Search for posts by Rwina

Re: O | To the moon and back.

Zelf was hij vergevingsgezind ingesteld. Een les die hij op jonge leeftijd heeft geleerd, want door dingen gelijk los te laten, kon je ook gelijk weer verder met je eigen leven. Velen dachten dat hij daardoor harteloos en kil was, omdat hij niet eens een traan liet als een dierbare was overleden, maar hij had het simpelweg al losgelaten. De dood hoort bij het leven. De dood maakt dat een mens meer gaat leven. En hoe triest het ook mocht zijn, er was niets op deze wereld meer over dat hem nog triestig maakte. "You'd have all the right to do so, if it would make you feel better," antwoord hij. "But think. So you're injected with a vaccine, whether it is against your will or not, doesn't matter. You survive. The whole world opens a bounty hunt to find you. And you promise to help the hopeless. Under any condition you'd desire. You would be able to rule the world. Trade life, for the position to be the king or queen of everything. Don't know about you, but it is quite appealing to me. That guy has the most powerful asset, because he survived. And we don't know what is going to happen to him. There are side effects, guaranteed. We need to find out what they are and what he is capable of before he does. Every vaccine has a small portion of the poison itself. That guy, whether he's going to survive the rest of his life or not, is part zombie," vertelt hij haar. Het is informatie die normaal gesproken tussen de muren van de gevangenis blijft, maar de hele wereld is naar de kloten dus interesseert het hem niet meer. "There are so many outcomes possible, I really need to find that asshole. He probably doesn't even know what is going on. If I know what type of Vaccine they gave him, I'd be so many steps ahead but they didn't told me. The only thing they told me is to take him to the CDC in California when he would survive. One drop of blood and they can make vaccines that makes everyone immune from zombies. That would put humans in favor, we could kill all of the zombies and re-build the world as we knew it, maybe even better. There were innocent people out there, families and lovers. It is a long story about why I give such a fuck about all of this, because really, I used not to even give a damn. About anything. But I just want humans to live. Without this madness. Even though this is just the beginning and not the end of it" vertelt hij haar.
Hij zucht even. Hij schudt zijn hoofd. "Safe? You are living in a cave like a.. I don't know.. Cave man..?" antwoord hij op haar vraag. "It is only a matter of time until they find out where you are" zegt hij. En met hun, bedoelt hij de zombies. "They are evolving. Whether we like it or not. They will become faster, stronger, smarter. Most of all they will be hungry more than ever, " zegt hij kalm. "You can either die here or out there. But I would do anything to prevent that from happening. Do as you wish, return to your cave but do not forget, I warned you"
Hij gaat even kopje onder als zij stil blijft. Onder water is het stil, lijkt de hele wereld niet te bestaan. Even lijkt het dat als hij uit het water komt, dat alles weer zal zijn voordat het zo'n grote ellende was. Hij houdt zijn adem in, zoals hij dat met vele proeven heeft geleerd en komt twee minuten later boven. Hij had gemakkelijk nog een halve minuut beneden kunnen blijven, maar hij had er geen zin meer in. Hij hapt even naar lucht en kijkt naar haar. Hij knikt. "As you wish," glimlacht hij. Hij ademt diep in en uit. Hij kijkt haar na als ze uit het water gaat. Ze heeft haar ondergoed nog aan terwijl hij alles heeft uitgetrokken. Hij zwemt naar de rand en klimt er op. Hij pakt de handdoek, die hij om zijn middel slaat. Hij probeert niet naar haar te kijken, omdat het hem stiekem op windt. Ze komt hem bekend voor.
Hij pakt zijn kleren en loopt het kleine gangetje door naar de grotere ruimte van de grot. Hij legt er zijn kleding neer en kijkt om zich heen. Zijn blik valt op haar spullen, waaronder een tas. Rozmajzl. Die naam heeft hij maar al te goed gekend. Aan het begin van zijn carriere in het leger heeft de beste man hem vaak op zijn kop gegeven. Ze mochten elkaar niet, omdat hun visies op zaken veelal botsten.
Hij draait zich om en kijkt naar Yulia. "Ik ken jou, weet je dat?" vraagt hij haar. "We mochten je nooit aanspreken van je vader. Wie ook maar gedag tegen jou zei, kreeg een aantekening," vertelt hij haar. Hij loopt naar haar toe. Hij kijkt haar recht in haar ogen aan. "Ik heb je toentertijd gedag gezegd, weet je nog? Ik ben het in ieder geval niet meer vergeten, want je lachte terug. En ik werd een week lang voorzien van enkel water en een snee brood bij het ontbijt, lunch en avondeten. Mijn snacks kon ik wel vergeten. Maar je moest lachen. Het was het waard" glimlacht hij. Hij draait zich van haar weg en loopt naar het stapeltje waar hij zijn kleren heeft neer gelegd. Hij droogt zich schuin naar haar toegedraaid af. Ja, dat was de zwaarste week maar tegelijkertijd ook de beste week van zijn leger opleiding geweest. Niet veel later staat hij voor haar met enkel zijn broek aan. Zijn shirt moest gewassen worden, het was vies. Hij heeft zijn blik inmiddels al van haar afgewend en kijkt naar de uitgang. Het begint te schemeren. Het zou niet lang meer duren voordat het donker is. Opnieuw een lange nacht.

