Search for posts by Asset
First Page | « | 1 ... 7 | 8 | 9 | 10 | 11 ... 16 | » | Last
Search found 156 matches:
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:33 PMDiana
Ze was Ross er echt heel dankbaar voor dat hij zo de moeite had genomen om haar op te komen halen, of eigenlijk om überhaupt zijn telefoon al op te nemen. Diana begreep nog altijd niet helemaal precies hoe zijn naam de naam kon zijn, die in haar hoofd opkwam. Natuurlijk had ze deze avond dan wel met hem besteed, maar ze kon niet zeggen dat ze Ross al extreem goed kende. Ze herkende karaktereigenschappen, dingen en opmerkingen die ze inmiddels 'typisch Ross' vond, maar hoeveel tijd had ze eigenlijk in totaal met hem gespendeerd? Niet enorm veel. Toch, voelde het op een of andere manier heel vertrouwd, alsof ze elkaar al véél langer kenden. Misschien hielp daarbij ook wel dat ze in hetzelfde schuitje zaten. Ze hadden een totaal verschillende manier van aanpak, iets dat vanaf het eerste moment al duidelijk leek te zijn, maar op een of andere manier klikte het wel gewoon.
Zijn woorden bezorgden haar een glimlach. Dit was weer zo'n opmerking waarvan maar één iemand in haar wereldje deze leek te kunnen maken: Ross. Ja, hij had wel een beetje gelijk. Haar ouders hadden echt het beste met haar voor, maar nu, in deze situatie waren het echt even zeurkousen. Misschien gaven ze wel zó veel om haar, dat ze probeerden haar te beschermen voor avondjes als deze. Er vielen genoeg verhalen te lezen over comazuipen, feestjes die uit de hand liepen en zulke zaken. Toch, voelde het bijna alsof haar ouders haar niet helemaal vertrouwden. Dit vertrouwen zou na deze avond sowieso helemaal verdwenen zijn. De manier waarop haar vader ook zo boos geworden was, gaf ook wel aan dat het iets verder dan 'beschermen' ging.
Hoewel haar blik gewoon wat afwezig op het wegdek had gestaan, was deze naar Ross afgegleden zodra het stoplicht rood werd. Zijn woorden lieten haar nadenken? Wat zij het meest waardeerde? Maar hoe zou zij weten wat ze het meeste waardeerde? Natuurlijk leek een leven zonder het bedrijf haar geweldig. Een fashiondesignopleiding, een fashionweekshow bezoeken, misschien de wereld over reizen... Het waren allemaal dingen die alleen maar leken te kunnen gebeuren in haar dromen. Maar, het geluk dat ze haar ouders kon brengen waardeerde ze óók. Ze wist hoe dierbaar het bedrijf voor hen was en hoe tevreden ze zouden zijn als ze het zouden overnemen. Diana wist al vanaf jongs af aan dat dit een van de grootste wensen van haar ouders was. Wie was zij dan, om deze te gaan verpesten?
Het leek bijna alsof Ross haar gedachten op dit moment kon lezen. Het was goed om eens voor haarzelf te kiezen? Dat was wel gebleken, nu ze de hele vlaag van haar ouders over zich heen had gekregen. Diana begreep wat Ross bedoelde hoor, daar niet van, maar kon zich niet voorstellen hoe het was om continue voor haarzelf te kiezen. En ja, Diana kende haarzelf goed genoeg: Ze zou zich schuldig gaan voelen. Zodra Ross weer wegreed wierp ze een blik op de weg, om vervolgens weer naar hem te kijken.
In het geval van Ross, was hij inderdaad geen arrogante klootzak, of wát dan ook. Nee, bij hem kon Diana geen arrogantie of iets dergelijks ontdekken. Een glimlach was op haar gezicht verschenen door de speelse woorden, die volgden na de toch wel serieuze zinnen. ,,Don't worry, you're not" bevestigde ze even grinnikend.
Diana wist dat ze niet heel open of wat dan ook had gereageerd op zijn woorden, maar dit kwam omdat ze aan het nadenken was. Nadenken, óver zijn woorden. Diep in haar hart wist ze dat hij gelijk had. Het werd tijd dat ze de afweging moest maken: De keuze tussen haar eigenlijk geluk of het geluk van haar ouders. Toch wist ze dat deze keuze makkelijker klonk, dan hij eigenlijk was. Ze had haar ouders na deze avond al heel erg teleurgesteld, laat staan wanneer ze nóg meer eigen keuzes zou gaan maken. Een gaapje verliet haar mond, waardoor ze haar hand even hiervoor hield. ,,Sorry" sprak ze uit. Het werd haar duidelijk dat ze echt geen nachtmens was. Moeheid begon echt toe te slaan.
Haar blik gleed vanaf het wegdek terug naar Ross, die Diana wat bedenkelijk aankeek. ,,But Ross, don't you feel guilty when you disappoint your parents?" vroeg Diana wat voorzichtig. Dit was één van de redenen waardoor het 'voor haarzelf kiezen', haar niks leek. Ze zou haar ouders teleurstellen.
why do you hesitate?
