Search for posts by Dyer

Re: ORPG || Her skin smells of vintage books and pale moonlight, exotic things, forbidden loves and rainy nights.

from Dyer on 04/17/2018 10:11 PM

Sophie wist niet zeker of ze het geluk moest noemen. Ze zat niet net zo lang als de rest te wachten op haar beoordeling, dat was wel een pluspuntje, maar ze zat er wel nogal tegenop te kijken. Ze bereidde zich voor op het ergste en dat was dat ze geen enkele vooruitgang had geboekt, of dat ze zelfs achteruit gegaan was. Dan zou ze nog liever door de grond heen zakken als dat het geval was. Ze wilde laten zien dat ze het kon, dat ze vooruitgang boekte. Waarom precies wist ze het niet, maar ze wilde vooral meneer Brown niet teleurstellen. Hij leek haar oprecht te willen helpen, niet iedere docent zou zoveel tijd in een student steken, of dat dacht Sophie tenminste.
Was het een goed of juist een slecht teken dat hij begon met het goede nieuws? Sophie begon al te hopen, maar meneer Brown vertelde al snel dat er nog veel was waar aan gewerkt moest worden gevolgd door haar een cijfer. Het stelde haar eigenlijk een beetje teleur. Natuurlijk was ze blij dat ze vooruit was gegaan en dat het niet nog zo'n beschamend lage onvoldoende was, maar een 4,9 was toch een stuk lager dan wat ze gewend was. Wat Sophie al helemaal ongemakkelijk vond, was om haar filmpje samen met hem te bekijken. Ze begreep dat dit de beste manier was om van haar fouten te leren en zal dan ook goed opletten op meneer Brown's aanwijzingen, maar toch.
'Nou, ja,' begon ze een beetje lacherig, ze wilde het niet een al te serieus gesprek maken. 'Ik had natuurlijk op hoger gehoopt, maar ik ben blij dat het wel beter is dan de vorige keer.' Vertelde ze hem eerlijk. 'Ik vind het wel jammer dat het nog steeds een onvoldoende is.'

You will love him to ruins

Re: ORPG || Her skin smells of vintage books and pale moonlight, exotic things, forbidden loves and rainy nights.

from Dyer on 04/17/2018 08:51 PM

Het studentenleven viel nog best mee als je het aan Sophie vroeg. Ze hield haar opdrachten goed bij, of tenminste zo dat ze niet plotseling een enorme achterstand had die ze moest inhalen, ze zag haar vrienden regelmatig terwijl ze voor ieder vak een voldoende stond. Behalve de belangrijkste, natuurlijk, die pech had ze maar weer. Na haar eerste semester was haar docent van gesprekstechnieken naar haar toegekomen en had aangeboden haar extra begeleiding te geven. Eerlijk gezegd had ze nogal versteld gestaan toen meneer Brown er over begon, ze had niet verwacht dat ze na het eerste semester er al zo slecht voor zou staan dat de docent haar zou benaderen. Natuurlijk was ze akkoord gegaan met zijn aanbod en zag hem van tijd tot tijd na college uren. Ze deed oprecht haar best om haar gesprekstechnieken te verbeteren, ze werd er steeds op gewezen hoe belangrijk dit vak voor haar opleiding en carrière was dat ze het niet meer aan kon horen. Soms voelde ze zich hopeloos, vooral als ze door had dat meneer Brown niet wist wat hij met haar aan moest.
Haar tweede semester was inmiddels voorbij en Sophie had weer een afspraak met meneer Brown. Een paar dagen terug had Sophie een filmpje moeten inleveren waarin ze haar gesprekstechnieken liet zien. Het voelde ongelooflijk raar toen ze het filmpje maken, ze had 'm zeker drie keer overnieuw gedaan. Ze realiseerde ze zich dat ze zeer waarschijnlijk commentaar ging krijgen op de inhoud van het filmpje dat ze had ingeleverd en daar was ze best zenuwachtig voor. Was ze vooruit gegaan? Of waren ze nog op precies het zelfde punt als toen ze begonnen met haar bijlessen.
Sophie klopte op de deur van meneer Brown's kantoor, haar hand op de deurhendel tot ze zijn stem van binnen hoorde. 'Hey, meneer Brown.' Zei ze toen ze het kantoor instapte. Hij zat achter zijn bureau met zijn laptop voor zich op tafel. Nu wist ze het wel zeker, hij had haar filmpje gezien. Sophie nam plaats op de stoel tegenover meneer Brown met haar tas naast haar op de grond.

