Search for posts by Crystal

Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.

New Orleans, Louisiana. Het was haar geboorteplaats. De plek dat ze al heel haar leven haar thuis noemde. In al die jaren dat Sophie op deze aarde was, had ze alleen de afgelopen twee jaar niet in New Orleans gewoond. Dit waren de twee achtereenvolgende jaren van de dood van haar moeder geweest. Haar moeder was niet zomaar overleden. Haar moeder was namelijk kerngezond geweest. Echter had een groepje vampieren haar – nu twee jaar geleden – van het leven ontnomen enkel omdat ze haar krachten als heks niet voor dat groepje had willen gebruiken, omdat het groepje haar nodig had gehad voor slechte bedoelingen. De moord op haar moeder was een zware tegenslag in haar leven geweest en daarom had ze haar spullen gepakt en New Orleans verlaten. Haar moeder en zij waren altijd al close geweest. Haar moeder was het enige familielid dat ze nog had gehad. Wie haar vader was wist ze niet, want hij was nooit in beeld geweest. En haar oma en opa van haar moederskant waren er al niet meer, dus hadden ze alleen elkaar gehad. Haar moeder en zij waren zo close geweest dat ze net beste vriendinnen of zussen waren. Met haar moeder besprak ze dan ook alles en dat was wederzijds ook zo geweest. Haar moeder had haar zelfs betrokken in de supernatuurlijke wereld. Toen ze nog maar een meisje van veertien was geweest, had haar moeder haar ingelicht over haar krachten als heks zijnde. En vanaf toen had haar moeder haar steeds meer ingelicht over de soorten die naast de mensen op deze wereld rondliepen. Haar moeder had haar erover ingelicht ter bescherming zodat ze zich bewust was dat het lang niet altijd veilig was in de stad – die voor buitenstaanders als een warme stad oogde. Dat het niet veilig was, was haar pas echt doorgedrongen toen haar moeder was vermoord. Toen zag ze ook pas het kwade van de supernaturals in. Natuurlijk had ze bij vampieren, weerwolven en heksen enge gedachten gehad, maar ze was er niet eerder aan blootgesteld dus dacht ze dat ze niet eng waren. Maar van nu af aan wist ze dat het kwade wel degelijk naar boven kwam, maar dat ze het in al die jaren gewoon nog niet had gemerkt of gezien. Nu wist ze ook dat ze ten alle tijden op haar hoede moest zijn voor haar eigen veiligheid.

Haar hakken tikten tegen de stenen van de stoep aan, terwijl ze zich in New Orleans voortbewoog op haar weg naar Saints & Sinners – waar vanavond een jazzfeest werd gehouden door de Mikaelsons en iedereen was welkom. Lopend door de straten merkte ze hoe erg ze deze stad eigenlijk had gemist. Een paar dagen geleden was ze teruggekeerd en ingetrokken in het huis waarin ze was opgegroeid. Het had haar goed gedaan om twee jaar weg te zijn geweest. In die twee jaar had ze door verschillende plekken in Europa heen gereisd. En terwijl ze leuke dingen had gedaan voor afleiding had ze ook haar verdriet verwerkt. Ze had zoveel tijd genomen als ze nodig had. Het was een paar weken geleden dat ze zich realiseerde dat ze de dood van haar moeder een plekje had kunnen geven en dat niet continue de tranen in haar ogen sprongen als ze aan haar dacht. Ze was teruggegaan, misschien nog iet wat nerveus omdat ze bang was dat New Orleans haar te veel aan haar moeder zou herinneren. En natuurlijk was dat het geval, maar ze hoefde er niet om te huilen omdat ze op de moord van haar moeder na alleen maar goede herinneringen had hier. Goede herinneringen met haar moeder, maar ook met vrienden en kennissen. Het voelde vertrouwd om terug te zijn en het liefst wenste ze dat haar moeder hier ook nog op haar had zitten wachten, maar dat was een wens die nooit meer zou uitkomen. Het enige wat ze kon was haar moeders naam eren en hopen dat haar moeder in het hiernamaals vrede had. En hoewel haar moeder uit het oog was, zou ze natuurlijk nooit uit haar hart gaan.
Aan haar zijde liep haar beste vriendinnetje waar ze mee opgegroeid was. Ze had Eleanor zo ver gekregen om met haar mee te gaan naar het feest. Stiekem had ze Eleanor ook uitgenodigd om haar bodyguard te zijn voor deze avond sinds er allerlei supernaturals van alle soorten aanwezig zouden zijn. Haar beste vriendin was een heks dus kon haar wanneer het nodig was beschermen. Het had haar wel wat moeite gekost om de brunette mee te krijgen, omdat ze zich als heks op de achtergrond wilde houden. Sophie had haar overgehaald door te zeggen dat allerlei soorten er zouden komen en dat lang niet iedereen van elkaar wist wat ze waren en dat Eleanor prima als mens door kon voor de mensen die haar niet kende. Nu zou ze alsnog zijn gegaan als ze niet mee was gegaan omdat ze zo nieuwsgierig was, maar dat was wel een stuk riskanter geweest. Nu zouden er wellicht ook een redelijk aantal mensen aanwezig zijn, maar met de supernaturals wist je maar nooit. Zeker niet nu ze onderling ook niet zo goed met elkaar konden opschieten. Het zou zomaar kunnen dat er ruzies onderling ontstonden en dat een mens of zelfs meerdere mensen daar het slachtoffer van werden. Het hoefde niet te gebeuren, maar zoiets zou er in het ergste geval wel kunnen gebeuren.

Van een kleine afstand kon ze de drukte bij de bar al opmerken. Het jazzfeest had een heleboel bezoekers getrokken. Het kon ook niet anders omdat het feest door de befaamde Mikaelsons werd gehouden en daarbij was er ook nog eens gratis drank – iets wat mensen zeker lokte. Door de dresscode kreeg ze het gevoel dat ze terug in de tijd waren gegaan. Hoewel ze uit deze tijd kwam en nooit zonder al het moderne zou kunnen, vond ze de jaren 30 en 40 wel wat hebben. Ze had dan ook plezier gehad met het zoeken naar een jurk al had ze er maar een korte tijdsperiode voor gehad aangezien ze de posters pas twee dagen terug had gespot. Ze was verschillende boetiekjes afgegaan totdat ze een passende jurk had gevonden. Het was een simpel zwart jurkje. Het was geen bijzondere jurk, maar ze had niet veel meer tijd gehad om langer opzoek te gaan dus had ze genoegen genomen met dit jurkje. Haar blonde lokken had ze voor deze gelegenheid ook opgestoken op een manier zoals ze dat terug in die tijd zouden gedaan hebben en haar make-up had ze natuurlijk gehouden. Ze had iets van make-up op, maar niet een full face. Meer een laagje foundation met wat mascara en een lippenstift. Nu droeg ze doorgaans niet elke dag een full face, alleen als ze bijvoorbeeld uitging. Ze vond het niet nodig om elke dag make-up op te doen. Ze ging vaker de deur uit zonder make-up dan met make-up.
Haar hand gleed in die van haar beste vriendin om haar mee te trekken naar binnen. Tussen de mensen door wurmde ze zich een weg naar de bar toe. "Laten we beginnen met een drankje." zei ze, klein grijnzend en draaide zich naar de persoon achter de bar die haar vroeg wat hij voor ze kon inschenken. Ondanks dat het druk was, konden ze gek genoeg snel geholpen worden. "Doe maar twee witte wijntjes." omdat ze Eleanor als geen ander kende wist ze precies wat ze wel en niet lustte en leuk vond. "Misschien ben ik toch blij dat je me vanavond hebt meegesleurd hierheen. Ik ben wel toe aan een avondje er tussenuit en gewoon wat drinken, dansen en tijd met jou doorbrengen." hoorde ze Eleanor zeggen. Een brede glimlach verscheen op Sophie's gezicht. "Je moet altijd naar mij luisteren. Ik weet wat het beste is voor je." plaagde ze met een knipoog. "Dankjewel." bedankte ze de man achter de bar en pakte de glazen op, waarvan ze eentje aan de brunette overhandigde. "Op een gezellige avond." proostte ze en nam een kleine slok. "Laten we ergens anders gaan staan. Het is veel te druk om aan de bar te staan." Sophie knikte. Het was inderdaad te druk om rustig aan de bar te staan of zitten. Achter Eleanor aan glipte ze door de menigte door. Op een iets rustiger plekje in een hoekje bleven de meiden staan. Haar hazel kleurige ogen gleden rond. Zij zou echt niet kunnen zien wie er nou vampier, weerwolf, heks of mens waren. Als het op het uiterlijk aankwam leken ze toch allemaal hetzelfde; als mens.