ReplyRe: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:33 PMDiana
Waarom ze nu tegen haar ouders ingegaan was? Het tegendeel was bewezen. Diana had een leuke avond gehad. Ze had geen dingen gedaan waar ze spijt van had en was in het 'ordinaire kroegje' beland. Niemand had haar vreemd aangekeken of gezegd dat haar outfit niet representatief was. Sterker nog, niemand leek haar herkend te hebben als 'de dochter van...'. Misschien, heel misschien, had Ross ook wel wat op kunnen wekken. Nee, ze was er zeker van dat de jongeman naast zich een totaal andere manier van aanpak had. Diana had niet terug geschreeuwd, was niet eens heel erg in discussie gegaan en had zelfs het punt bereikt dat er tranen over haar wangen gaan lopen. Wat ze wél had gedaan, of eigenlijk niet, was sorry zeggen. Aan de ene kant voelde ze een sprankeltje trots: Ze had gezegd waar zíj vond dat alles op stond, dat ze oud genoeg was en een leuke avond had gehad. Aan de andere kant vond ze de ruzie en de nare sfeer, helemaal niks. Dan wilde ze deze het liefste gewoon wegwerpen, door sorry te zeggen. Dan waren haar ouders blij en tevreden, hadden ze geen rede meer voor de discussies en zou de nare sfeer zó weg zijn. Nee, nu Diana was weggelopen vermoedde ze echt dat ze het erger gemaakt had.
Diana had haar handen na een tijdje onder haar benen gelegd. Gek genoeg vormde dit nog een vorm van extra warmte, iets waar Diana nu echt oprecht van genoot. Ook nu ze in de auto zat keek ze naar voren uit het raampje, maar keek ze niet naar de wegen of het verkeer. Nee, ze dacht na. Konden hersenen overuren maken? Zouden haar ouders op haar kamer geweest zijn?
De woorden van Ross zorgen ervoor dat ze wat uit haar afwezigheid werd ontwaakt, en even kort knikte. Zijn vraag was simpel en viel eenvoudig te beantwoorden: Ja. Ondanks haar gevoel van afwezigheid en het gevoel van leegte, wilde ze er op een of andere manier meer over kwijt. Zou Ross hier dingen van herkennen?
,,Yes... They were supposed to go to a business meeting in Switzerland, but it turns out that it was cancelled" begon ze wat voorzichtig te vertellen. ,,It was so unfair. I-I really enjoyed this evening and when I came home, they talked about it about it like it was some awful drugs event. They got mad, really mad" Even keek Diana vanaf Ross naar beneden naar haar outfit. Was haar outfit echt zo sletterig en ordinair zoals haar moeder hem had genoemd? Was haar gedrag echt zó onaanvaardbaar geweest? Ze was 21 jaar, dat leek haar een rédelijke leeftijd om eens een keertje na een avondje uit om half 3 thuis te komen. Dat avondje uit, weg van huis, leek al te veel te zijn voor haar ouders. ,,They told me they were very disappointed" zei Diana, wederom niet zeker wat ze van alles moest denken. Natuurlijk wilde ze haar ouders niet teleurstellen! Ze hield van ze, wilde nooit mensen teleurstellen en al helemaal niet wanneer zíj hiervoor de rede was.
why do you hesitate?
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:32 PMDiana
Eigenlijk was het best gek, hoe ze Ross deze dag nu in zo veel verschillende situaties had gezien, terwijl ze hem voor de dag een paar weken níet gezien had. Het koffiezaakje, het cafeetje en nu. Sinds het koffiezaakje had het vertrouwd aangevoeld, of het de hele bewondering was die Diana had weten te creëren voor deze jongen, of het gegeven dat ze in hetzelfde schuitje zaten... Ze had geen idee. Inmiddels wist ze wel dat ze er echt achter was gekomen dat Ross een hele lieve jongen was. De manier waarop hij in zijn leven stond vond ze heel knap en speciaal, zulke mensen had ze nog nooit ontmoet. De plagerige opmerkingen die hij had gemaakt, de speelse manier waarop hij had opgetreden en nu, juist de wat rustgevendere houding. Deze jongeman leek ontzettend goed te weten wanneer en hoe hij zich op bepaalde momenten moest gedragen. Diana had zich in het kroegje direct op haar gemak gevoeld en merkte nu ook, dat Ross een vorm van rust door haar lichaam had weten te verspreiden.
De woorden van Ross lieten haar nadenken. Erop reageren deed ze niet, nee, ze was juist druk met nadenken over zijn woorden. Diana voelde opeens een vorm van warmte over haar schouders vallen: zijn leren jack. Ze had haar mond al geopend om te protesteren, om te zeggen dat het niet hoefde, dat het wel ging, tot ze de warmte binnen enkele secondes voelde doordringen. De bron van warmte was fijn.
