Search for posts by Crystal

Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.

from Crystal on 08/31/2018 01:02 AM

De livemuziek mocht dan wel van buitenaf komen, maar was binnen luid en duidelijk te horen. Sophie vond het heerlijk om naar jazzmuziek te luisteren, wellicht ook doordat ze ermee opgegroeid was. Haar moeder had een liefde voor jazzmuziek gehad en had haar dochter er als baby al in contact mee gebracht. Hierdoor was ze met deze muziekstijl opgegroeid en had ze er zelf ook een liefde voor gekregen. Jazzmuziek was maar een van de vele dingen die ze met haar moeder in gemeen had. Ze was echt een jongere versie van haar moeder. Zo werd ze ook door vrienden van haar moeder gezien. Het werd altijd gezegd dat ze op haar moeder leek. Niet alleen qua innerlijk, maar ook qua uiterlijk. Dezelfde hazel kleurige ogen gepaard met blonde lokken. Ze had altijd al veel weg gehad van haar moeder. Ze wist niet wie haar vader was of hoe hij eruitzag, maar in haar gezicht had ze gelukkig maar weinig weg van die onbekende man. Ze vond het absoluut niet erg om vergeleken te worden met haar moeder. Haar moeder was immers haar grootste voorbeeld geweest, en eigenlijk was ze dat nog steeds. Ze was een hartstikke leuke en knappe vrouw geweest. Ze vond het een eer om op haar te lijken.
Dat haar naam werd genoemd om aangesproken te worden, verraste haar totaal niet. Ze was hier geboren en opgegroeid en over de jaren had ze hier heel veel mensen leren kennen. Het was dus meer dan logisch dat ze vele bekende gezichten op dit feest zou tegenkomen waarvan de meeste vast en zeker aan haar zouden vragen hoe het maar haar ging, nadat ze twee jaar geleden was vertrokken. Het enige wat haar verraste was de stem van de persoon. Die stem had ze voor het laatst een jaar geleden gehoord, dus het was niet iemand van hier. Verrast, omdat ze Emma hier niet verwachtte, keek ze naar haar om te zien of ze het echt was. "Emma!" riep ze, enthousiast. De tijd dat ze met Emma vorig jaar in Frankrijk door had gebracht was een tijd om niet meer te vergeten. Het was jammer dat ze na hun tijd samen elkaar uit het oog waren verloren. Ze vond het daarom ook superleuk om haar hier te zien in haar eigen stad. Kort omhelsde ze de blondine voordat ze überhaupt haar vragen zou beantwoorden. "Ik kan beter vragen wat jij hier doet? Ik ben namelijk weer thuis." beantwoordde ze eerst de vraag wat ze hier deed. Maar ze was nieuwsgieriger naar wat Emma hier deed. "Met mij gaat het prima. Ik heb genoeg gereisd en daarom ben ik een paar dagen geleden terug naar huis gekomen om hier mijn leven weer op te pakken." – "En jij, wat doe jij in New Orleans? Hoe kom je erop om hierheen te komen? Ik vind het trouwens wel superleuk dat je hier bent. Ik moet toegeven dat ik het erg jammer vond dat we elkaar uit het oog waren verloren, want ons tijd samen was heel leuk." zei ze en nam weer een slokje van haar witte wijn. Achter Emma zag ze een vrouw passeren die haar begroette door haar hand op te steken. Sophie glimlachte naar die vrouw, maar richtte haar blik op Emma die zichzelf nu voorstelde aan Eleanor. "Hoe gaat het met jou? Heb je nog interessante dingen meegemaakt? Leuke verhalen om te vertellen?" vroeg ze aan Emma met een lach op haar gezicht. Ze was absoluut verrast, maar op een goede manier. Ze hoopte stiekem dat de blondine hier minstens een paar dagen tot weken zou verblijven en dat ze elkaar konden bij kletsen over hun levens van het afgelopen jaar en elkaar nog iets beter te leren kennen. Ondanks dat ze maar een paar weken met elkaar hadden doorgebracht in Frankrijk kon ze zeggen dat ze Emma als een vriendin beschouwde. Eleanor excuseerde zich om met een bekende te praten en wellicht ook om de twee meiden een moment alleen te geven om gewoon met elkaar te kunnen praten zonder dat ze er een beetje ongemakkelijk bij stond en zich niet in het gesprek kon mengen.



Elijah stond bekend als de vredemaker van de Mikaelson familie. Niet alleen binnen de familie, maar ook buiten de familie – vooral door vijanden en bekende – werd hij zo gezien. Wanneer de familie in de problemen kwam of Klaus of Kol zich weer in de nesten had gewerkt, was hij degene die de problemen weer zou oplossen en wanneer nodig was de rotzooi zou opruimen. Iemand moest de verantwoordelijke in de familie zijn die zichzelf aan de kant zette om de andere uit de problemen te halen. Elijah was absoluut geen egoïst. Nee, hij dacht altijd aan anderen en in het special altijd aan zijn familie. Hij zou zijn vampierenleven zelfs voor zijn broers en twee zussen opofferen. Nu kon je hem niet de meest geweldige persoon noemen, want ook hij had bloed aan zijn handen. Maar wellicht dat hij door het schuldgevoel juist iets goeds probeerde te doen om het schuldgevoel weg te werken. Het was zijn manier om iets goeds terug te doen aan de wereld.
De warmte was buiten draaglijker dan binnen. Binnen stond iedereen zowat tegen elkaar aan waardoor er nog meer warmte ontstond. Buiten stonden ook veel mensen in elkaars buurt, maar was het toch iets koeler door de frisse lucht. Vanuit zijn ooghoeken zag hij iemand naast hem komen staan en al snel volgde de bekende stem van zijn broertje Kol. Of de stad van dit feest beter zou worden? Dat was een vraag die hij op dit moment nog niet kon beantwoorden. Tot nu toe leken de soorten enigszins met elkaar te kunnen opschieten, maar de avond was nog jong. Het was dus nog te vroeg om er nu al te over oordelen. Er kon in de loop van de avond nog van alles gebeuren. "Het feest bevalt me goed. De muziek is fantastisch evenals de drank." zei hij, grijnzend. "Maar op de vraag of de stad er beter op wordt, kan ik nog niet antwoorden. Het gaat goed tot nu toe, maar we zullen het af moeten wachten en zien hoe de rest van de avond zal verlopen. En heb jij het enigszins naar je zin? Ondanks dat je er geen zin in had?" beantwoordde hij de vragen en plakte er een vraag aan vast. Hij dronk verder van zijn whisky waar inmiddels nog maar een klein laagje van was. Afkeurend schudde hij zijn hoofd. Elijah was niet iemand die elke avond met een of zelfs twee andere meiden in bed lag of überhaupt iedere avond met iemand flirtte. Zo was hij niet en nooit geweest ook. Hij kon het zich ook niet voorstellen om zo te leven. Zo'n leven met elke avond drank en andere meiden. Al was het alleen maar voor de seks vond hij het maar niets. Natuurlijk had hij ook z'n behoeftes, maar die onderdrukte hij. Hij had liever alleen seks met iemand waarmee hij het echt oprecht meende en het niet alleen seks was, maar de liefde bedrijven met passie en liefde. In al die jaren dat hij op deze wereldrond liep had hij maar een paar keer echte liefde ervaren. Echte liefde was iets bijzonders. Het had iets magisch. Als vampier waren zijn gevoelens ook sterker dus wanneer hij van iemand hield, hield hij veel meer van diegene dan een normaal mens zou doen. Die sterke gevoelens konden fijn zijn, vooral op het gebied van liefde, maar het kon ook enorm rot zijn. Rot als het kwam op het gebied van woede, want een vampier had dan versterkte woedegevoelens. Maar de meeste vampieren leerde met die versterkte gevoelens omgaan.
"Nee, je weet dat ik niet zo ben. Het enige wat ik van plan ben vanavond, is om te genieten." wimpelde hij het af zodat Kol er niet op in zou gaan. "Heb jij dan wel iemand gezien? Of meerdere zelfs?" vroeg hij. Soms week zijn blik van Kol af om weer even rond te kijken. "Heb je Klaus toevallig gezien op je weg naar buiten?" vroeg hij, omdat Elijah wilde weten waar Klaus uithing. Hij hoopte dat Klaus zich deze avond zou weten te gedragen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Love is scary: it changes; it can go away. That's the part of the risk. I don't want to be scared anymore.