Ze knikt als hij haar bedankt. Ze heeft er geen andere woorden voor. Toen ze vanmorgen wakker werd, had ze niet gedacht dat dit alles zo zou lopen. Dat deze vreemde man, haar leven in zou komen en misschien wel haar redding van dit kamp zou zijn. Ze was al een tijdje haar ontsnapping aan het plannen, maar het was gevaarlijk om in haar eentje uit te voeren. Hopelijk bracht ze hem hier niet mee in gevaar. Ze trekt een wenkbrauw op als hij zegt dat hij zich prima voelt.
In haar hoofd somt ze de symptomen op die hij noemt en die ze zelf heeft geconstateerd. Hij voelt zich energiek, beter dan ooit. Zijn lichaamstemperatuur is iets lager en zijn hartslag ook. Ze grinnikt even op zijn flauwe grapje en geeft hem een zacht duwtje tegen zijn schouder aan. Vervolgens vertelt hij haar serieus dat de zombies hem links lieten liggen. "Really?" vraagt ze hem verbaasd. "That's... interesting". Haar hand legt ze op zijn schouder. "I guess you are a lucky man. And that this vaccine worked perfectly fine for you. But we don't know what the side effects are. And you need to know that your eyes are shining. In a not-so-human way" vertelt ze hem. Ze haalt haar hand van zijn schouder en kijkt even voor zich uit.
"I have to introduce you to Franklin and he is probably going to give you a job to do in trade for that he's letting you stay here. Tell him you're a carpenter. He will probably let you build the fence, which can help get us out of here" legt ze uit.
"He's waiting to meet you," Een zucht glijdt over haar lippen.
"We should go in the middle of the night. We'll go quietly, without any noise. We have to go further and head North. That's the only direction that is safe at this time..." vertelt ze. Wat onzin is, want het is nergens meer veilig in deze tijd. Ze staat op en pakt zijn hand. Ze neemt hem mee door het grasveld. Aan de andere kant is de schuur dat Franklin als zijn 'huis' beschouwt. Hij is de enige die daar mag komen. Bij de deur laat ze zijn hand los. Een andere man laat hen binnen en Franklin zit aan een gedekte tafel met eten. "Come on in, my son" zegt hij. De manier waarop hij praat doet haar walgen. "Take a seat" glimlacht Franklin. Ze maakt aanstalten om te gaan. "Darling, join us and sit down" commandeert hij haar. Ze zwijgt, knikt enkel en neemt plaats aan de tafel. Franklin zit aan het hoofd, hij wijst Nathaniel de stoel tegenover haar aan. Er staat een maaltijd op tafel, klein maar simpel. Aardappelen met wat vlees en zelfverbouwde groenten. Tegenwoordig was het zeldzaam. Het is een hele tijd geleden sinds zij een fatsoenlijke maaltijd heeft gehad.
"My girl says your name is Mike Rayes and you're healthy and well. Please tell us more about yourself? What are your skills?" zegt Franklin. In haar achterhoofd denkt ze enkel I'm not your girl, asshole. Ze zwijgt, wijselijk. Ze neemt een slok van het glas water dat er staat. Ze kijkt naar Nathaniel. Hij is belachelijk knap. Hopelijk ging dit gesprek aan tafel goed en loopt het niet uit de hand.

Re: O | To the moon and back.

Het is niet het tijdperk waarin men zou moeten lachen. Toch rolt er een zachte lach over zijn lippen. "You are the extra ordinary kind of woman and definitely way out of anyone's league" zegt hij. Hij knikt. "I understand. You are god damn dangerous. I like it" reageert hij op haar verhaal over de vallen. Het is nergens veilig en zeker in deze omgeving niet, gevuld met legerbasissen en dergelijke vestigingen van de overheid. Hij wist deze omgeving als zijn broekzak en kon de weg vinden met zijn ogen dicht. Letterlijk. Dat had hij onderhand wel geleerd met alle oefeningen door de jaren heen.
"If you were to be immune for a virus and you could save an entire nation... would you?" vraagt hij haar. "Wouldn't you go great lengths, to start a new world? To become a legend?" vraagt hij haar. Het zijn dingen waar hij vaak genoeg over heeft nagedacht in de korte tijd dat deze ellende al bezig was. Hij wilt niks liever dan de wereld redden. Hij heeft niet veel liefde gekend in zijn hele leven, maar voor de mensen die het wel kenden, wilde hij het leven redden. Hij gunde hen de wereld en al het geluk er in. Hij heeft zichzelf jaren lang vervloekt, dat hij altijd in leven bleef en mensen om hem heen niet. Omdat er niemand was die ook maar een zier om hem geeft. Zijn streven is trots. Dat zijn vader trots op hem kan zijn, iets wat zijn vader nooit op hem was. Het maakte niet uit hoeveel wedstrijden hij won of hoe vaak hij met grote geldprijzen thuis kwam. Zelfs de hoogste diploma's waren hem te min. "I know I would" geeft hij toe. "So this is what I have to do to survive. Not just me, alone. But you also. And the rest of this world. For as much as I care"
Zou ze weten hoe mooi ze is? Het is een gedachte die door hem heen gaat terwijl hij naar haar kijkt. Ze heeft een prachtig lichaam. Als hij niet op let, loopt de opwinding nog uit de hand. En dat zou onbeleefd zijn.
Hij trekt zijn kledingstukken een voor een uit en legt het bij elkaar op een hoopje naast zijn schoenen. Zijn gespierde lichaam is de laatste tijd stukken droger geworden doordat hij minder heeft gegeten de laatste tijd. Nog nooit eerder was zijn sixpack zo gestroomlijnd en voor het eerst in zijn leven, stonden er aderen op zijn biceps. Hij gaat bij de rand zitten en laat zich zo soepel het water in zakken. Hij legt zijn armen over de stenen rand. Het lauwe water voelt als een verademing aan. Hij kijkt naar haar. "But damn woman. You are one of a kind. What do I have to do to convince you to go with me? I'll be a good boy, promise" zegt hij. Hij zwemt naar haar toe en legt zijn handen op haar schouders. Hij masseert deze zacht. "Very tense. You need to relax" zegt hij. Hij laat haar schouders los en zwemt naar achteren, terug naar de rand, waar hij zijn armen neerlegt en naar haar kijkt.
-
"I know it is weird. Just take me with you, please..." fluistert ze. Ze smeekt het bijna. Ze wilt hier geen dag langer blijven. De sfeer in het kamp was niet meer zoals het was toen ze hier in het begin kwam. Dat kwam allemaal door Franklin. Hij kreeg last van grootheidswaanzin en helaas voor een aantal van de mensen hier, begonnen er steeds meer mensen in hem te geloven. Alsof hij daadwerkelijk een of andere God was. Het was een cult. Iets wat ze eerst alleen maar op televisie zag, maar nu zat ze er midden in. Ze wist dat ze met een goed voorbereid plan moesten komen, want Franklin zou haar niet zomaar laten gaan. En hij mocht niet sterven. Zijn leven was van groot belang, zeker omdat hij het vaccin had overleefd. "I'll be right back" belooft ze hem. Ze laat hem alleen in zijn tentje en loopt naar het magazijn.

Ze gaat er op zoek naar een paar mannen schoenen in zijn maat, en sokken. De zoektocht duurt even nadat ze verschillende kasten heeft geopend, vind ze eindelijk waar ze naar zocht. Het paar schoenen in zijn maat. Ze pakt deze van de plank af. Het is vreselijk om te bedenken dat ze van een man waren die hier tot voor kort verbleef, maar ze hadden geen andere keuze. Ze loopt met de schoenen terug naar zijn tent.
"I hope you know what you are doing" hoort ze een stem achter haar. Een van de vrouwen, Leslee. "I hope you know you should mind your own business," antwoord ze. Ze loopt langs de vrouw zijn tentje in en geeft hem de schoenen met sokken aan. Ooit een vanzelfsprekend iets, maar tegenwoordig een luxe.
Ze tikt hem op zijn schouder, aangezien hij daar met gesloten ogen ligt. "I'm here. I got you a pair of shoes..." fluistert ze. "How do you feel?" vraagt ze hem. Ze plaatst opnieuw haar hand op zijn voorhoofd. Zijn temperatuur was nog steeds hetzelfde, iets lager dan normaal. Ze plaatste twee vingers in zijn nek om zijn hartslag te voelen. Zijn hartslag was langzaam, maar hij leek in orde te zijn. Ze haalt een hand door zijn haar. "Did you notice any differences when you woke up today?" vraagt ze hem. Nieuwsgierig naar wat er met hem is, maar voornamelijk bezorgd. De roze tinten in haar outfit steken af bij de grauwe kleuren die Franklin gebruikt om alles in te richten. Ze bijt zacht op haar onderlip.

