Search for posts by Crystal
First Page | « | 1 ... 4 | 5 | 6 | 7 | 8 ... 80 | » | Last
Search found 792 matches:
Re: ORPG | A man's love for a woman is not defined by his availability in bed, but by every ingredient he adds to improve the relationship.
from Crystal on 09/08/2018 01:10 AMSinds de kleine Faith was geboren werkte Ellaria veel minder zodat ze meer thuis kon zijn voor haar kleine meisje. Eerst had ze gewoon een fulltimebaan gehad, maar tegenwoordig werkte ze maar parttime. Of ze ooit weer fulltime zou werken wist ze niet. Misschien nadat Faith en mogelijk volgende kinderen een tienerleeftijd hadden bereikt omdat ze dan niet veel meer voor ze thuis hoefde te zijn. Nu haar kleintje nog zo jong was wilde ze niet veel van huis zijn omdat ze haar dan naar de peuterschool wilde sturen. Het was goed voor Faith om naar de peuterschool te gaan en dat ging ze ook in de uren dat ze nog werkte. Op de peuterschool had het meisje contact met andere jonge kindjes van haar leeftijd en jonger en ouder. Maar toch wilde ze niet dat haar kleine meisje vijf dagen in de week op de peuterschool zat en haar ouders maar weinig zag. Ze was zo veel mogelijk zelf thuis met haar meisje om haar zien groot te worden, wat overigens naar haar mening veel te snel ging. Faith was inmiddels alweer twee jaar. Het was al twee jaar geleden dat ze een zware, maar gelukkig korte, bevalling had doorstaan. Ondanks dat een bevalling allesbehalve prettig was zou ze het niet erg vinden om het een tweede en derde keer te doorstaan, want uiteindelijk was het de moeite en pijn waard – dat had ze ondervonden bij haar eerste bevalling. De bevalling van Faith was namelijk zwaar geweest, maar toen ze haar eenmaal in haar armen kreeg leek die pijn helemaal uit haar hoofd te zijn verdwenen. Ze had iets heel waardevols voor die bevalling teruggekregen; haar prachtige dochtertje. Ze zou het er dus zeker voor over hebben om weer negen maanden zwanger te zijn en een bevalling te doorstaan voor een tweede kind en ook voor een derde kind. Het ouderschap was ook iets heel moois.
De herinnering die hij bij haar omhoog haalde liet haar glimlachen. "Ze groeit inderdaad te snel op. Ze is al geen baby meer en voor je het weet is ze vier en gaat ze alweer naar school." zei ze mompelend. Ze was er nog niet klaar voor om haar meisje naar school te sturen en gelukkig had ze nog twee jaar voor het zo ver was. Maar ook twee jaren zouden zo voorbijvliegen, dat had ze wel gemerkt sinds de geboorte van Faith. Ze zou zo nu nog een kind nemen, maar ze wist niet of dat op dit moment wel een goed idee was met de spanningen die er tussen Matthew en haar waren. Faith hield hun samen, maar zou een tweede kind dat ook doen of zou ze dat juist uit elkaar drijven? Ze bekeek haar dochtertje die inmiddels onder de pindakaas zat. Ze schudde haar hoofd. Die dondersteen ook. "Ja, er is een apart gedeelte voor de kleintjes zodat ze daar veilig kunnen spelen." gaf ze antwoord. Ze was er al eerder geweest met Faith die het uiteraard helemaal geweldig had gevonden. "Ik weet het. En werk is belangrijk, maar ik mis zulke dagen alsnog." zei ze. Nadat haar eten op was hielp ze haar meisje met haar eten opeten voordat ze de borden alvast naar de keuken bracht. "Is het goed als ik even in mijn eentje ga douchen of moet je nog iets doen en zal ik Faith ook meenemen onder de douche?" vroeg ze. Ze ging liever even snel alleen douchen want ze had haar dochter gisterenavond al in bad gedaan dus hoefde ze niet perse nu weer gewassen te worden. Waarschijnlijk was het beter om haar pas te wassen als ze terug kwamen van de speeltuin wanneer het meisje weer helemaal vies was geworden van het spelen.
Fifty shades of fucked-up
ReplyRe: ORPG | Cheating and lying aren't struggles, they're reasons to break up.
from Crystal on 09/07/2018 11:32 PMHaar ouders dachten dat Kathryn nog altijd het brave jonge meisje van vroeger was. Echter was ze dit al jaren niet meer. Eigenlijk sinds dat ze haar vriendje, dus vier jaar geleden, had ontmoet. Sindsdien was ze eerlijk ook rebelser geworden als in meer ondeugende dingen doen en alcohol drinken. Ze was niet meer zo onschuldig. Zo oogde het alleen voor haar ouders. Op schoolgebied wisten ze namelijk niet dat ze veel te laat met alles begon omdat ze altijd maar loog tegen ze dat ze op tijd begon. En ze geloofde haar omdat haar resultaten daarin resulteerde. Ze behaalde immers goede cijfers. Maar ze loog uiteraard niet alleen maar tegen haar ouders. Alleen over school loog ze een beetje, maar ze had er geen schuldgevoel over omdat ze goed scoorde. Zolang ze goede resultaten behaalde hoefden haar ouders niet te weten dat ze veel te laat met dingen begon en vrijwel niets aan haar huiswerk deed. Verder hoefde ze niet echt ergens om te liegen, al liet ze wel dingen achterwegen. Dingen zoals alcohol. Haar ouders hoefden niet te weten dat ze veel alcohol dronk en dat ze doordeweeks naar feestjes ging als ze bij Matthew sliep. Kathryn dacht dat haar ouders juist coulant waren omdat ze onschuldig voor ze oogden en ze dachten dat ze verstandig was. Ze wilde niet dat dat beeld veranderde voor ze en dat ze wellicht zouden veranderen en opeens een stuk minder coulant zouden worden. Hoe haar ouders nu met haar waren vond ze fijn. Ze waren relaxt en zaten niet constant op haar nek met alles wat ze deed. Zo had ze tenminste een beetje vrijheid en kon ze veel doen wat ze wilde. Ze kon zich ook niet voorstellen dat haar ouders haar van alles zouden verbieden en altijd maar alles wilden weten. Maar het was waarschijnlijk ook juist omdat ze makkelijk waren en haar haar gang lieten gaan dat ze maar weinig discussies en ruzies met elkaar hadden. Natuurlijk waren er weleens discussies en ruzies, maar dat was maar af en toe en duurden niet lang.