Ross stelde voor om naar de auto te gaan, iets waar ze niets tegenin kon brengen. Ze vond het prima. Diana voelde een arm om haar heen, en ook hier, liep ze wat verdoofd mee. Was het niet de moeheid? Zorgde moeheid ervoor dat je er niet helemaal bij was? Misschien. Ze zou het eens op moeten zoeken thuis. Toen ze in de auto zat, was een bron van warmte op haar afgekomen. Het leren jack leek vergeleken met deze warmte, opeens niks meer. Diana wierp een blik op haar vingers, die wat tintelend aanvoelden. Hierna bedacht ze dat het wel verstandig was om haar gordel om te doen, dit deed ze dan ook.
Een zwakke glimlach was op haar gezicht verschenen door de grappende opmerking die ze hoorde. Ze had de energie niet echt om hier grappend op te reageren, dus deed ze dit ook niet. In plaats daarvan besloot ze even te genieten van de warmte die haar tegenmoet gekomen was. ,,It's very nice in here" bracht ze uit. Het was echt heerlijk warm in de auto, een groot contrast met buiten.
Zou dit Ross een paar jaar geleden ook gebeurd zijn? Midden in de nacht, op straat belanden? Of zou hij op zichzelf wonen? Altijd wel een vriend hebben waar hij midden in de nacht kon aankloppen? Gedachtes, gedachtes, gedachtes...
why do you hesitate?
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:31 PMDiana
Hoewel de meeste meiden echt bang zouden worden van de stilte van de nacht, de duisternis zelf en de hele sfeer die er hing, had Diana dit echt niet. Haar gedachtes wisten haar toch nog op een of andere manier af te leiden, iets dat de hele situatie misschien iets verdraaglijker maakte. Ze had haar hoofd bij andere dingen. Het zou net zo goed 3 uur in de middag kunnen zijn, met wat duisternis. Nee, ze was totaal niet bezig met de omgeving of de plek waarin ze zich bevond. Wederom iets dat haar eraan liet twijfelen of ze wel écht in haar lichaam zat, en niet gewoon een paar meter verderop aan het toekijken was. De dingen die gebeurden, zoals een taxi die langsgereden was, waren pas laat tot haar doorgedrongen.
Wat zouden haar ouders nu doen? Zouden ze er maar vanuit gaan dat ze een hotel had geboekt? Hadden ze de politie al ingeschakeld? Nee. Waarschijnlijk zouden ze er alles aan doen om het stil te houden, dit mocht echt niet een financieel tijdschrift in. Diana zag de krantenkoppen al voor zich. *Toekomstige eigenaresse feest erop los*, *Familiedrama zorgt voor faillissement bedrijf*, *Vertrouw je dochter nooit*. De gedachte hieraan zorgde weer voor een vorm van paniek. Haar ouders zouden haar nooit meer willen spreken, mocht zoiets in de krant verschijnen.
Diana zat nét na te denken over de hele kwestie met de krantenkoppen en de hele reputatie die ze dan zou verpesten volgens haar ouders, toen ze een auto hoorde stoppen. Ze zag een extra lichtbron ontstaan op het wegdek, maar het drong wéér niet haar door dat dit voor haar was, dat dít Ross was. Pas toen de jongeman in haar oogopslag kwam, toen hij haar richting op liep en dichterbij kwam, was het pas tot haar doorgedrongen dat ze hier op het stoepje had zitten wachten op hem. Leek het maar zo, of was hij er binnen en halve minuut geweest?
De warme glimlach die haar geschonken werd, stelde haar op één of andere manier gerust. Het zou hoe dan ook wel goed komen, wat er ook ging gebeuren met haar ouders. Diana kwam overeind en werd zo ook in een omhelzing getrokken door Ross, die Diana dan ook voorzichtig aannam. Nu pas, realiseerde ze zich dat haar blouse wat koud aanvoelde. Zeker nu ze de armen van Ross om zich heen voelde, merkte ze pas hoe lekker warm hij was, of hoe koud ze zelf ook was. Op een of andere manier was deze knuffel echt ontzettend fijn. Diana had haar ogen kort gesloten en het leek bijna alsof al haar gedachtes voor een kort moment, even geblokkeerd leken te zijn.
Misschien werd het nu ook duidelijk waarom ze Ross had durven te bellen. Hij zat in een soortgelijke situatie, ongeveer dan. Vergeleken met Ross was Diana een hertje tegenover haar ouders, en Ross meer een grote beer, maar hij zat in dezelfde situatie. Toekomstige eigenaar, hoge verwachtingen en ruzies. Dit was de eerste keer dat Diana niet direct sorry zei, wanneer ze aangesproken werd op iets. ,,My parents" kwam er dan ook zachtjes uit haar mond. Met deze twee woorden zou ze voor Ross, waarschijnlijk een hele hoop duidelijk maken. Ze hoefde hem niet uit te leggen dat ze boos waren geworden. ,,I didn't say sorry" sprak ze voorzichtig uit, nog altijd twijfelend aan de hele situatie. Inmiddels was de omhelzing langzaam ten einde gekomen en had Diana Ross wat twijfelend aangekeken. Ze voelde zich aan de ene kant vol met gedachten, maar aan de andere kant op een nare manier leeg.
why do you hesitate?