Re: O | To the moon and back.

Dat haar vader een wetenschapper was, wekt vrijwel meteen zijn interesse. Nu moest hij bij haar blijven. Hij moest meer te weten komen over haar, haar vader en het boekje waar ze het over had. Hoe meer hij wist, hoe beter. Hij lacht. "If there are any women left.. that is" antwoord hij bijdehand. "Ofcourse there are traps everywhere. Luckily, soldiers know how to recognize them. I 'm sure he'd outsmart all of us. That guy is a genius. There's a reason why he was sergeant. He was supposed to be captain but we messed up" vertelt hij haar. Even zwijgt hij, als het beeld van al die mensen na de explosie op zijn netvlies verschijnt. Hij lijkt even uit het moment getrokken te zijn, als een versteend standbeeld. Al snel herpakt hij zichzelf.

"We just need one drop of his blood and we have all what we need. But he needs to be there for that, because it needs to be fresh blood. That's the current mission I am on, or I'd lose my job. Not that it matters that I'll keep it, because everyone is probably dead" antwoord hij. Hij blijft in haar buurt. Hij trekt zijn jas uit en legt deze op de grond. Zijn gespierde armen knellen in de strakke mouwen. Ze waren behoorlijk opgepompt door de adrenaline die hij zojuist door zijn aderen heeft voelen stromen.

Hij loopt achter haar aan door de smalle en donkere gang. "Don't tell me what to do" antwoord hij. "Because I am not going to leave you alone" zegt hij. Zijn stem is kalm en beheerst. Hij blijft een afstandje van haar vandaan staan en bekijkt haar silhouette in het duister van de grot. Het maakt zijn ademhaling zwaarder. Het wind hem een klein beetje op. Hij twijfelde of hij moest blijven staan of weg lopen. Iedere vezel in zijn lijf wilt zijn kleding uittrekken en bij haar in het water gaan liggen. Maar respect was op dit moment belangrijker dan zijn ego. "Mag ik?" vraagt hij. Normaal gesproken doet hij wat hij wilt. Maar een beetje relaxen, dat kon vast geen kwaad.

//

"It is safe. If you are a woman and willing to give the guy a baby," fluistert ze zacht. "Believe me, I'm dying to get out of here" volgt er zacht achteraan. Ze lacht zacht. "Okay Mike, I'll see you in a minute" knipoogt ze naar hem. Ze knijpt even zacht in zijn hand en was verdwenen. Ze loopt naar Franklin. 
"Zijn naam is Mike Rayes, sir. Hij is in orde. Er is niks mis met hem," bevestigt ze. Franklin knikt. Ze kijkt hem met haar vriendelijkste glimlach aan. Hij hoeft niet te weten dat ze hem al vanaf het eerste moment haat. De manier waarop hij sprak en hoe hij naar vrouwen keek. Ze was al vanaf het begin gewaarschuwd dat ze moest blijven of ze kon een kogel krijgen. Uit verstand koos ze ervoor om te blijven en zichzelf op de achtergrond te houden. Dat was de enige manier om te overleven. Want daar ging het in deze tijden om: om te overleven. Franklin legt zijn hand even op haar billen. "Het is goed. Morgen mag hij kiezen tussen een kogel of ons dienen" "Mag hij niet gewoon gaan?" "De keuze is duidelijk, is het niet? Ga uit mijn ogen." Ze zwijgt verder en loopt heupwiegend terug naar de tent waar hij zich bevind. 
 Er was iets aan hem, dat zodra ze hem ziet, dat ze een sterk verlangen voelt. Een sterke aantrekkingskracht. Het is ongewoon, ongekend. "Come, I'll take you to your bed room and make sure you'll get something to eat" zegt ze. "Also, what is your shoe size? I'll make sure you'll have a pair of decent shoes" spreekt ze, wat luider en overdreven netjes. Dat doet ze omdat ze weet dat Franklin in de buurt zal zijn. Ze moest het juiste moment afwachten om met Nathaniel over hun ontsnappingsplan te praten. 

Re: O | To the moon and back.

"I'm not inviting you to tag along, or am I?" grijnst hij. Hij lacht om haar en haalt zijn schouders op. Als er iets is dat hij wel heeft geleerd, dan is het om schijt te hebben aan alles en iedereen. Hij is altijd al een klein beetje overdreven zelfverzekerd geweest. Een soort van arrogantie, waar hij zich hoger voelde dan anderen. Zelf was hij gekleed in zijn legeruniform, of beter gezegd, wat daar nog over van was. Een zwarte broek, met zwarte schoenen. Een zwart shirt en daaroverheen zijn donkergroene leren jas, met een badge van zijn positie. Het wapen had hij zojuist weggegooid, wetende dat hij er niets aan zou hebben omdat de munitie ervan zeldzaam is en hij niks op zak heeft. Hij is het merendeel van zijn spullen kwijtgeraakt tussen alle chaos door.

Nieuwgierig als hij is loopt hij achter haar aan. "If you say so, darling" zegt hij als ze hem meer een Max vind. Zo werd hij vroeger altijd genoemd. Het was lang geleden dat iemand hem zo noemde. Hij verafschuwde de naam naarmate hij ouder werd en vond het fijner om bij zijn volledige naam genoemd te worden, of Volt. Hij knikt. Ze heeft hem gezien. Dat betekent dat hij hoogstwaarschijnlijk nog steeds in leven is, want er kwamen steeds meer zombies in dit gebied. Ze moesten hier zo snel mogelijk weg, al was de grot die ze hier had ingericht een veilige haven. Voor nu, realiseert hij zich. Hij haalt zijn hand over de eeuwenoude stenen terwijl hij zich afvraagt wie er ooit in deze grot heeft geleefd. "Yulia.." begint hij.