from Crystal on 08/30/2018 01:22 AM

Zenuwen waren op dit moment nog niet aanwezig, maar Sophie wist dat die elk moment zouden komen. Wellicht als ze dadelijk in de auto zat en daadwerkelijk richting de universiteit ging. Vandaag was immers haar eerste dag als studente. Ze vond het stiekem allemaal wel heel spannend. Ze zou aan haar studie beginnen, wat al spannend was, maar ze zou ook nog eens in een andere omgeving terecht komen waar ze hopelijk nieuwe vrienden zou kunnen maken. Zo'n dag vol nieuwe dingen bracht het onzekere meisje in haar naar boven. Onzeker over haarzelf, bang dat niemand haar zou mogen of dat er iets misging en ze zichzelf voorschut zette. Gelukkig hoefde ze dit nieuwe pad niet helemaal in haar eentje te betreden. Scottie en Ethan gingen op dezelfde universiteit studeren en Julian, haar buurjongen en broer van Ethan, volgde daar ook een studie. Wel allemaal een andere studie. Ze zou dus toch een paar bekende gezichten tegen kunnen komen, hoewel het een groot gebouw was met veel leerlingen. De kans was waarschijnlijk toch wel klein dat ze elkaar altijd maar tegen zouden komen. Dus eigenlijk stond ze er alleen voor, maar het was een fijne gedachte dat Scottie, Ethan en zelfs Julian niet heel ver van haar vandaan waren.
Tussen het eten door nam ze een slok van het glas melk. Klein glimlachend keek ze naar haar vader. Hij was al jaren een alleenstaande vader van twee. Haar moeder was overleden aan een head injury toen zijzelf en haar broertje nog redelijk jong waren. Ze was toen wel oud genoeg om haar dingen te kunnen herinneren dus ze mistte haar moeder ook heel veel. Maar helaas kon ze niets aan de situatie veranderen. Haar moeder was overleden en het enige wat ze kon doen was haar in haar hart houden en verder gaan met haar leven. Met de tijd was het gemis makkelijker geworden, maar soms kwam dat sterke gemis terug. Op momenten dat ze eigenlijk haar moeder nodig had in plaats van haar vader.
Na haar ontbijt te hebben opgegeten, zette ze haar bord, bestek en glas in de vaatwasser. "Ik ga alvast naar de buren. Tot vanmiddag." zei ze en drukte een kus op haar vaders wang. Ze hoorde hem haar nog succes wensen terwijl ze in de foyer haar handtas beetpakte en de deur uit liep. Bij de buren drukte ze de bel in en zette ze een stap achteruit om de persoon die opendeed niet te overvallen. Ze was waarschijnlijk te vroeg, maar beter te vroeg dan te laat dacht ze dan maar.



De opmerking van zijn broertje liet hem zijn ogen rollen. Dat hij vandaag niemand op hoefde te halen, betekende niet meteen dat hij zin had om hun een lift te geven. Misschien had hij wel gewoon een rustige rit naar school gewild. Nu was dat niet perse het geval, want hij had zijn vrienden niet afgezegd of iets in die richting, maar toch. Julian had het echt niet erg gevonden om in zijn eentje naar school te rijden. In zijn eentje kon hij tenminste rustig wakker worden. Maar goed. Hij had geen zin in gezeik met zijn broertje dus stemde er maar mee in dat het drietal met hem mee kon rijden. Hij hoopte alleen dat ze niet ontzettend luidruchtig zouden doen onderweg, want daar was het echt te vroeg voor.
Op de gang hoorde hij Ethan naar boven roepen om te vragen wat hij wilde eten. "Doe maar gewoon brood met beleg of zo. En een smoothie als die nog in de koelkast staan." riep hij terug naar beneden en liep vervolgens door naar de badkamer om daar zijn haren in model te brengen – waar hij alle tijd voor nam. Hij spoot daarna wat deodorant op gevolgd door wat parfum. Tevreden bekeek hij zichzelf in de spiegel. Zo kon hij wel weer gekleed naar school toe. De deur trok hij achter zich dicht, waarna hij de traptreden af naar beneden begon te lopen. Op zijn weg naar beneden hoorde hij de deurbel gaan. "Ik doe wel open." riep hij als mededeling zodat het bekend was dat hij de moeite zou nemen om naar de deur te gaan. Zijn hand klemde om de deurklink om de deur te openen. Voor de deur verscheen de blondine beter bekend als zijn buurmeisje met de naam Sophie. Ze was een mooi meisje, maar toch had hij nog niets met haar gedaan en stond dat ook niet op zijn planning. "Goedemorgen, kom binnen." nodigde hij haar uit en liep zelf naar de keuken. "Ben je klaar? Sophie is er al." vroeg hij en pakte alvast zijn eigen spullen zodat ze meteen weg konden. Als het aan hem lag konden ze gaan. "Ik zie je zo in de auto, dus schiet op." met die woorden zocht hij zijn weg naar buiten en vroeg Sophie om mee te gaan naar zijn auto. Buiten ontgrendelde hij zijn auto om in te stappen. Ook stopte hij de sleutel alvast in het slotcontact om de motor aan te zetten. Hij ging er vanuit dat zijn broertje er zo zou zijn.