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:31 PMDiana
Direct had hij gereageerd dat hij zou komen. Hij zou haar komen halen, halen van de plek waar ze dan ook mocht zijn. Ross had haar meteen duidelijk gemaakt dat het écht goed was, maar zelfs nu hij dit meerdere keren had gezegd, bleef een schuldgevoel door haar lichaam gaan. Een extra naar gevoel, buiten al het gedoe met haar ouders. Ze vond het niet fijn om zo te merken dat ze geholpen moest worden, dat andere mensen moeite voor haar moesten doen. Dat Ross haar nu op zou halen was natuurlijk heel fijn, maar erg blij kon ze er niet echt met zijn. Ja, ze vond het héél fijn dat hij kon komen, maar het schuldgevoel drukte dit gevoel ook weg, zeker wanneer ze hier nu zo over aan het nadenken was. Nu was dit over het algemeen wel, merkte ze nu. Wanneer Ross uitsprak dat het niet erg waswas, geloofde ze hem ook, dan voelde het ook voor even goed. Wanneer ze er enkele secondes later echter hierover ging nadenken, kwamen er automatisch al wat meer twijfels bij kijken.
Diana had nadat ze de straten had opgenoemd, direct een reactie van Ross gekregen. Hij gaf aan dat hij er nu aan zou komen. Hiermee vervolgde hij dat ze gewoon moest bellen als er iets gebeurde. Diana wist dan niet echt waar Ross op doelde, maar knikte, om vervolgens te concluderen dat hij dit niet kon zien. ,,Yep" kwam uit haar mond. ,,Thankyou Ross" sprak ze hierna nog uit, waarna ze na een korte gedagzegging en tot zo, op het rode knopje had gedrukt.
Inmiddels stond Diana op de kruising van de straat, natuurlijk wel op de stoep. Ze had haar telefoon gewoon in haar handen vast en uiteindelijk besloot Diana maar op het randje van het stoepje te zitten. De moeheid sloeg langzamerhand steeds meer toe, al wist ze dat ze door de hele situatie van haar ouders waarschijnlijk niet goed zou slapen. Ze was weggelopen! Dit ging echt een hoop gedoe veroorzaken morgen, om het nog niet te hebben over de stempel die ze de komende maanden op zich gedrukt zou krijgen. Haar ouders zouden dit echt niet zonder discussies laten gebeuren, zouden nóóit goedkeuren dat ze naar een kroegje was gegaan of überhaupt deze kleren had gedragen. Ze zouden continue herhalen dat ze hen teleurgesteld had met haar gedrag en dat ze zich voor haar schaamden. Door deze woorden begon Diana ook wel kort aan haarzelf te twijfelen; Was ze nu echt een slechte reputatie voor haar ouders aan het creeëren?
Nu ze zo op het stoepje zat en er weer een windvlaagje uit het niets om de bocht kwam, sloeg ze haar armen over elkaar, een poging om het ietsjes warmer te krijgen. Haar ogen stonden doelloos naar voren toe. Naar iets specifieks keek ze niet, nee, het waren haar hersenen die aan het malen waren. Ze was deze avond totaal uit haar comfort zone gegaan en was vrijwel meteen hierna op haar plek gezet door haar ouders. Het had zó goed gevoeld, waren deze kroegjes nou echt zó ordinair? Moest ze sorry zeggen? Wilde ze de 'perfecte dochter' nog wel zijn, nu ze wist hoe erg ze genoten had van deze avond? Hoe zouden haar ouders erover denken, dat ze hen eens tegengesproken had? Wílden ze überhaupt nog tegen haar praten? Allemaal vragen spookten door Diana's hoofd, vragen die haar lieten nadenken. Deze gedachten zorgden er gek genoeg ook voor dat Diana de tijd, en het feit dat ze op Ross aan het wachten was, spontaan vergat.
why do you hesitate?
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:30 PMDiana
Wie zou ze het aan kunnen doen om nú, op dit tijdstip, te bellen? Shit, niemand, óók Ross niet. Diana voelde zich gigantisch asociaal nu. Ze hoorde niemand wakker te bellen, nota bene om een probleem dat ze zelf had veroorzaakt. Ze had voor de zekerheid moeten vragen of haar ouders wel echt weg waren, of gewoon niet naar het kroegje moeten gaan. Diana hád de keuze gehad om gewoon naar haar kamer te lopen, al voelde dit niet echt als een optie. Haar ouders waren duidelijk geweest, maar dit keer wilde ze geen 'ja' en 'amen' zeggen. Nee. Ze had een leuke avond gehad, ze vond het niet eerlijk om dit te verzwijgen. 'Ik ben ook maar een mens', had ze willen zeggen tegen haar ouders. Hoogstwaarschijnlijk zouden ze deze zin niet begrijpen. In hun wereldje waren ze niet 'gewoon mensen'. In het bedrijfsleven moest je voortdurend kunnen bikkelen, al helemaal met zo'n hoge functie. Haar ouders zouden haar als zwak gaan zien, iets wat ze ook niet wilde laten gebeuren, helemaal niet wanneer ze in het verleden juist zo hard haar best had gedaan.
