Search for posts by Rwina

Re: ORPG| The moon is my sun, the night is my day. Blood is my life, and you are my prey.

"Man van het goede leven," glimlacht ze. Ze neemt nog een slok van haar wijn als hij zich uitstrekt. Zelf was ze druk geweest op haar werk en had ze een training gehad met de cheerleaders. Ze had zich opgedoft, omdat ze wist dat ze hem zou zien. En omdat ze waarde hechte aan een verzorgd uiterlijk. Ze is immers Reina Alvantarez en ze had de reputatie van populaire meid op school.
"De laatste tijd niet zo veel meer. Ze is vaak weg. Ik weet niet waarom. Ze zegt dat ze veel moet werken" antwoord ze. "Javi geeft tenminste interessante colleges, in tegenstelling tot de rest" vertelt ze hem. De docent in kwestie had bijna iedere studente aan het kwijlen. Zelfs haar vriendinnen zouden alles voor hem willen doen. Als Joel naar de deur loopt om het eten te halen, neemt ze nog wat slokjes van de wijn. Ze kijkt hem na. De manier waarop hij loopt straalt autoriteit uit, finesse. Zijn uitstraling was aantrekkelijk, een beetje gevaarlijk, maar zij hield daarvan. Ze hield van risico, van uitdaging. Het hield het leven spannend en gaf stof tot nadenken. Ze glimlacht als hij terugloopt met het eten. Ze neemt plaats bij hem. Haar benen legt ze opzij, knieën tegen elkaar aan, met klasse.
"Jij ook," glimlacht ze. Ze opent het doosje en neemt de stokjes. Met gemak eet ze met de stokjes. Dat kwam allemaal door de vele sushi dates die ze met haar vriendinnen had. Ze was sociaal en hield van eten, koken en gezelligheid. Door het cheerleaden en de rest van de tijd een gezond voedingspatroon aanhield, bleef ze in vorm. Ze neemt tussendoor wat slokjes van haar wijn. Ze zet het glas neer, pakt de andere stokjes en legt deze in zijn handen. "Je vingers... zo.." legt ze uit. Haar handen legt ze op zijn handen en ze laat hem zien hoe hij zijn vingers moet houden. Ze ontkent dat ze het warm krijgt van binnen nu ze hem aanraakt.
-
In iedere handeling van haar, wanneer ze naar hem kijkt, wanneer ze hem aanraakt al was het enkel een miliseconde; hij voelt haar liefde. In iedere kus, of deze nu vluchtig was of lang duurde. Hij wist dat hij van haar hield, maar hoeveel, dat besef had hij nog niet. Dat zou hij pas krijgen als hij haar zou moeten laten gaan. En dat punt zou op een gegeven moment komen, want zij wilde niet veranderen en een jong, mooi meisje zoals zij, wilde niet sterven voordat haar grote liefde dat zou doen. Want die grote liefde, was onsterfelijk tenzij iemand hem op gepaste wijze vermoordde. En dat was bijna onmogelijk, omdat niemand weet wat hij is.
Ze was het beste wat hem ooit is overkomen. Iets wat hij nooit had verwacht om mee te maken in zijn leven, maar hij kreeg het toch. Hij werd rijk aan de liefde die ze hem gaf. "Nou, lang leve kookprogramma's" lacht hij. Hij pakt haar handen vast. Met zijn duimen streelt hij over haar handpalm.
Hij schudt zijn hand. "Nee, liefste, we hebben het hier al over gehad," herinnert hij haar. Als hij mensenbloed drinkt, dan is dat van mensen die iets vreselijks hebben gedaan. Die de dood verdienen, hoe cru dat ook mocht zijn. Hij zucht zacht als ze van zijn schoot gaat en trekt haar terug naar hem toe. "Je bent niks verplicht, je bent me niets verschuldigd. Je bent vrij, om voor jouzelf te kiezen. Het is jouw lichaam, het is jouw leven, ik begrijp dat. Ik heb dat inmiddels geaccepteerd," zegt hij kalm. Dat er een moment zal komen dat ze hem zal verlaten voor iemand van haar eigen leeftijd, die zal verouderen zoals zij dat zal gaan doen. En wanneer zij er niet meer is, zal hij er nog zijn en een nieuw leven beginnen. Hij streelt met zijn handen over haar bovenbenen. "Het is goed, echt waar. Geef me een kus" Hij kijkt haar met een liefdevolle blik aan.

Re: O | To the moon and back.