Fifty shades of fucked-up

Re: <3 Know what you wish for

from Crystal on 08/28/2018 01:02 AM

Adeline
Een zachte zucht rolde over haar lippen heen. "Het lijkt me makkelijker om vanavond wat te bestellen." stelde ze opnieuw voor, misschien ook om onder het koken uit te komen. Als ze heel eerlijk was, moest ze namelijk toegeven dat koken absoluut niet haar favoriete bezigheid was. Ze kon ook niet begrijpen dat er mensen plezier uithaalde om uren in de keuken bezig te zijn met verschillende ingrediënten en pannen op het vuur. Nu kookte ze uiteraard regelmatig, omdat ze moeilijk elke avond kon bestellen, maar ze vond het nou niet bepaald leuk om achter het fornuis te staan. Nu kon ze gelukkig wel koken en was het te eten ook. Maar ja, als ze kon kiezen tussen bestellen en koken was de keuze meestal snel gemaakt; sowieso bestellen. Al zou ze ook weer niet elke avond willen bestellen, omdat ze zelfgemaakt eten ook wel fijn vond. En het was gebruikelijk ook een stuk gezonder.
Toen ze Joshua was gepasseerd had ze zijn blozende wangen opgemerkt, maar eigenlijk had ze er niet verder over nagedacht waarom hij aan het blozen was. Hoewel ze zo vaak naar hem keek als kon en hem in zich op nam, deed ze dat niet elke keer dat ze hem zag. Het zou een beetje onrealistisch zijn als ze hem 24/7 helemaal in zich op zou nemen tot de details aan toe. Dat zou waarschijnlijk eerder een beetje freaky zijn. En als iemand dat deed moest dat vast storend zijn. Adeline kon het haar niet voorstellen dat ze aangestaard zou worden. Daar zou ze zich alleen maar ongemakkelijk door voelen. Het leek haar dus niet prettig.
Toen Joshua eindelijk de woonkamer binnen kwam lopen viel haar het cadeau in zijn handen op. "Dat klinkt goed." stemde ze in. "Gewoon hetzelfde bestellen als vorige keer? Of wil je het dit keer anders?" vroeg ze aan hem en zocht alvast naar haar telefoon. Ze leunde naar voren en zette de mok op de salontafel neer. "Ik was een meiden serie aan het kijken, maar we kunnen samen iets uitkiezen." knikte ze en legde de afstandsbediening tussen ze in. "Als jij nou iets uitzoekt, zal ik het eten bestellen." stelde Adeline voor. Ze keek opzij toen ze hoorde dat Seth het had gehaald. Ze wist eerlijk niet hoe ze hierop moest reageren. Ze moest lachen omdat de brief in het Koreaans was, maar Joshua kon niet eens Koreaans. Ze keek toe naar hoe hij het cadeau opende en er een leerboek voor de taal Koreaans tevoorschijn kwam. "Nou dan kun je eindelijk beginnen met je taal leren." knipoogde ze. Ondertussen opende ze op haar telefoon de applicatie om eten te bestellen. Het restaurant naar keuze wist ze al. De telefoon schoof ze richting Joshua. "Klik maar aan wat je wil." Zelf zou ze na hem wel kiezen wat ze wilde eten. Haar maag trok even samen. Ze begon trek te krijgen. Zo heel veel had ze vandaag niet gegeten. Alleen hetgeen wat ze met lunchtijd had gegeten. Met haar elleboog leunde ze op de bank en haar hoofd leunde op haar hand. Haar ogen waren gericht op haar vriend. Hij was zo aantrekkelijk. Maar zijn innerlijk was zelfs nog aantrekkelijker dan zijn uiterlijk. Ze leunde iets naar voren om een kus op zijn wang te drukken.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Love is scary: it changes; it can go away. That's the part of the risk. I don't want to be scared anymore.

from Crystal on 08/28/2018 12:28 AM

Genesteld op het krukje van haar kaptafel was Sophie haar blonde lokken aan het borstelen. Zoals gewoonlijk was ze ruim op tijd opgestaan om een outfit van de dag uit te kiezen en haar make-up aan te brengen. Vandaag had ze gekozen voor een witte playsuit met een paar zwarte laarsjes. Haar make-up had ze vrij simpel gehouden. Hoewel ze niet van het vroege opstaan hield, vond ze het fijn om ruim van tevoren op te staan zodat ze rustig haar dingetjes kon doen, zoals zich optutten – want dat deed ze graag. Daarbij hield ze absoluut niet van haasten. Ze kwam dan ook liever ergens ruims op tijd dan te laat.
Nadat haar blonde lokken geborsteld waren legde ze de borstel terug op haar kaptafel. Tweemaal werd er op haar slaapkamerdeur geklopt. De deur kraakte iets bij het opengaan. "Kom je ontbijten? De wafels zijn nu nog warm." klonk de mannelijke stem van haar vader. Het was gebruikelijk dat het drietal, haar alleenstaande vader, zij en haar broertje, elke ochtend voor het naar school gaan ontbeten. Dat was al jaren zo. "Ja, ik kom er zo aan. Nog eventjes de laatste dingetjes doen. Maar ik ben er zo." zei ze, klein glimlachend. Haar vader verliet de kamer en sloot de deur achter zich. Sophie begon haar uitgestalde make-up weer op te bergen in de doosjes en lades die ze daarvoor had. Vervolgens kwam ze overeind en pakte ze haar handtas van haar bed af. Voor de zekerheid controleerde ze of ze alle benodigdheden in haar tas had zitten. Met haar handtas liep ze haar slaapkamer uit, de traptreden af naar beneden waar ze haar handtas op het kastje in de gang neerzette zodat ze hem straks makkelijk mee kon grijpen wanneer ze de deur uit moest. Haar voetstappen brachten haar naar de eetkamer waar haar vader en broertje al aan de tafel zaten. "Goedemorgen." knikte ze naar haar broertje met wie ze het niet altijd even goed kon vinden. Ze trok de stoel van haar vaste plekje naar achteren en liet haar lichaam erop neerzakken. De geur van de wafels wekten haar trek op. Ze begon met eten. "Zal ik jullie beide afzetten vandaag? Chris dan breng ik jou eerst weg." hoorde ze haar vader voorstellen. Het was natuurlijk lief bedoeld. "Je hoeft mij niet af te zetten. Ik rij als goed is met Scottie en Ethan mee. Scottie heeft me namelijk mee gevraagd." gaf ze antwoord voordat ze een volgende hap nam van haar wafel.