Het was niets voor haar om anderen op te zadelen met háár problemen. Toch, nu ze Ross zijn stem weer hoorde, voelde het langzamerhand toch weer goed. Haar gedachten lieten haar twijfelen, voornamelijk omdat dit niet iets was dat dagelijks, wekelijks of zelfs maandelijks gebeurde. Dit was haar nog nóóit gebeurd. Ross zei wel al direct dat ze hem echt niet stoorde, haar schuldgevoel verdween hierdoor een klein beetje, maar was alsnog niet helemaal weggetrokken. Ze vond het niets dat ze hulp nodig had, laat staan om 3 uur 's nachts.
Ross vroeg of hij haar op zou komen halen. De manier waarop hij dit vroeg was heel behulpzaam, heel aardig, maar toch was Diana niet helemaal overtuigd. ,,I-If that's possible" bracht ze wat van haar stuk gebracht uit. ,,I could also walk" zei ze hier wel al achteraan. Ze vond het ook niks wanneer Ross, alleen voor háár, zou moeten komen.
Diana liet haar ogen glijden over de donkere straat, die minimaal werd verlicht met de straatlantaarns. Het was stil op de weg, enkel de wind zorgde voor een zacht briesje, voor de rest zag het er vrij vredig uit. Wellicht zorgden haar gedachtes er ook wel voor dat er geen vorm van angst door haar lichaam ging. Nee, het waren enkel haar gedachten die paniek wisten te veroorzaken in haar hoofd.
Door het feit dat ze Ross enkel al aan de telefoon had, probeerde ze een zekere vorm van rust te verspreiden door haar lichaam. Ondanks dat het gewoon een telefoon was, voelde het niet meer alsof ze alleen was. ,,I don't know where I am, but I'm gonna figure it out" murmelde ze wat twijfelend, terwijl ze haar ogen liet glijden door de straat. Was ze hier ooit geweest? Diana bracht haar lichaam weer in beweging en liep richting het kruispunt, een paar meter verder, zodat ze de straatnamen kon achterhalen. ,,Mill lane and Highfield road" las ze op, zo'n half minuutje later.
why do you hesitate?
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:30 PMDiana
Zodra Diana op de contactpersoon had geklikt, en dus op de naam van Ross, had ze hier niet eens zo lang bij stilgestaan. Pas toen ze een lange piep bij haar oor hoorde, besefte ze pas echt dat ze hem daadwerkelijk aan het bellen was. Uit onrust in haar hoofd was ze gewoon nog altijd aan het doorlopen. Haar lichaam voelde ijskoud aan, maar ook dit drong niet tot haar door. De blouse was voor deze tijd van het jaar echt niet genoeg om zonder jas te dragen, maar het feit dat ze het koud had leek gewoon niet binnen te dringen. Het leek bijna alsof ze niet in haar lichaam zat, alsof ze op een paar meter afstand aan het toekijken was en niks in de hand had. Zo had ze Ross gebeld zonder hier nog lang over te twijfelen. Achteraf had ze naar het tijdstip moeten kijken, of een berichtje moeten sturen. Misschien stoorde ze hem wel, of belde ze hem wakker. Diana had stilletjes gewacht tot de piepjes over zouden gaan. Na één toon, hoorde ze al dat hij opnam. Dat was snel.
Zelfs het feit dat hij opnam, leek pas na enkele seconden tot haar door te dringen. Haar gedachten zaten bij de woorden van haar ouders, bij de hele thuiskom-situatie, maar zaten ook nog bij de vredige avond. Wellicht was dit het ook: Het contrast tussen de sfeer in het kroegje en haar thuiskomst was ontzettend groot. Diana had zich echt oprecht vermaakt deze avond, durfde echt te zeggen dat ze heel gelukkig geweest was, maar haar thuiskomst had dit fijne sfeertje in haar hoofd helemaal weg weten te halen. Gek genoeg was de tweestrijd in haar hoofd niet zo extreem als normaal gesproken. Ja, Diana vond het vreselijk dat haar ouders zo tegen haar hadden geschreeuwd en zo tegen haar hadden gepraat, maar ze had geen spijt van deze avond. Wat haar meer zorgen maakte was het feit dat ze zo boos geweest waren. Normaliter zei ze, wanneer ze iets verkeerds gedaan had, altijd direct sorry. Dat ze dit nu niet gedaan had, moest voor haar ouders ook uit het niets komen. Om eerlijk te zijn kwam dit ook uit het niets voor haarzelf. Het voelde gewoon niet goed nu. Ze had een heerlijke avond gehad. Moest ze dit verzwijgen, enkel om haar ouders te plezieren? Liegen was ook niet goed, toch?