Wekenlang hadden de Mikaelsons alles gepland, voorbereid en geregeld voor het jazzfeest van vanavond. Ieder Mikaelson familielid had een steentje bij gedragen De een gewilliger dan de ander. Zo was Rebekah degene die het helemaal geweldig had gevonden om moeite in dit feest te stoppen, maar zo had je ook Kol die er niets voor had gedaan omdat het hem niet interesseerde. Elijah had ook een steentje bijgedragen, omdat hij zich wel degelijk verantwoordelijk voelde voor deze stad. Dit feest werd immers gehouden om alle bovennatuurlijke soorten bij elkaar te brengen. Het was niet de bedoeling dat deze stad opnieuw zou vergaan nadat zijn familie het weer had herbouwd. Het interesseerde hem hoe deze stad eraan toe ging en hoe de soorten tegenover elkaar waren. Hij wilde graag dat de soorten onder elkaar konden leven zonder elkaar af te maken. Misschien leek één heks of één vampier minder niets, maar het hoefde niet. Het hoefde niet dat de soorten elkaar om het leven bracht om de kleinste dingen. Het was ook logisch dat zij als Mikaelsons daar verandering in moesten proberen te brengen. Ze waren de befaamde familie. De familie met macht, zeker in New Orleans. Zij hadden de macht in handen en konden voor verandering zorgen. Veel mensen keken tenslotte naar ze op. De bovennatuurlijke keken of naar ze op of waren bang voor ze. En mensen keken naar ze op vanwege hun rijkdom en positie. De status en naamsbekendheid was over de jaren dat zij al op deze aarde rondliepen alleen maar vergroot. Vooral binnen de supernaturals was de naam erg bekend. Iedereen had gehoord over de familie. Niet iedereen zou gezichten kunnen koppelen aan de familie, maar ze wisten wel wie de originele vampieren waren. Dat er niemand tegen hun op kon, was misschien zo. Maar ze hadden ook hun zwakte punten als familie. Ze waren niet een en al perfect als familie. Zelfs binnen de familie hadden ze zo vaak ruzie om van alles en nog wat. Niet Iedereen was het eens met elkaars handelen en doen en laten en dat werd ook geuit naar elkaar waardoor er vaak dagenlange discussies ontstonden. Elijah kon er soms gek van worden, maar tegelijkertijd zou hij ook niet zonder die onderlinge discussies kunnen en al helemaal niet zonder zijn broers en zussen. Hij had zelfs met Klaus en Rebekah een pact gezworen; Always and Forever. Het was een pact onder hun drietjes. Het was een pact dat al duizend jaar bestond en waar zowel Elijah, Rebekah en Klaus zich tot op de dag van vandaag aan hielden. Het was hun liefde voor elkaar dat ze die pact hadden gesloten.

Het was weer eens zo'n warme avond in New Orleans. De meesten mannen zouden er met deze warmte een hekel aan hebben om in een pak gekleed te moeten gaan. Maar Elijah had er geen problemen mee. Hij had het natuurlijk wel warm, maar hij was gewend om pakken te dragen. Zelfs met de warmte van overdag ging hij gekleed in een pak. Een pak dragen was iets wat bij hem hoorde. Hij was iemand die altijd netjes gekleed was en er goed verzorgd uitzag. Dit keer droeg hij een pak uit de jaren 30/40 aangezien dit de dresscode die hij en zijn broers en zussen eraan hadden geplakt. Uiteraard hadden ze ook weer lang gekibbeld over waarom er een dresscode moest zijn en toen die vraag was beantwoord wat de dresscode zou worden. Uiteindelijk waren ze het er allemaal mee eens geweest om het jaren 30/40 te maken. Allen hadden ze in die tijd geleefd en het naar hen zin gehad. Het was een tijd waar ze allemaal wel goede herinneringen aan hadden en goed op terug konden kijken Samen met dat en de keuze voor de jazzmuziek was de dresscode ontstaan. Nu was het nog hopen dat mensen zich aan deze dresscode zouden houden, want dat was wel zo leuk.
Met een tevreden glimlach op zijn gezicht stapte Elijah de bar Saints & Sinners in. Het feest was al opgang en had een hoop aanwezige getrokken. De meeste waren daadwerkelijk gekleed in kleding van toen wat hem goede vibes gaf. Bij binnenkomst met zijn broers en zusje merkte hij de blikken al op. Sommige gevreesd en andere vol bewondering. Zijn voetstappen brachten hem verder naar binnen en hij verloor al snel zijn broers en zussen. Hij keek rond, maar zag ze niet zo snel meer. Echter maakte dit niet uit, want hij zou heus niet heel de avond op hun lip geplakt zitten. Nee, hij ging eerder zich socialiseren en praatjes maken met andere. Op zijn weg naar de bar toe, omdat hij natuurlijk met een drankje deze avond wilde inluiden, begroette hij enkele bekenden gezichten. Eenmaal bij de bar merkte hij de rij, maar mensen maakte gelukkig plaats voor hem om als eerste te bestellen. "Een whisky graag." bestelde hij en leunde met zijn elleboog op de bar. "Dit feest was een goed idee." weerklonk een voor hem bekende stem. Elijah keek opzij en herkende de persoon naast hem. "Ja zo ziet het ernaar uit." knikte hij, waarna hij terugkeek naar de barvrouw die hem een whisky voorschoof. Zijn hand gleed om het glas heen om hem naar zijn lippen toe te brengen voor een eerste slok. Vrij snel raakte hij aan de praat met de oude bekende en bespraken ze verschillende gespreksonderwerpen.