Het irritante deuntje van zijn wekker dreunde door zijn oren heen. Lichtelijk geïrriteerd ontwaakte Julian uit zijn diepe slaap. Als hij ergens geen zin in had, was dat naar het college gaan om weer zo'n lange dag vol lessen te volgen. Zonder zijn ogen te openen voelde hij met zijn hand aan de rechterkant waar zijn telefoon op het nachtkastje aan de oplader lag. Hij trok de oplader eruit en probeerde met zijn ogen gesloten de wekker stop te zetten. Helaas ging dat niet zo makkelijk en opende hij met tegenzin zijn ogen. Hij zette de wekker stop en liet zijn telefoon naast zich neervallen. Hij zuchtte eens diep. Het liefst draaide hij zich nu gewoon om en sloot hij zijn ogen opnieuw, want in slaap wegzakken zou hij zeker. Maar toch besloot hij dat deze keer niet te doen. Het was verstandiger als hij zijn bed uit kwam en netjes naar de lessen zou gaan. Hij zat ondertussen alweer in zijn derde studiejaar. Nog maar een jaartje te gaan en dan zou hij helemaal klaar zijn met studeren. Het volwassenleven stond hem helemaal nog niet aan, dus wilde hij zo lang mogelijk genieten van het studentenleventje. Zijn leven was nu wel relaxed, behalve daadwerkelijk de lessen volgen en leren, maar helaas hoorde dat er ook gewoon bij.
Alsof zijn wekker hem nog niet genoeg had geïrriteerd ging zijn kamerdeur ook nog eens open. Hij wierp een blik op zijn broertje die hem vroeg of hij, zijn beste vriendin en het buurmeisje met hem mee konden rijden. Even rolde hij zijn ogen. Hij was niet hun persoonlijke taxichauffeur. "Prima, maar kom hier voortaan wat eerder mee. Ik ben niet jullie persoonlijke taxichauffeur. Het is dat ik dit keer niemand hoef op te halen.." zei hij en duwde de dekens van zijn lichaam af. Normaal gesproken haalde hij vrienden op onderweg. Dus het drietal had geluk dat die plannen er vandaag niet waren. Hij opende zijn kledingkast en zocht een outfit uit. Hij hoopte dat de drie passagiers in zijn auto strakjes niet al te druk zouden zijn op dit vroege tijdstip. Ja, je kon zeggen dat hij last had van een ochtendhumeur.

Fifty shades of fucked-up

ORPG | Love is scary: it changes; it can go away. That's the part of the risk. I don't want to be scared anymore.

from Crystal on 08/25/2018 09:25 PM

- Based on the kissing booth & to all the boys I've loved before.
- Samen met babe Lobke ♥
- Bevat wellicht 18+ stukken.

Fifty shades of fucked-up

Re: <3 Know what you wish for

from Crystal on 08/21/2018 06:02 PM

Adeline
Het brak haar hart om hem in deze staat te zien. Met haar woorden probeerde ze hem enigszins te kalmeren. Het was jammer dat hij het weer niet had gehaald, maar ze zag hem hierdoor niet als een mislukkeling. Echter had ze zo erg gehoopt voor hem dat hij het zou halen en zijn droom waar kon maken. Ze stond volledig achter hem en al zijn keuzes. Haar liefde voor hem was zo groot dat ze zich geen leven zonder hem kon voorstellen. Als hij beroemd zou worden en moest verhuizen of dergelijke zou ze haar leven ook voor hem aanpassen. Ze was dan nog jong, maar had het idee haar ware al te hebben gevonden.
Haar vingers gleden over zijn bovenarm heen. "Sst." mompelde ze, uiteraard troostend. "Je kan het ook. Je moet alleen je zenuwen onder controle krijgen, want ik heb het idee dat die je naar beneden halen. Volgende keer moet het je lukken, Josh." sprak ze hem bemoedigend toe. Naarmate haar kleding natter werd, hoe kouder ze het toch wel begon te krijgen. Enkele rillingen gingen door haar lichaam heen. "Ik heb genoeg andere kleding." lachte ze weg. Haar natte kleding interesseerde haar op dit moment niets. Ze kon zich zo toch weer drogen en omkleden. Nadat hij overeind was gekomen, duwde ze zichzelf ook overeind en draaide ze de koude kraan uit. Tijdens het uit de douchecabine stappen druppelden de waterdruppeltjes van haar jurkje, lichaam en haar af. Uit een lade haalde ze twee handdoeken. Eentje sloeg ze om Joshua heen en de ander sloeg ze om haar eigen lichaam heen. "Ik ga me even omkleden en dan warme thee zetten. Wat dacht je ervan om je favoriete eten te bestellen?" vroeg ze, maar niet veel later verliet ze de badkamer om in de slaapkamer de handdoek van zich af te laten glijden. Ze trok het jurkje over haar hoofd heen uit, gevolgd door haar ondergoed. Nogmaals droogde ze haar lichaam voordat ze uit de kast een schoon lingeriesetje pakte en direct aan trok. Daarover heen trok ze een nachtjurkje omdat ze ervan uit ging dat ze de deur niet meer uit zouden gaan. De handdoek propte ze in de wasmand en ze zocht haar weg naar beneden toe. In de keuken zette ze de waterkoker aan en plaatste ze twee mokken voor zich. Het hete water schonk ze in de mokken waar ze theezakjes aan toevoegde samen met wat suiker. Met de twee mokken liep ze naar de woonkamer. Eentje zette ze neer op de tafel en de ander hield ze zelf beet. Buiten was het dan wel warm, maar daar voelde ze momenteel maar weinig van. Haar blik gleed over haar schouder heen om te zien of Joshua al naar beneden kwam.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG|The first lesson I ever learned was never to wait for a man's rescue. History is written by the survivors, and I am surely that.