Yulia's stilte zorgt ervoor dat hij rustig blijft in dit moment. Het zorgt ervoor dat hij helder kan blijven denken en de adrenaline geeft hem de energie om snel en krachtig te handelen. Hij heeft zijn handen strak aan het stuur en wendt zijn gezicht niet af van de weg. Hij hoort haar zuchten. "Ga slapen, het is nog een hele rit" commandeert hij haar. Het is overduidelijk dat ze vermoeid is van alle plotselinge stress.
"I'm not going to throw the watch away, they will know that I know" antwoord hij. "These people in ZOLA wanted to kill you" zegt hij vervolgens. Hij zucht diep. "Your father refused to give them the recipes of his vaccines and the outcomes of it. They threatened to kill you, his beloved daughter. He promised them to give them the recipes and everything, but it didn't took long or he died short after. For what it is worth, apparently your father did care about you" vertelt hij haar.
Het is geheime staatsinformatie, maar dat maakte nu op dit moment niets meer uit. De wereld is niet meer zoals het was en hier in dit moment was het tijd om dat volledig te accepteren en verder te gaan met het volgende hoofdstuk.
Hij zucht opnieuw.
"Ofcourse, that's what anyone that is alive in this time wants. Sometimes I think that we'd be better off if we did not survive but here we are and we did survive for a reason. If I die, I want to die for something. I want to die for a cause. Let that cause be saving the world. So yes, I need to find Nate, get this vaccine and after that we need to kill these assholes in ZOLA. For everything they did to us. When all that is done, everyone can live their life in a quiet place again. Find love, find happiness. That kind of shit. And I wouldn't be surprised if you left, because in the end, everyone always leaves" spreekt hij in een kalme en toch felle manier uit. Het interesseert hem helemaal niets.
Ze zei dat ze niet zeker wist of ze bij hem wilt blijven. Het meisje waarvan hij zou willen dat hij het steentje was dat op haar weg lag en dat ze weg schopte, het meisje waarvan hij zou willen dat hij de stoel was waar ze op zat. De liefde die ze hem had laten voelen eerder in de nacht, gaf hem hoop dat liefde bestond. Maar overduidelijk was het niet zo. In het eind verdween iedereen om hem heen. Pijnlijk, maar het was waar hij aan gewend is.
Hij wilt weg, ver van hier. Ver van dit alles, ergens waar niemand hem als lieutenant kent. Hij wilde zijn naam veranderen en het verhaal dat er achter zat. Het is een feit dat niks hem nog triest kan maken, hoe triest is dat dan? Hij was verbannen uit ZOLA nadat hij het werkaanbod had geweigerd. Iedereen haatte hem daar, behalve zijn vader. Zijn familie was daar veilig, maar voor hoe lang nog? Wie weet wat ze daar van plan waren met de mensen en het vaccin. Daarnaast was de kans groot dat ze zelf doctoren hadden die opnieuw experimenten aan het doen waren om het medicijn uit te vinden. Hij moest niet meer nadenken, niet zichzelf teveel vragen stellen. Hij moest hier weg, zo snel mogelijk, om het leven van velen te redden en misschien daarmee de wereld te veranderen. Hij zwijgt.

Ze geniet van zijn lach. Het was wonderbaarlijk hoe de muren die ze om haar heen had gebouwd, zonder dat ze erg in had, omlaag gingen in zijn bijzijn. Het voelt natuurlijk aan, al wist ze dat het niet zonder risico is. Nu was het veilig, maar er stond hun nog veel te wachten. Ze lacht om hem. "Okay soldier, let's get this surgery started" zegt ze. Een glimlach op haar gezicht. Ze loopt achter hem aan met wat spullen uit de auto in haar handen en legt dit op een andere tafel. "I'm sure we'll figure it out" zegt ze. Als het oppervlakkig ligt, dan is het zo gebeurd. Zouden ze dat bewust hebben gedaan? Als het dieper zat was het verwijderen ervan natuurlijk veel lastiger.
Anywhere, I want you anywhere. Ze betrapt zichzelf op haar eigen verlangens naar hem toe. Het is immers een tijdje geleden dat ze met een man is samengeweest. "Table is fine" antwoord ze. Ze opent de EHBO doos en haalt er alle materialen die ze nodig heeft uit. Ze legt alles in de juiste volgorde neer. Ze trekt haar jasje uit en gooit deze op het bed. Ze gaat voor hem staan. "Will you take your shirt off, please" vraagt ze hem zacht. Ze pakt een paar handschoenen en trekt deze aan. Zodra hij zijn shirt heeft uit gedaan, bekijkt ze vluchtig zijn bovenlichaam. Zijn littekens vertelden het verhaal dat hij zeker veel heeft meegemaakt. Zijn huid leek sterker te zijn dan dat van de gemiddelde mens, waarschijnlijk een gevolg van de vaccins. Ze legt haar hand onder zijn kin. "Look the other way and don't move" beveelt ze hem. Ze desinfecteert een Stanley mesje met alcohol en houdt kort een vuurtje onder de pincet en de naald. Met haar vinger voelt ze op zijn schouder om de chip te vinden. Ze smeert wat betadine op zijn schouder. Ze snijdt de huid open en pakt de pincet. De chip is duidelijk te zien; het ziet eruit als een lange pil. Ze pakt het vast met de pincet en legt het op de zakdoek die ze heeft neergelegd. "This is going to hurt a little" waarschuwt ze. Ze druppelt wat alcohol op de wond. Vervolgens neemt ze de naald en draad waarmee ze het kleine wondje hecht. Zo zal het mooier genezen. Ze trekt het touwtje los als ze klaar is. Na wat betadine en een pleister is ze klaar. Een kinderpleister, van Bert en Ernie, maar het is in ieder geval iets. Ze trekt haar handschoenen uit. Het was vrij snel gebeurd. "How do you feel?" vraagt ze hem.

Re: ORPG| The moon is my sun, the night is my day. Blood is my life, and you are my prey.

Ze kijkt naar het glas. "Per ongeluk zeker?" zegt ze kalm. Ze kan er wel om lachen en neemt het glas in haar hand. "Dankjewel," zegt ze. Ze neemt een slok van de wijn. Het is dure wijn, van een goede kwaliteit. Het smaakte een tikkeltje zoet. Ze zet het glas weer terug op het aanrecht. Een zachte zucht ontsnapt over haar lippen als hij over Pietro begint.

"Joel..." zegt ze zacht. "Je hoeft niemand te arresteren" verzekert ze hem. Hij is politieagent. Een hele goede. Iedereen in Stowe mocht hem graag. Ze zagen hem als de ideale schoonzoon, de beste agent, een goede zoon van zijn ouders. De perfecte man zoals zijn ongerepte uiterlijk bevestigde. Ze besluit echter niet verder in te gaan op zijn opmerking over Pietro. Dat hoofdstuk was voor haar afgesloten en haar gebroken hart was inmiddels al geheeld. De mannen keken naar haar om, probeerden haar te verleiden maar ze werd er niet warm of koud van. Ze had dan wel een vurig karakter, haar specialiteit was ijs.