Een zeker schuldgevoel is op zijn plaats. Ze hebben proeven gedaan op mensen. Weliswaar gevangenen die behoorlijk veel misdaden hadden begaan, van moord tot verkrachting en verder. Hij had vaak genoeg gedacht dat een behandeling zoals deze op zijn plaats was. Of ze nu dood gingen of behoorlijk ziek werden; ze hadden het verdiend. Maar Yulia had gelijk. Het waren mensen geweest zoals hijzelf en Yulia. Maar zij wist niet wat hij wist. De epidemie was al veel langer bezig. De overheid had er undercover voor kunnen zorgen dat deze mensen werden omgebracht door voordat het virus zich kon verspreiden.

Maar het virus muteerde zichzelf en werd sterker dan de mensen. Beetje bij beetje veranderde het ene dorp na het andere tot een mensen etende massa. Het werkte door tot in de stad en ze wisten dat het slechts een kwestie van tijd was dat deze ziekte het land zou bereiken. De wereld zou bereiken. Dat ze nergens veilig meer zouden zijn. Daarom was de overheid proeven gaan doen. Maar dat hoefde hij haar niet te vellen. Misschien was ze niet eens te vertrouwen. Waarschijnlijk vertrouwde ze hem niet eens. Maar ze heeft hem al in haar schuilplaats gelaten. Dat getuigt ervan dat ze er voor open staat. Anders had ze hem allang weg gestuurd.
"One day you will understand, that what they did is nothing compared to what is going to happen now" antwoord hij. Hij volgt haar bewegingen en duwt de klimplanten en mosplanten op zij. Eenmaal in de grot draait hij een rondje. "Honey.. I am home.." zegt hij kalm. Hij bekijkt de spullen die er staan. Het waren er niet veel, maar de olie lampen verraden haar. Ze is hier al een tijdje. Hij neemt het bakje met water dankbaar aan en neemt een aantal slokken. Hij geeft het bakje terug aan haar. Zij moet ook drinken, zorgzaam als hij is.

Hij kijkt naar haar. Misschien moest hij haar het voordeel van de twijfel geven. Ze was erg goed met het wapen geweest en ze wist hoe ze moest overleven. Deze schuilplaats was daar het bewijs van. Dat Nathaniel is weggelopen is begrijpelijk, maar hij moet naar het CDC in Californië. Als het vaccin echt heeft gewerkt, moeten ze er meer van maken zodat ze rest van de wereld nog kunnen redden. Anders sterft de mens uit en was het einde met deze wereld. "Labrat? You mean Nathaniel Alexander Michaels. Former soldier. Judges considerd him guilty but he was not. I am serious. Tons of z's in that building and not a single one tried to kill him. They all came after me," vertelt hij haar. "I don't have time to wait all night. I need to go now. He's 15 kilometres away from here, all the way to the North. It is my mission to take him to California. He might be the cure. But it is also possible there are some side effects. I need to protect him. I need to do my job. I'm lieutenant. The guy is my friend. Or at least he once was."
------------------------------------------------------------



In het begin had ze gedacht dat ze in het paradijs terecht gekomen was. Alsof ze een engeltje op haar schouder had die haar beschermde van slechte dingen. Echter kwam al vrij snel de ware aard van Franklin naar boven. Deze was dominant en sprak alsof hij God was. Het maakte haar nerveus, want hij strafte mensen wanneer deze niet deden wat hij zei. Franklin wou wachten met haar, totdat ze ongesteld zou worden. Want een kind van hen twee, dat zou het mooiste kindje op de aarde worden. Ze was over haar nek gegaan toen hij haar dat had verteld. Verder had Franklin nog niks bij haar geprobeerd: ze moest op haar beurt wachten. Iets wat ze walgelijk vond, maar tegelijkertijd was het haar geluk. Ze kreeg op deze manier tijd om te vluchten en dat was ze zeker van plan. Dat Nathaniel hier was, maakte haar vluchtplan misschien een stukje gemakkelijker. Al wist ze dat Franklin haar niet zomaar zou laten gaan.

Ze kijkt in zijn groene ogen. Ze lijken te stralen, ze geven net geen licht. Het was in ieder geval niet helemaal menselijk. Ze streelt met haar duim over zijn wang. Ze fronst even en glimlacht vervolgens. Hij herkent haar en herinnert zelfs haar naam. Ze grinnikt verlegen. "Thank you," zegt ze. Ze weet dat hij in de gevangenis heeft gezeten maar dat hij naar horen zeggen onschuldig was. Het was een uit de hand gelopen missie, maar de fouten waren niet meer terug te draaien. Het vonnis was geveld en er was niks meer aan te doen. Uit zijn verhaal begrijpt ze dat de dokters er niet meer zijn. Ze pakt zijn hand en streelt even over zijn onderarm. Er staat VZ-101. De naam van het vaccin. "They have given you a vaccine..." zegt ze. Ze laat hem los. Er komt een jongeman binnen met een stapeltje kleding. Ze pakt het aan, bedankt hem en deze loopt weer weg. Ze geeft hem de spijkerbroek en het overhemd. Schoenen zouden ze nog wel voor hem hebben, als ze zijn maat zouden weten. "They gave you a vaccin.. And you're still alive.." stamelt ze. "This place is not safe," zegt ze zacht.

Ze gaat naast hem zitten. VZ-101. Het is een vaccin waar ze aan heeft meegewerkt, met het maken ervan. Ze had niet verwacht dat ze hem een vaccin zouden geven. Ze was slechts een week of ander half ervoor ontslagen. Wellicht is dat haar geluk geweest, anders was ze nu dood. Ze kijkt naar hem. Hij ziet er niet uit als iemand die net een vaccin heeft gehad, al is zijn huid egaal en zijn tanden zijn witter. Wellicht maakte het vaccin zijn hele lichaam sterker, dat maakte ook dat hij het niet koud had nu, aangezien hij de gehele tijd op blote voeten had rondgelopen. "I have to update Frankln about you before he loses his mind. Your name is Mike Rayes, okay?" Op een of andere manier voelt zij zich aangetrokken tot Nathaniël. Ze kon het niet volledig plaatsen, waarom ze het moeilijk vond om bij hem weg te gaan. Ze was eigenlijk blij om hem te zien. Ze plaatst haar hand op zijn knie. "Everything is going to be alright. It isn't now, but it is going to be. But we really have to get out of here. And we need to find out what that vaccine is going to do to you. Who knows what might happen.. Those side effects can be so dangerous. I'm happy that you are alive. It's good to see you again," geeft ze toe. Ze heft vaak genoeg geprobeerd om in zijn buurt te komen, om een praatje te maken.

Re: O | To the moon and back.