from Crystal on 08/16/2018 02:33 AM

Al sinds de planning er was om naar het chalet te gaan had Rosemary ernaar uitgekeken. Het was de perfecte gelegenheid om alleen met Francis tijd door te brengen. Alleen hun tweetjes. Er zouden alleen twee wachters ter hun bescherming meegaan, maar die zouden zelfs niet in het chalet verblijven. Die hadden hun eigen blokhut. Wel op het terrein zodat ze alles in de gaten konden houden. Ze vond het maar een al te fijn idee om gewoon alleen met Francis te zijn. Niemand die hun constant in de gaten zou houden. Ze zouden alle privacy hebben en in principe alles kunnen doen zonder dat ze erop geoordeeld werden. Nu zou ze niet met hem de liefde bedrijven. Hoewel ze dat heel graag zou willen, zou ze zich als het erop aankwam toch moeten inhouden. Ze was een ongetrouwde vrouw, prinses nog wel, van wie werd verwacht dat ze als maagd het huwelijk inging. Ze had het heel erg naar haar zin met Francis, maar zolang ze niet verloofd waren of getrouwd zou ze nog niet haar maagdelijkheid aan hem geven. Het was gewoon een te groot risico om dat te doen.
Gedurende de rit had ze de besneeuwde bossen bewonderd. Ze moest toegeven dat ze het koud had. Gelukkig zag ze het chalet en zou ze zich zo direct binnen kunnen opwarmen. Zodra Francis zijn hand naar haar uitreikt steeg ze, met een glimlach, van het paard af. De teugels werden overgenomen door een van de wachters naar wie ze ook even glimlachte als bedankje. Met hem mee liep ze naar de voordeur, die hij opende zodat ze voor hem naar binnen kon stappen. Binnen had ze het gelijk al een stuk warmer. "Het maakt mij echt niet uit dat het geen kasteel is zolang we maar tijd voor onszelf hebben." – "Daarbij heeft het chalet wel wat. Het is lekker knus en je hebt gelijk. Daar zullen we altijd die rol hebben, maar nu kunnen we gewoon Francis en Rosemary zijn." zei ze, licht grijnzend. Ze zag zichzelf hier zeker met hem verblijven. Het gaf haar een warm gevoel. Al helemaal met de sneeuw buiten. Ze vond het ook fijn dat ze haarzelf kon zijn en geen rol hoefde aan te nemen, al was die rol nu ook een deel van haarzelf. Ze was het eigenlijk min of meer gewend om prinses te zijn. Er waren maar weinig momenten dat ze zich even kon laten gaan en zich niet hoefde te gedragen als de prinses die ze was.
De mantel maakte ze los en overhandigde ze aan hem, omdat hij al klaar stond om hem aan te nemen. Toen ze zijn lippen op de hare voelde moest ze glimlachen tegen zijn lippen aan. Haar ogen volgde hoe hij een nieuw blok hout op het vuur gooide. Zo zag ze hem ook niet als prins. Hij leek iets burgerlijker. Ze sloeg haar armen ook om hem heen. "Ja." knikte ze. Een tijdje bleef ze genietend tegen hem aanstaan en voelde ze daardoor ook opwarmen. "Kunnen we anders niet theezetten hier?" vroeg ze en gaf hem een laatste kus voor ze zich losmaakte uit zijn armen. Ze liep naar het kleine keukentje toe en zocht naar de benodigdheden om thee te zetten. Het was makkelijk gedaan. Met thee mokken liep ze naar de woonkamer waar ze de mokken op de tafel zette. Zelf ging ze alvast zitten. "Stiekem vind ik het wel leuk om hier te zijn. Het geeft me meer een burgerlijk gevoel. Alsof we gewoon twee burgers zijn die verliefd zijn op elkaar en wat tijd alleen doorbrengen." merkte ze op. Eenmaal toen hij plaats had genomen op de bank kroop ze dicht tegen hem aan. "Is het gek dat ik soms weleens zou willen dat ik gewoon een normaal burgerlijk leven zou willen leiden?" Ze was al het luxe gewend, maar iets aan het burgerlijke leven sprak haar wel aan. Misschien niet het voedseltekort en dergelijke, maar wel het leven zelf. Ze zou dan niet zo'n grote druk hebben en niet zo beoordeeld worden op wat ze deed en zei.



De afgelopen twee dagen had Sebastian veel gedacht aan Devina, maar had haar helaas amper gezien. Hij kreeg haar en die nacht maar niet uit zijn hoofd, want oh wat had hij genoten van die nacht. Het was een nacht die hij nooit van zijn leven zou vergeten. Het was zo verkeerd en wat ze hadden gedaan was in principe verboden. Eigenlijk wilde hij haar ook niet in een slechte positie brengen. Hij zou niet willen dat haar imago door hem zou schenden. Toch kon hij niet bij haar wegblijven en haar uit zijn hoofd zetten. Al helemaal niet nu hij hier door het Engelse hof rondliep en elke keer aan haar herinnerd werd. Zij was in zijn ogen gewoon een en al perfectie. Iemand die bij hem paste. Ze was niet zoals alle andere koninginnen en mensen van koninklijk bloed. Als hij geen bastaard was geweest en van goede status was geweest, had hij haar wellicht al ten huwelijk gevraagd. Maar helaas was dat niet echt een optie aangezien dat zeker weten haar reputatie zou schenden. Zij hoorde helaas tot iemand met een goede status. Iemand die haar status omhooghield.
Het waren voor hem redelijk saaie dagen geweest. Hij had veel tijd in zijn eentje doorgebracht. Nu had Tori hem een paar uurtjes vergezeld, maar ook zij had haar taken en tijd die ze moest verdelen. Veel had hij niet gedaan. Hij was er wel stiekem op uit geweest. In zijn eentje. Het was hem gelukt om er tussenuit te glippen en te paard op pad te gaan. Zo had hij de bossen en omgeving een beetje bekeken en bewonderd. Lang was hij er niet tussenuit geweest, want anders zou het opgevallen zijn. Naast dat ritje te paard had hij eigenlijk veel tijd in zijn kamer doorgebracht of ronddwalend over de gangen.
Sebastian zat al opgestegen op het paard op de binnenplaats. Hij was aan het wachten op Devina. Vandaag kon hij eindelijk wat tijd met haar doorbrengen, maar ook alleen vanwege zaken. Toen hij haar in het vizier kreeg, moest hij toch glimlachen. Ze zag er weer beeldschoon uit. Helaas kon hij daar beter geen opmerking over plaatsen aangezien dat wellicht als ongepast zou gezien worden. Even knikte hij op haar woorden. Zaken interesseerde hem eerlijk gezegd niets, maar dit keer moest het hem wat interesseren. Hij was hier voor Francis en moest terug rapporteren of alles goed verliep. Het paard liet hij in beweging komen en ging met de groep mee. Onderweg zei hij maar niets omdat hij bang was dat er iets verkeerds uit zijn mond zou komen en dat hun betrapt werden.
In een vissersdorpje aangekomen, liet hij zichzelf van het paard afglijden. Met tegenzin luisterde hij naar wat Frederic te vertellen had en knikte hij zodat het overkwam dat hij ook echt luisterde. Tussendoor glimlachte hij vriendelijk naar voorbijgangers. Onopvallend probeerde hij ook nieuwsgierig wat om zich heen te kijken. Zijn ogen bleven even hangen op Devina die een klein meisje om haar naam vroeg. Toen hij Mary hoorde, slikte hij even. Die naam zou altijd wat met hem blijven doen. Hij glimlachte terug naar Devina. Frederic wenkte hem algauw om mee te lopen en begon nog wat informatie mee te delen over het vissersdorpje. Sommige dingen vond hij oprecht interessant en andere dingen waren wat overbodig om te weten. Vanuit zijn ooghoeken keek hij naar de koningin. Hoe zij met mensen omging, vond hij ook zoiets moois. Onbewust verbreedde zijn glimlach, maar om het niet te laten opvallen keek hij maar weer terug naar Frederic.