Ze knikt. Hij is altijd erg zorgzaam naar haar toe. Het doet iets met haar. "Dankjewel" glimlacht ze als hij klaar is met bestellen. Ze neemt haar glas weer in haar handen en klinkt het tegen de zijne aan. Ze neemt een aantal slokjes.
Ze heeft slechts enkele woorden van hem nodig om te weten dat hij aan haar denkt zoals zij over hem denkt. Ze wou niets liever dan een antwoord op de vraag of hij verliefd was op haar zoals zij verliefd op hem is. Een ja, of een nee. Maar tussen hen verandert er niets. Ze laat zich leiden door waar alles wat ze meemaakt haar brengt. En daarom liet ze niks merken van de verliefdheid die door haar heen gaat. "Hoe was jouw dag?" vraagt ze. Ze houdt haar hoofd een klein beetje schuin. Haar ademhaling word langzaam aan wat zwaarder. Het windt haar op om in zijn buurt te zijn.

----

Hij lacht om haar flauwe grapje en kust haar op haar mondhoek. "Geen zorgen. Het is niets ernstigs" verzekert hij haar. Hij streelt zijn handen over haar armen. Hij neemt weer plaats aan de eettafel. Hoewel er niets aan de hand was; er is niemand in zijn huis, wellicht wel in de bossen, maar er zat zoveel in de bossen. In ieder geval niets dat hij niet aan kon. Hij bekijkt Heloisa.
Hij is heel vrij. Zij werkt als danseres in een nachtclub en het idee dat mannen naar haar verlangden maar hij de enige was die haar mee naar huis nam, maakte hem helemaal gek. Het was een grote turn-on voor hem en alleen de gedachte al wond hem op. Hij had haar eens zien dansen en vanaf dat moment wist hij al dat hij haar wilde hebben. De rest van de wereld bestond niet meer en zodra ze hem aankeek, waren alle vragen die hij had beantwoord. Met deze vrouw moest hij verder en nu waren ze een jaar samen. Binnenkort zou hij haar verrassen om het te vieren.

"Dankjewel, liefste" zegt hij kalm als ze zijn bord opschept. Hij neemt een hap van de zalm. Het is verrukkelijk en hij kreunt even zacht. "Waar heb je zo leren koken?" vraagt hij haar. Hij lacht zacht. Vervolgens stelt ze hem een vraag waarvan hij sprakeloos geraakt.

Ze wilt hem voeden met haar bloed. "Ben je eindelijk nieuwsgierig geworden...?" glimlacht hij. Hij legt zijn vork neer. "Weet je wel wat je zegt?" vraagt hij haar. Hij kijkt haar met grote ogen. Hij is een beetje verbaasd, dit aanbod komt erg onverwachts. In feite had hij het al geaccepteerd, dat ze niet in een vampier wilde veranderen of als voer voor hem wilde dienen. "Ten eerste, je bent mijn geliefde, niet mijn voedsel" zegt hij. Hij besluit het aanbod te weigeren.

"Ik wil mijzelf niet voeden met jouw bloed, het is te gevaarlijk en ik kan jou niet verliezen" zegt hij kalm. Hij kan zichzelf in bed niet eens beheersen bij haar, laat staan met het drinken van haar bloed. Ze zou veranderen, geheid. Dat risico wilt hij niet nemen omdat hij niets tegen haar wil in wilt doen.

Daarnaast weigert hij te leven van menselijk bloed. Hij doodt dieren of criminelen, mensen die iets vreselijks hadden gedaan en daarvoor moesten boeten. Een soort van Robin Hood. Hij was niet meer dezelfde man die hij vroeger was, toen hij wel onschuldige mensen doodde. Hij had een aantal jaren terug besloten dat hij niet meer zo wilde zijn en daarmee moest hij consequent blijven.
"Maar dankjewel voor het aanbod. Ik houd van je, heel veel" zegt hij. Hij legt zijn hand op de hare.

"Lieverd, dit betekent heel veel voor mij maar jij moet je leven leven zoals je nu doet. Zelfs als je mij voedt, kan dat niet meer" Ze zou bloedtekort komen en telkens een paar dagen moeten rusten. Het zou niet gezond zijn voor haar en dat wilt hij haar niet aan doen. "Het is gunstiger voor ons beiden als je zo blijft zoals je bent of als je verandert. Je zal voor eeuwig jong blijven, voor eeuwig leven en zolang je mijn bloed drinkt af en toe.. al is het maar een druppeltje van een speldenprik.." probeert hij haar te overtuigen.

Re: ORPG| The moon is my sun, the night is my day. Blood is my life, and you are my prey.

De geur van het smakelijke gerecht begint door zijn keuken te dringen. Het is pas sinds hij Heloisa kent, dat zijn keuken gebruikt wordt. Zelf kookt hij zelden en als hij gewoon voedsel eet, zoals hij het noemt, dan bestelt hij het meestal in een restaurant of hij laat het bezorgen. Hij prefereert bloed, maar hij probeert dat zoveel mogelijk te beperken. Het was de veiligste manier om een langere tijd ergens te blijven en niet telkens van stad tot stad te hoeven verhuizen. Dat was ook de reden dat hij zich al die jaren al in Stowe bevond en het goed kon vinden met de mensen die er woonden. Zijn reputatie was ongerept en hij wilde dat graag zo houden.
Hij kreunt zacht als ze zijn lippen los laat, hij had haar graag wat langer gekust. "Dat het je zal smaken," grijnst hij. Hij gaat op de barkruk aan het aanrecht zitten en brengt het glas naar zijn lippen. Hij neemt een paar slokken en zet het glas weer neer.
Hij vond het geweldig dat zij van de natuur hield en dat ze net zoals hij, graag ging wandelen. Hij was geen fan van nachtwandelingen, maar het bos van Stowe was erg kalm en alle eerdere keren is het goed gegaan. Niks is immers zonder risico. "Ja hoor, dat kunnen we wel doen, straks" bevestigt hij. Ze danste in de nachtclub Pythones, waar hij regelmatig kwam. Hij had dan geen relatie, hij had vooral behoefte aan discretie zodat hij voornamelijk zijn lusten kon vervullen. Hij was niet specifiek op zoek naar liefde, maar toen hij Heloisa was tegengekomen was het alsof het hele universum hem liet weten dat deze andere plannen met hem had. Heloisa hoort bij hem, zijn geliefde, voor vandaag, morgen en altijd. En daarbij nog een dag.
Hij hoort het harde geluid boven. "Liefste, ik ben zo terug. Blijf hier, blijf in de keuken en roep me niet" maakt hij haar duidelijk. Hij loopt in hoge snelheid naar boven en kan nog net een waas zien van een lichaam dat vertrekt. Iemand zit achter hem aan en deze persoon wilt iets van hem. Hij moest enkel onderzoeken wat er was. Hij gaat net zo snel weer terug naar beneden. "Er is niks, er is niemand. Laten we gaan eten" stelt hij voor. Hij neemt de glazen naar de eettafel langs het raam. "Kom je, mijn liefste?"