Tegen de tijd dat ze het gesprek eindigden had Elijah alweer twee glazen whisky op. Het scheelde dat hij redelijk wat kon drinken voordat hij überhaupt aangeschoten of dronken raakte. Dat was echt een voordeel van het vampier zijn. Met een nieuw glas drank liep hij tussen de menigte door naar de deur die hem naar de tuin van de bar zou leiden. Hij genoot van de livemuziek. Het voelde inderdaad even alsof ze terug in de tijd waren gegaan. De meesten aanwezigen hadden geen idee hoe de jaren 30/40 waren geweest, maar een klein aantal waaronder vampieren zouden dat wel weten. Hij glimlachte vriendelijk naar de personen die hem blikken schonken. Hij wist zich een weg te banen door de menigte heen om vervolgens buiten weer in de drukte terecht te komen. Het was letterlijk overal druk, in en rondom het pand. Hij ademde de frisse lucht in. De geur van bloed was hier toch overheersend. Toch wist hij zijn gedachte op het feest te richten en niet op de verleiding van het bloed. Hij was een vampier dus het was uiteraard verleidelijk om te handelen op de verleiding van het bloed, maar door de jaren heen had hij zichzelf geleerd om controle te houden. Hij wist zich zelfs in moeilijke situaties waarbij de verleiding te groot was nog in te houden. Zijn ogen gleden naar de band die buiten was gestationeerd. Het was een goede keuze om ze buiten neer te zetten. Binnen was het toch stik verziekend heet en daar was ook niet de ruimte ervoor. Nu had de band alle ruimte die ze nodig hadden kunnen pakken. Hij glimlachte bij het zien van mensen die aan het dansen waren. De avond was nog jong, maar al in volle gang. Hij durfde te wedden dat een groot deel nu al aangeschoten was. De open bar zorgde er immers voor dat iedereen zoveel kon drinken als ze maar zouden willen.
Na enkele minuten in stilte te hebben gestaan en af en toe een slokje te hebben genomen van zijn whisky keek hij weer rond. Elijah zag zijn broers en zussen niet meer en vroeg zich af wat ze aan het doen waren. Hij gokte erop dat Klaus aan het praten was met bepaalde mensen en dat Rebekah, Kol en Freya zich ook aan het socialiseren waren of gewoon aan de drank waren. Vooral van Kol verwachtte hij dat hij aan de drank was en ergens in een hoekje zou zitten totdat hij er genoeg van had en weg zou gaan. Maar als Kol deze avond zijn tanden in de nek van een mens zou zetten, zou dat hem ook niets verbazen. Hij nam nog een slok uit het glas en keek op van een brunette die eerst tegen hem aan botste gevolgd door een jongen die ze met zich mee trok. "Sorry!" riep ze nog na naar hem, maar verdween tussen de menigte. Hoofdschuddend lachte hij even in zichzelf. Met zijn rug leunde hij tegen de muur aan. Zo direct zou hij weer socialiseren, maar voor nu wilde hij voor een moment genieten van de mooie muziek.

Fifty shades of fucked-up

Re: <3 Know what you wish for

Fifty shades of fucked-up

Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | You don’t need an extra blanket or a sweatshirt. You’ve got me to keep you warm.

Omringd door onbekende geluiden knipperde Adelaide een paar keer met haar ogen om haar ogen volledig te kunnen openen. Vermoeid keek ze naar het witte plafond dat ze niet herkende. Vanuit haar ooghoeken zag ze allerlei apparaten en spullen die erop wezen dat ze in het ziekenhuis was. Het eerste wat ze zich meteen af vroeg was wat ze in een ziekenhuis deed. Misschien droomde ze dit. Ze sloot haar ogen en opende ze na enkele seconden. Maar alles was hetzelfde. In paniek, omdat ze niet wist wat ze hier deed, probeerde ze overeind te schieten, maar dat ging niet. Ze voelde een helse pijn toen ze ook maar een klein beetje overeind was gekomen waardoor ze haar rug ook weer naar achteren had laten zakken. Het ademhalen deed zelfs pijn. Haar bruine ogen waren gericht op de deur in de hoop dat ze iemand voorbij zag lopen, maar dat was niet het geval. Nog altijd in paniek schoten haar ogen elke kant op. Waarom had ze zoveel pijn met het ademhalen en kon ze niet overeind komen? Het laatste wat ze zich kon herinneren, was dat ze gisterenavond met Juliette en Noah op een feest was en het gezellig had. Het was gewoonlijk voor haar om aardig wat drankjes te doen tijdens het uitgaan, maar ze wist waar haar grenzen lagen aangezien ze in het ziekenhuis belanden juist wilde voorkomen. Ze kon het daarom ook niet begrijpen waarom ze hier lag. Ze kon het zich niet voorstellen dat ze zoveel had gedronken dat ze de weg kwijt was geraakt? Gezien de pijn ging ze er ook niet vanuit dat het door te veel alcohol kwam tenzij ze te veel had gedronken en iets geks had gedaan en verwondingen had opgelopen. Ze begreep het gewoon niet en was daardoor compleet in paniek in haar hoofd.
Op een paar geluiden van apparaten en dergelijke na was het aardig stil in de kamer. De geur die er hing was ook zo'n typische ziekenhuis geur waar ze de zenuwen van kreeg. Ze had het helemaal niet op ziekenhuizen. Ze vond het verschrikkelijk. De geur alleen al maakte haar zenuwachtig. Daarbij vond ze het gewoon geen fijne plek om te zijn. Als je er kwam was dat of als patiënt met verwondingen of door een ziekte of als bezoeker van iemand die ziek of verwond was. Natuurlijk werden veel mensen gered en in leven gehouden, maar dat was niet altijd het geval. Zo had zij dat ook meegemaakt. Haar opa was een paar jaar terug met verwondingen opgenomen, maar de dokters hadden hem niet meer kunnen redden. Een deel van haar was altijd bang dat ze nog meer slechte ervaringen zou meemaken in het ziekenhuis.
Met haar vingers greep ze in het dekentje. De pijn was ondragelijk. Ze had nog nooit zo'n pijn meegemaakt. Op dit moment mocht er wel iemand binnen komen lopen om haar uit te leggen waarom ze zo'n pijn had en diegene zou haar ook best iets tegen de pijn mogen geven. Ze wilde roepen naar hulp, maar toch kwam er niets uit haar mond.