Fifty shades of fucked-up

Re: <3 Know what you wish for

from Crystal on 08/15/2018 08:52 PM

Adeline
Het muziekje van de wekker klonk door haar oren en ontwaakte de blondine langzaam uit haar diepe slaap. Haar ogen hield ze gesloten, wetende dat ze vandaag een vrije dag had en niet al op dit tijdstip eruit moest. Echter moest haar vriend eruit en dat was ook de reden waarom de wekker afging. Ze voelde het matras onder zich bewegen en het volgende moment werd er een pluk, die tijdens het slapen voor haar ogen terecht was gekomen, uit haar gezicht weggehaald. Ze voelde een kus op haar wang en na zijn woorden ook op haar lippen. Haar ogen had ze nog altijd gesloten omdat ze nog niet tegen het felle daglicht aan wilde kijken en rustig wilde wakker worden. Ze werd in een knuffelhouding genomen en ze kroop dicht tegen hem aan. Ze lag zo heerlijk op dit moment. Helaas was het niet voor lange duur, omdat Joshua er vandoor moest gaan – wilde hij op tijd komen. "Kan je echt niet langer blijven liggen?" had ze treurig gemompeld, maar haar lichaam werd al losgelaten. Met tegenzin opende ze haar ogen om het felle daglicht tegemoet te komen. Een paar keer knipperde ze met haar ogen om aan het licht te wennen. "Succes vandaag. Tot later." zei ze tegen hem op het moment dat hij alweer aangekleed de slaapkamerdeur uit liep. Ze hoopte dat hij een goede dag zou hebben en de test zou halen. Zelf trok ze de dekens weer half over haar lichaam heen, omdat ze niet zonder dekens kon slapen. Zelfs niet met de warmte. Op haar buik liggend schoof ze haar arm onder haar hoofd en sloot ze haar ogen om weer langzaam in slaap weg te glippen. Halfacht was namelijk voor haar veel te vroeg op een vrije dag. Ze wilde minstens slapen tot een uur of halfnegen.

Niet heel veel later, misschien een uurtje later, ontwaakte Adeline alweer uit haar slaap. Haar lichaam had duidelijk genoeg rust gehad. De dekens schoof ze van zich af, terwijl ze met haar bovenlichaam overeind kwam. Voorzichtig slingerde ze haar benen van het bed af en gaf ze met haar handen een laatste duwtje zodat ze met beide voeten op de grond terecht kwam. Het eerste wat ze voor de spiegel deed, was haar blonde lokken in een warrige knot binden met het elastiekje dat standaard om haar pols zat. Ze had voor vandaag geen plannen gemaakt dus was ze van plan om het appartement eerst op te ruimen en daarna te douchen en wat te relaxen. Waarschijnlijk zou ze na het opruimen gewoon gedoucht op de bank neerploffen en series opzetten totdat Joshua thuis zou zijn en haar weer zou vergezellen.
Ze begon maar meteen met de slaapkamer opruimen. Het vuile wasgoed gooide ze in de wasmand, die ze straks in de was zou gooien. Vervolgens verschoonde ze het beddengoed aangezien ze dat als het kon om de twee dagen deed, omdat ze het heerlijk vond om onder schone beddengoed te slapen. Even keek ze de slaapkamer snel rond, maar verder hoefde er niet echt wat opgeruimd te worden. Het was alleen de vieze was die op de grond had gelegen. Ze ging door naar de volgende kamer, dat was de woonkamer waar ze alles weer op orde maakte. Gevolgd door de keuken en uiteindelijk ook de badkamer en het toilet. Gelukkig maakte ze regelmatig schoon wanneer ze tijd had waardoor ze niet elke keer een heleboel te doen had. Het was gewoon alles weer een beetje op orde brengen en soms deed ze een grote schoonmaakbeurt en dan gebruikte ze ook alle schoonmaakmiddelen. Nu had ze de grote schoonmaakbeurt een paar dagen terug al gedaan dus was het dit keer niet zoveel moeite dat ze in het opruimen en schoonmaken hoefde te stoppen.

Tegen de tijd dat het begin middag was, had ze alles alweer opgeruimd en de was gedaan en zag het appartement er weer tiptop uit. Het rook weer fris en alles was netjes – precies zoals ze het wilde hebben. Uit de slaapkamer haalde ze haar telefoon waar ze binnengekomen berichtjes op bekeek. Eentje was van Joshua. Een selfie met dat ze hem knap vonden. Een brede glimlach sierde haar mondhoeken op. Hij was ook knap. – You are handsome. My handsome boy. xo Lin – stuurde ze terug en liet haar telefoon op bed liggen. Onderweg naar de badkamer trok ze het nachtjurkje over haar hoofd heen uit, die ze in de wasmand van de badkamer propte gevolgd door haar slipje. Ze stapte de douchecabine in en draaide de kraan open. Hij stond op een goede stand. De knot haalde ze uit haar lokken en het elastiekje bond ze weer om haar pols. Genietend van de warme waterstralen die over haar lichaam heen drupten sloot ze haar ogen voor een paar secondes. Daarna opende ze haar ogen weer en reikte ze met haar hand naar de shampoo waar ze haar haren mee waste. Ook gebruikte ze conditioner en bodywash. Eenmaal toen ze een schoon genoeg gevoel had draaide ze de kraan uit en stapte ze onder de douche vandaan. Ze sloeg een handdoek om haar lokken heen, maar wikkelde er ook eentje om haar blonde lokken tegen het druipen van het water uit haar lokken. Haar voetstappen brachten haar naar de slaapkamer waar ze uit de kledingkast schoon ondergoed pakte en aantrok. Vanwege de warmte koos ze voor een simpel jurkje zodat ze tenminste al aangekleed was als ze nog de deur uit zou gaan. De handdoek gooide ze in de nu lege wasmand en de handdoek van haar haren ook. Haar lokken liet ze loshangen om te drogen. Met haar telefoon in haar hand liep ze op haar blote voeten naar de keuken toe om eerst even een simpele lunch te bereiden. Ze maakte twee getoaste sneetjes brood met daarop pindakaas en banaan. Ook schonk ze een glas melk in. Met haar eten plofte ze op de bank neer en deed ze de televisie aan met de afstandsbediening. Al snel wist ze netflix op te zetten en koos ze voor een serie waar ze al begonnen aan was. Ze had nog wat afleveringen te gaan dus daar zou ze voorlopig zoet mee zijn.