Zonder ook maar een woord te zeggen haalt ze de papieren uit haar tas en geeft ze deze naar hem. Hij kijkt deze vluchtig door en zij loopt achter hem aan naar de keuken. Ze zet haar handtas op het aanrecht en haalt een hand door haar haren. Ze heeft een lange en drukke dag gehad en ze moet eigenlijk naar huis om te studeren. Haar tentamens zijn volgende week. Al hoefde ze voor haar eigen moedertaal niet veel te leren. "Rode wijn klinkt als een plan," antwoord ze.
Ze laat haar ogen even over hem glijden. Het is een aantrekkelijke man en als ze ook maar iets te lang in zijn ogen zou kijken, dan zou ze verdrinken. Hij heeft van die heldere blauwe ogen die zo door haar heen te lijken kijken.
Ze zet een hand in haar heup. Ze zoekt al langere tijd documenten en dossiers voor hem bij elkaar, omdat hij de informatie nodig heeft. Hoewel het een aardig extra zakcentje verdient, heeft ze nog niet echt een idee waarom hij deze informatie nodig heeft. Haar onderbuikgevoel zegt haar dat ze hem ermee helpt en dat het een goede daad is als zij dit voor hem doet. Maar waarom precies? Ze zou alles er aan doen om het te weten te komen. Als daar een glas wijn bij kwam kijken, met een knappe man, dan zou ze daar zeker niet over klagen.
Ze is nu eenmaal smoorverliefd op de beste man, al ontkent ze dat. Iedere vezel in haar hele lijf ontkent dat. Joel Arlo Melton, was gewoon een man. Zoals alle anderen in dit kleine stadje, waar ze het liefste vandaan zou willen gaan. Ze droomde ervan om de wereld te zien. Al helemaal nu het sinds een jaar uit is met Pietro Roztar, de aanvoerder van de footballers van de stad. Hij was vreemdgegaan met een ander meisje, hoe cliché het maar kon zijn. Hoewel hun relatie altijd fijn en vurig was geweest, was het feit dat zij hem had betrapt met een ander, genoeg om hem nooit meer te willen spreken, laat staan zien. Ze heeft sindsdien geen ander meer gehad, al probeerde Pietro het regelmatig goed te maken en zag hij haar nog steeds als zijn bezit.
Het probleem daarmee was dat zij niemands bezit was. Zij was van haarzelf. En ze wou niets liever dan zichzelf overgeven aan Joel Arlo Melton, al speelde ze het spelletje hard to get als een ware kampioene. Ze wacht geduldig tot hij het glas heeft ingeschonken, tevreden dat ze niet meteen naar huis hoeft te gaan maar nog wat meer tijd met hem kan doorbrengen.

Re: ORPG| The moon is my sun, the night is my day. Blood is my life, and you are my prey.

Een lange tijd heeft hij gedacht dat zijn hart veels te verscheurd was om nog te liefhebben. Maar alles was in slechts in een kort moment veranderd op het moment dat hij haar levendige stem had gehoord. De vrolijkheid stak hem aan, alsof zijn gevoel weer terug kwam. Hij was immers altijd erg sceptisch geweest en was zijn geloof in liefde verloren. Hij gaf nergens meer om, behalve zichzelf en zijn soort redden. Totdat hij haar tegen was gekomen.
De zon is zojuist onder gegaan en zij zijn in de keuken. Het is een grote moderne keuken, met grote ramen die het uitzicht op het bos tonen. Sinds hij met haar was, was het alsof hij vuur had gevonden. Het vuur gaf licht, gaf hem een richting om te gaan in zijn leven. Na al die honderden jaren leven, na al die tijd zoeken, had hij haar eindelijk gevonden. Daarmee ook het gevoel van liefde. Het was altijd alsof hij wachtte op een dag die nooit kwam. Hij schenkt twee glazen zoete witte wijn in en loopt naar haar toe.
Hij plaatst zijn handen op haar heupen en drukt een kus op haar wang.
Hij is nooit een persoon geweest dat veel spreekt. Een man van weinig woorden, zo noemt men dat. Een tijdje terug had hij haar verkering gevraagd en beloofd dat hij op haar zou letten. Hij heeft haar zelfs al verteld van zijn ongebruikelijke gave, namelijk dat hij zo vampier is als maar zijn kan. Puur en krachtig. Hij heeft haar echter niet verteld wat daar nog meer bij komt kijken en dat zijn leven nooit zonder risico zal zijn. Dat is de prijs van onsterfelijkheid. De eeuwigheid en verder. Een eeuwigheid waarin hij haar mee wilde nemen, iets wat zij stug weigert. Hij zoekt nog steeds naar een manier om haar te overtuigen.
Hij heeft een zwarte trui met lange mouwen aan en een donkere spijkerbroek, gecombineerd met nette zwarte schoenen. Hij hield namelijk zijn reputatie als hoogleraar op de universiteit hoog. Hij staat bekend als degelijk man en het gerucht gaat dat de felbegeerde vrijgezel niet meer zo vrijgezel is. Hoe trots hij ook is op zijn vriendin, het is beter als niemand het weet. Hij wilt haar niet in gevaar brengen.
"Proost, liefste" glimlacht hij. Zijn glas zet hij op het aanrecht, de hare drukt hij in haar handen. Hij omhelst haar van achteren en drukt zacht kusjes in haar nek. Hij sluit zijn ogen om van het moment te genieten, wacht tot zij haar hoofd gewillig naar hem toe draait en kust. Het moment waar hij al naar verlangt sinds de laatste keer dat hij haar heeft gezien. Het is een rustige avond, die word verstoord als hij geritsel van ver weg hoort. Hij laat haar niks merken en streelt zacht met zijn vingertoppen over haar middel.
Morgen zou hij het een en ander met Joel bespreken over hun plannen, nu was het geen moment voor zulke zorgen. En als dat geritsel echt van een gevaarlijk iets kwam, dan zou hij zijn leven geven om haar te redden.

