen vast, trekt hem een beetje naar zich toe en kust hem opnieuw. Haar heupen duwt ze wat omhoog, naar hem toe. Ze geeft zich over aan hem en aan alles wat er gebeurt. Het was misschien niet logisch om hierin mee te gaan, maar met de apocalypse was niets meer logisch. Het was alsof iedere vezel in haar lijf om hem schreeuwde. Ze wist niet of het haar verlangen naar lichamelijk contact was, of dat hij als een soort magneet naar haar toe werd getrokken waardoor ze alles wilde doen wat hij maar wenste.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/05/2018 01:55 PM
"Well, I am glad you are capable of logical thinking" lacht hij. Hij blijft haar lichaam zacht strelen met zijn vingertoppen. Haar huid is zacht en de blik in haar ogen is op een of andere manier toch liefdevol te noemen. Ze is een mysterie en tegelijkertijd de grootste zekerheid die hij op dit moment heeft. Hij mocht haar niet verliezen, voor haar zou hij dan ook zijn leven zonder twijfel geven. "He will probably come to his senses... someday" antwoord hij. Nathaniel was woedend en dat was te begrijpen. Want wat als de rollen omgekeerd waren? Wat zou hij dan doen? Het was niet zo moeilijk om te realiseren dat hij kwaad was.
"I will do my best to explain anything at all" antwoord hij. Hij wist veel, had veel meegekregen, maar dit boekje zou zomaar alles kunnen tegenspreken. Hij kijkt haar na als ze naar de badkamer loopt. Voor even bedenkt hij enkel dat ze mooie billen heeft en dat hij hun intieme moment graag zou willen herhalen. Alleen was het daar nu niet het juiste moment voor. Hij zou nog met Nathaniel moeten praten, als deze uberhaupt zou willen praten en het een en ander bespreken over wat ze nu moesten doen. De missie luidde dan wel dat hij naar het CDC moest, maar wat als het CDC ook vergaan was door alle zombies die daar zaten? Wat gingen ze dan doen? Was dat alle risico's waard? Daarnaast moest hij niet vergeten dat Nathaniel een eigen willetje had. Wie was hij om hem niet zijn eigen keuzes te laten maken?
Hij opent het boekje en begint te lezen. Het handschrift is een tikkeltje warrig, zoals dat van de meeste wetenschappers en doctoren. Hij kan er wel om lachen. Toch verschijnt er een frons op zijn gezicht als hij de woorden leest. Allerlei formules en recepten, er staat zelfs bij wat de gevolgen ervan zijn. Sommigen werkten in het begin, maar na verloop van tijd was de patiënt overleden of uiteindelijk toch veranderd in een zombie. Hij komt zijn eigen naam tegen en met zijn naam de namen van vele andere soldaten. Hij heeft schijnbaar het medisch dossier van hen gebruikt. Het verbaast hem. Achter zijn naam staat een kruisje, en bovenaan de pagina staat dat een kruisje betekent dat deze persoon niet geschikt is om een vaccine te maken. Hij bladert verder, ontelbare namen met een kruisje. Tot hij een pagina tegenkomt waar Yulia's naam met die van Nathaniel staat. Possible match. Met de datum waarop hij Yulia's dna heeft afgenomen en een datum waarop Nathaniels dna is afgenomen. Dezelfde data. Eronder staat het recept van het vaccin en de hoeveelheden van alles. Hij leest het nogmaals. Het staat er toch echt. Outcome: unknown. Meer wisten ze dus niet. Hij bladert verder door het boekje, gaat door de informatie heen. Er staan codes van de computers in ZOLA, opmerkingen die Sean had gemaakt. Hij kijkt op als hij Yulia's voetstappen hoort.
"I think I understand.." zegt hij. "He was always talking about it.. that he was looking for a 'match' between two persons but he couldn't find anything. You and Nathaniel are a 'possible match'..." zegt hij. Hij gaat terug naar de pagina waar het staat, staat op van het bed en laat het aan haar zien. "Here, read it. Take your time" zegt hij. Hij moest zelf ook nog even douchen na al deze ellende.
Ze glimlacht zwak. Hij is groot, gespierd en sterk. Schijnbaar sterker dan de gemiddelde mens. Het effect van het vaccine was voor tot zover ze kon merken, alleen maar positief. Op een aparte lichaamstemperatuur en het feit dat zombies hem negeerden alsof hij niet bestond na dan. "I know, it is not your favorite topic but you should. At least tell me about it, because we have to keep track of it in order to find out if this vaccine is right.. I don't want to think about what happens if it isn't" antwoord ze. Ze kijkt naar hem als hij naar haar toe stapt.