Bij het open horen gaan van de voordeur zette ze de serie op pauze. Sinds ze hier was neergeploft met haar lunch was ze maar een paar overeind gekomen. Een keer om haar bord en glas in de vaatwasser te stoppen en twee keer om naar het toilet te gaan. Ze hoorde Joshua zeggen dat hij ging douchen en ze kreeg niet eens de kans om te vragen hoe het ging. Adeline had het idee dat het niet zo goed was gegaan, aangezien ze dan wel had verwacht dat hij hier veel enthousiaster haar het goede nieuws kwam vertellen. Ze duwde zichzelf overeind en liep naar de badkamer toe waar ze eerst op de deur aanklopte. Wat ze hoorde maakte haar verdrietig. Het was vast niet zo goed gegaan en dat brak haar hart, want hij wilde het zo graag. Hij wilde zo graag beroemd worden en deed daar alles voor. "Josh, gaat het wel?" vroeg ze buiten de deur en bleef een moment stilstaan tot ze de deur maar gewoon opende. Ze moest weten of het goed met hem ging. Haar hazelkleurige ogen vielen op Joshua die huilend met kleding aan onder de douche zat. Zonder erbij na te denken dat ze ook nat zou worden ging ze naast hem zitten en sloeg ze haar arm om zijn schouder heen. De koude waterdruppels ontgingen haar zelfs. Ze had alleen maar aandacht voor haar vriend, die duidelijk van slag was. "Het is al goed, Josh. Volgende keer beter." fluisterde ze en drukte een kus op zijn slaap. Ze slikte. Ze had er een hekel aan om hem zo te zien, omdat het haar ook verdrietig maakte. Ze trok hem iets dichter tegen haar aan. "Ik ben hoe dan ook trots op je." zei ze, want zo was het ook. Ze was sowieso trots op hem.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | If you find someone you love in your life, then hang on to that love.

from Crystal on 08/15/2018 07:12 PM

Vandaag was het een mooie dag, zeker voor Engeland. De zon scheen lichtjes en er was maar een zachte wind. William was met zijn vader meegegaan naar het ziekenhuis waardoor Catherine had besloten om haar aandacht te richten op haar kinderen nu dat nog kon. Ze was er onlangs achter gekomen dat ze zwanger was en omdat haar vorige zwangerschappen ook zwaar waren, wist ze dat ze minder tijd voor haar twee schatjes zou hebben. Natuurlijk zou ze nog zo veel mogelijk tijd met ze doorbrengen, maar alleen op de goede momenten. Omdat ze pas een paar weken zwanger was, had ze besloten om de kinderen met dit weer mee te nemen naar buiten in de tuinen van Kensington Palace. Gewoon een paar uurtjes genieten van haar kinderen. Nu waren het er nog maar twee, maar over zo'n acht á negen maanden zou er nog een kleintje bij zijn. Toen ze erachter was gekomen dat ze zwanger was, was ze enthousiast geweest. Het was misschien niet de meest ideale timing met het ziek zijn van Charles en William die klaargestoomd werd voor de troon, maar toch was ze blij. Echter zou het voorlopig alleen tussen William en haar blijven voordat ze het nieuws zouden verspreiden onder familie en later ook de pers.
Lachend rende ze achter Charlotte aan tijdens een spelletje tikkertje. George stond was ook al aan het wegrennen. Ze tikte Charlotte aan en draaide zich om zodat ze de andere kant op kon rennen. Vanuit haar ooghoeken zag ze dat George aangetikt werd en achter haar aan kwam rennen. Uiteraard gaf ze zich over en ging ze niet harder rennen, want zoiets deed je als moeder zijnde. Ze rende achter beide kinderen aan, die samen weg aan het rennen waren. Bij hun sloeg ze haar armen om beide heen en trok ze in een knuffel. Ze was absoluut een trotse moeder op haar twee kleintjes wie veel te snel opgroeiden – naar haar mening.

Hoewel het tweetal rustig aan had willen doen, was het binnen twee maanden al serieus. Het was alsnog snel gegaan. Harry had oprechte gevoelens voor Meghan. Hij durfde zelfs bijna te zeggen dat hij van haar hield. Zulke gevoelens had hij nooit eerder gevoeld. Hij was ook helemaal dol op haar. Ze was echt geweldig. Vanbinnen en van buiten. Nog steeds kon hij niet geloven dat hij nu een serieuze relatie had met deze geweldige dame. Hun liefde hielden ze nog altijd uit de pers. Alleen hun familie en naasten wisten over hun als koppel. Hij vond het ook prima zo. Hij was nog niet bereid om haar voor te stellen aan het publiek, omdat hij haar stiekem nog even tot zichzelf wilde houden. Ze was dan wel al bekend, maar hij wilde niet dat ze overvallen werd door de paparazzi met allerlei vragen over haarzelf en hun tweeën als koppel. Nu was het op dit moment makkelijk te verbergen omdat ze elkaar niet zoveel zagen. Hij had een druk schema en zij was naar Toronto voor haar werk voor de opnames van het nieuwe seizoen. Hij vond het jammer dat hij haar nu maar weinig zag, maar keek wel uit naar het moment dat ze beide tijd hadden om weer wat leuks te doen. Wanneer ze elkaar zagen, dan deden ze ook bijzondere dingen en hadden ze plezier.
Onderuit gezakt op de achterbank van de auto zat hij een beetje op zijn telefoon. Zonet kwam hij van een afspraak en hij was nu onderweg naar huis. Sinds het bekend was bij hem dat zijn vader ziek was, had hij hem heel eerlijk proberen te vermijden. Hij was bang om ook zijn vader te verliezen, nadat hij zijn moeder op jonge leeftijd al had verloren. Hij wilde het nog niet onder ogen komen. Harry glimlachte bij het binnenkomende berichtje van Meghan. – Mijn dag is prima gegaan. Een lange vergadering gehad, maar nu weer onderweg naar huis. Hoe is jouw dag? Hoe zijn de opnames? Ik mis je ook heel erg. Kan niet wachten tot we elkaar zien! – verstuurde hij terug en opende zijn agenda om te zien wanneer ze elkaar weer zagen. Het liefst zag hij haar gewoon elke dag. Dat zou namelijk het beste zijn. Maar hij begreep dat zij het druk had en daarbij had hij het ook druk met allerlei zaken.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | You don’t need an extra blanket or a sweatshirt. You’ve got me to keep you warm.