Nog in het lokaal kwamen wat vriendinnen naar haar toe om na te vragen wat ze ging doen waarop ze antwoordde dat ze met de jongens mee ging. Ze zei hun gedag voordat ze met de vrienden van Matthew mee liep, het lokaal uit en richting de kluisjes zodat iedereen hun spullen kon pakken om er vandoor te gaan. Hoofdschuddend keek ze naar Justin die natuurlijk ermee grapte. Dit viel alleen niet zo goed bij Matthew die hem meteen een blik toe wierp. Justin was een aantrekkelijke jongen, maar met een behoorlijke reputatie. Als hij geen player was geweest en ze niet samen was geweest met Matthew had ze wel iets met hem willen doen of krijgen. Aantrekkelijk was ie namelijk zeker. "Gezellig dat je mee gaat." zei ze uiteindelijk, omdat het wel zo was. Ze vond het gezellig als hij meeging. Met hem kon ze ook gewoon leuke gesprekken hebben. Ze woelde met een hand door haar lokken heen. Voor haar kluisje opende ze hem en dumpte ze haar boeken erin die ze niet mee naar huis zou slepen. Vervolgens sloot ze het kluisje weer. Het groepje had onderhand besloten om bij iemand thuis te gaan drinken. "Mijn moeder heeft mijn broertje blijkbaar beloofd dat ik hem en zijn vrienden bij ons thuis af zet dus dat moet ik eerst gaan doen, maar zal daarna meteen komen." werd er door Matthew gezegd voor hij haar een kus gaf. Ze keek hem na hoe hij met zijn broertje en wat vrienden weg liep. Ze liep op Justin af. "Blijkbaar kan ik geen lift krijgen van Matt, dus is het mogelijk dat ik met jou mee rijd? Je hebt toch geen meisje om mee te nemen." plaagde ze met een knipoog. "Je bent mijn enige hoop. Je bent namelijk wel de leukste om een rit van te krijgen." voegde ze aan haar vraag toe.
Fifty shades of fucked-up
Re: ORPG | The game never changes, you must be in the secret before you are shown to the public.
from Crystal on 09/07/2018 10:11 PMGeen een van haar vrienden wisten af over de affaire die ze had. Elke keer als ze uitgingen dan probeerden ze haar te pushen om mannen aan te spreken in de hoop dat het uit zou lopen tot one night stand – ondanks dat ze dat zelf niet wilde – of een relatie. Echter had Charlotte geen behoefte aan andere mannen. Haar behoeftes werden vervuld door Sebastian en op dit moment hoefde ze niet zozeer een relatie. Daarbij kon ze momenteel ook niet aan iemand anders denken dan Sebastian. Ze betrapte haarzelf er namelijk ook op dat ze iets te veel aan hem dacht. Niet alleen op werk dacht ze aan hem, maar als ze thuis zat dacht ze vaak genoeg ook aan hem net zoals dat ze tijdens het uitgaan aan hem dacht. Het was verkeerd, maar het gebeurde onbewust. Onbewust dacht ze heel vaak aan hem. Meer dan ze zou willen. Hij was gewoon zo leuk. Zo knap en zijn innerlijk was zo leuk. Hij had haar aandacht volledig getrokken al sinds het moment dat ze elkaar hadden ontmoet.
En of ze uit ervaring sprak. Ze had nu genoeg ervaring met hem om te zeggen dat hij flexibel was. Een grijns sierde even haar gezichten op toen hij haar assistente Cordell noemde. Het was maar goed dat iedereen zijn werk hier serieus nam en daardoor gefocust aan het werk was. Niemand had hun opgemerkt dat ze hand in hand over de werkvloer hadden gelopen om hun weg naar de toiletten te vinden. "Ja, je laat me heel de dag aan je denken en verlangen." antwoordde ze in het toilethokje. Ondertussen werd ze opgetild. Haar benen sloeg ze automatisch om zijn lichaam zodat hij niet al te veel kracht hoefde te gebruiken om haar omhoog te houden. Tegelijkertijd voelde ze hoe haar rug hardhandig tegen de koude stenen muur aankwam. Zijn handen voelde ze over haar billen heen glijden waarin hij kneep – wat haar opgewonden maakte. Zijn aanrakingen deden zoveel met haar, maar hetzelfde gold voor zijn stem. Vol passie kuste ze hem. Ze verlangde naar hem. Naar meer dan alleen zijn lippen op de hare. Als iemand nu de toiletten binnen kwam lopen zouden ze geluid van het kussen horen, maar doordat ze achter de deuren waren zouden ze nooit weten wie hier bezig waren. Daarnaast moesten ze maar zo stil mogelijk zijn. Ze onderbrak de kus om adem te halen. "Neem me alsjeblieft." fluisterde ze in zijn oor en beet zachtjes in zijn oorlel. Haar benen liet ze van hem afglijden en met een van haar handen duwde ze haar slipje ver genoeg naar beneden. Haar lippen dwaalden af naar zijn nek waar ze kusjes drukte. Ze droeg geen lippenstift dus kon gelukkig geen sporen achterlaten. Op de werkvloer, op de toiletten, een vluggertje hebben had iets spannends. Het was weer iets anders dan het op het bureau doen van Sebastian of op een andere plek. Charlotte was wel van het beleven van avontuurtjes. Ze hield van spontaniteit omdat het wat extra's bracht in het leven.