Ze had haar naam uit haar telefoon horen komen, maar ook dit drong wat laat binnen. Diana stopte met het lopen, leunde met haar rug tegen de muur van een willekeurig huis en sloot haar ogen, zodat ze zich even kon concentreren op het telefoongesprek. Ross vroeg of alles oké was. Oh nee, dat was het niet, hij moest eens weten. Gek genoeg, leek zijn stem haar enigszins te kalmeren. Het leek bijna of ze langzaam weer teurg kwam in haar eigen lichaam. Of dit door Ross zijn stem kwam, of gewoon door het feit dat ze gestopt was met het lopen wist ze niet helemaal zeker.
,,Hey" reageerde ze wat voorzichtig, voordat ze even slikte. ,,Am I bothering you?" vroeg ze hierna.
Diana had geen antwoord gegeven op zijn vraag, dit bedacht ze pas enkele seconden later. ,,To be honest, no, I have been better. But if I am bothering you or something I - eh... I will just hang up, it's no big deal" Ze was eerlijk begonnen, maar was hierna terug gaan krabbelen. Tijdens haar woorden wisten haar gedachtes haar deze kant op te laten gaan. Hij had betere dingen te doen. Misschien was het maar beter om gewoon helemaal op te hangen. Misschien zou ze langs wat hotels kunnen gaan om te vragen of ze niks kon krijgen voor de 27 euro die ze in haar broekzakken had kunnen vinden. Kort vervloekte ze het haarzelf dat ze deze jongeman had gebeld. Hij had genoeg andere dingen te doen. Het was niet normaal om iemand rond 3 uur in de nacht op te bellen.
why do you hesitate?
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:29 PMDiana
Ze durfde met veel zekerheid te zeggen dat ze echt had genoten van deze avond. Tijdens het optreden van Ross had ze écht weg kunnen dromen, puur kunnen genieten van de muziek en met vol bewondering kunnen kijken hoe deze jongeman muziek kon maken. Ja, het was echt ontzettend mooi geweest om te zien hoe hij zo in de muziek kon opgaan. Hij legde er echt emotie in, máákte de muziek. Dit was een avond die ze niet vaak meemaakte in haar leven en wellicht maakte dit het ook zo'n mooie avond. Dit deed ze niet elk weekend, het was echt eens anders dan iedere avond thuis zijn of als bijzonderheid: een rondje hardlopen.
Toen ze naar huis aan het lopen was dacht ze nog na. Ja, het was al vrij laat, voor haar doen. Diana was rond half twee vertrokken en schatte in dat ze rond kwart voor twee thuis zou zijn. Voor haar doen was dit laat, een typische twintiger was ze niet echt. Voor nu was ze nog lekker aan het nagenieten en stiekem toch even verlangend naar haar bedje. Of het de tijd was die haar moe had gemaakt, of de wijntjes, Diana had géén idee. Ze wist in ieder geval zeker dat ze lekker ging nagenieten in haar dromen.
Zodra ze haar straat inliep, merkte Diana toch iets raars op. De auto's van haar ouders stonden op de oprijlaan. Er brandde nota bene licht in de woonkamer. Verward haalde ze haar sleutels uit haar jaszak. Wat was dit? Ze zouden in Zwitserland, Praag of wáár dan ook zitten, toch? Diana opende haar mond, haalde diep adem en draaide de sleutels om. Natuurlijk waren haar ouders zo nu en dan nog tot diep in de nacht wakker. Dan waren ze bezig met telefoonconferenties met het buitenland, die door tijdsverschil 's nachts waren. Toch voelde het nu anders aan. Ze hoorden niet thuis te zijn. Ze hoorden haar nu niet zo te zien.
Haar jas had ze op de kapstok gehangen voordat ze de woonkamer ingelopen was. Hier zaten haar ouders, natuurlijk, aan de keukentafels achter hun laptops en stapels papieren. Zo te zien waren ze niet bezig met een telefoonconferentie. ,,Hoi" sprak Diana wat voorzichtig uit, ze kon niet helemaal inschatten wat de hele sfeer hier nu was. ,,Jullie hadden toch een rei-" Ze kon haar vraag niet afmaken. ,,Ja. Wij hadden een reisje ja. Hadden" sprak haar vader, terwijl zijn stem verhief. ,,Wat heb je aan? Je-zus, Diana Rosemary Greens... Wij zijn héél teleurgesteld in je" Haar ouders spraken, ze spraken haar met haar volledige naam, ze mopperden, zeiden dat ze teleurgesteld waren en Diana durfde te zeggen dat ze er bang van werd. Ze zat nog met de vredige sfeer van het cafeetje in haar hoofd. Dit was compleet het tegenovergestelde. Diana had haar ouders aan durven te kijken, had haar mond open om te reageren, maar kreeg hier niet veel woorden uit. ,,M-Maar... Ik ben 21" kwam er zachtjes uit haar mond, het enige wat ze hier ook maar uit wist te krijgen. Dit was de eerste keer dat ze óóit zo tegen haar ouders in was gegaan, wat haar ouders direct merkten. Haar vader was opgestaan en was tegenover haar komen te staan. ,,Dame, waar heb jij die praatjes opeens vandaan?! Waar was je?" vroeg hij op een behoorlijk intimiderende toon. Haar moeder ging hier nog extra bovenop door toe te voegen dat dit gedrag níet gewenst was in het huis. Hopeloos had Diana haar mond geopend, waar wederom geen woorden uit kwamen. Het had niet lang geduurd tot tranen over haar wangen gaan stromen. Haar ouders leken dit te zien, en drukten er nog extra bovenop dat ze maar eens goed moest beseffen wat ze wel niet gedaan had. Dit maakte het voor Diana nog erger: Ze hád zich niet misdragen, toch? Diana had een heerlijke avond gehad, had er echt van genoten en zag niet in welk opzicht het kroegje zó ordinair was... Toen het haar te veel werd was ze het huis uitgelopen. Dit had ze zo resoluut gedaan, dat ze spontaan vergeten was haar jas van de kapstok te halen.