De kogels vliegen om hem heen. Het duurt even voordat hij zich realiseert dat hij niet degene is die de schoten lost, maar dat hij word gered door een engel. Zijn redder in nood. Het zwarte bloed besmeurt de snelweg waar hij zich bevind. Het was pas een korte tijd gaande, maar hij wist dondersgoed dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn voordat het hele land uitgeroeid zou zijn. Hij herkende het geluid van het wapen als een oud liedje dat in zijn oren afspeelt. Een semi-automatisch wapen. De persoon in kwestie kan er behoorlijk goed mee over weg. "Always making noises, too much noises" hoort hij. Hij schiet in de lach. "You better get used to it" grijnst hij. Hij hoort aan de stem dat het een vrouw is. Dat is iets dat hem verrast, aangezien vrouwen volgens hem niet met wapens in aanraking horen te zijn. Hij ziet haar verschijning langs hem komen. Haar blonde haren, vele lagen kleding. Deze persoon is al langer op reis en verschuilt zich behoorlijk goed voor de ellende die zich afspeelt. Hij rent achter haar aan de helling op. Hij rent haar zelfs voorbij. Eenmaal aan de top blijft hij stil staan. Het uitzicht is adembenemend.
"Thanks. I owe you big time" zegt hij. Hij kijkt over zijn schouder naar haar en vervolgens weer naar het uitzicht. Het is nog anderhalf uur lopen naar het noorden. Hij moest Nathaniel in het oog houden, in het gareel. De twee waren ooit partners tijdens een missie. Een missie waar van alles verkeerd was gegaan, Nathaniel werd gegijzeld en bijna levend werd begraven. Doordat Maximiliano zijn mond had voorbij gepraat toen hij werd gemarteld, liep de hele missie uit de hand. Zodanig dat Nathaniel als een crimineel en verrader werd gezien. Maximiliano raakte zijn positie als leidinggevende kwijt en werd een aantal rangen lager gezet met als opdracht dat hij zijn positie maar terug moest verdienen. Door hard te werken kreeg hij dat al vrij snel voor elkaar. Maximiliano was woest geweest op Nathaniel, omdat hij vond dat Nathaniel een fout had begaan. Ze waren in een oorlogsgebied en hun discussie op dat moment had ervoor gezorgd dat een klein dorpje werd opgeblazen. Omdat Nathaniel niet luisterde. Terwijl Nathaniel vond dat Maximiliano degene was die niet aan het luisteren was. Het koste vijftig mensen, vijftig onschuldige mensen, het leven dat ze zo zorgeloos aan het leven waren. Een trauma dat hij nog steeds niet was vergeten, het beeld stond nog op zijn netvlies gebrand en ieder hard geluid deed hem aan de knal van de explosie denken. Hij vergat het echter in een oogwenk, aangezien het heden hem naar een interessante situatie had genomen.
Hij bekijkt haar van top tot teen en glimlacht. Hij was er vrijwel zeker van dat ze, onder haar vele lagen kleding, een prachtig lichaam had. Ze heeft een mooi gezicht. Haar ogen stralen fel, een zekere kracht. Ze weet wie ze is. Ze weet wat ze wilt en waar ze voor staat. Het type vrouw dat over komt als een duivel, met een engelenblik in haar ogen. Het type dat meer whisky dan water in haar glas deed. Haar vurige persoonlijkheid gaf hem een warm gevoel. Een zekere aantrekkingskracht. Hij wilt meer van haar te weten komen. Hij heeft al een lange tijd geen vrouwelijk schoon meer om zich heen gehad. Voor een kort moment flitsen er wilde fantasieën door zijn hoofd. "I am Lieutenant Maximiliano Voltinos. Most people call me Volt," introduceert hij zichzelf. Hij stapt dichter naar haar toe. "Thanks for saving my life, beautiful girl. I don't have a lot of time. I have to find this guy, because he's kind of the cure for this disease. He's sort of... our last hope. It is a long story."
Ze herkent zijn gezicht uit duizenden. Ze heeft een ruime tijd als verpleegster gewerkt in de gevangenis van de overheid, totdat ze vonden dat haar carriere als model in de weg stond. Er was geen ruimte meer voor iemand zoals zij. Ze wilden niet dat ze teveel zou weten, van alles dat daar gebeurde. Want wat er gebeurde, was niet bepaald humaan.
Ze voelt een stevige greep om haar bovenarm. Ze schudt haar hoofd. "No sir, he's not from the prison" antwoord ze. Ze liegt alsof het gedrukt staat. Ze moest hem beschermen, om een of andere reden had ze dat voorgevoel. Je wist maar nooit wat voor een experiment er nu weer was gedaan. En hij zag er normaal uit, misschien had hij geluk en was hij gewoon ontsnapt. Maar dit was de apocalypse. Alles was mogelijk. Haar vermogen om zich snel aan te passen aan de situatie was hier voor de verandering een zegen in plaats van een vloek. "I will check upon him to make sure everything is okay" Ze zegt het kalm, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Franklin knikt en geeft haar een duwtje. Ze loopt naar Nathaniel. "Kom," zegt ze. Ze pakt zijn pols vast en leidt hem naar de tent die ze gebruikten als "ziekenhuis".
De ruimte was wit en steriel. Ze hadden de spullen uit het ziekenhuis meegenomen. Beter gezegd gestolen, want de hele wereld was aan het plunderen geslagen vanaf de eerste dag. Iedereen moest maar accepteren dat dit de nieuwe gang van zaken is. Ze is alleen met Nathaniel. Ze wacht even tot dat ze Franklin hoort weg lopen, die deze gebeurtenis niet zijn doel laat verpesten. Franklin wilt zoveel mogelijk kinderen maken. Wat een gek, dat had ze al vanaf de eerste minuut gedacht. Ze weet dat er een aantal beveiligers in de buurt zijn, maar als ze zacht praat is er waarschijnlijk niks aan de hand. Hij zit onder de schrammen en op zijn arm is nog een licht litteken te zien. Waarschijnlijk van een injectie of infuus. Het ziet er gezond uit en het geneest goed. Ze legt haar hand op zijn voorhoofd. Zijn temperatuur is iets lager dan gewoonlijk.
Natuurlijk was zijn prachtige lichaam haar niet onopgemerkt gebleven. Ze heeft het gezien en het maakt haar zelfs een tikkeltje verlegen. Franklin wist wie zij was: het lingeriemodel. Ze kon dus niet liegen over haar echte identiteit, maar hij kon dat wel. Dat zou hun beschermen. Ze ontsmet de schrammen op zijn bovenlichaam. "This might gonna hurt" waarschuwt ze hem. "My name is Ciara," vertelt ze hem. Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan. "What did they do to you, Michaels? Your name is Michaels, right?"

Re: ORPG | I died a million times being with you, but every morning I wake up and choose you all over again.