Fifty shades of fucked-up
Re: ORPG | A man's love for a woman is not defined by his availability in bed, but by every ingredient he adds to improve the relationship.
from Crystal on 09/07/2018 09:32 PMEigenlijk was Matthew de enige serieuze relatie die Ellaria had gehad voordat ze het huwelijksbootje in was gestapt met hem. Ze hadden elkaar op high school ontmoet, maar pas in het laatste jaar. Voordat ze een relatie met hem had gekregen had ze wel relaties gehad, maar geen van alle waren het serieuze relaties. Ze had misschien drie of vier relaties voor hem gehad, maar geen van allen had lang standgehouden. Ze was ook met geen van de jongens naar bed gegaan omdat ze dat toch voor een serieuze relatie had bewaard en daar had ze absoluut geen spijt van. Matthew was de enige met wie ze naar bed was gegaan en zou hopelijk ook de enige voor haar blijven. Zelfs met de spanningen die er nu tussen hun waren moest ze er niet aan denken om met een ander samen te zijn. Ze hoefde geen ander. Wat voorn spanningen ze ook hadden en wat voorn ruzies zou ze toch voor hun huwelijk willen vechten. Nu was Faith degene die hun bij elkaar hield. Wie weet dat ze zonder haar een break van elkaar zouden hebben genomen, maar dan zou ze alsnog voor hun huwelijk hebben gevochten. Een huwelijk gaf je tenslotte niet zomaar op.
Een paar keer schudde ze haar hoofd, lachend, heen en weer. "Ja, daar is ze een tweejarige voor." zei ze op Matthews woorden. Het drukke gedrag van Faith hoorde een beetje bij haar leeftijd. Er waren ook kinderen van twee die rustig waren, maar dat verschilde per kind. Zelf was Ellaria blijkbaar ook een druk kind geweest zoals ze moest geloven aan de verhalen van haar ouders. Maar ze was niet altijd druk geweest. Op vierjarige leeftijd was ze gek genoeg helemaal rustig geworden, stilletjes en misschien zelfs een beetje verlegen geworden en dat had ze gehouden tot haar vijftiende. Daarna was ze pas weer wat spraakzamer geworden en drukker in gedrag. En inmiddels was ze volwassen genoeg om onderscheid te maken van wanneer ze rustig kon zijn, op werk bijvoorbeeld, en wanneer ze wat uitgaander kon zijn –thuis bijvoorbeeld.
Het was fijn dat Matthew de taak op zich had genomen om hun kleine meisje eten te geven. Zelf kon ze hierdoor rustig beginnen aan haar eigen ontbijt. "Het ontbijt is heerlijk, dankjewel." bedankte ze haar man voor het maken van het heerlijke ontbijtje. Het was heerlijk wakker worden zo. "Gaan we dan naar de grote speeltuin?" stelde ze meer voor dan het een vraag was. Het was goed om te weten dat het zo warm zou worden, dan kon ze daar straks met het aankleden rekening mee houden. "Hoor je dat Faith, dan gaan we straks lekker spelen in de speeltuin." zei ze tegen haar kleintje. Ze leunde naar voren en drukte een kus op haar voorhoofd. "Ik vind het fijn dat we vandaag weer een dag als gezin kunnen doorbrengen." merkte ze op tegen Matthew aangezien hij door zijn werk de laatste tijd niet veel tijd met hun samen kon doorbrengen.
Fifty shades of fucked-up
Re: ORPG | The game never changes, you must be in the secret before you are shown to the public.
from Crystal on 09/07/2018 08:02 PMNog een reden dat Charlotte deze affaire fijn vond, was dat ook haar behoeftes werden vervuld zonder dat ze zich een slet hoefde te voelen – aangezien ze anders met verschillende mannen seks zou moeten hebben. Ze zag haarzelf namelijk nou ook weer niet regelmatig one night stands hebben met verschillende mannen. Zo was ze helemaal niet. Ze was iemand die serieus was in relaties. Dit was de eerste keer in haar leven dat ze eigenlijk aan iets casuals deed als het aankwam op seks. Maar dat was alleen door zijn situatie, want als hij niet getrouwd was geweest had ze sowieso geprobeerd om hem voor zich te winnen om in een relatie met hem aan te gaan. Maar helaas kon ze hem niet voor zich winnen. Althans het kon wel, maar dan moest ze zijn huwelijk opbreken en dat was ze niet. Ze was niet zo'n bitch die met opzet een huwelijk tussen twee personen wilde verbreken om een van de twee voor zich te winnen. Nee, dat zou ze niet over haar hart kunnen krijgen. Het was al erg genoeg dat ze met Sebastian seks had en met dat schuldgevoel moest ze al leven. En leven met een schuldgevoel beviel haar niet.
"Ja, zoiets heb ik ook gehoord." – "En hij is niet alleen heel flexibel als het op werk aan komt." zei ze zacht grinnikend tegen hem. Hij maakte het werken zeker een stukje leuker. Zelfs als hij niet in haar oogzicht was, maakte hij het leuker omdat ze wist dat hij hier ergens in het gebouw rondliep. Ze vond het ook sexy om hem aan het werk te zien. Dan was hij zo serieus. "Nee, dat is waar. Jij hebt ook genoeg te doen, meneer de baas." knikte ze. Vol genot kuste ze hem terug totdat hij dit keer, nadat zij dat net had gedaan, de kus onderbrak. Haar hand werd beetgenomen en met gemak kwam ze van de stoel af. Haar hakken tikten over de vloer heen onderweg naar de toiletten. Tijdens het lopen had ze gekeken naar collega's, maar de meeste hadden hun ogen gefixeerd op hun computers. Haar hand klemde ze om de deurklink van de deur die naar de mannen toiletten leidde. Ze koos voor de mannen toiletten, omdat mannen na het toilet niet zo lang voor de spiegel zouden staan als vrouwen. Ze zouden hier minder snel opgemerkt worden. Gelukkig stond er nu niemand die hun kon betrappen. Ze duwde een van de toilethokjes open en trok hem naar binnen. Haar lippen drukte ze al op de zijne terwijl ze het slot erop draaide. Even weg zijn haar bureau was altijd fijn, maar al helemaal om seks te hebben. Haar handen gleden naar zijn broek waarvan ze de knoop los maakte en de rits ontdeed. "Ik heb al heel de dag aan je zitten denken." fluisterde ze in zijn oor op het moment dat ze even haar lippen terug had getrokken. Ze trok haar rok iets omhoog en maakte de jarretels los. Ze was niet van plan om zich helemaal uit te kleden aangezien ze haar kleding hier nergens kwijt kon en dat alleen maar meer tijd in beslag zou nemen. Haar armen sloeg ze weer om zijn nek heen en haar lippen zochten zijn lippen weer op. Met haar rechterhand ging ze voorzichtig door zijn haar heen omdat ze er rekening mee hield dat hij niet met al te verwilderd haar terug kon keren op de werkvloer.