Vijf minuten later liep ze in enkel haar blouse en behoorlijk moe op straat. Er liepen nog altijd wat verdwaalde tranen over haar wangen en Diana kon zeker van zichzelf zeggen dat ze van streek was. Ze had zichzelf nog proberen te kalmeren, maar dit lukte niet. Ze probeerde zich te focussen op haar ademhaling, om tot rust te komen, maar merkte dat chaos door haar lichaam raasde. Momenteel wilde ze niet terug naar huis, écht niet, ze dacht er nog niet over na, nee. Diana had wat geld uit haar broekzakken proberen te verzamelen al zou dit nooit genoeg zijn voor een hotel. Hopeloos liep ze, géén idee welke richting ze ook opging.
Diana's hersenen leken overuren te draaien. Ze wilde haar beste vrienden niet lastig vallen. Die lagen waarschijnlijk in bed. Nee, ze zou ze niet wakker willen maken. Doelloos liep ze rond, overwegend om deze nacht door te halen. Hoe het gebeurde wist ze niet,maar Diana's gedachten spookten willekeurig naar één persoon. Ross. De jongeman die eigenlijk voor deze avond had gezorgd, het leuke deel van de avond. Voorzichtig voelde ze in haar broekzak, waar ze tot haar geluk haar telefoon vond. Zonder er nog heel lang over na te denken, belde ze deze jongeman ietswat verdoofd op.
why do you hesitate?
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:28 PMDiana
Jaloezie was een begrip wat niet echt in haar woordenboek stond. In haar periode op de middelbare school konden veel meiden wel eens grappend aangeven dat ze jaloers waren op wát dan ook, of werd er van anderen gezegd dat ze jaloers waren. Zelf had Diana hier niet veel last van. Nee, ze vond het meestal juist echt ontzettend leuk voor degene. Natuurlijk keek ze soms naar een fashionweekshow en dacht ze: wow, dat leek haar gaaf, maar ze vond het meestal gewoon leuk voor de ontwerper, dan voelde ze gewoon een bepaald soort trots. Ook nu met Ross, vond Diana het echt hartstikke leuk. Ze vond het ten eerste al heel leuk om hem eens te horen zingen, om te horen hoe zijn stem zou klinken en wat voor nummers hij zou zingen. Bovendien vond ze het ook gewoon gaaf voor hem. Hij zou hier zijn passie mogen delen, toch voor een publiek mogen optreden en Diana kon begrijpen dat dit voor een of andere kick zou zorgen. Zelf zou ze het hem nooit nadoen, zo voor zo'n groot publiek, maar ze vond het echt ontzettend knap en voelde hier dan ook een sprankeltje trotsheid door haar lichaam stromen. Gek eigenlijk, voor een jongen die ze niet eens zó lang kende. Toch voelde het op een of andere manier heel vertrouwd aan.
Ross had haar nog een glimlach toegeworpen, waarna hij richting het podium ging. Diana had een aantal seconden gewacht, om vervolgens met haar glaasje wijn richting de zijkant van het cafeetje te gaan. Ze was niet van plan om in het midden van de menigte te staan, nee, gewoon vanaf een afstandje kijken leek haar voor nu wat fijner. Zo kon ze ook ongestoord wegdromen en kon ze gewoon even oprecht genieten. Uiteindelijk had ze een plekje ontdekt waar ze perfect kon zien. Voor nu had ze even geluk met haar lengte; het was niet zo dat ze op haar tenen moest staan om wat te zien. Ze stond op zo'n drie meter afstand, al voelde het kleine podium alsnog intiem. Haar ogen stonden strak op het podium gericht en er stond een glimlach op het gezicht van Diana die hier niet vanaf leek te gaan.