Er gaat veel door haar gedachten. Hij is de reden daarvan. Iedere keer als ze hem zag, voelde ze vlinders in haar buik. Ze zou bergen beklimmen, elke oceaan over gaan, alles geven om bij hem te zijn, al was het maar voor een nacht. Ze had het sterke gevoel dat het wederzijds was. Ze had geleerd van haar moeder dat gevoelens veel zeiden. Ze zeiden alles. Ze kwam uit een spiritueel gezin en ze heeft zich altijd aangetrokken gevoeld tot alles wat bovennatuurlijk was. Onder haar stoere gedrag, zat dan ook het gevoelige meisje dat ze echt is.
Of nou ja, haar moeder was Mexicaanse en medium en haar vader was een stinkend rijke zakenman. Ze was het typische rijkeluiskindje met twee verschillende afkomsten. Op de middelbare school was ze cheerleader en nu was ze net begonnen aan haar laatste jaar op college om haar opleiding Spaans af te ronden.
Met plezier zat ze bij de cheerleaders en stond ze ieder weekend bij de wedstrijden te dansen. Bij die status hoorden dure kleding en een verzorgd uiterlijk. Iets wat ze maar al te fijn vond.
Haar hoge hakken tikken zich een weg naar zijn voordeur. Ze heeft vandaag gewerkt bij het gemeentehuis en haar vrije momenten benut door de dossiers te kopiëren waar hij haar om gevraagd heeft. Ze heeft er een aantal doorgelezen, maar waarom hij zo geïnteresseerd is in deze mensen en gebeurtenissen, weet ze nog niet. Er is iets aan Joel dat ze niet volledig kan plaatsen. Een mysterie.
De dossiers zitten in haar zwarte Michael Kors tas en ze draagt een wit jurkje. Ze zucht diep. "Joel!" roept ze. Ongeduldig, dat typeerde haar. Hoewel ze smoorverliefd is, was daar niks aan te merken wanneer ze bij hem was. Hij maakte haar niet zenuwachtig. Ze was dan ook een pittige tante en ging maar al te graag overal tegenin. Ze had een eigen sterke mening. Ze was niet bang om deze te uiten. Een temperament van hier tot Tokio. Ze klopt wat harder op de deur. Even vloekt ze van binnen omdat ze haar jas vergeten is. Als hij open doet stapt ze nog voordat hij iets kan zeggen langs hem heupwiegend naar binnen.

Re: ORPG| The moon is my sun, the night is my day. Blood is my life, and you are my prey.

P.J Copper 

Philipe Javi



Reina Alvantarez

Re: ORPG | I died a million times being with you, but every morning I wake up and choose you all over again.

"Mag ik mee?" vraagt hij haar lachend. De druk die op zijn schouders staat, is zwaar. Christian Foley verwacht dat hij optimaal presteert en alles geeft wat hij in zich heeft om de wedstrijden te winnen. Zijn naam en die van Foley en de gehele gym staan immers op het spel. Hun reputatie en waar ze voor staan; hij is het fysieke daarvan. Foley heeft het ten strengste verboden om anabolen of drugs te gebruiken; wanneer een atleet daarop betrapt werd, was het einde carriere bij team Foley. En het team van Foley was het beste van het beste, het neusje van de zalm. Als je daar werd weggestuurd, dan wilde niemand je meer hebben. Als je het niet eens goed kon doen bij de beste van het land, nee, dan was het afgelopen met je. Daarom deed hij zijn best om zijn geheim te verbergen. De pillen slikte hij thuis en de spuiten deed hij vlak voordat hij ging trainen in zijn auto. 
 Ze legt zijn hand op zijn hand en vraagt hem naar zijn dromen. Nog nooit eerder kwam een meisje zo oprecht op hem over. Meestal als meisjes met hem spraken, hadden ze als doel om hem in bed te krijgen. Zodat ze tegen hun vriendinnen konden zeggen dat ze met een topsporter naar bed waren geweest of ze waren bij hem vanwege het geld dat hij heeft. "Ik.." Hij stamelt. Ze haalt haar hand weer weg. Ze doet iets met hem, een gevoel dat hij niet kent maar waar hij zich fijn bij voelt. Een soort van roes, net als bij speed. "Ik denk de wereld rondreizen met mijn vrouw.. alleen ik heb nog geen vrouw" lacht hij. Hij gaat wat dichter bij haar zitten, kijken hoe ze daar op reageert. Hij gebruikte al drugs en anabolen. Dat was veel erger dan een van Foleys werknemers daten. "Of ga jij met me mee?"