Fifty shades of fucked-up
Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.
from Crystal on 09/06/2018 12:52 PMWat er zonet was gebeurd, was zo snel gebeurd dat Sophie zich nu pas realiseerde dat haar leven daadwerkelijk in gevaar was geweest. Een van die vampieren of zelfs allemaal hadden haar kunnen aanvallen. Ze hadden van haar bloed kunnen drinken en dat had ze kunnen overleven, tenzij ze haar leeg hadden gedronken. Dan zou ze dood kunnen zijn geweest. En zelfs na die vampieren dood neervielen had ze zomaar onder een gevallen chandelier kunnen liggen. Dat had dodelijk geweest of ze was heel zwaar gewond geweest. Dat ze nog in leven was had ze te danken aan Emma en aan de man die nu tegenover haar stond. Zonder hun twee had ze wellicht haar leven zoals ze het kende gedag kunnen zeggen. Gelukkig was het niet zo ver gekomen en stond ze nog geheel gezond overeind. Doodgaan was geen angst voor haar. Niet meer sinds haar moeder van haar ontnomen was. Maar ze wilde nog niet dood. Ze was nog jong en had nog heel haar leven voor zich waarin ze van alles wilde doen. Sophie wilde nog genieten van alles wat het leven haar zou brengen.
Haar blik wendde ze voor een moment van de man af om te zoeken naar Emma die ze niet veel verderop zag met een andere man. Zou het goed gaan met haar? Ze zag er wat verward uit, maar ze was in leven dus maakte ze zich geen zorgen over haar vriendin. Toen de man haar naam vroeg keek ze terug naar hem. Hij stelde zichzelf eerst voor als Kol Mikaelson. Zijn achternaam deed belletjes rinkelen. Mikaelsons, een gevaarlijke originele vampieren familie. Ze had veel slechte verhalen over die familie gehoord, maar zo slecht waren ze dus niet allemaal, want anders had Kol niet de moeite genomen om haar te redden. Ze had genoeg gehoord over de familie, maar niet van elk familielid in het specifiek. Het enige wat ze wist was dat Klaus een slechte reputatie had en Elijah een goede. Over Kol had ze niets specifieks gehoord. "Sophie Mayfair. Aangenaam kennis te maken." stelde ze zichzelf voor. Door haar moeder was haar achternaam bekend bij de soorten. Maar ze ging er niet vanuit dat haar naam hem bekend voor zou komen. "Ja hoor. Ik was er nog niet zo lang, maar had het wel naar mijn zin tot wat er zonet is gebeurd." gaf ze antwoord op zijn vraag. "Het was een goede poging van je familie om de soorten onder elkaar te brengen, maar ergens was het te verwachten dat het uit de hand zou lopen." voegde ze eraan toe en liet door schemeren dat ze als mens bekend was met de supernaturals en dat het niet nodig zou zijn om haar herinneringen van deze avond te wissen. Dat was nergens voor nodig. "Je vindt het vast niet erg, sinds je familie betaald heeft voor de open bar, als ik een drankje inschenk." zei ze en liep naar de bar toe. Het viel haar op dat Emma weg was gelopen en ergens wilde ze achter haar aan, maar de man die zonet bij haar was geweest leek al achter haar aan te zijn gegaan. Nooit eerder had ze achter een bar gestaan dus het was even zoeken naar een glas en een fles sterke drank. "Wil je ook een drankje?" vroeg ze gericht aan Kol. Zelf nam ze al een slok van de drank waarvan haar gezicht iets vertrok. Normaal gesproken dronk ze geen sterke drank, maar nu had ze het nodig.
Ondanks dat de blondine zei dat het wel ging met haar en dat ze oké was, had Elijah nog steeds het idee dat het niet helemaal goed ging met haar. Maar goed, wie was hij om erover door te drammen? Hij was een vreemde voor haar en hij moest haar maar op haar woorden geloven. Hij kon het goed begrijpen dat ze niet tegen een vreemde ging toegeven dat het niet goed ging, want dat zou hij zelf ook niet zo snel doen. Een frons werd op zijn gezicht gevormd. Het was niet haar bedoeling, wat bedoelde ze daar mee? Bedoelde ze dat het niet haar bedoeling was geweest om de vampieren uit te schakelen? Of bedoelde ze wat ze daarna deed met het laten vliegen van de boeken? Hoe dan ook was het al gebeurd en kon het niet meer teruggedraaid worden. Daarbij had ze een meisje gered. Wie weet wat er allemaal had kunnen gebeuren als de vampieren rondom het meisje haar aangevallen hadden. Dan was er bloed vrijgekomen en zouden er geheid meer vampieren zijn geweest die hun tanden in de nek van een van de aanwezige mensen zouden hebben gezet. Het zou dan waarschijnlijk nog meer uit de hand zijn gelopen. Wat er was gebeurd was al erg genoeg uit de hand gelopen. Eigenlijk was het toch goed dat het meisje, de heks, de vampieren had uitgeschakeld. Ze hadden niet meteen dood gehoeven, maar ja. Ze had tenminste iets gedaan om ze te stoppen.
Het meisje verontschuldigde zich omdat ze maar beter weg kon gaan. Elijah voelde hoe ze hem eerst beet moest pakken om op te staan. Nog een teken waardoor hij vermoedde dat het niet geheel goed ging met haar. Toen ze hem bedankte en nogmaals zei dat ze beter kon gaan voordat er meer ongelukken zouden gebeuren keek hij even vreemd op. Hij kreeg het idee dat ze haar krachten niet onder controle had. Maar dat wist hij natuurlijk niet zeker. Zijn blik gleed rondom zich om op te merken hoe het er nu aan toe ging in de bar. Het was rustig. Zijn familie was nog aanwezig en wat bekende gezichten die zich vaak ook ontfermden over de stad, zoals Vincent en Marcel. Zijn ogen gleden terug naar het meisje dat nu weg aan het lopen was. Hij zou het fijner vinden om haar naar huis te begeleiden. Hij liep naar Klaus toe die in gesprek was met Marcel. "Ik ga dat meisje thuisbrengen." zei hij tegen Klaus en wees met zijn hoofd onopvallend naar de blondine. Zodra Klaus knikte, draaide Elijah zich om en liep hij richting de blondine. "Wacht." kwam er uit zijn mond toen hij nog een paar passen naar haar toe moest zetten. "Mag ik met je meelopen om je thuis te brengen?" vroeg hij netjes en hield de deur voor haar open. Hij had geen idee of ze naar huis ging lopen, maar daar ging hij vanuit. "Je woont nog niet lang in New Orleans, of wel?" Hij had haar nooit eerder gezien en meestal kwamen zelfs gezichten die hij niet van naam kende hem toch bekend voor. Maar haar had hij nog nooit gezien. "Zou ik mogen vragen hoe je heet?" stelde hij de vraag om achter haar naam te komen.