De onderkant van de schoenen van Christian kwamen tegen de glimmende vloeren aan, terwijl hij zich voortbewoog door de bekende gangen van het ziekenhuis. Het was inmiddels alweer twee paar jaar geleden dat hij voor het eerst dit ziekenhuis had betreden. De chief van het ziekenhuis had hem een goed aanbod gedaan om hem hier als attending voor de neurologieafdeling aan te nemen. Zijn internship en residentie had hij echter bij een ander ziekenhuis voldaan. Na zijn geneeskundestudie op Stanford university was hij namelijk aangenomen tot het internship programma van John Hopkins ziekenhuis. Verhuizen van Baltimore naar Washington was niet zo'n grote stap omdat de twee plekken redelijk dichtbij elkaar lagen. Het was zelfs met de auto te bereiken. De stap die hij toen had genomen om van zijn geboorteplek, Stanford, naar Baltimore te verhuizen was een veel grotere stap geweest. Als jongeman had hij alles achtergelaten. Zijn familie, zijn vrienden en dat alles voor zijn internship en residentie. Wanneer hij vrij had ging hij uiteraard terug naar Stanford om zijn ouders op te zoeken, maar helaas was dat niet zo vaak als hij zou willen. Nu hij een attending was had hij al meer vrije dagen dan daarvoor, maar zijn dagen en weken bestonden toch nog steeds meer uit werken dan lui op de bank hangen. Hij probeerde een sociaal leven te behouden, maar dat was nog best lastig met zo'n drukke baan. In zijn vrije uren en dagen moest hij immers ook zijn rust pakken. Nu had hij wel degelijk een sociaal leven. Hij had een stel vrienden en het waren inmiddels niet alleen collega's die zijn vrienden waren. Gelukkig ging hij met mensen om die het niet erg vonden dat hij het druk had. De meeste vrienden bewonderde hem en zijn werk, omdat hij zich inzette voor het redden van levens. Christian was dokter geworden omdat hij graag iets voor de medemens deed en een leven redden was iets heel moois. Nu kon hij niet iedereen redden, maar hij deed wel z'n best. Samen met al zijn collega's probeerde hij zoveel mogelijk opgenomen en binnenkomende gewonde of zieke mensen in leven te houden.
Rondlopend op de neurologieafdeling – waar vrijwel al zijn patiënten lagen als ze niet op de intensive care lagen – ving hij vanuit zijn ooghoeken een glimp op van een meisje dat vannacht in een coma binnen was gebracht samen met twee andere die in hetzelfde auto-ongeluk waren verkeerd. Ze leek wakker te zijn geworden. Bij de deuropening glimlachte hij vriendelijk. "Goedemiddag." begroette hij haar. Voorzichtig stapte hij naar binnen en pakte het klembord op om te zien of de zusters haar statussen nog hadden bijgewerkt. "Hoe voel je je?" was zijn eerste vraag aangezien ze hier vannacht na een auto-ongeluk was binnengebracht. Zijn ogen bleven op haar gericht. Een mooi meisje was ze zeker. Ze was in coma binnengebracht, maar had ook een lichte hersenschudding en een gebroken pols die inmiddels in het gips zat. Voor de hersenschudding zat ze onder zijn zorg. Hij wilde haar hoe dan ook nog een of twee nachten laten blijven ter observatie, maar hij ging ervan uit dat ze er makkelijk bovenop kwam. "Weet je waar je bent?" vroeg hij om erachter te komen of ze zich bewust was van waar ze was. Uit zijn zak haalde hij een lampje. "Zou je dit lampje kunnen volgen?" hij scheen het lampje verschillende kanten op om haar reflectie te zien.

Fifty shades of fucked-up

ORPG | You don’t need an extra blanket or a sweatshirt. You’ve got me to keep you warm.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | With you, I’m alive, like all the missing pieces of my heart, they finally collide.

Bevestigend volgde een klein knikje van Lucille op de woorden van de blondine. De Miu Miu store in Parijs was inderdaad geweldig. Nog geen jaar geleden was ze samen met haar zus naar Parijs geweest en hadden ze vooral de straten met de dure winkels belopen om flink te shoppen. De jongedame was dol op reizen en al helemaal om naar modesteden te gaan, zoals Parijs en Milaan. Maar een heerlijke vakantie naar Bali of een andere vakantiebestemming vond ze ook heerlijk. Voor de meeste mensen was op vakantie gaan een luxe, maar voor haar was het gewoonte. Gedurende het jaar ging ze vaker tussendoor eventjes heen en weer naar bijvoorbeeld New York voor de Fashion week. Haar familie was ook in het bezit van een privéjet. Nu gebruikte haar moeder die veel omdat ze veel zaken had in het buitenland. Haar moeder was niet de meest typische scheidingsadvocaat. Ze had een eigen advocatenkantoor opgericht in Shanghai, maar ze richtte zich ook op het buitenland. Het waren vooral rijke mensen die haar inschakelden bij een scheiding. Dan vloog ze heen en weer om die mensen te helpen. Vandaar dat haar moeder het maar druk had. Haar vader was ook een drukke man, maar die ging iets minder vaak het land uit. Al hoopte ze sinds de hele situatie dat hij de deur uitging en niet meer terugkwam tot het voorbij was, maar helaas. Helaas was hij hier en zou hij niet zo snel ergens heen gaan, omdat er een rechtszaak tegen hem werd gespannen die binnenkort van start ging.
"Je hebt een mooie naam, Elin. Mijn naam is Lucille. Lucille Fowler." stelde ze zichzelf voor. De naam Fowler zou bij vele mensen belletjes laten rinkelen. Haar moeder en vader waren bekend. Niet alleen in China, maar ook in andere landen van de wereld. Zoals Engeland, Parijs, Amerika. Alle landen waar haar ouders kwamen voor zaken. Ze knikte kort. "Ja, het is hier zo lekker." zei ze, omdat het zo was. Dit was een van de betere plekken om te gaan zitten. "Oh wat leuk! Dus je bent hier pas net? Dan is het feestje van morgenavond al helemaal een goede start. Dan leer je meteen de goede mensen van hier kennen. Ik denk wel dat je in de smaak zal vallen, want je bent prachtig en hebt ook nog eens een goede stijl." zei ze, enthousiast. Elin was dus nieuw in de stad, daarom had ze haar ook nergens van herkend. Ze had al verwacht dat ze een nieuweling was of een toerist. Het zou goed kunnen dat ze vrienden konden worden met elkaar. Maar het meisje zou nooit haar beste vriendin worden, want die plek was al in bezet genomen door haar prachtige beste vriendin Adrianna. Normaal gesproken zou Ade – zoals iedereen de brunette noemde – mee zijn gegaan om te shoppen, maar waar de brunette momenteel uithing wist niemand. De twee meiden zouden elkaar morgen weer zien, want ze gingen beide naar het feest.
De stem van een andere jongen sprak het drietal aan. Het was de serveerder. Haar lichte ogen dwaalden af naar de jongen. Die krullen en zijn ogen herkende ze meteen als Lucas. Jarengeleden, maar dan ook echt jarengeleden was ze goed bevriend geweest met hem. Ze waren kinderen geweest die plezier hadden met elkaar. Echter waren ze nu niets meer van elkaar. Niet meer sinds haar ouders haar ervan hadden overtuigd dat Lucas een 'nobody' was en ze niet met hem om kon gaan vanwege hun reputatie. Ze had hem dat verteld en dat waren de laatste woorden die ze met hem had uitgewisseld. Daarna had ze hem geen woord meer gezegd. Niet eens meer een begroeting als ze hem ergens tegenkwam. Ze het zo gewent dat ze hem als een niemand zag, dat ze dat zelfs op dit moment nog deed. Er was een twijfeling of ze hem zou begroeten en hem zou laten merken dat ze hem herkende, maar die twijfeling werd weggenomen toen ze zichzelf eraan herinnerde dat ze dat niet kon doen. Hij was een outsider en zij was een insider. Ze hoorde niet normaal met hem te praten. Zeker niet in het openbaar. "Voor mij graag een lijnzaad met bessen smoothie en doe ook maar een club sandwich met zalm." bestelde ze met een kleine glimlach. Hij moest maar begrijpen dat iemand zoals zij geen praatje met hem kon maken.