Ze neemt kleine slokjes van de champagne. Haar hand streelt zacht over zijn bovenbeen als hun glazen tegen elkaar aan klinken. "Morgenavond?" stelt ze voor. De dag erna heeft ze in de avond reportages voor een aantal football wedstrijden, dus dan kan ze niet. Haar werk is erg druk en onregelmatig, iets wat bij eerdere vriendjes altijd een probleem was geweest. Haar werk ging altijd voor, want ze wilt onafhankelijk zijn. Van haar ouders, van een man, van wie dan ook. Ze wilde verantwoordelijk zijn voor zichzelf. En ze had nu een mooie carriere opgebouwd, waar ze hard voor heeft gewerkt. 
Gewillig laat ze zichzelf tegen hem aan. Hij drukt een warme kus op haar mondhoek en zijn warme adem tegen haar huid aan, geeft haar tintelingen door haar hele lichaam. Haar hand verplaatst ze naar zijn borstkas. "Ik ook niet.." glimlacht ze. Ze kust hem opnieuw. Ze kan geen genoeg van hem krijgen.

Re: O | To the moon and back.

Zonder moeite vangt hij de autosleutel die zij hem toegooit. Zoveel auto's bij elkaar, velen beschadigd, doet hem denken dat er een ongeluk is gebeurd. Dat is nu eenmaal zo, dat de dood van een ander jouw eigen redding kan zijn. Hoe cru is de mens dan? De terreinwagen die ze heeft uitgekozen lijkt in een goede staat te zijn. Hij kijkt op de achterbank om er zeker van te zijn dat er geen zombies aanwezig zijn en stapt daarna pas achter het stuur. Hij steekt de sleutel erin en start de auto. Hij rijdt langs een aantal andere auto's op. Dit beeld, van kapotte auto's en dergelijke ravage, was het enige beeld van de wereld dat hij op dit moment kende. Dit is de wereld zoals deze is, hij gaat ten onder. Hij geloofde niet meer in rozengeur en maneschijn. Niet dat hij dat ooit heeft gedaan, maar de hoop die hij ooit had, was nu wel verloren. Zeker nu hij Nathaniel was kwijtgeraakt. Hij kijkt vluchtig op zijn horloge. De teller is gestopt. Dat betekent dat Nathaniel stil staat en dat ze geen enkele seconde te verliezen hebben. Hij heeft zijn handen strak aan het stuur en zwijgt. Een bezorgde frons staat op zijn voorhoofd en toch is aan zijn spraak geen enkele bezorgdheid te bekennen, noch in zijn lichaamshouding.
Er gaat veel door hem heen op dit moment en even vraagt hij zich af of hij Yulia moet vertellen wat hij weet. Dit zou zomaar de laatste dag boven de grond kunnen zijn en zoals Scarface in zijn favoriete film altijd zei: everyday above ground, is a good day. Hier en daar ontwijkt hij stilstaande zombies op de weg. Hij rijd wat harder, wilt zo snel mogelijk bij de benzinepomp zijn om hun voorraden aan te vullen en Nathaniel vinden. Voordat Sean dat doet.
"Bedankt voor uw aandacht bij deze presentatie," zegt Sean. De man is stinkend rijk en heeft dit project gefinancieerd, samen met een groep anderen. De soldaten zijn bij zijn presentatie, waaronder Maximiliano. Hij staat met zijn armen over elkaar te luisteren. Zojuist was het plan gepresenteerd, wat er zou gebeuren als de epidemie te ver was uitgebroken en de wereld bij wijze van zou vergaan. Iedereen die het project financieerde, mocht zijn familie en dierbaren meenemen naar een eiland ver weg. Dat eiland was op dat moment al gebouwd en gereed om te leven, sterker nog, sommigen waren al daar. Ver weg van alle ellende waar de gewone burger nog niets over wist en pas te weten kreeg nadat alle ellende begon. De soldaten werden uitgenodigd om ook daarheen te gaan, behalve hij.
"It is like nature. Only the rich, smart and strong will survive and thrive. And it is up to us to make it happen! We are going to create a new world, a better world. A perfect world," waren zijn woorden.
Maximiliano kreeg een andere taak op zich en dat was de overlevende van het vaccin naar het CDC in Californië brengen. De overheid stond niet achter de grootheidswaanzin van Sean en wilde eerst een vaccin hebben voor de mensen in hun land. Daarna kon het vaccin naar Sean. Dan was iedereen gered en was het helemaal goed. Een geheime missie.
De zaal loopt leeg na een applaus. Ze waren wijn gaan drinken om de zogenaamde overwinning te vieren. Het was een paar weken voor de uitbraak, voor dag 0.
De zaal was leeg en Maximiliano stond bij de deur. "You are up to no good" zei Sean. Maximiliano moest lachen. Hij lachtte hem uit. "Me? Says you?" grinnikte hij. Sean had hem met een vuile blik aangekeken. Maximiliano had zijn hoofd geschud. "We could use a lieutenant like you in our crew, you know that?" "Sir, thank you for the offer but I am better than that" had hij gezegd. "I see. Your father was right. You don't even want to make him proud. But that's okay. You never will" Sean had hem een schouderklopje gegeven en was de zaal uitgelopen. Sean wist dat Maximiliano's vader ook het project financieerde. Zijn vader was nu ook daar. Hij had die dag zijn woede moeten inhouden. Dezelfde dag dat hij een brief kreeg van het project, het eiland dat ze ZOLA noemden, met de vraag of hij voor het leger van Sean wou werken. En dat weigering daarvan, gelijk stond aan een verbod om daar te komen. Die dag had hij zijn ouders weggebracht naar het privé vliegveld en dat was de laatste dag geweest dat hij hen had gezien.
Het zou hem niet verbazen als Sean op zoek was naar hem zoals hij op zoek is naar Nathaniel. Eenmaal bij de benzinepomp, parkeert hij bij een tank en beveelt hij haar om in de auto te blijven zitten met de ramen open en haar wapen gereed. Omdat het nog niet zo lang gaande is, werken de meeste dingen nog naar behoren maar over een tijdje zouden ze benzine uit andere auto's moeten halen en vaker van auto moeten wisselen omdat alles steeds sneller kapot ging. Zo snel als hij kan tankt hij de terreinwagen vol en twee jerrycans die hij op de achterbank zet. Er waren geen zombies te bekennen. Hij neemt plaats achter het stuur en rijdt met een rotvaart weg. De afstand tussen hem en Nathaniel wordt steeds kleiner.
"Believe me when I say that we can't lose any more time," zegt hij tegen haar. Hij heeft niet naar eten gezocht, omdat Nathaniel op dit moment belangrijker is dan eten zelf. Dat konden ze doen zodra ze hem op hadden gevonden, wat niet lang meer zou duren. Het mocht eigenlijk geen tel langer meer duren. Het lampje op zijn horloge brand oranje; dat betekent dat hij gevolgd wordt. Waarschijnlijk iemand op een legerbasis, maar dat kan iedere legerbasis op de hele wereld zijn. "Fuck..." vloekt hij.
"Orange light means that someone is tracking me and where we are," zegt hij. Zijn blik staat op scherp en hij let op de weg. "Those rich people who financially supported the z-project of the government, had their own project named ZOLA. It is an island far away and they live there, far away from this zombie-shit. The motherfuckers want to have the vaccine and keep it away from the people in this world. They want to see the whole world go to waste and when everyone is dead and gone.. they want to go back and start a new world. These people are fucking selfish. I have to find Nathaniel before they do or we are fucked. Both of us and every single human in this country and other continents. Except for these rich bastards. Fucking assholes. I know it sounds crazy but that's why I have to find Nate" legt hij uit. Ze moeten nog heel wat kilometers maken om hem te vinden. Hij weet niet hoelang Nate op dezelfde plaats zal blijven. Het slimste is om nu het horloge aan de pols van een zombie te doen of aan een wildvreemd persoon te geven zodat het nog steeds in beweging zou blijven. Als het stilstond zouden ze weten dat hij het horloge heeft weggegooid. Hij kijkt even naar haar om haar reactie te peilen. Misschien heeft zij een idee.