Zijn handen branden op haar wang waarna ze mee gaat in de kus die hij op haar lippen drukt. Gewillig drukt ze haar tengere lichaam tegen hem aan, alsof ze zich vrijwel meteen volledig aan hem overgeeft. Iets wat ongewoon is voor haar, want normaal gesproken is zij zo hard to get als wat. Maar bij hem was het anders. Het voelde anders. Het voelde liefdevol, warm en vertrouwd. Dat maakte dat ze er in mee ging en haar handen naar zijn heupen verplaatste. Ze stopt de kus even om zijn shirt uit te trekken en wanneer deze eenmaal op de grond ligt, legt ze haar handen in zijn nek zodat ze hem opnieuw kan zoenen. Haar borsten komen tegen zijn ontblote bovenlichaam aan. Zacht kreunt ze, puur van genot en verlangen omdat ze op dit moment niets liever wilt dan zo dichtbij hem zijn.
Het was alsof de stress tot ontlading kwam en de rest van de wereld niet meer bestond. Haar handen gingen door zijn haar en met haar vingertoppen streelt ze zacht in zijn nek.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/04/2018 10:59 PMHij gaat op zijn zij liggen en haalt zijn hand door haar haren. Haar prachtige, blonde lokken en de blik in haar ogen waar hij de zijne niet van af kon houden. "I'm glad there is someone on this planet that can understand that I did what I had to do" antwoord hij op haar woorden. Misschien was het niet verstandig om haar alles te vertellen wat hij wist, maar hij had toch niets meer te verliezen. En tegelijkertijd alles te verliezen. De dood kwam immers iedere dag om het hoekje kijken. Tot zo ver hadden ze alles gelukkig overleefd.
Hij kijkt naar het boekje dat ze in haar handen heeft. Hij was al eerder nieuwsgierig geraakt naar het boekje dat ze bij haar had en hij was blij dat ze het had meegenomen. "Yeah, he was quite famous for that. Always looking for a volunteer to complete his so called "match" antwoord hij. Hij speelt met haar haren en streelt zacht met zijn vingertoppen in haar nek. "Honey, I don't mean to be rude, but can I read it?" vraagt hij haar. Hij wist veel dingen vanuit het leger, misschien iets teveel. Dat was ook de reden dat Sean achter hem aan zat en hem liever dood wilde zien dan levend. Iets wat niet kon, doordat hij meer wist dan Sean. En hij had de grootste troef in zijn handen: Nathaniel. En Ciara. Want Sean had altijd al een oogje gehad op Ciara en Ciara maakte altijd fel duidelijk dat ze geen interesse had in hem. Ze had een relatie en daarnaast vond geen enkele vrouw op de werkvloer zijn handtastelijkheid leuk. Hij begrijpt overigens niet hoe het komt dat ze hier is, ze werkte al tijden niet meer in de gevangenis. Dus zo werkte toeval.
Hij kust haar zacht in haar nek, afwachtend op haar antwoord terwijl zijn vingertoppen over haar rug streelden naar haar billen, waar hij zijn hand laat rusten.
Ze kijkt naar hem nu hij op het bed ligt. "There wasn't much time to talk. But there is time to make it up" antwoord ze met een kleine glimlach. Ze gaat bij hem zitten op het bed. Ze wist dat ze zich snel moest aankleden, want god weet wat er zou kunnen gebeuren op welk moment dan ook. Misschien viel er wel iemand binnen of kregen ze onverwachts bezoek van zombies. Ze moesten voorzichtig zijn in tijden zoals deze. Ze legt haar hand op zijn bovenbeen en kijkt hem aan. Ze plaatst haar hand op zijn borstkas.
"I don't know if you noticed, but you seem to be stronger. More muscular," merkt ze op. Het vaccine lijkt tot nu toe enkel positieve effecten op hem te hebben, al was het opmerkelijk dat zombies zonder boe of bah langs hem heen gingen. Ze deden hem niets, alsof ze hem als soortgenoot beschouwden. Het was buitengewoon en dit was slechts het begin. Ze wist niet hoe het vaccin zich zou ontwikkelen en hoe hij ermee zou omgaan.
Ze wilde weten hoe hij zich eronder voelde. Ze staat op van het bed en loopt naar de kast die voor het bed staat. Er hingen een paar jurkjes in en broeken, shirts. Ze haalt een slipje uit de lade en laat de handdoek die om haar lichaam zit op de grond vallen. Ze draait zich naar hem toe. "Do you think I should wear a dress?" vraagt ze hem. Ze werpt hem een plagerige glimlach toe en bijt kort op haar onderlip. Ze kon er niets aan doen, de sexy blik in zijn ogen was te verleidelijk voor haar.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/04/2018 06:20 PMHij kon het Nathaniel niet kwalijk nemen dat hij Maximiliano liever dood zag dan levend. Het was te begrijpen na alles wat de twee hadden meegemaakt en wat het gevolg was van alles dat was gebeurd. Hoewel het in het verleden was, was het nog niet zo heel erg lang geleden en was het niet makkelijk om alles los te laten. Hij had besloten om Nathaniel gewoon te laten uitrazen en nam de drie dagen daarop de leiding. Ze moesten zo ver mogelijk van deze plaats geraken alvorens ze ergens voor een langere tijd konden verblijven. Ze werden gezocht door Sean en zijn mannen van ZOLA. Hij en Nathaniel.