Als de brunette eerlijk moest zijn, vond ze haar eigen idee helemaal niet zo geweldig. Het was alleen maar een cover up. Het liefst had ze hem gevraagd om haar date voor morgenavond te zijn. En dan niet als een vriendschappelijke date, maar een echte date. Ze vond het eigenlijk ook helemaal niet leuk om hem telkens weer met een ander meisje te zien. Elke keer voelde ze een soort jaloezie opkomen waar ze niet aan toe wilde geven, omdat ze niet toe wilde geven dat ze haar allerbeste vriend misschien leuker vond dan alleen vrienden. Ze gaf niet toe aan haar gevoelens en op zo'n jaloezie momentje gaf ze haarzelf het excuus dat ze jaloers was, omdat hij haar beste vriend was en ze het niet fijn vond dat hij tijd doorbracht met andere – wat natuurlijk bullshit was, want het was normaal dat hij ook tijd met anderen doorbracht. Oliver was gewoon heel speciaal voor haar. Hun vriendschap betekende veel voor haar en daarom zou ze hun vriendschap ook nooit op het spel willen zetten. Ze zou dus niet toegeven aan haar gevoelens en ze verborgen houden. Van hem wist ze overigens ook nog eens dat hij geen relatiepersoon was en dat was dan ook een grote reden waarom ze zeker niet toe zou geven dat ze ander soort gevoelens voor hem had dan alleen vriendschappelijke gevoelens. Zelf kwam ze niet over als het relatietype, omdat ze als vrijgezelle aan het genieten was van het leven en van allerlei verschillende jongens. Dat ze flirtte, zoende en soms wel meer deed met jongens deed ze juist alleen maar omdat ze vrijgezel was. Nu kon ze in principe een relatie krijgen met elke jongen die ze maar wilde, maar als ze heel eerlijk tegen haarzelf was, was Oliver de enige die ze echt wilde. Op dit moment zag ze een relatie met iemand anders niet zitten. Ze ging zich dus niet binden met iemand waar ze het in eerste instantie al niet mee zag zitten. Dan genoot ze liever van het vrijgezelle leven waarbij ze kon doen en laten wat ze zelf maar wilde.
Dat soort plagende dingen konden alleen haar goede vrienden bij haar maken, omdat ze wist dat het niet serieus was. Enthousiast glimlachte ze toen hij ermee akkoord ging. Hij ging dus iemand voor haar uitzoeken. Ze vond het best spannend, omdat ze geen idee wie hij voor haar uit zou kiezen. Ze hoopte wel iemand die haar type was en waarvan hij zou denken dat ze met hem overweg kon. Ze kon er immers niet onderuit komen dus zat ze opgescheept met diegene tot het einde van de avond. Als hij haar met iemand opscheepte die ze niet mocht, zou ze hem dat kwalijk nemen. Ze wilde morgenavond namelijk wel een leuke avond hebben. "Is hij mijn type? Je moet wel een leuk iemand kiezen hoor." zei ze, nu al nieuwsgierig. Het meisje dat in eerste instantie meteen in haar hoofd was opgekomen, was Ashley. Een meisje met lichtbruine haren en hazel kleurige ogen. Ze had ellendig lange benen en mooie rondingen vormen. Ze was een lief meisje, maar kon soms een beetje opdringerig zijn en ze was altijd super vrolijk – wat soms dus erg irritant kon zijn. Ze was benieuwd hoe het zou klikken tussen de twee. Misschien dat Oliver zich ook wat zou irriteren aan haar of juist niet. Misschien zou hij haar wel mogen.
Hoofdschuddend keek ze naar hem toen hij de douchekop op haar richtte en aanzette. Haar hele lichaam werd nat evenals haar donkere lokken. De shampoo had een heerlijke geur. Het was zo'n shampoo waarvan je meteen kon ruiken dat het een dure shampoo was en niet zo'n goedkope met zo'n vies geurtje. Ze spetterde water zijn kant op en lachte daarbij. Ze ging liggen. Haar donkere lokken gingen onder het water en de shampoo spoelde ze uit haar haren. "Ik heb eigenlijk wel trek. Heb je niet wat te eten?" vroeg ze, omdat ze haar maag alweer samen voelde trekken. Het was inmiddels alweer een paar uur geleden dat ze had geluncht en toen was begonnen met drinken, dus die trek was niet zo gek.



Vanuit zijn ooghoeken leek Caleb op dit moment niemand uit de smoothiebar te herkennen. Normaal gesproken kwam hij hier altijd wel bekende gezichten tegen. Het was immers een bekende plek onder de tieners. Vooral van de tieners van de Elite lijst en de andere die onder populaire werden gezien. Hijzelf kende een hoop mensen in Shanghai. Dit mede door zijn plaats op de ranglijst. Iedereen wilde zijn vriend zijn. Een groot deel van wie hij beschouwde als vrienden, waren niet echt zijn vrienden. Dat waren meer mensen die met hem omgingen vanwege zijn reputatie en status. Zulke mensen wilden iets van hem hebben. Ze wilden mee profiteren van zijn voordelen. Jammer genoeg voor hun zag hij al gauw genoeg in wie er gemeend zijn vriend wilde zijn en wie niet. Maar er was uiteindelijk maar een klein groepje die hij beschouwde als zijn echte vrienden. Daar hoorde onder andere Lucille, Adrianna en Oliver bij. Het waren de mensen met wie hij ook het meeste optrok. Deels door de ranglijst en hun populariteit, maar ook gewoon omdat ze allemaal in hetzelfde schuitje zaten. De groep begreep elkaar op het gebied van de ranglijst en de nieuwe roddels en verhalen die op Shanghai's Elite website werden geplaatst. Daarbij zouden ze zelfs als ze geen vrienden waren geweest elkaar overal tegenkomen. Iedereen van de ranglijst ging naar dezelfde feestjes, naar dezelfde winkels en ga zo maar door.
Het meisje stelde zich voor en Lucille deed hetzelfde en daarna volgde hij. "Aangenaam kennis te maken, Elin. Ik ben Caleb Carlson." zei hij met een vriendelijke glimlach. Algauw hoorde hij dat het meisje uit Noorwegen bleek te komen. Hij kende nog niemand uit Noorwegen. De school waar ze heen gingen zat wel vol met buitenlandse studenten. Meer dan de helft van de studenten kwamen uit het buitenland en waren hierheen verhuisd vanwege hun ouders. "Wat is de reden dat jullie hierheen zijn verhuisd?" vroeg hij uit nieuwsgierigheid. Bijna iedere buitenlandse tiener verhuisde hiernaartoe met dezelfde reden. Het was vaak dat een van hun ouders een baan had aangeboden gekregen hier en dat het een goede kans was. "Naar welke school ga je na de zomervakantie?" volgde een volgende vraag. Als hij zo naar haar keek zou hij haast verwachten dat ze naar dezelfde school zou gaan als Lucille en hem. Het was de duurste privéschool in de stad. Dat was ook de reden waarom zij erop zaten. Hun ouders konden het zich makkelijk veroorloven. Hij moest toegeven dat het voordelig was om op een privéschool te zitten, want als hij iets flikte, kon hij daar vaak mee wegkomen doordat zijn ouders dan weer een grote check voor de school schreven. Geld loste alles op, daar wist hij inmiddels alles van.
Zijn blik vestigde Caleb op de serveerder die hun vroeg of ze al een keuze hadden kunnen maken. Even keek hij naar de meiden, ter bevestiging of ze het al wisten. Lucille bestelde als eerste en bestelde iets wat hij al had verwacht, aangezien ze vrijwel vaak hetzelfde bestelde. Zij wisselde altijd maar tussen een paar sandwiches en smoothies hier. "Doe maar voor mij de aardbei en banaan smoothie en dan nog de club sandwich met kip." gaf hij door. Zijn ogen gleden weer naar Elin. Ze was toch wel een mooi meisje om naar te kijken. Maar dit mocht hij niet opvallend doen, want dat zou zijn vriendin alarmeren. Met zijn vingers streek hij over de been van Lucille. "Als je een rondleiding door Shanghai nodig hebt, moet je trouwens maar een gil geven." zei hij en het interesseerde hem ook niet dat hij dit zei midden tijdens het opnemen van de bestelling. De serveerder wachtte maar even.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Look after my heart - I've left it with you.