"I'll follow your orders, sir" glimlacht ze zwak. Ze weet inmiddels het een en ander over overleven en is niet bang om daar alles voor te doen. Koste wat kost om haar eigen leven en dat van een ander te redden. Ze kijkt naar de kleine boerderij in de verte. Het ziet er idyllisch uit, perfect, en dat in tijden zoals deze. Ze was verbaasd dat schoonheid nog steeds bestond, maar wist dat het niet zonder risico was, want wie weet waren er mensen of zelfs zombies. Dat laatste lijkt haar waarschijnlijker nu de stad een spookstad leek te zijn.
"I was a nurse," corrigeert ze hem. "I will try.. I just need a knife, a tweezer, a needle and thread, a lighter. And some alcohol to clean your wound with" antwoord ze. Tegelijkertijd vraagt ze zich af waarom hij de chip wilt verwijderen. De overheid heeft deze erin gezet zodat het CDC kan zien of er overlevenden zijn van het vaccin zoals in een situatie als deze. Wilde hij dat niemand het wist? Of had hij er een andere reden voor?
Zijn vraag of dat ze een dokter was geweest, had haar getriggerd. Ze stond op het punt om een aanvraag te doen voor een studie geneeskunde. Ze kon vanuit het ziekenhuis een beurs krijgen, als een hoofdarts daar, haar een beurs zou aanbieden. Een co-assistentschap, een stapje hoger dan wat ze deed op de verplegingafdeling. Ze zou dan meer verantwoordelijkheden krijgen en veel meer leren. Daar stond ze om te springen! Het was haar droom geweest om mensen te redden in situaties van leven of dood.
In die tijd was haar leven best glamoureus. Ze werkte fulltime in het ziekenhuis en daarnaast deed ze modellenwerk. Voornamelijk fotoshoots in lingerie, met verleidelijke shots. Ze deed het graag, het was haar grote hobby. Maar ze kreeg niet genoeg klussen om ervan te leven en daarom werkte ze in de verpleging. Toen ze haar beurs ging aanvragen, werd ze er op gewezen.
'I don't think you are smart enough to be a co-assistant, the study itself is very difficult and probably hard to combine with your job as a lingerie model. Which is not suitable for someone who aims to be a doctor – your patients will know you from these shoots and you and I both know what they are going to think about it. It is simply not professional. You should be happy already that they let you work here as a nurse" had haar leidinggevende gezegd. Ze had geknikt, overdonderd door wat ze zojuist had gehoord en was vertrokken. Toen ze eenmaal bij de gevangenis ging werken, kreeg ze geen opleiding maar wel dezelfde verantwoordelijkheden als een dokter. Er was een immens personeelstekort en ze waren erg kritisch op wie ze wel of niet aannamen. Ze was daar aangenomen door ene Sean, die haar af en toe betaste op een manier waar ze niet van gediend was, maar omdat ze deze baan nodig had, had ze het laten gaan. Af en toe een hand op haar elleboog of onderrug nam ze dan maar voor lief.
Toen ze een keer werd geïnterviewd door een blad, werd er gevraagd wat voor werk ze deed. Ze vertelde dat ze naast het modellenwerk, verpleegster was en dat maakte dat ze haar hadden ontslagen. Ze wilde niet dat ze naar buiten trad met haar persoonlijke verhalen en ervaringen binnen de gevangenis. Het was illegaal en strikt geheim wat daar gebeurde.
"I will try to do this surgery, but it is going to be very dangerous. Are you aware of that?" had ze hem gevraagd. Daarna was ze uitgestapt en achter hem aan de boerderij ingelopen. Eerst kijken of het veilig was, daarna wat spullen uit de auto meenemen naar binnen en even uitrusten. Dat leek haar voor nu het beste plan.

Re: ORPG | I died a million times being with you, but every morning I wake up and choose you all over again.