Er was veel gebeurd in drie dagen tijd. Ze hadden vele zombies omgelegd en meer dan eens moeten vechten voor hun leven. Voor elkaars levens. Er was niet veel gezegd, het was veel belangrijker om simpelweg te overleven. En dat was nu voor drie dagen gelukt.
Hij had een huis gevonden aan het meer, wat afgelegen lag. Het was leeg. In de keuken stonden nog wat blikken met voedsel en verder was het compleet verlaten. Ze hadden hun lichamen een aantal uur kunnen laten rusten en toch is hij op dat moment zo rusteloos als wat.
Hij ijsbeert door de slaapkamer, denkt diep na. Nathaniel had niet tegen hem gesproken. Het was logisch, wat hij had gedaan was onvergeeflijk. Hij kijkt om naar Yulia. "We were on a mission in Afghanistan..." begint hij. Misschien kon zij hem adviseren. Vrouwen waren veel beter in het bijleggen van ruzies, toch? "It was an under cover mission and everything went well, until they decided to bomb a small city with fifty citizens. We could not let that happen and suggested some ideas to postpone it, so that we could take them down before they bombed that small city and continued to bomb other places. But they didn't trust Nathaniel, for some reason. So they took hostage of us and tortured us until we would say something. Then they threatened they would bomb the city if we didn't speak the truth. Before any of things happened we agreed not to blame another. So I told them I was a soldier. Just me. They bombed the city because Nathaniel refused to speak. And they made me push the button" vertelt hij uit. "This is what happened. But when we came to the sergeant, he blamed Nathaniel for being too weak as they assumed there was something about him and I was expelled because I committed war crime. But because this zombie thing was going on, they didn't want to get rid of us. So they'd put him in prison, having a shot at survival with this fucking vaccine. And they put me there as a guard, with this secret mission. Nathaniel wasn't supposed to get a vaccine. I was this close to distracting the nurse, replace his vaccine with a placebo, when all hell broke loose and I couldn't replace anything because the other two just turned to zombies and began to attack me and the nurse. It's a miracle she injected him anyway. But as the army usually does, they also have a plan for that. Plan A... Make sure Nathaniel does not get a vaccine and get out of the building, plan B... when he survives the vaccine, take him to the CDC and make sure people from ZOLA don't catch him first. It probably sounds crazy to you, all of this, but now you know" vertelt hij haar. Hij laat zich op het bed vallen en gaat er liggen. Hij zucht diep, fronst.
Ze had gelachen om Yulia. Ze was vanaf het eerste moment aardig tegen haar en dat was fijn in een wereld die zo hard als steen geworden was. "I don't know how to handle a gun, indeed" had ze gelachen. "It's a long story. I hope I get to tell you another time. First we have to make sure these men don't kill each other. Because believe me, they have their reasons to. I'm Ciara, I used to be a nurse at the prison" stelde ze zichzelf voor. Veel tijd voor girl talk was er niet, aangezien Nathaniel haar de orders had gegeven om alles snel in te pakken en weg te gaan. Drie dagen lang hadden ze met z'n vieren in de leger auto gereisd, door stad en land. Ze heeft in een korte tijd wel geleerd hoe een wapen werkt en is de tel verloren van het aantal zombies dat ze heeft gedood.
Eindelijk hadden ze rust, gevonden in een huisje aan het meer. Maximiliano had alles op zijn schouders genomen: hij was naar binnen gegaan, had iedere ruimte en hoekje gecontroleerd en nam de afgelopen drie dagen telkens opnieuw het risico. Hij heeft haar leven gered, dat van Yulia en meerdere malen dat van Nathaniel.
Ze heeft net een paar uurtjes geslapen en heeft net een snelle douche genomen. Een luxe in deze tijd. Haar kleding ligt op de stoel naast het bed en haar natte haren vallen over haar schouders. Ze heeft een handdoek om haar lichaam. Ze schrikt even als ze Nathaniel binnen ziet komen, maar het maakt haar eigenlijk niets uit. Ze bloost. Ze hebben elkaar niet meer gesproken sinds dat ze elkaar gekust hadden alvorens Maximiliano binnen kwam. "Ben je wakker.." glimlacht ze zwakjes. Ze houdt haar handdoek vast alsof deze ieder moment op de grond kan vallen. Ze krijgt een warm gevoel van binnen nu ze hem weer ziet, in dit rustige moment waarin alles even rustig en perfect lijkt.