from Crystal on 08/15/2018 03:50 PM

Langzaam zakten de oogleden van Adelaide weer voor een paar seconden dicht. Doordat ze op verschillende plekken behoorlijk hevige pijn voelde, op de ene plek iets meer pijn dan op de andere plek, besefte ze zich nu pas dat ze hoofdpijn had en het felle licht haar hoofdpijn aansterkte. Zó slecht als dat ze zich nu voelde, had ze zich nog nooit gevoeld. Zelfs niet na een avond en nacht flink te hebben gezopen. Een kater stelde vergeleken met hoe ze er nu bij lag en wat ze voelde helemaal niets voor. De paniek in haar werd maar niet gestild. Het lukte haar niet om haar eigen ademhaling onder controle te krijgen. Had haar moeder nu maar hier geweest, want die had haar zeker weten gerust kunnen stellen – hoe erg de situatie ook was. Maar waar waren haar ouders? Waar waren haar vrienden? Waarom was er niemand bij haar? Het waren vragen die ze zich toch begon af te stellen. Ja, ze lag in het ziekenhuis, maar dat betekende toch niet dat haar geliefde haar niet konden bezoeken? Ze hoopte dat haar ouders ingelicht waren en onderweg waren of dat Juliette of Noah hier elk moment binnen zouden komen wandelen, want waar waren hun? Het laatste wat ze zich kon herinneren was een moment met hun drietjes, maar of zij betrokken waren geweest bij wat haar was overkomen dat was voor haar onbekend. Ze hoopte natuurlijk van niet. Ze hoopte dat zij de enige was die er zo bij lag, want dat was al erg genoeg.
Binnentredende voetstappen trokken haar aandacht. Voorzichtig draaide ze haar hoofd om te zien wie de kamer binnentrad met de hoop dat het haar ouders waren of een van haar vrienden. Maar helaas was dat niet het geval. Het eerste wat haar namelijk opviel was een wit doktersjasje wat al genoeg zei. Ze keek naar zijn gezicht toen hij haar een vraag stelde. Een knappe man was het zeker. Het type man – qua uiterlijk dan – waar ze zo voor zou vallen. Hij was dus een knappe man met hersens, aangezien dokter worden toch een stel slimme hersenen vereiste. Ze probeerde de woorden te vinden om te antwoorden op zijn vragen. Ze slikte. Het ging haar niet zo makkelijk af als normaal. "Nee.. Ik heb ontzettend veel pijn." kwam er wat moeilijk uit haar mond. "Wat is er gebeurd?" – "Ik kan niet zo dronken zijn geweest dat ik het me niet herinner, toch?" vroeg ze aan hem om antwoorden te krijgen. Met haar lippen wreef ze even over elkaar heen. "Zijn mijn ouders hier of Juliette of Noah? Weet u dat?" stelde ze volgende vragen. Ze was altijd iemand vol vragen die haar vragen ook altijd beantwoord wilde hebben. En het liefst met directe woorden en dat er niet omheen gedraaid werd, want dat kon haar zo irriteren.



Elke dag was het weer anders in het ziekenhuis. Er kwamen elke dag nieuwe patiënten binnen met andere omstandigheden dan andere. Sommige verkeerde in levensgevaar en andere kwamen binnen voor iets minder ernstigs. Nu had Christian als gespecialiseerde in neurologie vaak dezelfde operaties, maar zelfs die waren niet altijd hetzelfde. Een tumor op dezelfde plek kon immers ook verschillen door de grootte en dergelijke. Hij had voor neurologie gekozen omdat hij er het zicht voor had, maar ook steady handen want die moest je zeker hebben als je hersenen aan het opereren was. Een verkeerde beweging of handeling kon er al voor zorgen dat de patiënt blind raakte of zijn of haar spraak verloor. Het waren riskante operaties en niet iedere dokter kon zich hierin specialiseren. Hier moest je toch een bepaalde gave of inzicht voor hebben, zoals dat hem altijd was verteld. Hij had die gave gehad en daar hadden zijn attendings hem met zijn neus opgedrukt zodat hij inzag dat hij eigenlijk wel die kant op moest gaan, omdat het anders zonde zou zijn. Hij had getwijfeld tussen neurologie en cardiologie, want met het hart werken had hem ook geboeid. Maar neurologie had hem toch iets meer aangesproken. Dat riskante aan de operaties gaf hem een kick. Het was een soort spanning waar hij als het ware het gevoel van high zijn van kreeg. Nu hij meer ervaring op had gedaan, nam hij ook meer spannendere operaties aan. Operaties die volgens andere dokters niet te doen waren, zoals het verwijderen van bepaalde tumors. Christian was iemand met hoop en iemand die een manier zou willen vinden. Soms lukte dat hem en soms moest hij toch echt mensen, treurig genoeg, naar huis sturen. En soms overleden ze ook op de tafel omdat het hem toch niet lukte, maar in dat soort gevallen waren de patiënt en zijn naasten over de risico's geïnformeerd en ermee akkoord gegaan. Het was altijd rot als hij iemand op de tafel verloor, maar helaas gebeurde het. Het lukte niet altijd om iedereen levend uit de operatiekamer te rijden.
Gevolgd op haar woorden knikte hij. "Ja, je pols is gebroken en je enkel is gekneusd." bevestigde hij zodat ze wist wat er exact mis was met haar pols en enkel. Het was goed dat ze zich realiseerde dat ze in het ziekenhuis was. "Sorry het lampje is naar. Ik weet het. Maar ik moet het toch even doen." zei hij, want hij wist hoe vervelend zo'n lampje kon zijn als je net wakker was. Het lampje stopte hij naderhand weer in zijn zak. Ze vroeg naar Noah en Adelaide. Vast de twee waar ze mee binnen was gekomen. In gesprek met collega's had hij iets over ze gehoord. Noah was overleden, van wat hij had begrepen, maar dat zou hij haar niet nu meteen vertellen. Dat zou een grote schrok zijn. "Noah is in levensgevaar, maar mijn collega's doen hun best om hem in leven te houden. Adelaide is er ook slecht aan toe, maar niet in levensgevaar. Haar ribben zijn gekneusd en ze heeft een zware hersenschudding. Maar ze moet het wel overleven." informeerde hij haar over haar vrienden. "Is er iets wat ik voor je kan doen? Waar ik je mee kan helpen? Het is trouwens aangeraden om te rusten en in bed te blijven. Lopen op je gekneusde enkel is niet zo'n goed idee. Als je naar het toilet moet, kan je even het knopje naast je bed indrukken en dan kan een zuster je in een rolstoel helpen en naar het toilet brengen." vroeg Christian en deelde meteen ook nodige informatie mee. In haar geval was rusten belangrijk.

Fifty shades of fucked-up