Fifty shades of fucked-up
Re: ORPG | Love is scary: it changes; it can go away. That's the part of the risk. I don't want to be scared anymore.
from Crystal on 09/02/2018 08:59 PMDie zenuwen die vanmorgen nog aanwezig waren geweest, waren er nu totaal niet meer. Haar eerste dag viel reuze mee. Tijdens de verschillende lessen had ze zelfs al gesproken met mensen uit haar klas. Ze had tot nu toe ook nog niet echt een vak gehad waarvan ze dacht dat het vak in de loop van de jaar haar stomste vak zou worden. Sophie was vandaag alleen maar nog positiever naar dit aankomende en de jaren daarop gaan kijken. Ze had er gek genoeg zin in. Hoewel ze niet zin had in alle huiswerk en dergelijke had ze wel zin in de gezelligheid. Zeker omdat er genoeg feestjes gegeven zouden worden waar ze hopelijk voor uitgenodigd zou worden. Ze was zo klaar voor het leven als een student.
Door de lange gangen heen zocht ze haar weg naar haar laatste les van vandaag. Geschiedenis was een keuzevak waar toevallig zowel zijzelf als Ethan voor gekozen had. Dus ze had minstens nog een les met een van haar vrienden. Bij het lokaal aangekomen liep ze naar binnen. Het was nog niet een hele volle klas, maar ze was dan ook best snel van haar vorige lokaal naar hier gelopen en dat zonder te verdwalen. Ze glimlachte naar wat onbekende gezichten. Dit was een van de weinig lessen die ze met andere mensen die niet in haar klas zaten zou volgen. Ze nam ergens achterin plaats en zette haar handtas op de grond. Dit was pas de eerste geschiedenisles dus ze ging ervan uit dat ze nog geen boeken of laptop nodig zouden hebben. Zeker niet aan het begin van de les. Sophie pakte haar telefoon erbij en schreef een berichtje naar Scottie met de vraag hoe haar lessen van na de pauze waren geweest. Ze hadden met elkaar geluncht en daarna hadden ze hun wegen alweer moeten scheiden. Ze strook een blonde lok weg uit haar gezicht naar achter haar oor.
De dag was naar Julians mening veel te langzaam gegaan. Maar het was eindelijk tijd voor voetbal; het enige vak wat een lichtpuntje was van zijn dag. Al drie jaar lang voetbalde hij in het team van de universiteit. Hij was een van de sterspelers en stond altijd vast op het veld. Hij was niet iemand die op de bank werd neergezet en geluk moest hebben om te spelen. Nee, gelukkig niet. Hij werd standaard bij elke wedstrijd in het veld gezet en meestal speelde hij de hele wedstrijd, maar soms moest hij een stapje terugnemen en iemand anders te laten spelen. Hij had genoten van zijn zomervakantie, maar had toch de hele vakantie al uitgekeken om weer met het voetbalseizoen te starten. Het was een groot deel van zijn leven. Altijd al geweest. Voor de universiteit had hij op high school altijd in het team gevoetbald. Het enige wat hij niet deed, was voetballen bij een vereniging. Maar dat zou hij willen doen na zijn studie, want hij zou uiteraard wel willen blijven voetballen.
In de kleedkamer gooide hij zijn tas neer waar hij zijn trainingssetje uithaalde en aantrok. Met wat vrienden verliet hij de kleedkamer om het veld op te zoeken. Zijn voetstappen betraden het veld en hij vervolgde zijn weg naar de coach die hij begroette. De coach was een middle aged man met zelf twee kinderen die jonger waren dan de jongens en meisjes uit het team. Hij was al drie jaar de coach van het team en Julian was een van zijn favorieten vanwege zijn talent. Nieuwsgierig keek hij naar de nieuwelingen die het veld betraden. Zoals elk jaar waren er weer nieuwelingen die in hun eerste studiejaar zaten en als keuzevak voor voetbal kozen. Niet al die nieuwelingen waren even goed, maar het was niet zo dat ze geheel afgewezen konden worden. Degene die niet zo goed waren zouden alleen meer op de bank zitten dan wedstrijden spelen. Hij had het vermoeden dat Scottie ook elk moment hier zou verschijnen. Hij had haar nog nooit zien spelen, maar moest geloven op zijn broertjes woorden dat ze een goede voetbalster was.
Fifty shades of fucked-up
Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.
from Crystal on 09/02/2018 04:30 PMIn de twee jaar dat ze door Europa heen had gereisd had ze een hoop mooie steden en landen bezocht. Doordat ze overal maar een tijdje was verbleven, was ze in veel landen en in veel steden en dorpjes geweest. Haar verblijfsduur in een land, stad of dorpje had er maar net aan gelegen hoeveel ze kon ontdekken en hoelang ze zich kon vermaken. Soms bleef ze een weekje ergens en soms bleef ze zelf drie weken ergens omdat ze haar ogen niet kon uitkijken. Ze had in elk geval een hoop moois ontdekt; van culturen tot aan mooie gebouwen. Om deze reis niet alleen in haar herinneringen te bewaren had ze ook een hoop foto's gemaakt om er altijd op terug te kunnen kijken. Rondreizen door Europa kon ze nu van haar lijstje afhalen. Mocht ze ooit nog willen rondreizen, zou ze rond willen reizen door Azië. Dat leek haar ook een enorm leuke ervaring. In de Aziatische landen was er net zoals in de Europese landen veel moois te ontdekken. Maar voorlopig stonden er geen reisjes op haar planning. Ze was terug in New Orleans en zou hier eerst haar leven weer oppakken.