Ellinore
Op de achtergrond werd op een aardig tempo muziek door gespeeld. Het was deze avond aan de drukke kant, maar dat was niets nieuws voor de club. Het was immers een drukbezochte club. Deze club was voor het stel hun vaste club, al sinds hun studie. Het was hun plekje geworden om te ontspannen en gezellig wat te drinken en dansen. Hier hadden ze dan ook al zoveel leuke avonden, waar ze mooie herinneringen aan over hadden gehouden, gehad. Ellinore kwam hier graag naar terug. Wanneer ze hier was, voelde ze haar weer dat jongere meisje van toen, want ze was nu al zeker een paar jaar ouder. Het bracht mooie herinneringen omhoog en een hoop goede gevoelens. Zo had ze hier al zo vaak met haar man, toen nog vriendje, gedanst en gedronken tot ze te dronken waren. Sommige avonden waren ze beide zo dronken geweest dat van alles misging, als ze daar nu aan terug dacht, kon ze er alleen maar om lachen. Het waren de goede oude dagen waar feesten een groot deel van haar studententijd had uitgemaakt. Nu was ze volwassener. Ze had geen tijd om zoveel te feesten, omdat ze tegenwoordig zoveel verantwoordelijkheden had.
De stem waar ze zo graag naar luisterde haalde haar uit haar gedachten. "Dankjewel." bedankte ze Jack. Haar hand klemde om het cocktailglas heen. Terwijl ze een eerste slok nam, strook ze met haar vingers over het glas heen waarin zich een roze, alcoholistisch, goedje bevond. "Ja, eigenlijk wel. Maar dat hoeft morgenmiddag pas hoor. Misschien kunnen we ook gelijk kijken voor een bijpassende salontafel?" gaf ze antwoord en stelde ze een nieuwe vraag. Misschien niet het meest ideale moment om dit soort dingen in de club te bespreken, maar het waren belangrijke dingen om te bespreken. Zelf vond ze de inrichting van hun huis belangrijk. Momenteel hadden ze een veel te kleine bank dus hadden ze besloten om een nieuwe uit te zoeken en de salontafel die ze nu hadden paste, naar haar mening, niet bij alles dus was de kans groot dat ze ook een nieuwe salontafel nodig hadden.
Haar lichaam kwam iets dichter tegen het zijne aan toen hij zijn arm om haar heen legde. "Morgan?" vroeg ze verrast. Haar beste vriendin had ze hier niet verwacht. Ze nam nog een slokje en keek zoekend rond, maar lang hoefde ze niet te zoeken. Ze zag Morgan dansen met een of andere man, die haar vervolgens meenam naar de bar. Op het moment dat Morgan haar aankeek, keek ze haar vriendin met een vragende blik aan. Wat deed Morgan met een random man? "Wat doet ze met die man? Heb je net Daniel een berichtje gestuurd? Het is haar wel echt, mat bezielt haar dat zo danst met een ander?" stelde ze de vraag aan haar man, maar week met haar blik niet af van haar beste vriendin.



Daniel
Toen zijn vriendin vanmiddag thuis was gekomen van het ziekenhuis had ze hem meegedeeld dat er een groot gezwel in haar buik was gevonden. Een gezwel waar de artsen nog niet van wisten of het een goedaardige óf kwaadaardig was. Van het nieuws was hij wat geschrokken. In zulke situaties wist hij dan ook echt niet hoe hij moest reageren. Hierdoor had hij ook niet op de juiste manier gereageerd waardoor het overkwam alsof het hem niets interesseerde. Terwijl het hem in feite wel interesseerde, want hij was al meteen bang om haar te verliezen. Hij wilde haar niet verliezen. Morgan betekende alles voor hem. Het was stom geweest van hem om op die manier te reageren, want daardoor was een hele ruzie ontstaan en was ze uiteindelijk zelfs de deur uitgegaan mét ingepakte spullen. Hij had haar achterna willen gaan, maar had zich beseft dat de ruzie dan alleen maar erger zou zijn geworden. Misschien was het goed dat ze allebei even konden afkoelen, maar hij hoopte echter wel dat ze vanavond weer thuis zou komen en anders morgenochtend.
Sinds de ruzie voelde het niet goed aan. Daniel vond het niet prettig om niet te weten waar ze was en wat ze aan het doen was. De manier waarop ze weg was gegaan, was ook niet geruststellend voor hem. Hij zat maar een beetje thuis na te denken over wat er was gebeurd. Als ze het uit hadden gesproken, had hij nu niet met zo'n naar gevoel gezeten. Hij had haar nog een paar berichtjes gestuurd met de vraag hoe het ging en of ze vanavond of morgenochtend terugkwam, zodat ze op het minst erover konden praten. Hij besefte dat een excuses van zijn kant af sowieso nodig zou zijn en dat ze dan een normaal gesprek over de situatie konden voeren.
Bij het horen van zijn telefoon, die naast hem op de bank trilde, pakte hij hem meteen op. Nieuwsgierig gleden zijn ogen over het beeldscherm heen. Een nieuw binnengekomen berichtje dat afkomstig was van een goede vriend, Jack. De vraag was waar hij uithing. Daniel typte maar terug dat hij gewoon thuis zat en niets bijzonders aan het doen was. Zijn telefoon legde hij terug naast zich, waarna hij overeind kwam en naar de keuken liep. Uit de koelkast haalde hij een flesje water waarmee hij terugliep naar de bank om weer plaats te nemen. Op de televisie speelde een of andere actiefilm af die hij enigszins aan het volgen was. Het was niet echt een goede film, maar hij had al ondervonden dat er niets anders op televisie was. Er werd niets goeds uitgezonden. Op geen enkel zender. Hij nam ook niet de moeite om op netflix zelf iets uit te kiezen, want dat duurde ook weer zo lang. Al had hij de hele avond, aangezien hij tot nu toe geen andere plannen had voor de resterende avond.

Fifty shades of fucked-up

ORPG | Look after my heart - I've left it with you.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | With you, I’m alive, like all the missing pieces of my heart, they finally collide.

Voor mensen zag het leven van Lucille er perfect uit. Ze kwam uit een rijk gezin, kreeg alles wat haar hartje maar begeerde en ze was ook nog eens een aantrekkelijke jongedame. Mensen van buitenaf zouden haar leven simpel als perfect omschrijven. Natuurlijk was het niet een en al perfectie. Hoewel zijzelf het niet zo snel zou toegeven, was haar leven lang niet altijd perfect. Zo oogde het alleen voor buitenstaanders. Zeker omdat zij net zoals haar familie de schijn op hield. Zelfs als dingen slecht gingen, dan deden ze alsof alles goed ging. Mensen mochten de imperfecties van hun familie namelijk niet zien. Zo was ze opgegroeid. Ze was opgegroeid om zelfs op haar slechtste momenten haar hoofd omhoog te houden en te doen alsof er niets was. Ze moest haar gevoelens aan de kant schuiven en verder gaan. Dit deed ze dan ook met haar vaders probleempjes van nu. Meerdere jongedames, die maar een paar jaar ouder waren dan zijzelf, waren naar voren gestapt met dat Charles Fowler hun seksueel had misbruikt onder werktijd. Dit was uiteraard een schandaal en kwam al snel in de krant met dikgedrukte letters. Haar ouders hadden pas met haar aan tafel gezeten, toen de eerste krant er al een artikel over had gepubliceerd. Haar moeder was er kalm onder geweest, iets wat zijzelf absoluut niet was geweest. Zulke beschuldigingen werden niet zomaar gemaakt en ze zag haar vader ervoor aan dat hij het had gedaan. Dit soort beschuldigingen gingen ook niet makkelijk weg. En al zouden de jongedames omgekocht kunnen worden, zou het nu al bij de mensen in het geheugen staan. Wanneer de naam Fowler klonk, zouden er altijd belletjes blijven rinkelen over wat haar vader mogelijk niet of wel had gedaan. Zoiets beschadigde een familienaam voorgoed. Mensen vroegen haar er nu al naar. Paparazzi vroeg haar ernaar, maar ook mensen met wie ze naar school ging. Nu was ze goed in de schijn op houden, maar ze wilde het er gewoon niet over hebben. Momenteel wilde ze niet eens in zijn buurt zijn, laat staan constant over hem te moeten praten.
"Ja, ik weet het zeker. Mijn moeder gaat deze week nog naar Parijs dus dan zal ze wel weer een kijkje kunnen nemen of ze daar ergens in de winkels nog beschikbaar zijn." gaf Lucille antwoord op de vraag van de blondine. "Ik moet ook mijn excuses aanbieden. Dat van zonet was niet mijn beste gedrag en dingen die ik heb gezegd waren niet van toepassing. Want je hebt wel degelijk een goede smaak en je bent een mooi meisje." bood ze haar excuses aan. Ze kon het niet maken om dat niet te doen. Ze keek het meisje na, dat ging afrekenen. Op zich leek het haar een aardig meisje en daar zou ze vanzelf achter komen. Ze zouden dus met z'n drieën naar de smoothiebar gaan. "Oké, let's go." zei ze en verliet het prachtige pand. "Hoe heet je eigenlijk?' vroeg ze, terwijl ze de route naar de smoothiebar aflegde die hier gelukkig niet zo ver vandaan was. "Daar zie ik nog een plekje." mompelde ze meer in zichzelf dan tegen de twee andere. Haar lichaam liet ze op een van de stoelen zakken en haar handtas en winkeltas zette ze op grond neer. "Ze hebben hier de beste smoothies. Je gaat hier sowieso vaker komen. Geloof me." vertelde ze enthousiast over de heerlijke smoothies. Ze waren hier inmiddels zo vaak geweest dat ze niet eens meer de menukaart nodig had om een keuze te maken. Ze bestelde altijd een haar top 5 aan smoothies hier. Wel allemaal gezonde smoothies uiteraard. Onder de tafel sloeg ze haar rechterbeen over haar linker heen. Onopvallend keek ze rond, benieuwd of ze nog bekende gezichten kon spotten.



Toen ze jarengeleden haar geboorteland had moeten verlaten en verhuisd was naar Shanghai was dat toch een vooruitgang geweest. Er waren meerdere redenen en voordelen waardoor de verhuizing verdraaglijk was. Zoals de woning. In plaats van in een simpel appartement te wonen – althans, zij noemde het simpel, maar het appartement was gigantisch geweest met een prachtige inrichting – in de stad van Toronto woonden ze nu in een ongelofelijk mooie penthouse midden in de stad van Shanghai. Het penthouse had glazenuren waardoor het prachtige uitzicht bezichtigd kon worden en ze had een nog eens een grotere kamer met eigen aangrenzende badkamer én inloopkamer. Over de woning had ze sowieso niets te klagen. En dan was er nog het feit dat fashion hier een grote rol speelde. Al sinds ze een klein meisje was, was ze een echt meisje-meisje dat zich bezighield met haar kleding en hoe ze eruitzag. Het was dan ook niet verrassend dat ze make-up droeg en graag de winkels indook om weer de nieuwste collecties van designerwinkels te bekijken. Dit had ze ook wel van haar moeder, want ook zij had een passie en liefde voor designerkleding. In Toronto hadden ze zo vaak moeder-dochter dagjes gehad waarbij ze dan de stad introkken om de nieuwste collecties te bekijken en tussendoor ergens uitgebreid te lunchen. En toen was ze nog maar een meisje van negen. De eerste jaren hier hadden ze ook zulke dagen gehad, maar haar moeder had het als redacteur van Vogue China steeds minder tijd. Nu was het niet zo erg dat ze niet meer zo veel tijd met elkaar doorbrachten, want Adrianna was ook ouder geworden en had andere dingen te doen, zoals winkelen met vriendinnen. Maar ze moest toegeven dat ze het soms wel mistte om gewoon een hele dag met haar moeder door te brengen, want dat gebeurde tegenwoordig zo goed als niet meer. Ze bracht nu zelfs meer tijd door met haar vader, die het als fotograaf ook maar druk had met allerlei opdrachten.
Dat Oliver geen misbruik van haar zou maken, was een van de zoveel dingen die hem een goede vriend maakte. Ze was blij dat ze hem op dertienjarige leeftijd had leren kennen toen ze naar SIAP ging. Inmiddels beschouwde ze hem als een van haar beste vrienden. Hij hielp haar met alles. En als ze wilde, kon ze alles met hem bespreken. Er waren dingen die ze ook eerder met hem zou willen bespreken dan met haar beste vriendin, Lucille. Het voelde gewoon vertrouwd aan bij hem. Ze moest even grijnzen om zijn opmerking. Toen hij weg liep, keek ze hem even na, maar hij bleef gelukkig in de badkamer. Zo te zien was hij doucheproducten aan het pakken uit zijn moeders kastje. Hij kwam op de badrand zitten en ze kon niet anders dan even glimlachen. Ze voelde zich in zijn aanwezigheid altijd op haar gemak. Het was nooit ongemakkelijk tussen de twee. Niet door stiltes of rare dingen die ze zeiden. Hij had dus ook nog geen date. Uiteraard was ze er wel vanuit gegaan dat hij sowieso ook naar het feest zou gaan, maar je wist maar nooit. Straks had hij betere plannen gehad. Een beter feestje of een leuke date met een of ander meisje. Ze voelde hoe hij met zijn hand de shampoo in haar lokken wreef. Ze vond het altijd een fijn gevoel als iemand met haar haren bezig was. "Ik weet iets leuks." zei ze met enthousiasme. "Wat nou als we een date voor elkaar regelen? Dat jij een jongen zoekt die mij zal vergezellen en ik een meisje die jij mee moet nemen. En er is geen mogelijkheid om er onderuit te komen, mocht de date de ander niet bevallen." stelde Adrianna voor. Het leek haar een leuk idee. Weer eens wat anders dan zelf een date uitkiezen. Met haar handen ging ze door het water en gooide ze het over haar benen heen. Met haar vingers spetterde ze een beetje water zijn kant op. "Hmm. Ik denk dat ik al iemand in gedachten heb... Qua uiterlijk is het sowieso je type." zei ze, bedenkelijk. Er kwamen wel meerdere meisjes in haar op die bij hem zouden passen.



Als er iets was wat Caleb kon waarderen was dat eerlijkheid. Dus toen de blondine toegaf dat ze fout zat, haalde hij opgelucht adem. Ze was niet zo'n persoon dat zou doen alsof ze niet fout zat, terwijl dat duidelijk wel het geval was. In dit geval had ze er niet onderuit kunnen komen met dat ze niet fout zat met haar laatste woorden tegen hem. Hij waardeerde dus haar eerlijkheid. Dat ze er gewoon vooruitkwam en haar excuses aanbood. Ze kwam voor hem al iets minder bitchy over dan net. "Ja, het kwam inderdaad lullig en gemeen over. Ik kan begrijpen dat je uit boosheid nare dingen gaat zeggen, maar sommige dingen zoals dat van net gaan gewoon iets te ver. Dan ga je de grens over." zei Caleb. Door Lucille wist hij er alles van hoe boosheid het slechtste in een persoon naar boven kon halen. Nu was hij niet zo. Hij was de kalme van het koppel en probeerde Lucille daarom ook te kalmeren wanneer het zo ver was. Maar soms hoefde hij dat niet te doen. Zoals nu bijvoorbeeld, dat ze zelf al in zag dat als ze hier was blijven staan dat ze te ver zou gaan. Maar wanneer ze gedronken had, dan kon ze zich niet zoals nu inhouden. Dan moest hij vaak erbij springen om te voorkomen dat ze bijvoorbeeld een ander meisje in de haren vloog. Zijn vriendin was niet altijd even makkelijk om mee om te gaan, maar toch verdroeg hij het omdat hij gevoelens voor haar had. En hij kon niet zonder haar, dat beek wel weer als ze weer eens uit elkaar gingen om vervolgens weer bij elkaar terug te komen.
Het meisje ging afrekenen en even trok hij Lucille weer tegen zich aan. Hij drukte een kus op haar mondhoek. Wanneer de blondine terugkeerde, liet hij zijn vriendin weer los. Instemmend knikte hij om weg te gaan. Achter zijn vriendin aan lopend, verliet hij het pand. Hun weg vervolgde ze naar de smoothiebar die praktisch om de hoek zat van het pand, dus een lang stuk lopen was het niet. Binnen een paar kleine minuten waren ze er alweer. Lucille had blijkbaar al een plek gespot dus achter haar aan ging hij naar het tafeltje toe. Het koppel zat hier zo vaak. Bijna altijd als ze in de stad waren, kwamen ze hier om even een smoothie te drinken. Soms kwamen ze naar de stad enkel om even gezellig een terrasje zoals deze te pakken. Zelf nam hij plaats naam hij plaats naast zijn vriendin, zodat het nog onbekende meisje tegenover ze plaats kon nemen. "Je zei net dat je hier niet vandaan komt. Mag ik vragen waar je dan wel vandaan komt?" vroeg hij, nieuwsgierig naar haar afkomst. Ze zag eruit alsof ze van hun leeftijd was, dus als ze hier was komen wonen, zou ze ook naar school gaan. Hij was benieuwd naar welke school. Hijzelf pakte de kaart erbij. In tegenstelling tot zijn vriendinnetje was hij iemand die elke keer weer wat anders wilde uitproberen. Zijn bruine ogen scande de kaart door, opzoek naar iets dat hem lekker klonk. "Als je honger hebt moet je hier trouwens een van de club sandwiches nemen. Die zijn hier heerlijk." deelde hij mee, aangezien het zo was. Hij zat er zelf ook over na te denken om er eentje te nemen. De kaart legde hij terug in de houder op het moment dat hij al een keuze had kunnen maken. Zijn hand legde hij op de been van Lucille neer. Hij was niet het te kleffe vriendje. Zeker niet als er gezelschap bij was, omdat hij het dan wat ongemakkelijk vond.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Thinking of you keeps me awake.

Het was een mooie zomerse dag toen Rosemary samen met twee van haar vriendinnen naar de paardenranch was gegaan. Voor die dag hadden de meiden gewoon een leuke dag zoals altijd voor ogen gehad. Een dag zoals alle andere eigenlijk. Het was dan ook heel verbazingwekkend en verrassend dat een man haar aansprak toen ze met de meiden en de paarden naar buiten kwam lopen. De man wilde haar scouten als model. Hij vond haar perfect voor modellenwerk. Volgens hem had ze een uniek gezicht en ze had het lichaam om model te worden. Als dat vijftienjarig meisje was ze toen heel enthousiast geweest. Ze had nooit echt aan modellenwerk gedacht, maar in die opeenvolgende weken had ze erover nagedacht en had ze het uitgebreid besproken met haar moeder. Rosemary had het altijd al leuk gevonden om een beetje te poseren voor foto's en haar kleding te showen, maar ze had nooit gedacht om model te worden. Totdat die man haar aansprak en hem haar kaartje had gegeven. Haar moeder was er in eerste instantie op tegen, dat kwam omdat ze haar te jong vond. Ze was pas vijftien. Twee jaar later was haar moeder ermee akkoord gegaan. Toen was ze zeventien en niet meer zo beïnvloedbaar als een vijftienjarige. De man die haar twee jaar daarvoor had aangesproken, had haar met alle liefde onder zijn hoede genomen. Het modellenwerk werd al snel aan gang gezet voor haar. Binnen een paar weken had ze een modellencontract ondertekent en waren de eerste shoots al gehouden. Het duurde ook niet lang voordat ze de ene na de andere shoot boekte en hetzelfde gold voor allerlei fashionshows voor de grote designermerken zoals Dolce & Gabanna. De man, Alexander, was een tijdje haar manager geweest tot ze succes begon te boeken. Toen had hij haar overgedragen aan haar nieuwe en huidige manager; Brittany. Door haar werkte ze nu voor het grote lingeriemerk Victroia's Secret. Zelfs tot nu kon Rosemary het niet geloven. Ze werkte gewoon voor freaking Victoria's Secret, het grootste en bekende lingeriemerk ter wereld. Ze vond het ontzettend leuk. De shoots voor het merk waren ook ontzettend leuk.
In het lingeriesetje, dat haar toe was gewezen voor de eerste shoot, liep ze richting de set. Er was weer gezorgd voor een mooie achtergrond. Hoofdschuddend grinnikte ze om haar manager. Sinds ze haar kende, was ze erachter gekomen dat Brittany wel een stresskip was. En soms wat chaotisch. "Ja, ik ben gewoon hier. Moest nog even wat drinken." stelde ze haar manager gerust. Uit beleefdheid keek ze naar de fotograaf met een glimlach. Het was een knappe man om te zien. "Zullen we dan maar beginnen?" vroeg ze om geen tijd te verliezen. Haar voetstappen brachten haar naar het bed toe in de kamer. Bij de voorgaande shoots voor het lingeriemerk was ze erachter gekomen dat het ook veel vrijheid was. Ze mocht zichzelf bewegen zoals ze wilde en soms kreeg ze aanwijzingen van de fotograaf. "Heeft u een voorkeur of beeld van met wat voorn positie u wilt beginnen?" stelde ze hem de vraag. Sommige fotografen wilden op een bepaalde manier beginnen en andere begonnen gewoon random. Ze strook een donkere lok uit haar gezicht weg en stopte hem achter haar oor.

Fifty shades of fucked-up