Diana keek met een goed gevoel in haar lichaam toe hoe Ross zijn hele plekje klaarmaakte. Hij zag er totaal niet zenuwachtig of nerveus uit, nee, sterker nog, hij zag er ontzettend rustig uit. Nú al vond Diana dit ontzettend knap. Zo iets van jezelf tonen – en dus muziek maken – zonder hier ook maar een sprankeltje zenuwen aan toe te voegen. Een zakelijke presentatie of speech geven vond ze geen probleem, maar zoiets persoonlijks voordragen, vond Diana echt heel knap.
De manier waarop hij met de microfoon, het keyboard en eigenlijk de hele situatie omging toonde al aan dat hij zich op zijn gemak voelde. De zin waarmee hij 'opende', liet Diana glimlachen. Hij had hier dus al eens gespeeld. Zodra Ross de eerste piano-akkoorden had aangeslagen liet Diana zich tegen de muur aanleunen en genoot ze volledig van de muziek en de stem van de jongeman. Dit lied kwam haar wel bekend voor, maar leek wel in een totaal ander jasje gestopt te zijn. Diana liet de woorden tot haar doordringen, luisterde naar het heerlijke stemgeluid en keek oprecht genietend naar Ross. Haar vermoedens werden bevestigd: Deze jongen was goed, héél goed. Hij leek te kunnen toveren met zijn stem en het nummer.
Erg veel verstand van muziek had ze niet, Diana durfde echter wel met alle zekerheid te zeggen dat deze jongeman een fijn stemgeluid had.
why do you hesitate?
Re: ORPG ◈ Now here you go again, you say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? It's only right that you should play the way
from Asset on 02/19/2018 08:27 PMDiana
Het luchtige sfeertje was iets waar Diana echt oprecht van kon genieten. Dit was eigenlijk altijd wel om haar heen wanneer ze met haar beste vriend of vriendin afsprak. Gewoon relaxt en ongedwongen. Vergeleken met de mensen op het bedrijf was ze ook heel rustig en ontspannen, maar hier merkte ze dat er door haar lichaam altijd wel een bepaalde spanning was. Ze was immers 'de dochter van...' en stond hier ook gewoon om bekend. Ze werd continue aangekeken door werknemers, die op een of andere manier erg tegen haar op keken. Zelf vond Diana dit altijd wat vaag, maar ze moest er nu maar eenmaal aan wennen, hadden haar ouders haar verteld. Dit hoorde bij het 'eigenaar zijn' volgens haar vader. Daarbij hadden ze haar nog als tip gegeven om wat dominanter over te komen, maar dit vond ze toch nog lastig. Ze ging andere mensen toch niet aansporen om anders te werken, terwijl ze nog niet eens gespecialiseerd was in überhaupt een managementfunctie of een supply chain functie. Dat zou echt hypocriet zijn.
Toch, nu Diana met Ross was, voelde het op een of andere manier anders. Ross was zelfverzekerd. Dit was een eigenschap die ze normaliter altijd wat eng vond bij mensen, héél intimiderend of juist wat arrogant. Ross was dit gek genoeg allebei niet echt. Nee, het voelde heel veilig aan. Alsof deze jongeman de hele wereld aankon, en haar ondertussen even meenam. Goed, dit was dan wel een vrij gekke vergelijking, maar het voelde wel zo aan. Ze zou zelf nóóit naar een kroegje als deze durven gaan, terwijl ze nu ze hier was, totaal niet gek aangekeken werd. De live muziek die door het cafeetje klonk vond Diana heerlijk en nu al, genoot ze oprecht. Dat haar ouders niets van Ross moesten hebben liet ze nu even rusten. Deze jongen was alles behalve arrogant of asociaal, hij koos zo te merken enkel voor de dingen die hij zelf leuk vond. Ja, gek genoeg was er een bepaald gevoel van bewondering ontstaan. Een gevoel dat ze niet echt heel goed kon plaatsen.
Haar ogen stonden gevestigd op het podium. Met een glinstering in haar ogen en een glimlach die duidelijk aantoonde dat ze genoot, keek ze naar het podium. Ross stemde direct in met het feit dat het optreden echt heel goed was. Diana glimlachte even knikkend en nam vervolgens een slokje van haar wijntje. De laatste gitaartonen klonken en hierna kwam een derde persoon op het podium. Er werd geapplaudisseerd voor het duo, dus Diana zette haar glas even op de bar en klapte zo ook even kort. ,,Wait, isn't it you-" ze had dit nét aan Ross gevraagd, toen de 'presentator' (??) de volgende act al aankondigde: Ross Lynch. Er ontstond een lach op Diana's gezicht terwijl ze naar de blondharige jongeman naast zich keek. ,,Aaah, good luck!" sprak ze uit, hierbij ging een enthousiast gevoel door haar lichaam. ,,I'm sure you'll do great" vervolgde ze dit, terwijl ze even naar het podium knikte. Ze zou zich zo wel tussen de mensen manoeuvreren om ergens aan de zijkant te kijken. Niet vooraan hoor, nee, maar aan de zijkant van het cafeetje was ze toch iets dichterbij dan hier, aan de bar.
why do you hesitate?