Instemmend knikte ze even. New Orleans was een toffe stad tot je alle donkerheden van de stad ontdekte. Alhoewel die donkere kanten van de stad haar niet weg jaagden. Het bleef hoe dan ook haar thuis. "Je woont hier ook? Nu ben ik wel benieuwd naar de reden waarom je voor New Orleans hebt gekozen." zei ze, uiteraard verbaasd want dat had ze niet zien aankomen. Het was toevallig dat Emma naar haar woonplaats was verhuisd. "Nou hopelijk blijf je hier een tijdje. Ik vind het leuk dat je hier bent." zei ze op Emma die hier dus al drie weken woonde en in deze bar werkte. "Dan ben je naar de goede plek gekomen. New Orleans brengt je sowieso genoeg spanning." mompelde ze. Ja, in New Orleans was genoeg te beleven. Dus spanning zou ze zeker ervaren. Net op het moment dat ze antwoord wilde geven op de vragen die aan haar gesteld werden, excuseerde Emma zich omdat ze weer aan het werk moest. "Succes. We kletsen elkaar een andere keer wel bij." riep ze haar nog na. Met het wijnglas tegen haar lippen aangedrukt liet ze haar ogen rond glijden, opzoek naar haar beste vriendin. Het was zo druk dat ze haar vriendin nergens zag staan. Echter maakte ze zich geen zorgen, er vanuit gaande dat Eleanor haar strakjes weer op zou zoeken. Genietend van de muziek en de drukte bleef ze in het hoekje staan en keek ze naar de mensen die aan het kletsen waren of aan het dansen waren. Uit het niets begon het rumoerig te worden. Mensen begonnen een uitweg naar de uitgang te zoeken. Sophie kon niet opmaken wat er aan de hand was. Het geluid van geschreeuw liet haar vermoeden dat er niet veel goeds aan de gang was. Toch zocht ze niet meteen de uitgang, omdat ze niet wilde opvallen als iemand die er tussenuit wilde glippen. De sfeer was net nog gezellig, maar dat was helemaal over. Er heerste duidelijk paniek. Zelf bleef ze in het hoekje staan waar hopelijk haar niemand om ver zou kunnen duwen tijdens het vluchten. Het wijnglas liet ze uit haar hand glijden toen een groepje vampieren zich rond haar hadden verzameld. Ze slikte. Vanbinnen raakte ze in paniek. Er was niets wat ze kon doen. Tussen hun door proberen te komen en het op een rennen zetten had geen nut, want ze zouden haar met gemak tegenhouden. "Nee, alsjeblieft." kwam er heel zachtjes uit haar mond. Een man zette stappen naar voren. Toen ze Emma's stem hoorde keek ze op naar haar en toen weer naar de vampieren om haar heen, die inmiddels op de grond lagen. Had Emma dit gedaan? Was zij net zoals haar moeder een heks? Of was iemand anders in deze ruimte die dit had gedaan? Ze haalde opgelucht adem. Voor ze het ook maar door had iemand zijn armen om haar heen geslagen en haar weggetrokken van de plek waar ze had gestaan. Geschrokken keek ze opzij toen de chandelier met een harde klap op de grond uiteenviel. Dat was op het nippertje. Ze had er zowaar onder kunnen liggen. De mannelijke stem trok haar aandacht en haar blik gleed naar de aantrekkelijke verschijning. "Ja hoor, het gaat wel." – "Dankjewel voor de redding. Als jij er niet was geweest, had ik er onder gelegen." bedankte ze hem met een kleine glimlach. "Wat kan ik terug doen als bedankje?" vroeg ze aan hem, omdat ze vond dat het wel zo netjes was om het aan te bieden. Hij had tenslotte haar leven gered, dat was immers niet niets. Daar wilde ze hem voor bedanken.
Hoewel Elijah van tevoren dit antwoord had kunnen verwachten, had hij uit beleefdheid toch de vraag aan zijn broertje gesteld. "Ja, dat is waar. Jij kan ergens met tegenzin heen gaan en je daar alsnog vermaken." knikte hij bevestigend op de woorden van Kol. Natuurlijk kon hij zelf ook ergens met tegenzin heen gaan en zich proberen te amuseren, maar meestal lukte hem dat niet oprecht. Een lichte grijns ontstond op zijn gezicht. Ja, hij was nog altijd een echte romanticus. Hij zou ook altijd een romanticus willen blijven. Hij was iemand die in een relatie tot het uiterste ging om zijn meisje te verwennen en haar met van alles zou verrassen. Nu had hij al een langere tijd geen relatie meer gehad, omdat zijn hoofd naar andere dingen stond en niemand had gevonden die aan Hayley Marshall kon tippen. Hayley was zijn laatste vriendin geweest. Helaas was zij inmiddels niet meer in leven. Het had hem een hoop moeite gekost om haar dood een plekje te geven. Hij had het idee dat hij het nu een plekje had kunnen geven, maar hij zou haar nooit geheel vergeten. Mocht hij nu iemand tegen komen op het gebied van liefde zou hij er wel klaar voor zijn. Het was alleen niet zo dat hij zo wanhopig was dat hij daadwerkelijk naar liefde opzoek ging. Hij liet het allemaal op zich afkomen. Liefde hoorde je niet te zoeken, dat kwam naar je toe. Althans, dat vond hij.
Met diezelfde grijns van net schudde hij afkeurend zijn hoofd. Natuurlijk moest Kol weer subtiel het onderwerp terugbrengen naar hem een dat iemand wellicht zijn aandacht zou trekken. Het was altijd een mogelijkheid, maar hij ging er eerder vanuit dat niemand in het speciaal zijn aandacht zou trekken. "Wie weet." zei hij daarom maar op Kols woorden zodat hij er dit keer niet over door zou gaan. Zelf zou hij zo weer naar binnen gaan om een nieuw glas alcohol voor zichzelf te laten inschenken. "Die zal vast druk bezig zijn met zich socialiseren. En anders is hij wel met een of ander meisje aan het praten. Ik geloof niet dat hij er vandoor is gegaan, want net zoals ik begrijpt hij heel goed waarom we dit feest hebben georganiseerd." reageerde hij terug. Klaus zou hij op een ander moment weer tegen komen. Het was ook veel te druk om echt opzoek te gaan naar iemand. Dan kon je heel binnen en buiten afzoeken en dan moest je maar hopen dat je diegene kon vinden in de menigte. Het begon op een gegeven moment onrustig te worden. Iet wat verbaasd keek hij om zich heen. Wat zorgde voor deze onrust? "Misschien was het toch te mooi om waar te zijn dat iedereen een avond met elkaar kan genieten." mompelde hij, gevolgd door een diepe zucht. Hij was teleurgesteld in de soorten. Zo moeilijk hoefde het toch niet te zijn om gewoon met elkaar op te schieten en New Orleans te delen? "De overgebleven mensen moeten weggestuurd worden en het liefst ook dat ze deze hele avond vergeten. We moeten helaas ingrijpen." antwoordde hij en keek rond om te zien of hij zicht kon krijgen op wat er gaande was. Elijah kreeg vizier op de twee die ruzie aan het maken waren. Als gevolg dat een van de twee schreeuwde omdat de vampier zijn tanden in de weerwolf had gezet. Het begon duidelijk allemaal uit de hand te lopen. Vele probeerden te vluchten en menig was in paniek. Zonder wat te zeggen tegen Kol liep hij naar binnen toe en pakte de vampier die in gevecht was geraakt beet. "Ik mag hopen dat je wel een hele goede verklaring hebt voor je actie." zei hij en liet hem los. Vanuit zijn ooghoeken zag hij Klaus die de weerwolf van zijn bloed liet drinken. Maar ondertussen was een blond meisje omringd door vampiers die op het punt stonden om aan te vallen tot een meisje stop riep en ervoor zorgde dat de vampiers in een opslag dood waren en neervielen op de grond. Een heks met lef, want lef moest ze hebben om ze op de spot te doden met nog steeds enkeling supernaturals aanwezig waarvan de meeste inmiddels ook probeerden weg te komen. In de bar vlogen boeken rond. Had de heks dan geen controle over haar krachten of was ze bewust bezig? Hij volgde haar bewegingen, maar het zag ernaar uit dat ze niet bewust bezig was aangezien ze tussen twee barkrukken in viel. Hij keek naar Klaus, die de twee vechtende een toespraak aan het geven was, voordat hij naar het meisje toe liep en haar omhoog hielp en haar liet zitten op een van de barkrukken. "Het ziet er niet heel erg naar uit dat het goed met je gaat. Heb je iets nodig qua drinken of is er iets anders wat ik voor je kan doen?" vroeg hij om haar hulp aan te bieden. "Het was misschien niet heel handig van je om ze op de spot te doden, maar je hebt wel het meisje gered." merkte Elijah op. Hij had haar nooit eerder gezien, maar ze was een mooi meisje – dat zeker.
Fifty shades of fucked-up
Re: ORPG | Love is scary: it changes; it can go away. That's the part of the risk. I don't want to be scared anymore.
from Crystal on 09/01/2018 12:41 AMZoals verwacht begonnen de zenuwen op te komen op het moment dat ze dichterbij de campus raakten. Een nieuwe start was altijd spannend. Maar Sophie wist zich meestal wel goed te mengen. Het was altijd alleen een beetje afwachten van zien hoe de mensen waren en met welke mensen zij het kon vinden. Ze zou beginnen met haar studie journalistiek. Een studierichting die zij al jaren voor ogen had. De afgelopen jaren had ze ook andere studies overwogen, waaronder geneeskunde en rechten, maar ze was toch teruggevallen op haar eerste keuze. Journalistiek paste waarschijnlijk toch het meeste bij haar en wat ze voor haar toekomst voor ogen had. Ze zag zichzelf wel als journalist achter het nieuws aanjagen. Echter hoopte ze dat de studie ook daadwerkelijk leuk was. Mocht dat niet zo zijn – wat ze niet verwachtte – kon ze altijd nog volgend jaar met een andere studie beginnen.
In de nu stilstaande, geparkeerde, auto wierp ze een blik naar buiten. Nieuwsgierig keek ze naar het gebouw en naar de mensen die rondliepen. "Julian, dankjewel voor de lift." bedankte ze hem, aangezien hij toch had toegestaan dat ook zij had mee mogen rijden. Ze opende het portier en stapte als een na laatste uit de auto. "Ja, eigenlijk wel." gaf ze toe dat ze nerveus was. Onderweg naar de ingang hoorde ze mensen roezemoezen over Scottie. Sophie vond het niet erg verstandig van Scottie om zich zo te kleden. Ja, ze had het schooluniform verkeerd begrepen, maar ze had ook kunnen bedenken dat een crop top niet ideaal was voor haar eerste dag. Zelf probeerde ze niet naar het geroezemoes om te kijken, al ging dat moeilijk omdat twee jongens op hun af kwamen lopen. Alleen spraken ze niet alleen Scottie aan, maar ook haar met opmerkingen die vrijwel respectloos waren. Gelukkig kwam Ethan voor ze op. "Thanks." bedankte ze hem en stapte het gebouw binnen. "Hoeveel tijd hebben we nog samen voor we onze wegen moeten scheiden om ieder voor zich te overleven?" vroeg ze, in de hoop dat ze nog eventjes de tijd had met haar vrienden.
De kans dat Scottie uitgelachen zou worden was groot, dat wist Julian. Hij wist ongeveer hoe studenten zich hier gedroegen. Degene die haar niet zouden uitlachen zouden of wegkijken of vieze opmerkingen maken. Julian hoopte dat het laatste niet zou gebeuren. Als het zou gebeuren binnen zijn zicht zou hij er zeker wat van zeggen. Maar hij kon haar niet de hele dag begeleiden om ervoor te zorgen dat die opmerkingen niet werden gemaakt. Ze vroeg iets over zijn vest, maar had het al gepakt zonder zijn reactie want hij voelde het vest onder zijn hoofd weglippen. Vanuit zijn spiegel keek hij even naar achteren. En ja hoor. Ze had hem alweer aan. Nu vond hij het niet zo erg. Ze kon beter zo rondlopen dan in die crop top.
Bij aankomst parkeerde hij de auto op een vrije parkeerplek. Hij sloeg de motor af, trok de sleutel uit het slotcontact en stapte als laatste uit nadat de twee meiden hem hadden bedankt voor de rit. Scottie had hem Juul genoemd, iets wat hij niet waardeerde, maar hij nam niet de moeite om er wat van te zeggen omdat zijzelf ook maar al te goed wist dat hij er een hekel aan had als ze hem zo noemde. Na het vergrendelen van de portieren schoof hij de autosleutels in zijn broekzak. Op zijn gemakje liep hij richting de ingang. Voor hem zag hij het gebeuren; twee jongens die respectloos waren tegen Scottie en Sophie. Ethan kwam gelukkig voor ze op, maar Julian vond dat hij ze nog een lesje moest leren. Ieder pakte hij met een hand beet bij hun kragen. Hij kende de twee van gezichten. Ze waren irritante tweedejaars die dachten dat ze heel wat waren. "Voortaan blijven jullie uit hun buurt. Als jullie ook maar een ding zeggen tegeneen van de twee weet ik jullie te vinden." siste hij en liet de jongens los, die beschaamd wegliepen. Zelf vervolgde hij zijn weg totdat hij vanuit zijn ooghoeken twee vrienden zag bij wie hij zich aan sloot en ze enthousiast begroette.
Fifty shades of fucked-up
Re: ORPG | Love is scary: it changes; it can go away. That's the part of the risk. I don't want to be scared anymore.
from Crystal on 08/31/2018 01:33 AMBij het opengaan van de deur zag ze Julian in de deuropening verschijnen die haar vrijwel meteen begroette en uitnodigde om binnen te komen. Echter hoefde ze niet lang binnen te staan, want hij vroeg haar om mee te lopen naar de auto. Ze reden dus met Julian mee. Iets wat Scottie haar niet had gezegd. Maar het maakte ook niet uit. Ze was meegelopen naar de auto waar ze op de achterbank plaats had genomen en haar gordel om haar middel vestigde. Glimlachend keek ze naar Ethan die in een kus op haar wang drukte. Ethan kende ze al jaren. Julian eigenlijk ook, omdat ze naast hun was opgegroeid. Alleen kon ze het beter vinden met Ethan dan Julian. "Goedemorgen." zei ze glimlachend waarna ze haar telefoon uit haar handtas viste. Ze begon haar sociale media af te gaan en was daar zo op gefocust dat ze een beetje in haar eigen wereld leek te zijn.
Het stoppen van de auto, gevolgd door de luide toeter lieten haar opschrikken van haar telefoon. Ze schoof hem weg in haar handtas, wetende dat nu Scottie naast haar zou komen zitten en ze geheid met haar zou praten. Haar ogen gleden naar buiten waar ze haar vriendin al aan zag komen lopen in wel een hele gekke outfit. Ze droeg haar schooluniform trui, maar niet op de normale manier, want het was een beetje veel te kort dan de normale versie. "Good morning." begroette ze de brunette die in was gestapt. Even moest ze lachen toen ze vroeg waarom niemand anders het schooluniform aan had. "Scot, het is dat je het kan dragen met jouw lichaam, maar eh. Hoe komt die trui in godsnaam die lengte? Het is nou niet alsof de school het aan spoort dat meisjes met blote buiken op speciale gelegenheden verschijnen." vroeg ze, grinnikend. Ze strook een lok uit haar gezicht. "Je zal vandaag in elk geval een speciale indruk achterlaten op mensen.." merkte ze op aangezien mensen sowieso naar haar zouden kijken. Ten eerste omdat ze de trui van de school zou dragen als enige en ten tweede omdat het een crop top is en haar buik liet showen.
Toen zijn jongere broertje eenmaal plaats had genomen op de bijrijdersstoel had Julian met zijn voet het gaspedaal ingedrukt om het parkeerplekje te verlaten. De radio draaide hij iets harder. Het was gelukkig niet zo'n lang stuk naar het huis van Scottie toe. Hij wist de weg ook uit zijn hoofd. Althans, hij wist onderhand alle binnendoor en omwegen naar haar huis toe ook. Het was niet de eerste keer dat hij naar haar toe was gereden. Het was al vaker voorgekomen dat hij bijvoorbeeld Ethan bij haar moest afzetten of dat hij Scottie moest ophalen zodat ze bij hun thuis kon komen chillen met Ethan. Het was al jaren een gewoonte dat hij de brunette pretty much dagelijks zag. Julian zag haar als het zusje dat hij voor haar nooit heeft gehad. Hij was dan ook beschermend over haar. Hij wilde het beste voor haar. Misschien dat hij er soms wat in overdreef, maar dat zou hij toch niet toegeven.
Voor het huis van Scottie bleef hij staan. Zijn broertje boog over hem heen om de toeter in te drukken. Iet wat geïrriteerd keek hij opzij naar Ethan. Dat over hem heen buigen had echt niet gehoeven. Zijn blik stond op buiten gericht waar hij Scottie uit haar huis kon zien komen. Hoe dichterbij ze kwam, hoe meer haar outfit hem opviel. Het was wel een hele uitdagende outfit. Waarom droeg ze in godsnaam de school trui? En waarom was dat een crop top? Dat waren twee vragen die hij zichzelf meteen afstelde. "Hee." zei hij ter begroeting. De andere twee begonnen al over haar outfit en hij wilde er nog wat bovenop zeggen, ondanks dat ze waarschijnlijk door haar twee vrienden wel moest weten dat het niet kon. "Je bent wel een beetje gewaagd gekleed, he." zei hij. Zijn blik viel op de tijd. Hoewel hij haar graag terug naar binnen stuurde om iets anders aan te trekken, was daar geen tijd meer voor. "We hebben ook geen tijd meer dus je zal het met deze outfit maar moeten doen." mompelde hij nog voordat hij vertrok richting het terrein van het college. Aangekomen parkeerde hij de auto en sloeg hij de motor af. "You you guys go. Eerste dag. Beetje zin in?" stelde hij aan het drietal en deed ondertussen zijn gordel af.
Fifty shades of fucked-up