Gabriel gaat op in zijn les. De hele dag lijkt de tijd langzaam voorbij te gaan, maar een uur les geven vliegt voorbij. Voordat je het weet is het al om en zijn de dingen die je wilde doen nog lang niet gedaan. Hij hecht grote waarde aan efficiente oefeningen, kort maar kracht. Hij nam geen genoegen met half inzet. Hij verwachtte het maximale. Pushte zijn jongens tot het uiterste. Beetje bij beetje werden ze op deze manier harder gemaakt, sneller en sterker. Het zorgde ervoor dat de jongens meer zelfvertrouwen kregen en dat maakte dat ze hem vertrouwden. Hij is het ultieme voorbeeld voor hen. Hij mag niks doen dat hen teleur zal stellen.
En hoewel hij weet dat zijn verslaving niet iets is waar hij trots op moet zijn, maakt het risico hem niet veel uit. Wat niet weet, wat niet deert. Hij moest het echter geheim zien te houden, voor zo ver hij het geheim kan houden. Mirabelle zwaait naar hem en even stopt hij met schreeuwen. Aanwijzingen en het tellen van de herhalingen, de jongens konden heus wel even zonder. "Jullie stoppen pas als ik het zeg! Doorgaan!" Schreeuwt hij. Hij loopt naar Mirabelle en legt zijn hand even op haar onderrug.
Zijn ogen scannen haar even van top tot teen. Ze ziet er beeldschoon uit en even valt hij stil. Sprakeloos, alsof hij een black out krijgt en niet weet wat hij kan zeggen. 'Goed dat je er bent.." glimlacht hij. Misschien kon hij haar na de training trakteren op een drankje of iets te eten, de pier was vlakbij. Daar was het strand en er waren genoeg eettentjes te vinden. En een kermis, die is er ook deze week. "Je ziet er mooi uit. En ik maar denken dat je mee zou doen...' plaagt hij haar, zijn tanden blootlachend.

Ze hoort de bel gaan, tussen de beat van de muziek die speelt door. Haar vriendinnen kijken haar veelbetekenend aan, maar zijn al snel weer afgeleid. Ze loopt naar de deuropening, hopend dat ze Christian zal vinden. Ze had bij de vorige 2 gasten gemerkt dat ze teleurgesteld was dat het niet Christian was. Het feestje begon al langzamerhand leeg te lopen. Veel van haar vrienden hadden al kinderen of gingen naar de nachtclubs verderop. Het was al duidelijk dat zij niet van plan was om uit te gaan vannacht. Daar was ze het type niet voor.
Ze opent de deur en kijkt recht in christians ogen. Even lijkt het een moment uit een film. 'Kom binnen,' glimlacht ze. Als hij naar binnen is gestapt sluit ze de deur. Ze staan afgezonderd van de rest in de kleine hal. 'Welkom!' Glimlacht ze. Ze plaatst haar handen op zijn borstkas als ze hem drie keer op de wang kust en hem vervolgens omhelst. 'Bedankt dat je er bent!' Haar heupen drukt ze tegen hem aan.

Re: ORPG | I died a million times being with you, but every morning I wake up and choose you all over again.

Hij knikt en lacht. "Al woonde je aan de andere kant van de stad, dan had ik het nog met veel plezier gedaan. Omdat jij het bent" zegt hij. Zijn ogen twinkelen. Hij is tevreden met zijn leven en hoe het nu allemaal gaat. Hij heeft alles zelf gedaan, door zijn hele leven lang te trainen. Vechten. Voor zijn leven, voor zichzelf. Voor zijn familie en geliefden om hem heen. Hij was van ver gekomen en hij had nog een hele lange weg te gaan. De druk was hoog. Zijn sponsoren betaalden hem veel geld om een imago hoog te houden, Foley zette zijn reputatie op het spel door hem te coachen en zijn tegenstanders zaten hem telkens weer op de nek. Iedereen in het wereldje wilde de beste zijn, alles op alles om keer op keer weer te winnen. 
Hij is niet zoals de andere vechters. Er zit veel woede in hem, van alles wat hem was overkomen. Van alle frustraties die hij had. Hij had nu eenmaal een kort lontje. Hij was snel geïrriteerd en werd snel boos. Er hoefde maar iets kleins te gebeuren of hij flipte al. Boksen was daarom een goede uitlaatklep geweest. Het kalmeerde hem in het dagelijkse leven. In de ring kwam echter alle agressie eruit. Meestal dan, nu en dan flipte hij ook buiten de ring. Hij kon echt kwaad worden. 
Omdat hij de beste wilde zijn, nam hij anabolen. Het zorgde ervoor dat het hem sterker, sneller en gespierder maakte. Behendiger. Gevaarlijker. Agressiever vooral. Hij reageerde de laatste tijd dan ook steeds feller, zelfs als iemand een normale vraag stelde. Als iemand hem iets te lang aankeek, werd hij al boos. Hij moest behoorlijk zijn best doen om zijn emoties in controle te houden. Ook had hij meer drang naar vrouwen. Lusten. Hij moest ze eruit laten, maar hij had geen vriendin en had gevoelens voor zijn masseuse. Die waarschijnlijk niet op hem zat te wachten. Ze kon namelijk carriere maken en bij Foley kreeg ze goud op haar CV te staan. 
Hij lacht. "Klassieke muziek brengt mij tot rust" vertelt hij haar. Hij kijkt even over zijn schouders en ziet de anabolen liggen. Shit. Hopelijk kijkt ze er niet naar. "Welke muziek luister je graag? Je mag best iets anders op zetten hoor, mijn telefoon ligt daar" zegt hij kalm. Eenmaal bij haar huis stopt hij. "Tot vanavond" glimlacht hij. Hij kijkt haar naar als ze naar de voordeur loopt en rijdt dan pas weg. "Damn..." fluistert hij naar zichzelf.

Ze glimlacht. Hij heeft niemand om mee te nemen. Het is waar wat de pers zegt. Hij is een felbegeerd vrijgezel. "Dat is mooi," glimlacht ze. "Dan kan je mijn date zijn" knipoogt ze. Ze gaat onder de stang staan. Ze heeft anderen deze oefening wel eens zien doen. Ze geniet van zijn speelse lach. 
Ze moest eigenlijk in de gym van Foley trainen om meer informatie over hem uit te vinden. Maar ze nodigde hem niet uit voor dit. Ze vond hem oprecht leuk, aantrekkelijk en charmant. 
Ze zet haar voeten goed neer en zakt niet veel later herhaaldelijk op en neer. Er hangt nog geen gewicht aan de stang, maar ze voelt haar bovenbeenspieren wel. "Hoeveel herhalingen eigenlijk?" vraagt ze hem als ze er ongeveer zes heeft gedaan. Het is veel te licht voor haar, dat weet ze zelf ook wel.


