Search for posts by Asset
First Page | « | 1 ... 4 | 5 | 6 | 7 | 8 ... 16 | » | Last
Search found 156 matches:
Re: O | I'm ashamed of the dark places I have been. Fix my soul so I don't lose a love again.
from Asset on 03/17/2018 02:40 PM
Tori
Bam. Een enorme klap voelde ze tegen haar lichaam aan. Ondanks het feit dat haar polsen vastgeknoopt waren in het touw, ze haar enkels door het touw ook amper kon bewegen en ook om haar middel de stoelriem had, was ze op één of andere manier in elkaar gedoken en had ze haar hoofd geprobeerd te beschermen door haar armen hiervoor te vouwen. Hoewel ze nog geprobeerd had om zichzelf te beschermen, merkte ze tijdens de klap dat dit niet genoeg was. Er klonk een harde piep in haar ogen en merkte dat het telkens zwart voor haar ogen werd. Dan zag ze zwarte vlekken, werd het wazig en voelde ze een hevige hoofdpijn opkomen. Tijdens de klap klonk dan ook een hard geluid, maar de secondes hierna bleef het stil. Ze hoorde de piep in haar oren, maar hoorde hierbuiten vrij weinig, behalve wat geruis.
Beroerd probeerde ze te vechten tegen de zwarte vlekken. Ze moest ontsnappen. Ze moest de politie inlichten en ze moest naar een ziekenhuis om gecontroleerd te worden. Tori knipperde enkele keren en probeerde haar ogen open te houden. De chaos die ze voor zich zag was onvoorstelbaar. De auto lag helemaal in elkaar, hier en daar lagen grove glasscherven van de voorruit en ze zag een waas van rook voor zich. Voorzichtig was ze overeind gekomen, dit allemaal ging nog altijd gepaard met enkele zwarte vlekken die terug bleven komen in haar gezichtsveld. Bovendien voelde ze een stekende hoofdpijn, maar hier besloot ze niet meer over in te zitten zodra ze degene naast zich zag. Hoewel ze zelf aan haar lichaam voelde dat ze ongetwijfeld wat blauwe plekken, bloeduitstortingen en waarschijnlijk hier en daar wat wonden had, was de jongeman naast zich er slechter aan toe. Hij bloedde, hevig. In tegenstelling tot haarzelf was hij zijn bewustzijn verloren. Met een onrustige en onregelmatige ademhaling bleef ze rechtop zitten en klikte ze zo langzaam haar riem los, dit door met allebei haar handen naar de riem te gaan. ,,Shit" mompelde ze hees. Ze had niet zo impulsief moeten reageren. Natuurlijk wilde ze graag ontsnappen, maar de botsing was niet haar bedoeling geweest. Tori had naar de jongen naast zich gekeken, die in elkaar gezakt lag. Was hij zijn bewustzijn verloren, of was hij dood? Voorzichtig had ze zich uitgestrekt richting zijn nek, hier legde ze haar hand op gelegd. Dit ging gepaard met een zachte kreun: Iets in haar ribben voelde niet goed. Deze klap had hoe den ook veel betekend voor haar lichaam.
Hij was dood. Enkele secondes had ze gezeten, maar ze voelde niets. In eerste instantie dacht ze dat het door haar eigen trillende vingers kwam en haar onregelmatige hartslag, maar dit was niet zo. Ze voelde niets. Ze hoorde niets. Ze had hem niet willen vermoorden, Tori wilde enkel ontsnappen aan de gijzelaar.
Nog altijd bleven de zwarte vlekken opkomen. Zwarte vlekken die ervoor zorgen dat het wat waziger werd in haar hoofd en ze zelf ook het gevoel had alsof ze ging flauwvallen. Hier vocht ze tegen. Ze moest hier weg. Uit alle paniek was er een dun laagje zweet op haar lichaam verschenen en ze voelde zich behoorlijk beroerd. Ze moest naar de politie, of er moest iemand van de politie komen. Met alle energie die ze nog in haar lichaam had, draaide ze zich van de gijzelaar af en probeerde ze de deur open te maken. Dit kon niet. Er zat kinderslot op.
why do you hesitate?
ReplyRe: O | I'm ashamed of the dark places I have been. Fix my soul so I don't lose a love again.
from Asset on 03/17/2018 12:42 PM
Tori
Hij wilde haar voor het geld. Hij had haar zo te merken nodig als een chantagemiddel, als een levens chantagemiddel, een gijzelaar. Wilde deze jongen haar nu enkel om het feit dat haar ouders zo veel geld in de organisatie hadden gestoken? Nooit had ze ooit kunnen bedenken dat een organisatie als GreenPeace zo onder handen genomen zou worden door zulke mensen. Uiteraard had ze zelf ook foute vrienden, vrienden die handelden in drugs en zo nu en dan in een gevecht betrokken raakten, maar Tori merkte dat dit hier niets mee te maken hadden. Aan de context van de woorden van de jongeman naast zich, ging het puur om geld. Geld dat haar ouders genoeg hadden. Het geld dat in de organisatie gestoken zat, dat haar ouders in het eigen vermogen gestopt hadden om hier de organisatie extra mee te helpen. Dit gebeurde allemaal om goede doeleinden te behalen. De werelddierproeverij zou gestopt worden, er werd gewerkt voor een veilig klimaat in landen waar dit niet het geval was én men ging de plasticuitvoer in oceanen tegen... Haar roze haar, foute vriendengroep of de ruzie van een aantal weken geleden hadden niets met deze ontvoering te maken.
Inmiddels was ze al een aantal dagen onder handen van deze jongen. Ondanks vele ontsnappingsmogelijkheden, was het haar niet gelukt om weg te komen. De eerste twee dagen had ze doorgebracht in een kelder. Haar handen en benen zaten nog altijd in dezelfde positie vastgebonden, leken in een onmogelijke knoop te zitten. Hoe erg ze ook probeerde om zichzelf los te wringen, lukte dit niet. Hoe veel kracht ze hier ook bij gebruikte, de knopen leken bijna vast gebrand te zitten. Buiten wat onhandig nestelen, kon ze er vrij weinig mee. Blijkbaar wat de schuilplaats in de kelder niet voldoende. Hoe ze precies in deze auto beland was, wist ze niet, maar ze was hier ontwaakt. Zo te merken begon het langzaam licht te worden. Het touw zat nog altijd om haar enkels en polsen geknoopt. ,,Let go of me" had ze dan ook direct gesist zodra ze wakker was geworden. Inmiddels had de jongeman al behoorlijk wat te verduren gehad met haar. Hij was duidelijk niet blij met haar gezelschap, maar wat dacht hij zelf? Natuurlijk zou ze voortdurend blijven proberen om te ontsnappen. Ze werd hier als gijzelingsmiddel gebruikt! ,,Relax pinky, if your parents are going to give us the money, nothing will happen to you" had de jongeman grijnzend uitgesproken. Buiten wat onhandig nestelen, kon ze vrij weinig... Het verbaasde haar eigenlijk nog dat de jongen de moeite genomen had haar riem vast te maken, maar achteraf was ze daar vrij blij mee. Hoewel Tori het meestal gesproken prettig vond wanneer mensen gewoon in een goed tempo doorreden, was deze rijstijl behoorlijk roekeloos. ,,They're never gonna give you the money" had Tori koppig gezegd. ,,I guess we'll see about that" had de jongen hier stijf op gereageerd.
Terwijl de jongeman nogal roekeloos reed, had ze zelf naar haar polsen gekeken. In de kelder was vrij weinig licht geweest, maar nu het licht begon te worden, hoopte ze zichzelf stiekem te bevrijden. Enkele minuten was ze er al mee bezig, tot ze de bekende stem achter het stuur weer hoorde. ,,Do you really think I wouldn't notice? There's no way you're gonna escape" mompelde hij hoofdschuddend. Dit was het moment dat Tori naar de weg keek. Dit was haar kans. Ze reden niet meer op een snelweg, waarschijnlijk reden ze zo'n 50 kilometer per uur. Het was een doorgaande weg. Ze moest weten te ontsnappen, zelfs wanneer dit betekende dat ze het stuur over zou moeten nemen. ,,I guess we'll see about that" had ze de woorden van de jongen van net herhaald.
In enkele secondes had ze haar benen omhoog gebracht, de jongen een flinke trap gegeven in zijn edelen delen. Direct had hij gevloekt en een pijnlijke kreun had zijn mond verlaten. Haar ogen stonden op de weg. Nog altijd reden ze in volle snelheid, de been van de jongen stond overduidelijk nog op het gaspedaal. Zijn handen waren van het stuur afgegaan en hadden zich richting haar gewurmd, dit allemaal in enkele secondes. En nog net voordat hij háár zou kunnen vastgrijpen, waren haar ogen naar de weg gegaan. Bijna leek het alsof ze de beste momenten uit haar leven nog voor zich zag gaan. Ze begon te twijfelen aan de verstandigheid van haar impulsieve beslissing. Tori keek naar de weg en zag hoe ze vol richting een boom reden. In een fractie van een seconden had ze met een hand half bij weten te sturen, voordat ze naar onderen dook en haar hoofd probeerde beschermen tegen de enorme klap die de auto maakte. Alle handelingen waren in enkele secondes gebeurd, het gebeurde allemaal zo snel, allemaal zonder na te denken over de gevolgen van deze botsing. ,,Slow down!" had ze nog uitgebruld, terwijl ze in elkaar gedoken zat. Binnen een milliseconde voerde ze een enorme klap. De poging tot remmen was tevergeefs geweest.
why do you hesitate?
Re: O | I'm ashamed of the dark places I have been. Fix my soul so I don't lose a love again.
from Asset on 03/17/2018 12:35 PMund moi: Tori Topaz 
why do you hesitate?
Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies
from Asset on 03/16/2018 07:44 PMLucas
Natuurlijk vond hij het ontzettend fijn om te zien dat zijn personeel zo nu en dan gebruik maakte van de bibliotheek. Lucas was van mening dat het lezen en schrijven iets was dat in de toekomst vrij belangrijk kon gaan worden, en deze manier van kennis overbrengen sprak hem ook aan. Nu lag het vrij erg voor de hand dat veel boerenkinderen nooit echt zouden leren schrijven en kon hij simpelweg niet iedereen dit voorrecht aanbieden, maar hij probeerde dit binnen het kasteel wel wat aan te moedigen. Hij had voldoende boeken en zou enkele specifieke boeken niet direct missen, mits deze natuurlijk gewoon teruggebracht zouden worden.
Wat hij wat opvallender vond, was dat deze nieuwe dienstmeid tijdens haar werktijd in de bibliotheek zat. Lucas kon niet zeggen dat hij dit erg vervelend of iets dergelijks vond, maar hij vond het behoorlijk opmerkelijk. Wanneer ze dit aan hem gevraagd zou hebben, zou hij er hoogstwaarschijnlijk absoluut geen moeite mee hebben, maar nu ze hier toch wat willekeurig zat... Het riep enkele vragen bij hem op. Waarom had ze zichzelf nog niet voorgesteld? Waar kwam ze vandaan? Waar kwam haar bijzondere uiterlijk vandaan? Lucas had de dame wat bestudeerd. Tijdens zijn woorden was ze wat naar achteren geschoten, alsof ze schrok. Hoe erg hij ook probeerde om deze dame in te schatten, dit lukte hem niet. Uit haar houding kon hij geen emoties afleiden. Ze zag er natuurlijk geschrokken uit, maar was wat rechter gaan zitten. Natuurlijk vond Lucas het goed dat de kasteellieden lichtelijk uitstraalden dat híj hier de baas bleef, maar dit onderdanige gedrag vond hij ook wat overdreven. De jongedame had haar blik afgewend, leek behoorlijk schuldig en zag eruit alsof ze bang was voor datgene wat ging komen. Nog altijd had ze geen woord uitgesproken, alsof haar tong afgesneden was. Hier had Lucas overigens ooit eens een verhaal over gehoord, maar waarschijnlijk was dit een of ander piraatgepraat. Nu hij naar de jongedame voor zich keek, begon hij er bijna aan te twijfelen of ze wellicht haar tong verloren was.
Toen hij haar het boek had aangereikt, had hij een wat angstige blik gespot in haar ogen. Alsof hij de duivel den duivels was en alsof hij haar zó zou gaan vervloeken. Natuurlijk had hij zonet buiten laten blijken dat hij het niet normaal vond dat de dienstmeiden plotseling naar de paarden gingen, maar zó direct of gemeen had hij ook niet geklonken, toch? Hij begon bijna aan zichzelf te twijfelen door de onschuldige ogen, die hem wat wantrouwend aankeken. Aandachtig had hij dan ook toegekeken hoe het meisje begonnen was aan het boek vol tekeningen. Vanaf bovenaf keek hij half mee naar de afbeeldingen, maar probeerde hij vooral de reacties van de dame in te schatten. Zo merkte Lucas wat verwarring op bij het zien van de vragende blik. Hij glimlachte zwakjes bemoedigend, als teken dat ze verder mocht kijken. Zijn hoofd zei hem dat deze situatie absurd was. Deze boeken waren natuurlijk ontzettend mooi gemaakt, de tekeningen bleven handgemaakt en het was uiteraard een goed verhaal, maar meestal werden deze boeken gebruikt om de jongere kinderen te vermaken. Deze jongedame leek er helemaal in op te gaan.
Stilletjes keek hij toe hoe de dame opstond, het boek aanreikte. Ze praatte. Ah, haar tong was dus niet afgesneden. Dit vond hij ergens wel een prettige bevestiging: Het waren dus gewoon piratenverhaaltjes. De afgehakte tongen zou hij hopelijk nooit in het dagelijks leven tegenkomen.
Aan de manier waarop ze haar verontschuldigen aanbood, hoorde Lucas een andere toon. Het klonk onnatuurlijk. Anders dan het dialect dan hij gewend was. Hij knikte even bedenkelijk. Hoewel het Engels praten voor hem volledig vanzelfsprekend was, ontdekte hij nu dat dit op andere plekken wellicht niet zo was. Niet alleen aan haar uiterlijk was iets anders te zijn, ook de manier waarop ze 'sorry' uitsprak onthulde dit. Bedachtzaam had Lucas zich door zijn haren gekrabd. ,,What is your name?" vroeg hij haar zo langzaam mogelijk. Pas toen hij dit had uitgesproken, besloot hij dat dit ook wellicht wat lastig kon zijn. Wie weet bestond haar hele woordenschat uit 'yes', 'no' en 'sorry'. ,,My name-," sprak hij uit, terwijl hij naar zichzelf wees, ,,-is Lucas...". Ook voor hem was dit volledig nieuw, iets waardoor dit ook voor hem onwennig was. Hij had het boek teruggezet op de juiste plek. Wie had deze dame aangenomen? Waar kwam ze vandaan? Verward schudde hij zijn hoofd en keek hij weer bedachtzaam naar de jongedame. Hoe kon ze hier in hemelsnaam goed werken wanneer er bij het communiceren al een bepaalde taalbarrière was? Hij zou sowieso bij Charlotte gaan informeren hoe de dame precies werkte, maar óók moeten achterhalen wie haar had uitgekozen. Lucas wilde niet direct zeggen dat dit een slechte keuze of iets dergelijks geweest was, maar had er wel wat bedenkingen bij. Hoe kwam deze dame hier terecht? Ze kwam hoe dan ook niet uit de buurt.
,,Would you like to learn English, the language?" vroeg hij hierna ook. Pas zodra hij zijn vraag had uitgesproken, merkte hij dat hij wederom wat snel gesproken had. ,,Learn English? Talk English?" had hij hierna dus wat twijfelend herhaald. ,,Communicate" verklaarde hij hierna nogmaals, waarop met zijn handen maar wat hopeloos richting haar en hemzelf gebaarde. Hij had geen idee hoe hij de dame kon laten spreken.
why do you hesitate?
Re: ORPG ✰ One way to get the most out of life is to look upon it as an adventure [18+]
from Asset on 03/10/2018 10:03 AMLouis
De woonkamer was eigenlijk net zo wit als de slaapkamer, al zaten hier wel een aantal kleurrijke details in het huis. Er stond een boekenkast met wat gekleurde boekenkaften, er waren wat felle kussens en hier en daar waren wat fellere kleuren gebruikt ter aankleding. Voor de rest was alles wit. Louis keek door de open keuken, maar ook hier kon hij geen teken van leven ontdekken. Zijn ogen gleden rustig door de ruimte. Er was gek genoeg helemaal niemand, maar hij kon ook nergens ook maar iets dat op leven duidde ontdekken. Er stond wel een boekenkast, maar de boeken stonden op kleur gesorteerd in de kast, kaarsrecht naast elkaar. De kussens lagen dan wel semi-nonchalant op de bank, maar ze lagen er te netjes om er écht nonchalant te liggen. Langzaam was hij richting de keuken gelopen. Er stond wel een fruitschaal op het keukenblad, maar ook deze was zo perfect ingericht dat het bijna onwerkelijk was. Louis was geen rotzooimaker of iets dergelijks, maar hij kon wel met alle zekerheid dat zijn huis er niet zo opgeruimd uitzag.
Vol onbegrip keek hij door de keuken. Waar was hij? Er was hier niemand. Misschien moest hij de andere ruimtes maar eens afgaan, maar iets in hem zei hem dat hij dit helemaal niet wilde. Wat had hij in hemelsnaam gedaan afgelopen nacht? Misschien werd het eens tijd om op zijn telefoon te kijken. Zo bracht hij zijn hand naar zijn broekzakken om het ding erbij te pakken. Waar waren zijn broekzakken heen? Fronsend keek hij naar beneden. In zijn welbekende grijze joggingbroek van thuis had hij broekzakken. Deze had er geen. Het moest een andere broek zijn. Hij keek hoofdschuddend naar beneden en had rondgekeken. Wat was dit voor zieke grap en wie had hem hierheen genomen? Dit was zonder twijfel een zieke grap van zijn vrienden. Misschien waren zijn vrienden als verrassing naar Zwitserland gekomen en hadden ze zo een poging gedaan hem te ontvoeren. En hoewel hij zich dit aan probeerde te praten, wist hij dat dit enkel goedpraten was. Mochten zijn vrienden dit gedaan hebben, dan zou hij gewoon nog zijn eigen joggingbroek dragen. Bovendien zou het de zwarte ramen nog altijd niet verklaren, waarom zouden ze dit doen?
Louis hoorde vanuit de gang een geluid. Een deur ging open. Louis fronste en greep vrij impulsief een mes uit het messenrek, dat wederom op het keukeneiland stond. Hij hield het grote vleesmes in een hand, en had zijn ogen op de gang staan. De geluiden waren weg. Hij hoorde niets. Was hij nu gestoord aan het worden? Maar net toen hij het mes weer neer wilde leggen, verscheen in de deuropening een dame. Ze keek angstig uit haar ogen en vertrouwde deze situatie hoe dan ook niet. Louis fronste, keek verward. Als hij iets had verwacht, dan waren het wel zijn welbekende vrienden die grijnzend in de deuropening zouden staan. In het ergste geval was hij daadwerkelijk ontvoerd en stond hij dan oog in oog met een crimineel. Maar dit was misschien het laatste wat hij had verwacht. Een meisje, dat aan haar blik te zien, even weinig wist als hijzelf. Aan de gezichtsuitdrukking van de jongedame af te lezen, had ze ook geen idee waar en met wie ze hier beland was. Óf hij was in een of ander gekkenhuis beland, waar jongedames met kandelaars als een natuurlijke wekker functioneerden. Voor nu ging hij maar van het eerste uit.
Zijn ogen gleden even naar de kandelaar en hij keek naar zijn eigen mes. ,,Hey" begon hij maar, ter begroeting. ,,Laat me raden, jij werd hier ook uit het niets wakker?" vroeg hij vervolgens, om er zeker van te zijn dat zijn bedenkingen klopten. ,,Want ik ben hier wakker geworden en heb geen idee wat ik hier doe,- ik kan me gewoon herinneren dat ik gisteren naar mijn eigen bed ben gegaan"
why do you hesitate?
Re: ORPG] He's more myself than I am...
from Asset on 03/09/2018 07:44 PMFynn
Noralie stelde voor om eens naar Spanje te gaan, na het hele trouw gebeuren dan. Er verscheen een grijns op zijn gezicht en hij knikte. Dat klonk niet verkeerd. De woorden die ze er uiteindelijk aan toevoegde lieten hem knikken. Hijzelf zou het ook niet verkeerd vinden om een tijdje weg te zijn van zijn familie te zijn, al zat het bij hem natuurlijk anders. Hij woonde al op zichzelf en had al een vrij behoorlijke afstand weten te creëren toen hij zijn eigen appartement had gekocht. Ergens hadden zijn ouders dit ook geen verkeerde stap gevonden. Wanneer hij meerdere malen per week een dame meer naar huis genomen had om het bed mee te nemen, zou de kans natuurlijk groter worden dat iemand zou ontdekken dat de familie zich on het criminele circuit afspeelde. Bovendien vonden zijn ouders het ook nooit zo prettig wanneer hij een dame meenam. Genoeg redenen om een eigen appartement te kopen dus. Fynn haalde zijn schouders op. ,,Italy sounds like a great place for a honeymoon" sprak hij uit. Een huwelijksreis was niets geks wanneer je trouwde. Normaal waren deze tripjes dan ook echt uit liefde geboekt, maar voor nu zou dat dan anders worden. Ach, Italië sprak hen beide blijkbaar aan. Het leek hem leuk om het een en ander te leren en zo te horen zou Noralie dit ook geweldig vinden.
Fynn had een hand door zijn haren gehaald, had kort door de club gekeken maar zijn blik was hierna weer naar Noralie gegaan. Wat ze beweerde was waar. Ze werden feitelijk als dieren verhandeld. Hij luisterde eenvoudig naar verdere woorden en grinnikte kort door de laatste paar woorden van haar. Ze gaf aan dat ze niet de slechtste persoon was om zijn leven mee door te brengen. Hij knikte. ,,Hmm, I figured, to be honest" gaf hij aan. ,,Loved the little 'Noralie is pissed'-show at your parents' place" plaagde hij haar kort. En ja, om eerlijk te zijn vond hij het wel amuserend dat deze dame wat pit in zich had. Hun huwelijk zou hoe dan ook niet saai worden, dat was iets waar hij zeker van was. Er was niets saaiers dan een dame die op alles 'ja' en 'amen' zei. Wat dat betreft had Fynn het nog goed getroffen. Natuurlijk hield hij niet van ruzies, maar hij niet ontkennen dat hij het amuserend had gevonden om Noralie zo boos te zien, al was hij zelf natuurlijk ook pissig. Daar hadden ze allebei alle redenen toe.
Eigenlijk had hij tijdens hun hele gesprek in de club al een bepaalde spanning gevoeld tussen hen. Hij merkte dat hij wat op een bepaalde blik had gekeken, maar ook Noralie had hem op deze manier aangekeken. Natuurlijk hadden ze allebei een vrij serieus gesprek met elkaar gehad, maar hier kwam ook het een en ander van geplaag tussen. Misschien kon hij de schuld op de drank leggen, maar Fynn kon ook niet ontkennen dat Noralie een aantrekkelijke dame had. Ze was redelijk klein, iets dat hij altijd leuk vond aan dames. Bovendien had ze mooie bruine lokken en goedgevulde lippen. Toen hij dan een soort van gedag had gezegd, hadden ze elkaar aangekeken. Fynn had haar diep in haar ogen gekeken en zo had hij gemerkt dat de afstand tussen hen steeds kleiner werd. Misschien zou hij hier morgen spijt van krijgen, maar ze zouden hoe dan ook ooit trouwen. Van tevoren gezoend hebben kon dan geen kwaad. Daarbuiten leek Noralie ook het eerste initiatief te nemen. Fynn boog nog wat naar beneden toe en zo maakten hun lippen zachtjes contact. Fynn zijn vingers waren richting haar onderrug gegleden. De zoen begon zachtjes, rustig, eigenlijk vol passie. Hier hielden vrouwen van, wist hij. Aangezien hij het toch niet kon laten om haar nog kort te plagen beet hij zachtjes op haar onderlip en opende hij vervolgens zijn mond een stukje, iets dat ze direct leek aan te voelen. Hij had het gelukkig wel getroffen met een goede zoenster, een hele goede zoenster. Dit was niet verkeerd.
why do you hesitate?
Re: ORPG ✰ One way to get the most out of life is to look upon it as an adventure [18+]
from Asset on 03/04/2018 05:59 PMLouis
Verdwaasd opende hij zijn ogen. Fel wit licht had ervoor gezorgd dat hij wakker werd, iets dat hij totaal niet gewend was. Wanneer hij wakker werd in zijn welbekende appartementje in Zwitserland zorgden de gordijnen er perfect voor dat er geen licht in de slaapkamer kwam. Pas wanneer hij zijn gordijnen dan opende, kwam het felle licht van de sneeuw naar binnen toe. Nu was het anders. Hij lag in een vreemde kamer in een vreemd bed. De hele kamer was wit. Van het bed, tot aan het dekbed tot aan de helderwitte gordijnen. In eerste instantie trok Louis het dekbed dan ook over zijn hoofd heen om deze felle lichtstralen te blokkeren, maar enkele secondes hierna realiseerde hij zich pas dat dit niet zíjn bed was. Fronsend gleden zijn ogen door de ruimte. Nadat hij een aantal keer met zijn ogen had geknipperd waren zijn ogen gewend aan dit licht van de ruimte.
Had hij een onenightstand gehad? Nee. Louis was er niet vies van het bed te delen met een aantrekkelijke (lees: intelligente, ook wel geen-ordinaire) dame, maar herinnerde dit zich áltijd de dag erna. Direct ging hij nadenken over datgene dat hij de vorige dag gedaan had... Hij had, zoals bijna dagelijks, een groep kinderen skiles gegeven, was hierna tot de liften dicht gingen zélf een uurtje op off-piste gaan skiën, maar hierna had hij niets bijzonders gedaan. Louis was nog kort een kroegje ingegaan om wat biertjes te drinken met een aantal collega's, maar hij wist héél zeker dat dit niet het bed was waar hij in slaap gevallen was. Hij herinnerde zich nog precies dat hij naar huis gelopen was en dat hij zich door een nieuwe laag sneeuw had gebaand. Nogmaals gleden zijn ogen over het bed. Hoewel hij in een tweepersoonsbed lag, had hij niet het idee dat er iemand naast hem had gelegen. De rechterkant van het bed zag er vrij 'onbeslapen' uit en mocht hij het bed met iemand gedeeld hadden, dan herinnerde hij zich dit, no matter what...
In zijn grijze, dikke joggingsbroek, besloot hij uiteindelijk op te staan. Hij liep direct naar het raam toe en keek naar buiten. Hij zag geen witte besneeuwde bergen, met een verse laag sneeuw erop... Nee, in tegendeel zelfs, hij zag niets. Het was zwart. Geen lampen, geen licht, niets. Er was geen rolluik te zien, een teken van leven of auto, helemaal niets. Pikdonker was het. Verward probeerde Louis het raam open te maken aan de hendel die hiervoor bedoeld was, maar dit kon niet. Er was een sleutel voor nodig. Het leek bijna alsof het zó donker was, dat dit afgeplakt was met een zwart scherm, maar dit kon uiteraard niet. Toch kreeg hij ook niet het idee dat het nacht was. Waarom waren de lampen uit het niets zo fel aangegaan?
Omdat het geen zin had om nog veel langer na te denken over de plek waar hij dan wel niet was, besloot hij maar op onderzoek uit te gaan. Nog half wat slaperig, had hij de deur opengemaakt en was hij in een gang terechtgekomen. Ook deze was helemaal verlicht. Louis schudde vol ongeloof zijn hoofd en veegde zich kort door zijn handen, waarna hij naar de vermoedelijke woonkamer liep. Deze bereikte hij toen hij de gang doorliep. Het idee dat hij gedrogeerd was, begon op te komen.
why do you hesitate?
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/27/2018 08:12 PM
Diana
Natuurlijk had ze regelmatig de verhalen gehoord. Bij haar opleiding en cursussen hoorde ze regelmatig van leeftijdsgenoten hoe hun uitgaansleven dan wel niet was. Dan hoorde ze jongens in de rij achter of voor haar dat er 'een chick' mee naar huis gegaan was en dat ze 'goed' was. Bij meiden ging het er vaak dan net wat dramatischer aan toe. Meiden hoorden ze juist zeggen dat 'hij' er geweest was en ging het juist meer over oogcontact of over flirtgedrag van één of andere jongen. Ze was ergens wel benieuwd hoe zíj zou zijn met alcohol op. Natuurlijk verwachtte ze niet dat haar gedrag compleet zou gaan veranderen, maar ze hoopte dat ze niet direct moe zou worden of iets dergelijks. Het vervelende was dat ze geen idee had hoe ze zou worden. Alcohol dronk ze dan wel regelmatig, maar dan had ze niet echt de intentie om aangeschoten te worden. Een glaasje wijn op z'n tijd, dáár bleef had dan bij. Wat haar wel al gerust stelde was dat ze met Ross was. Ze vertrouwde hem: Het zou vast allemaal goed komen en het werd allemaal zeker gezellig. Zenuwachtig was ze dan ook niet direct, ze had er voornamelijk zin in en was erg benieuwd. Het bleef iets compleet nieuws.
Zo ook nu leek Ross haar gerust te stellen. Ze zouden nergens in een ziekenhuis terechtkomen. De woorden die hij vervolgens grijnzend uitsprak, lieten haar ook kort grijnzen. Of ze ooit genoeg zou krijgen van dit geplaag? Ze kon het zich niet zo goed voorstellen. ,,Hmm, I hope so... Although, safely?" plaagde ze hem met een grijnsje op haar gezicht. ,,We'll see about that tomorrow... You could be suffering from a hangover" grijnsde ze plagend. Dit geplaag was iets waar ze echt van kon genieten, vooral omdat het niet zo serieus was allemaal. Het was juist erg speels en informeel. Hun ouders moesten eens weten wat ze eigenlijk nog qua contact hadden...
Ross had dus geen favoriet drankje. Hij vond alles lekker. Niet te zoet. ,,Hmm, okay" reageerde Diana hier dan ook eenvoudig op. Zo was ze richting de keuken gelopen en had ze hier het kastje met de glazen open gemaakt. Diana was hier de vorige keer met het ontbijten al geweest en had toen de tafel gedekt, ze nam aan dat ze vast wel even twee glazen mocht pakken. Zo nam ze twee normale drinkglazen eruit en grinnikte ze toen ze shotglaasjes zag. Deze nam ze ook mee. ,,Be prepared, I'm gonna make you the best drinks ever" grinnikte ze, terwijl ze de glaasjes neerzette. Ze veegde een haar achter haar oor en liet haar ogen glijden over de flessen. Bedenkelijk keek ze naar de etiketten en krabde ze even door haar haren. ,,Forget about that, I need your help. What would be nice to start off with?" vroeg ze Ross bedenkelijk. Terwijl ze dit vroeg stond er toch een zwakke glimlach op haar gezicht. Ze wilde hem graag verrassen met een leuk drankje maar had simpelweg geen idee wat lekker was, laat staan hoe deze verhoudingen dan zouden zijn. Uiteindelijk vielen haar ogen op een fles vodka, waarvan ze het etiket gewoon leuk vond. ,,Let's do something with this! This bottle design and label is nice"
why do you hesitate?
Re: O | I meant it when I told you I would change, meant it when I told you I would stay.
from Asset on 02/26/2018 05:37 PMSimeon
Hoewel hij richting zijn eigen gezondheid erg laks was, was hij wel altijd erg bezorgd om de veiligheid en gezondheid van Diana. Hoe gevaarlijk de missie ook mocht zijn waar hij aan deel zou nemen, er zou altijd een sprankeltje bezorgdheid door zijn lichaam gaan. Niet om hemzelf, maar om Diana. Simeon wist dat het in de onderwereld gevaarlijk was om iemand te liefhebben. Hij wist het maar al te goed. Er werden vaak genoeg gijzelingen meegenomen die dan heel toevallig dierbaren. Natuurlijk had hij er wel eens bij nagedacht dat dit ook met Diana zou kunnen gebeuren, vandaar dat hij haar het liefste achter de schermen had bij missies. Niet alleen om zelf niet afgeleid te worden, maar óók omdat ze dan hoogstwaarschijnlijk veiliger was. Ze hadden er samen dan ook al vaak over gefantaseerd om weg te gaan. Dan zouden ze ergens in het buitenland een normaal leven opbouwen met normaal werk en een normaal ritme. Toch was dit niet mogelijk. Ze zouden hoe dan ook gevonden worden, iets dat hun dood kon betekenen. Zoals het nu ging was het prima.
Er was een kleine glimlach op zijn gezicht verschenen toen Diana zich wat omdraaide en zo genoot hij gewoon van het feit dat ze wat over zijn buik streelde. Deze rustige middagen kon hij op z'n tijd wel waarderen. Zelf lagen zijn handen nog altijd rondom haar middel en zo bracht hij één hand naar haar haren om hier wat in te kriebelen. Het zou er vast wat vreemd uitzien: Hoe ze zo midden op de dag lui op de bank een film aan het kijken waren, of eigenlijk beter wat naar elkaar aan het kijken waren. Vaak wisten deze buitenstanders niet wat er dan wel niet allemaal in de avonden en nachten gebeurden. Dan waren ze alles behalve lui bezig.
Hoewel hij in gedachten zat, verscheen er een grijns op zijn gezicht toen hij de woorden van Diana hoorde. Het geplaag deed hem goed. ,,Hmmm.... I guess, after all....Nope" sprak hij bedenkelijk uit, alsof hij hier erg lang over na moest denken. Omdat hij dit niet kon weerhouden drukte hij een kusje op haar voorhoofd en ging hij hierna weer een beetje onderuit liggen. Nog altijd kriebelde hij wat door haar haren, maar zijn ogen waren weer naar de televisie gegaan. Eigenlijk had hij al een vrij groot gedeelte van de film gemist om de rest volledig te snappen, maar hij keek wat gedachteloos naar de televisie. Na een tijdje gleden zijn ogen weer naar de jongedame die half op hem lag en glimlachte hij klein, toen hij zag dat ze zelf wat in haar gedachten verscholen zat. ,,What are you thinking about?" vroeg hij haar dan ook. Hij had geen idee wat er in haar hoofd omging, maar sommige dingen uitspreken kon opluchten, had hij inmiddels geleerd van hun relatie.
why do you hesitate?
Re: ORPG] He's more myself than I am...
from Asset on 02/21/2018 08:12 PM
Fynn
Dat Noralie zei dat ze nooit echt een fan was geweest van het hele Amerikaanse idee rondom de restaurantjes, fastfoodketens en natuurlijk de diners, zoals Pop's, knikte Fynn grinnikend. Dat verbaasde hem niets. De dame was zowel Spaans als Mexicaans, landen waar ze vele lekkerdere keukens hadden en wat hem betreft ook gezelligere restaurantjes. Hier vervolgde ze haar woorden mee dat ze aannam dat er mensen die hielden van een grote, vettige hamburger en hier een milkshake. Hier haalde hij lachend zijn schouders door op. ,,Hmm, I think I get you. I wouldn't say Pop's is a place where you can eat the best food or sit together" begon hij knikkend. ,,For that matter, Spanish and Mexican places would be perfect. I've been to Spain once when I was younger, that was great. Loved the patatas bravas and calamares" grijnsde hij hierachteraan. Ach, wat dat betreft was er weinig aan te veranderen. Pop's was een prima plek om lekker snel langs te gaan voor een diner, de perfecte plek om de sfeer onder de jongeren aan te voelen en om onopgemerkt naar de kelder te glippen. De zaak liep goed en het was een goede plek voor de jongeren en mensen van zijn leeftijd om elkaar te ontmoeten. Dat zou men in een Italiaans of Spaans restaurantje minder snel doen. Toch begreep hij helemaal wat Noralie probeerde te zeggen. Gaan eten bij Pop's was natuurlijk compleet wat anders qua kwaliteit betreft dan wanneer je in een authentiek Spaans, Italiaans of Mexicaans restaurantje ging eten. Bovendien waren zulke zaken ook compleet anders ingericht. Het boeide in Pop's helemaal niks wanneer jij in een oude sweater verscheen, terwijl het in andere restaurantjes vaak de norm was om een bepaalde blouse te dragen.
Inmiddels was het leven in de nachtclub nog altijd volledig bezig. Er waren dan wel iets minder mensen dan toen hij aangekomen was. Waarschijnlijk allemaal met elkaar naar bed gegaan. De club liep nog altijd niet slecht. Alles behalve zelfs. Ondanks het late uur, liep het nog volledig z'n gangetje en was de moeheid bij de meeste bezoekers nog niet toegeslagen. Alhoewel, dit had hij gedacht, tot Noralie een gaap uit haar mond liet komen. Zijn opmerking was plagerig bedoeld. Hij ging er maar even niet van uit dat Noralie hem écht saai vond. De wenkbrauw die omhoog ging toonde aan dat ze hem toch net wat serieuzer opnam, dan dat hij had bedoeld. Ze mompelde direct dat ze nooit had gezegd dat hij saai of iets dergelijks was. Nee, sterker zelfs, ze zei erachteraan dat hij exact het omgekeerde was. Ditmaal was het aan hem om zijn wenkbrauwen op te trekken. Was dat een compliment? Fynn dacht na, fronste hierdoor automatisch maar besloot deze opmerking maar te negeren. Complimentjes waren niets voor hem, met name het ontvangen niet. Hij was geen goed mens of goed persoon. Dat hij nu ook eigenlijk toch gecomplimenteerd werd, besloot hij te negeren. Simpelweg omdat hij dit absoluut niet gewend was, maar ook omdat hij niet zo goed wist hoe hij moest reageren.
Fynn luisterde naar Noralie's volgende woorden. Hij knikte, was het met haar eens. Hij vond het hele dinertje ook niets. Het was de bedoeling dat Fynn zou blijven slapen bij het huis van Noralie, of ergens in de buurt. Dit was ook de plek waar al zijn spullen stond. Maar er was geen haar dat erover nadacht om terug te gaan naar zijn ouders. Misschien morgen. Maar voor vanavond zou het hoe dan ook een hotel worden. Fynn knikte. ,,I get it" knikte hij dan ook, om aan te tonen dat hij het begreep. ,,You're not a cow, I'm not a cow... Even though we're being treated like ones" grijnsde hij hier hoofdschuddend achteraan. Hij mocht er dan wel een grap van maken, maar wat hij zei klopte. Ze werden behandeld als vlees dat verhandeld werd voor macht.
Aan de woorden van Noralie leek ze te gaan slapen. Haar blik toonde een zekere vorm van nuchterheid en Fynn merkte aan zichzelf dat de alcohol ook zo langzaam wat minder werk deed. ,,Hmm... Well, I guess goodnight then, future-wife" mompelde hij maar. Erg goed was hij ook niet in zulke situaties. Hij had zijn vrienden, hij had zijn goede vriendin, hij had zijn bedpartners. Ook voor hem was dit iets nieuws. Hij was simpelweg geen 'trouwboyfriendmaterial'.
why do you hesitate?