You will love him to ruins

Re: O | From the second that I was born it seems I had a loaded gun.

from Dyer on 04/02/2018 06:27 PM

Zoveel had Sophie helemaal niet te klagen. Ze woonde in een grote stad, alles was eigenlijk maar hooguit vijftien minuten bij haar vandaan, een baan bij een muziekwinkel die de laatste tijd goed liep sinds mensen dolgraag een vinyl wilde hebben en bovendien had ze vrienden waar ze regelmatig mee afsprak. Toch had ze het idee dat er iets miste. Niet perse een persoon of voorwerp, alles was zo.. gewoontjes. Ze realiseerde zich ook wel dat ze niet altijd kon blijven dromen en volwassen moest worden, zoals iedereen hun studie afronden en een goed betalende baan zoeken gevolgd door de routine van vijf dagen in de week werken met twee dagen weekend en dan begint het riedeltje weer overnieuw.
Het licht van de straatlichten schenen op de natgeregende straten, het licht werd weerkaatst in de kleine plassen die er nog lagen van die middag. Sophie had haar oortjes in en wachtte bij een zebrapad tot het licht groen werd. Direct uit werk had ze met wat vrienden afgesproken bij Bo's Diner, een ouderwetse diner met milkshakes en pastelkleuren zoals men van vroeger kende. Met haar handen in haar zakken nam ze een klein sprongetje over een grote plas heen aan de rand van de stoep. Bo's Diner was als een oase van licht in de duisternis, er waren niet genoeg straatlichten om de straat en de parkeerplaats te verlichten.
Achter de ramen kon Sophie de gezichten uit maken van haar vrienden Simon en Hazel, maar Noah zag ze nog nergens. Misschien was hij naar het toilet of bij de bar, maar hij was ook wel een type om te laat te komen. Ze maakte zich er geen zorgen over. Een belletje rinkelde toen Sophie de deur met haar schouder open duwde en rinkelde weer toen de deur achter haar in het slot viel. 'Hey,' Zei ze met een glimlach en schoof in de bank naast Simon. 'I hope I haven't kept you waiting too long.'
'Well, if you would've been the last to arrive I would've said yes, but since Noah isn't here yet I'll let it pass.' Simons stem en uitdrukking waren bloedserieus, maar Sophie wist wel beter dan hem ook echt serieus te nemen.
'How sweet of you.' Sophie pakte een menu uit de houder op tafel en sloeg 'm open. 'Have you guys ordered yet?' 
'No, we're nice and wait till everyone arrives, Sophie.' Het randje sarcasme aan de stem van Hazel was duidelijk te horen. Sophie keek over het menu naar haar vriendin tegen over haar en legde vervolgens het menu weer neer. Ze kon nog wel eventjes wachten.

You will love him to ruins

Re: ORPG | I am prepared for the worst, but hope for the best

from Dyer on 03/22/2018 02:12 PM

Het begon allemaal klein en simpel, bijna onschuldig voor de meeste mensen. Nog voor de invasie klonken er verhalen over wat er zich in Duitsland afspeelde, toen ze eenmaal ook in Nederland waren werden de verhalen alleen maar erger. Je kon ze niet vermijden. De eerste weken leken de geruchten overdreven, de Duitse soldaten die over straat heen liepen waren helemaal niet zo gewelddadig en gruwelijk zoals men vertelden. Na een tijdje begonnen er echter bordjes te verschijnen op verschillende plaatsen. In parken, op de etalageruiten van winkels en andere openbare ruimten waar je soms dagelijks kwam. 'Verboden voor Joden' was te lezen, op hun paspoorten kwamen gele Davidsterren te staan en ze moesten de gele lapjes stof ook op hun kleding naaien zodat iedereen wist dat ze Joods waren. Duitse soldaten hielden mensen weg uit Joodse winkels en bedrijven, het was pijnlijk om te zien dat er niemand meer de kleine supermarkt van haar ouders binnen kwamen. Toen het allemaal nog niet erg genoeg was, kwamen de geruchten over de razzia's. Het was duidelijk dat ze niet konden blijven zitten wachten tot het ook hen overkwam.
Sofie had de gele sterren van haar kleding afgerukt, ze geprobeerd te reparen of kleding te vinden waar ze niet op hadden gezeten. Ze had bescheiden een tas ingepakt, anders zou ze te veel opvallen. Echt vluchten kon ze niet, heel Nederlands was bezet door de Duitsers. Een van haar vrienden Eva had haar verteld dat zij iemand kende die waarschijnlijk in het verzet zat en haar kon helpen om onder te duiken. Het was even reizen naar Utrecht, wat op het moment nogal gevaarlijk kon zijn als er om haar papieren werd gevraagd. Maar niemand zou haar daar tenminste kennen als Joodse. Haar reis verliep soepel, maar wat ze niet had verwacht was dat Eva's vriend haar geen onderdak aan zou bieden. 'Het spijt me, ik kan je echt niet helpen.' Hij sprak vlug en keek de hele tijd langs haar heen, naar de straat. Hij begon in zijn broekzakken te graaien en haalde er een pen en een stukje papier uit. 'Vraag naar Tom, hij kan je misschien helpen. Dit is zijn adres.' Hij gaf haar het papiertje en wilde bijna al de deur dicht doen, terwijl Sofie nog helemaal niks had gezegd. 'Dank je!' Zei ze voordat hij de deur dicht deed.
Het was al donker toen Sofie het huis vond. Ze klopte op de deur en kon alleen maar hopen dat ze niet weer werd afgewezen, anders zou ze ten einde raad zijn. Een jongen van ongeveer haar leeftijd deed de deur open. 'Dit klinkt misschien een beetje raar,' begon ze. 'Maar ik was verteld om naar dit adres te komen, en te vragen naar Tom?' Ze hield het stukje papier in haar handen omhoog en keek de jongen met een vriendelijke glimlach aan, maar ze twijfelde of die glimlach er niet eerder hoopvol uitzag dan vriendelijk.

You will love him to ruins

Re: ORPG | Our lives keep on getting shorter, losing opportunity 18+

from Dyer on 02/02/2018 09:36 PM

Het had veel moeite gekocht om Mara zover te krijgen mee te komen met haar vader. Beter gezegd, voorafgaand had er een 'kleine' discussie plaatsgevonden. Mara was op haar kamer geweest toen haar vader met het nieuws kwam. Ze was zich aan het klaar maken voor een avond uit met een vriendin, ze zouden naar een club gaan waar ze nog nooit waren geweest. Ze hadden er veel dingen over gehoord, zowel goed als slecht en wilden nu hun eigen conclusie over de plek trekken. Het plan was om eerst wat te gaan eten en natuurlijk ook een drankje te doen voordat ze op stap gingen, een reservering was geboekt bij een leuk tapas restaurant dat goedkoop was en nog wel kwaliteit voor die prijs boden. Maar iemand moest roet in het eten gooien. Net toen ze de dop weer op haar setting spray deed, riep haar vader haar naam vanuit de woonkamer. Of ze even naar hem toe wilde komen. Daar had hij haar het vage nieuws verteld.
'I don't get why I have to come with you?' Mara was ongelooflijk geïrriteerd. Ze deden nooit wat samen, hadden dat niet meer gedaan sinds haar negende, en nu wilde hij opeens met haar samen naar zijn vrienden gaan om te eten? Terwijl ze plannen had? 'They're your friends, not mine!' Hij was ook zo vaag, het enige wat hij zei is dat ze bij iemand gingen eten.
'I will not take no for an answer. You live under my roof, so you'll listen to me. You understand that?' Zijn stem rees ver boven die van Mara uit. Hij praatte veel harder en toch lager dan haar, soms kon je het beschrijven als dreigend. Ze keek haar vader nors aan, maar sprak hem niet tegen. 'We'll leave in ten minutes, you got that?'
Dit was waarom ze uit huis wilde. Ze haatte het om nog zo onder haar vaders gezag te leven. Op sommige momenten deed hij alsof ze een zes-jarig kind was en op andere momenten deed hij alsof ze niet bestond. Maar ze had het geld niet, ze maakte amper genoeg geld om haar avonden uit te betalen en die wilde ze echt niet opgeven. Dat was het enige plezier wat ze nog in haar leven had. Zonder ook maar een woord te zeggen had Mara zich omgekleed, ze zag hoe haar vader naar haar keek toen ze na tien minuten weer de woonkamer in liep. Hij zei echter niks over haar kledingkeuze, misschien realiseerde hij zich dat hij het alleen maar erger zou maken als hij dat wel deed. Ze was toch echt van plan om na dit etentje direct de stad in te gaan. 'You better behave when we get there.' Zei haar vader zonder haar aan te kijken. Ze snapte nog steeds niet waarom hij plotseling haar dwong om mee te gaan naar zijn vrienden. Normaal gesproken wilde hij haar er nooit bij hebben als zijn vrienden over de vloer waren, tenzij ze allemaal wat op hadden en hij opeens zo'n bloedmooie dochter had die iedereen moest zien. Ze schaamde zich altijd als hij haar dan bij zich op schoot trok. Dat hoorde niet, ze voelde zich er ongemakkelijk bij en al helemaal als al zijn vrienden dan naar haar staarden.
De straat waar ze de auto parkeerden, zag er niet bepaald bijzonder uit. Zelfs misschien onder het gemiddelde. Het verbaasde Mara eigenlijk niet dat haar vaders vrienden hier zouden wonen. Ze belden aan bij één van de appartementen in het portiek. Achter de deur konden ze vaag een harde, irritante bel horen die door het appartement heen galmde.

You will love him to ruins

Re: O | How soon do we forget, how we felt? Dealing with emotions, that never left.

from Dyer on 02/02/2018 05:01 PM

Het was bijna eng hoe snel je leven kon veranderen. Door kleine dingen die je pad op komen, of keuzes die je onderweg maakt. De kleinste dingen kunnen al een heel groot deel van je leven bepalen, zoals met wie je besluit vrienden te maken op de middelbare school. Of je trouw blijft aan hen en met ze blijft afspreken als jullie eenmaal zijn afgestudeerd. Maar dat merk je pas na maanden of zelfs jaren, wat voor impact die keuze op je leven heeft gemaakt. Andere dingen merk je meteen. Bijna twee jaar geleden was Murphy's broer, Noah, overleden. Of eigenlijk was hij vermoord door niemand liever dan de broer van zijn eigen vriendin. Het was allemaal erg heftig geweest, en ook zo plotseling. Murphy had opeens geen broer meer, zijn ouders hadden nog maar één zoon in plaats van twee en daar hadden ze het ook erg zwaar mee. De begrafenis was vier dagen later, een gesloten kist. Murphy's ouders wilden dan ook erg graag dat de moordenaar een zware straf kreeg, de zwaarste indien mogelijk. Het proces had even geduurd, wat de wond ook alleen maar vers hield en het rouwproces bleef verlengen. Uiteindelijk had de moordenaar zes jaar gekregen, met eventueel vervroegde vrijlating indien vertoning van goed gedrag. Murphy had niet onthouden na hoe lang dat was. Hij had net zoals zijn ouders gerouwd om het verlies van zijn broer, maar als hij eerlijk was dan had Noah het verdiend als je het aan hem vroeg. Noah was alles behalve een lieverdje geweest. Hij dronk veel, gebruikte wel eens drugs en hij had woede problemen, wat er op uitkwam dat hij soms zijn vriendin sloeg. Murphy wist er allemaal van, maar hij had niks gedaan.
Al zijn hele leven werd Murphy gezien als 'het broertje van..' en ook nog na de dood van Noah, maar toen op negatieve en 'meelevende' manier, tot nu. Hij had een tijdje thuis gezeten, niks doen of gamen om de tijd te doden. Maar die dingen gingen hem vervelen. Hij voelde zich dof en begon weer af te spreken met vrienden, ging weer naar feestjes. Hij vond zichzelf steeds vaker naar feesten en clubs gaan, steeds meer drinken terwijl dat vroeger nooit iets was voor hem. Hij had het altijd bij een paar drankjes gehouden, wat lachen en dat was het wel. Nu niet meer, en hij had er plezier in. Toen hij nog thuis woonde, kreeg hij daarvoor van zijn ouders op z'n kop. Één van de redenen waarom hij dus ook uit huis was gegaan.
'Can you pass me another beer?' Murphy stak zijn hand uit naar Michael, één van zijn vrienden, die het dichtst bij de koeler in de buurt stond. Nogal goedkoop, maar er waren wat drankjes in de koeler gegooid zodat ze die in de woonkamer konden houden en niet continu naar de keuken hoefden te lopen. Toppunt van luiheid, maar Murphy ging niet zeuren. 'Thanks.' Hij opende het blikje en nam meteen een slok. Ze waren in de woonkamer van één of andere oude vriend van Noah waar Murphy nu wel eens mee om ging. Harde dance muziek klonk door goedkope speakers heen, er was niet te spreken over kwaliteit maar er was tenminste muziek. De boxen kraakten af en toe een beetje, het was echter beter dan geen muziek. Dan zou iedereen binnen vijf minuten weer het huis uit zijn, of iedereen zou eerst alle drank op drinken en dan op zoek gaan naar een nieuwe plek.

You will love him to ruins

ORPG | Our lives keep on getting shorter, losing opportunity 18+

from Dyer on 02/02/2018 04:38 PM

Our lives keep on getting shorter, losing opportunity. There might be some other ways of looking at it, but that's just what I see. 


With Mordimort
18+, you've been warned


Mara Gemma Lewis

You will love him to ruins