-----

Hij parkeert zijn auto voor de tweede keer die dag bij de sportschool van Christian Foley. Hij stapt uit. Hij heeft zijn korte trainingsbroek van Adidas al aan en zwarte gympen van Nike. Hij draagt een donkerblauwe sweater van Adidas en gooit zijn sporttas over zijn schouder. Hij loopt de sportschool in en begroet de jongens. De meesten zijn al omgekleed en hebben hun polsbanden al strak gedaan. "Jongens, we beginnen met de warming up! Vijftien rondes!" schreeuwt hij. De rondes zijn om de boksringen heen. Hij klapt in zijn handen. Hij is onrustig, maar hij voelt zich goed.
Hij heeft thuis een nieuwe dosis van zijn anabolen toegediend. De blauwe plek op zijn heupen doet pijn, misschien moet hij morgen de andere kant proberen. Hij loopt dan ook een beetje moeilijk, maar probeert dat zoveel mogelijk te verbergen. Hij bekijkt de jongens die er zijn. Een aantal zijn er nog niet en hij zou moeten achterhalen wat de reden daarvan was. Het gebeurde regelmatig dat iemand een terugval had naar zijn oude gewoontes. Dan zou hij naar de jongen in kwestie gaan en hem uit die situatie halen. Koste wat kost. Hij was niet enkel een coach. Hij was als een vriend, als een broer en dat probeerde hij ook duidelijk te maken. De meesten waren van school gestuurd of ze hadden ouders die verslaafd waren aan drugs of drank. Het was ironisch, want hijzelf is verslaafd aan anabolen en speed. Hij mocht er niks van zeggen of vinden. Als de jongens het zouden weten, zouden ze teleurgesteld zijn in hem. Toch was de honger ernaar sterker dan de kracht om het te weerstaan.
Even kijkt hij om zich heen, of Mirabelle er al is. Hij laat de jongens de rondes lopen en vervolgens een aantal krachtoefeningen. Zoals squats, push ups en hand-oogcoördinatie oefeningen.

Een aantal vriendinnen zijn al bij haar thuis, evenals een paar mannelijke collega's en vriendjes van haar vriendinnen. Iedereen zit ergens met een hapje en drankje en de muziek speelt. Rex loopt kwispelend rond en zorgt voor vele 'awh's'. Christian heeft haar flink afgemat. Na de training heeft ze boodschappen gedaan voor de housewarming en heeft ze haar huis zodanig ingericht dat er ruimte is voor een feestje. Ze had een dure fles wijn gekocht en deze bewaard, voor als laatste. Stiekem hoopte ze dat Christian tot het einde zou blijven. Ze wilt hem beter leren kennen. Ze had hem uitgenodigd naar de house warming maar had geen idee hoe laat hij zou verschijnen.
Haar witte strapless jurkje dat tot net boven haar knieën komt omhelst haar figuur. Ze staat er met een glas champagne en kletst wat met een vriendin. "Meen je het serieus? Je hebt Foley uitgenodigd? En hij komt?!" vraagt ze met ongeloof. Ze schiet in de lach. "Ja, het is geen big deal" "Maar het is Foley! Natuurlijk is het een big deal! Zijn jullie.." Ze schiet in de lach.

Re: ORPG | I died a million times being with you, but every morning I wake up and choose you all over again.

Hij knikt en loopt met haar door de sportschool naar de uitgang. Hij ziet Christian in de verte bij een bekend gezicht staan. De presentatrice van ESPN. Als deze maar niet informatie verzamelde voor een of andere stomme rubriek, dacht hij bij zich zelf. Hopend dat Christian daar niet in zou trappen. Hij hield niet van de media en het hele circus dat ze om sporters heen zetten. Hij zwaait naar hem en houdt de deur naar buiten voor Mirabelle open. Ze ziet er beeldschoon uit en hij moet moeite doen om zijn ogen van haar af te houden. Hij loopt voor haar uit naar zijn auto en haalt zijn sleutel uit zijn tas. Hij drukt op een knopje en de deuren gaan open. Hij opent de deur voor haar en als zij eenmaal is ingestapt, neemt hij zelf plaats achter het stuur. Zijn sporttas zet hij op de bezaaide achterbank, met handschoenen en scheenbeschermers in kindermaten. Regelmatig geeft hij trainingen op scholen en op verschillende sportscholen in de buurt. Een project vanuit de gemeente, waar hij maar al te graag aan mee werkte. Veel dingen mocht hij niet doen van Foiley, maar dit wel. 
Er lag ook een plastic zak met flesjes erin, die doorzichtig spul bevatten. Zijn anabolen. Hij staat daar niet bij stil, te druk met het besturen van zijn auto.
"Waar woon jij ook alweer?" vraagt hij haar. Hij doet zijn gordel om en drukt de radio aan. Deze is verbonden met de bluetooth van zijn telefoon. Deze neemt hij uit zijn tas waarna hij de tas weer terug zet. Hij opent Spotify en opent de lijst met klassieke muziek. Hij zet de radio wat zachter zodat hij haar gewoon kan horen. Hij legt zijn handen op het stuur en start de auto, om het kleine parkeerterrein te verlaten. 

Een soort van vonk lijkt tussen hen te springen. Ze knikt. "Ik... en Rex. Mijn husky. Hij is nog klein, een half jaar oud" antwoord ze. Ze was gek op honden en ze had Rex een paar maanden geleden uit het asiel geadopteerd. Als een soort van afleidingstherapie na de break-up, want haar ex had een hekel aan honden. Het was als een soort bevrijding. Ze werd namelijk gelimiteerd in veel dingen die ze deed en nu had ze zoveel vrijheid dat ze af en toe niet wist wat ze ermee moest doen. "Kom je ook naar de house warming?" vraagt ze hem. "Je mag iemand meenemen als je wilt," stelt ze voor. 
 Ze streelt met haar duim over zijn hand als hij de hare vastpakt. Het zorgt voor een golf van warmte door haar hele lichaam. Rustig blijven, Nicia, het is Foley maar. Foley, die je hand vastpakt! Ze probeert kalm te blijven. Ze glimlacht en bekijkt het apparaat. "Voor welke spiergroep is dit? De billen, toch?" vraagt ze hem. Hij heeft haar het Smith-machine aangewezen, waar je onder andere squats in kan doen. Ze had de oefening echter nog nooit gedaan met een Smith-machine of met gewichten. Alleen maar los. Ze staat dicht bij hem.

Re: ORPG | I died a million times being with you, but every morning I wake up and choose you all over again.