Ze vertelt hem zijn dromen en het eerste waar aan hij denkt is aan wat hij kan doen om deze waar te maken. Hij zou haar zo graag gelukkig willen maken. Hij verzinkt in gedachten wanneer hij in haar ogen kijkt. De laatste tijd lijkt hij steeds vaker afgeleid. Zijn korte concentratieboog de laatste tijd is ongebruikelijk voor de altijd gefocuste Gabriël. Ze zegt iets over vast werk en dat Foley haar misschien een baan zal aanbieden. Dat zal vast wel zo zijn, Mirabelle is een uitstekende fysiotherapeute en gedurende haar stage waren alle atleten en leden van de gym erg lovend over haar. Hij knikt. 
 "Wat je ook doet, ga eerst die verre reis maken..." glimlacht hij. "Voor je het weet werk je hier, je droombaan en maak je een man erg gelukkig. Dan ga je trouwen en krijg je mooie kindjes" grinnikt hij. Trouw alsjeblieft met mij, dan reizen we heen waar je wilt, denkt hij bij zichzelf. Hij neemt een slok van zijn water. "En afstuderen natuurlijk, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het jou zal lukken" verzekert hij haar. Hij haalt een hand door zijn haren en kijkt naar zijn flesje. Vreselijk, die regel van Christian. Als ze hier komt werken zal hij nooit iets met haar kunnen beginnen. Of hij moet naar een ander team, iets wat hij absouluut niet wilt omdat hij zijn hele carriere aan Christian Foley heeft te danken. 
Zolang ze hem niet betrappen op zijn gebruik van anabolen en speed, is er niks aan de hand. Hij heeft met zichzelf afgesproken dat hij zal stoppen na de wereldkampioenschappen. Dat hij als hij deze gewonnen heeft, een tijdje geen wedstrijden meer zal boksen en zichzelf even rust gunt. Maar nu, was hij daar nog lang niet en moest en zou hij alles geven om dat doel te bereiken. Om iedereen trots te maken en bovenal groot geld te verdienen waar hij mee kon doen wat hij maar wilde. Zoals die verre reis maken met Mirabelle, al was dat onbegonnen werk. Waarschijnlijk vond ze hem niet eens leuk zoals hij haar leuk vond en wellicht was ze hier enkel uit vriendelijkheid.

Zijn hand om haar middel zorgt voor een warm gevoel van binnen. Dat enkel sterker word nu hij haar terug kust. Ze laat zich gewillig meeslepen in het moment. Heel even geniet ze van het pure genot. Hij stopt de kus en omdat hij lacht, lacht ze terug. Ze kijkt hem met twinkelende ogen aan. Misschien was het niet slim om een topsporter te kussen, ze was immers een journaliste en ze wist wat atleten van journalisten dachten. Ze voelt zich al tijden aangetrokken tot hem en was na de break-up met haar ex weer toe aan een nieuwe man in haar leven. 
"Ik voel me vereerd, dat ik met jou op date mag" glimlacht ze. Ze schiet in de lach. "Ik heb er nu al zin in.." lacht ze. Haar hand streelt speels over zijn bovenbeen. "Daar moet op geproost worden" glimlacht ze. Ze heft haar wijnglas, klaar om het glas tegen de zijne aan te klinken.

Re: ORPG | I died a million times being with you, but every morning I wake up and choose you all over again.

Tijdens de training heeft hij een beetje last van hoofdpijn gekregen. Hij heeft de laatste tijd steeds vaker hoofdpijn. Hij kan niet plaatsen hoe het komt, misschien doordat hij niet genoeg water drinkt? Hij schuift het flesje naar haar toe en neemt plaats op de stoel naast haar. Hij voelt zich voor de rest beter dan ooit. Hij glimlacht zijn tanden bloot. "Ik ben blij dat je bent gekomen," laat hij haar weten. Ze had hem gevolgd naar de bar en zijn uitnodiging geaccepteerd. Hij draait zijn flesje open.
De manier waarop ze haar blonde haar achter haar oor schuift, de manier waarop ze  naar hem kijkt en hoe ze met hem praat: het zijn dingen die hem helemaal gek maken. Hij probeert erbij te blijven en zich niet teveel te laten afleiden door haar schoonheid. Iets wat een hele uitdaging is. "Dit is het enige wat de jongens hebben, daar doe ik het voor" antwoord hij. Hij neemt een slok van zijn drinken en bekijkt haar.
Hij vraagt zich af of zij niet iets beters te doen heeft dan naar een bokstraining kijken. "Ik heb het in ieder geval naar mijn zin dat jij hier bent.." lacht hij. Hij kijkt even voor zich uit en zucht. Hij heeft alles dat zijn hartje begeert, behalve het meisje van zijn dromen. Mirabelle. "Wat ga je doen als je afgestudeerd bent?" vraagt hij haar nieuwsgierig, naar haar toekomstplannen. 

Ze streelt zacht over zijn bovenbeen, neemt een slokje van haar glas wijn en zet het glas weer terug op de salontafel. Ze voelt zijn hand branden op haar wang. Het maakt haar week. Het is alsof hij toestemming geeft om de volgende zet te maken. "Dankjewel, dat je bent gekomen. En dankjewel voor de prachtige bloemen.." glimlacht ze. "Oh ja? Is dat zo?" Ze giechelt zacht. Het is een korte, maar gelukzalige lach. "Anders ik wel voor jou.." geeft ze toe. Ze beweegt haar gezicht naar het zijne, waar ze haar lippen de zijne laat vinden. Haar hand streelt voorzichtig omhoog naar zijn kruis. Ze kust hem, zacht, langzaam en liefdevol. Het was misschien niet het slimste om te doen: ze werkte immers als reporter voor ESPN. Een journaliste. En hij, hij was een beroemd ,bekend en berucht atleet/coach. Ze zette haar reputatie op het spel, wist niet eens wat hij zou gaan doen. Hij kan haar ook afwijzen. Haar andere hand plaatst ze op zijn borstkas. Meer dan dat ze eigenlijk toegeven wil, is ze stapel verliefd op hem.