"Waar zou ik zijn zonder jou?" vraagt hij haar. Hij bijt even op zijn onderlip en glimlacht vervolgens zijn tanden bloot. Hij volgt haar bewegingen. "Omdat je het zo lief vraagt, kom ik..." De woorden maken zijn hele dag weer goed. "Ik zal op je wachten" knipoogt hij naar haar. Hij draait zich om en legt de handdoek op de massagetafel. Hij haalt zijn onderbroek uit de sporttas die onder de massagetafel staat en trekt deze vlug aan. Hij kent geen schaamte. Niet veel later staat hij recht voor haar in de rode boxer. Hij pakt zijn sporttas en zet deze op de massagetafel. 
"Heb je een lift nodig?" vraagt hij haar. Hij haalt zijn spijkerbroek uit de tas, trekt deze aan. Hij spuit wat deodorant op en zijn parfum. Hij houdt deze in zijn handen terwijl hij haar antwoord afwacht. Hij kwam iedere dag met zijn witte Range Rover naar de sportschool. Iedereen die hem kende wist dat hij geld zat had, maar dat het hem niets interesseerde. Voor hem was geld simpelweg maar geld. En Mirabelle? Mirabelle was alles voor hem. Hij pakt zijn witte Lacoste polo uit de tas en trekt deze aan. Hij had voor de massage al gedoucht, om dat opnieuw te doen vond hij onzin. Hij zou over een paar uur toch gaan trainen. 

Ze geniet echt van zijn lach. "Ik ben blij dat te horen" glimlacht ze. Ze houdt haar hoofd even schuin als hij haar iets over haar privé leven vraagt. "Behalve werken en pilates lessen doen?" antwoord ze. Ze schud haar hoofd. "Niet echt" grinnikt ze. Ze blijft hem aankijken. "Ik ben sinds kort naar deze buurt verhuisd, ik ben vooral bezig met opruimen en het inrichten van mijn appartement" vertelt ze hem. Ze drukt het niveau van het apparaat wat hoger. Dit was een goede warming-up. Ze was benieuwd naar wat hij nog meer in petto heeft voor haar. Tot nu toe maakte Foley de praatjes van de media niet waar. In tegendeel. Hij deed haar hart juist sneller slaan. 
Het is een lange tijd geweest sinds dat zij zich zo goed voelde in bijzijn van een man. Michael was allang samen met een ander meisje, had zelfs trouwplannen met haar. Hoewel het haar steekte, omdat hij haar het idee gegeven had dat ze niet goed genoeg was voor hem, had ze het idee dat ze beter af was zonder hem inmiddels geaccepteerd. Ze was vastberaden om hem te laten zien dat hij niet wist wat hij had laten gaan. Ze zou ervoor zorgen dat hij spijt kreeg van zijn actie.
Ze stapte van de crosstrainer af en ging bij Christian staan. Iets te dichtbij voor normale normen, maar soit. Ze plaatst haar hand op zijn borstkas. "Dus, meneer de personal trainer, welke oefening gaan we eerst doen?" vraagt ze hem. Een speelse glimlach siert haar gezicht en haar hand haalt ze weer van zijn borstkas af. Ze blijft hem recht in zijn ogen aankijken. Ze voelt zich aangetrokken tot hem. Ze kon er niets aan doen.

Re: ORPG | I died a million times being with you, but every morning I wake up and choose you all over again.

Inderdaad, dat zou hij wel willen. Wie zou het niet willen? Gemasseerd worden door het mooiste meisje van de hele wereld. De boksers die hij kent waren niet met de liefde bezig. Enkel lust, voor een enkel pleziertje en daarna door naar de volgende. Hij kan zich daar niks bij voorstellen. Hij is veel te gefocust op de sport om bezig te zijn met wie hij in de avond naar huis gaat of wie hij meeneemt. Hij liet niet zo snel iemand binnen in zijn huis. Hij was anders dan anderen, de media omschreef hem dan ook als apart. Hij had een bepaalde visie, die ongewoon was. Ongebruikelijk. Het maakte hem anders dan de rest. Het maakte hem een betere vechter, niet persé een beter persoon.
"Het voelt goed. Je moet vanavond komen. Dan kan je zien hoe ik door jouw gouden handen beter kan boksen" glimlacht hij. Hij blijft liggen. Hij steekt zijn hand uit naar haar pols en neemt deze vast. "Dankjewel, Belle" glimlacht hij, met gesloten ogen. Hij wilt nog niet naar huis. "Kom je vanavond?" vraagt hij haar. Hij is veel te ontspannen geraakt om uberhaupt nog overeind te komen. Toch laat hij haar pols los en komt hij overeind. Hij staat op en slaat de handdoek om zijn middel. Hij is lang, zeker twee koppen groter dan haar. Ze is als een porseleinen pop.
Ze is een mysterie. Hij werd zich meer dan ooit bewust dat de hele wereld naar de achtergrond verdween nu zij in de buurt was. Zelfs in de stilte die ontspannen was. Hij probeert te lezen wat haar ogen zeggen. Ze is prachtig. Hij is bang dat hij haar hart breekt. Alsof hij als een olifant door een porseleinen winkel dendert, omdat ze nooit iets met elkaar kunnen beginnen door de regels. Hij wilt haar meenemen naar de mooiste plaatsen van de wereld zoals hij die kende. Misschien zag zij niet in hem wat hij in haar zag, maar dat lijkt hem sterk. Hij had een sterk gevoel dat het wederzijds was. Maar hij moest het niet doen. Hij was niet goed genoeg voor haar. Ze verdiende een man, beter dan hem. 

Ze lacht. Zijn lach is aanstekelijk. Hij maakt haar vrolijk. De man die een grootse carriere heeft, die bekend staat bij ESPN als een van de beste boksers van de afgelopen tien jaar. Hij is gespierd, perfectie op alle manieren. Zijn aanwezigheid doet haar vergeten dat pijn bestaat. Haar ogen glijden even over zijn lichaam. Met een speelse blik en twinkelende ogen kijkt ze hem aan. 
"Doe je best maar" knipoogt ze. Ze glimlacht. Ze straalt. Voor het eerst sinds een lange tijd, sinds de break-up met Michael. Ze waren bijna een jaar samen, maar hij had haar gedumpt omdat hij 'gevoelens had voor een ander'. Hij had haar verteld dat hij haar niet goed genoeg vond om een toekomst op te bouwen. Het was inmiddels vier, bijna vijf maanden geleden. Ze was na een maand depressief zijn, verder gegaan met haar leven. Sporten hoorde daarbij. Nieuwe dingen proberen hoorde daarbij. Ze moest voor haar werk bij Foley trainen. 
Ze glimlacht naar hem als ze zijn handen op haar lichaam voelt. Dat mocht hij wel blijven doen. "Ik ben benieuwd hoe jij je werk doet, dus ik was eigenlijk van plan wat tijd hier door te brengen, als je dat niet erg vindt" glimlacht ze. Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan.