ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Een orpg met de liefste Crys! 

Kan 18+ bevatten 

Elizabeth "Eli" Roslyn Salvador 



Julian Finn Kane

Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Aurora Eleanore Trevelyan.


Andrew Steven Grant.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Eli
Met het nodige ongeduld sta ik bij de bagageband, waar mijn donkergroene koffer al een uur geleden op had moeten verschijnen. Echter heeft het personeel van de maatschappij waarmee ik terug ben gevlogen vanuit Portugal deze dag uitgekozen om te gaan staken. "Ladies and gentlemen, within a few minutes the baggage of flight SAM2101, will be in the baggage retrieval area." wordt dan rond geroepen, waarna ik een zucht van verlichting slaak. Eindelijk. Normaal gesproken zou het me niet veel uitmaken, maar ik heb een vlucht van een aantal uren achter de rug, waardoor mijn humeur niet opper best is. Je kent het wel, huilende kinderen, paniekerende mensen die voor het eerst vliegen. Enkele uurtjes slaap heb ik kunnen vatten, maar ik merk nu goed aan mezelf dat ik moe ben. Al gauw zie ik mijn koffer dan op de band verschijnen, waarna ik deze er afhaal en de koffer achter me aantrek naar buiten toe. Ik houd dan een taxi aan, geef hem het adres en stap achterin, waarna ik mijn ogen over de omgeving laat gaan. Geloof het of niet, maar het was in Portugal zelfs warmer! - Hey girl! Just got a taxi, I will be home within 30 minutes! Just so you know, no need to stay home for mee. Major jetlag. - verstuur ik dan naar mijn beste vriendin Aurora, waar ik tevens een huis mee deel. Waar sommige mensen elkaar nooit meer zien na hun middelbare schooltijd, zijn wij elkaar nooit meer kwijt geraakt. Samen studeren, geld bij elkaar geraapt voor een huis waar we beide volledig verliefd op zijn. Een strandhuis, wie wil dat nu niet? Elk moment van de dag op het gigantische balkon kunnen zitten, of met een trappetje naar beneden kunnen lopen, om daar met je voeten in het zand te belanden?
Mijn werk als journaliste en fotografe heeft ervoor gezorgd dat ik twee weken heb doorgebracht in de hoofdstad van Portugal, Lissabon. Prachtig, authentiek en modern tegelijk. Voor het artikel dat ik heb geschreven heb ik onderzocht hoe de Portugese cultuur is, wat standaard gerechten zijn en wat de jongeren daar drijft om een goede baan te krijgen. Heel interessant, maar uiteraard ben ik hier niet elke minuut van de dag mee bezig geweest. Ik heb tijd genoeg gehad om leuke uitstapjes te maken, nieuwe mensen te leren kennen en zelfs oude bekenden tegen het lijf te lopen. Ik ben iemand tegen gekomen van de middelbare school, iemand waar ik altijd al een goede band mee heb gehad, maar ik nooit meer tegen was gekomen, tot nu. Beide voor werk in het buitenland, hoe toevallig? Ik kan dan ook niet wachten om Aurora te vertellen over de nacht die ik met hem heb gehad en waarschijnlijk als ze zijn naam hoort, zal ze me vol ongeloof aankijken.
"We're here." hoor ik de chauffeur dan zeggen, waarna ik opkijk. "Thanks." zeg ik dan rustig, betaal hem dan en stap uit, pak mijn koffer uit de kofferbak en wacht totdat de taxi weg rijdt. "Home sweet home." mompel ik dan zacht, terwijl ik naar de zee kijk. Ik kan echt niet wachten om in mijn bed te duiken met de ramen open, de gordijnen gesloten. Ik loop dan naar de voordeur, steek de sleutel in het slot en loop naar binnen, waarna ik de deur achter me ook in het slot trek. "Hey! Are you home?" zeg ik dan, waarna ik doorloop naar de woonkamer, waar ik mijn koffer tegen de muur aanzet.

 

Julian
Mijn ogen laat ik naar de klok glijden die in mijn appartement hangt, over een uur moet ik weg en op het moment loop ik nog rond in kleding waarin ik liever niet in het openbaar gezien wil worden. Ik besluit dan ook om me om te gaan kleden, nadat ik mijn thee heb opgedronken. Een gewoonte die ik heb behouden van het opgroeien in Engeland, maar het accent ben ik al snel verloren. Ik besluit dan een lichtgekleurde spijkerbroek aan te trekken, en een wit overhemd aan te doen. De temperatuur ligt nu rond de 22 graden, wat nog makkelijk te doen is in deze kleding. Rustig trek ik een paar nette schoenen aan, waarna ik mijn mouwen deels oprol. Ik spuit dan nog een geurtje op, verlaat de badkamer en pak mijn autosleutels van de bar in mijn keuken af. Mijn portemonnee stop ik nog bij me voordat ik de deur uitstap en in de lift stap, om eenmaal beneden in de parkeerkelder naar mijn zwarte BMW M4 coupé te stappen. De uitnodiging pak ik dan van mijn bijrijdersstoel, waarna ik het adres invoer in de navigatie.
Een week geleden is een uitnodiging binnen gekomen van Saint Judes, voor een reünie van de eindexamenklas waar ik onderdeel van was. Lang heb ik getwijfeld of ik er heen wilde gaan, wetende dat ik niet echt fan ben van het ophalen van herinneringen. Niet dat mijn schoolperiode een zwarte periode was in mijn leven, maar erg speciaal was het ook niet. Een van de populaire jongens, dat zeker, maar niet iemand die school het einde van de wereld vond. Al die waardeloze vakken die je er van weerhouden om te doen wat je echt leuk vindt, het studeren ging me dan ook een stuk makkelijker af voor mijn studie fysiotherapie.
"Hello! Good that you're here! This is a sticker, you can write your name on it and put it on you, so people who don't recognize you at first, can still figure out who you are." zegt de vrouw dan, zodra ik het pand binnen kom. Om haar uitleg moet ik kort grinniken, dat is toch juist het punt van een naamsticker? Ik schrijf er dan rustig Julian op, waarna ik deze op mijn overhemd plak. Bij binnenkomst in de hal wordt me een drankje aangeboden, waarna ik met een dankbaar knikje een glas water van het dienblad pak. Niet alleen is het naar mijn idee te vroeg voor een alcoholisch drankje, het is namelijk twee uur in de middag, maar tevens ben ik in de auto. Je zal me nooit achter het stuur vinden met drank op, ik heb te veel mensen voorbij zien komen bij het revalidatie onderdeel binnen onze praktijk, die door een dronken persoon zijn aangereden.
"Julian, dear god. You changed!' hoor ik dan plots iemand zeggen, waarna ik me naar het vrouwelijke stemgeluid toe draai. "Meredith." zeg ik dan met een glimlach, waarna ik haar begroet met een kus op haar wang. "I want to say the same, but you haven't aged a bit!' zeg ik dan met een glimlach. Haar stemgeluid gaat je altijd door merg en been, zo'n schelle stem heeft deze dame. Zonde, want aan het uiterlijk mankeert vrijwel niets. Mijn ogen laat ik dan ook over de rest van de mensen glijden, waarna mijn blik blijft hangen op één persoon. Zou het? Nee, ze lijkt me totaal het type niet voor een reünie, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat dit iemand anders is. Ik verontschuldig me dan ook bij Meredith die een verhaal is begonnen over haar geweldige leven, om naar de jongedame toe te lopen die mijn aandacht heeft getrokken. "Hey stranger." zeg ik dan ook met een glimlach, waarna ze zich naar me toe draait. Gelijk kijk ik in een vertrouwd paar ogen, waarna ik haar een kus op elk wang druk. "How are you?' vraag ik dan glimlachend, benieuwd naar de verhalen van dit meisje, Aurora.

 

Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Aurora
De uitnodiging van de reünie van mijn High school lijkt me aan te staren. Al een week lang hangt de uitnodiging op de koelkast. Toen de brief door de brievenbus was heen gekomen had ik meteen gedacht dat het niets voor mij zou zijn. Zo'n reünie waarbij je oude bekende zou tegenkomen. Het was niet zo dat ik een verschrikkelijke tijd heb gehad op Saint Judas, maar wil ik nou wel echt al die herinneringen omhoog halen en oude vrienden tegenkomen? Ik geloof er sterk in dat het verleden in het verleden moet blijven. We leven in het heden en niet in het verleden. Nu ik naar de uitnodiging kijk denk ik er opnieuw over na. De reünie zou over een uur zijn, dus op zich nog genoeg tijd om mij klaar te maken. Misschien moet ik maar gewoon gaan, veel beters heb ik vandaag niet op de planning staan. En wie weet kom ik de mensen die ik wèl zou willen zien tegen. En als het mij echt niet zou bevallen kan ik nog altijd het gebouw verlaten, in mijn auto stappen en terug naar huis rijden.
Mijn telefoon trilt tegen mijn bovenbeen aan, omdat hij in mijn broekzak zit. Vrij direct vis ik hem uit mijn broekzak en open ik het binnengekomen bericht. Een grote glimlach siert mijn gezicht op. Vandaag komt mijn beste vriendinnetje, Eli, eindelijk weer thuis. Ze is voor een veel te lange tijd weggeweest. Over een half uur zou ze thuiskomen, maar dan moet ik al onderweg zijn naar Saint Judas. We zouden elkaar vanavond wel zien, wanneer Eli ook haar jetlag heeft uitgeslapen. - Hi, I'm so glad that you're coming home. I've missed you and can't wait to see you. Sleep well and maybe we can grab some dinner tonight? xo - Verstuur ik, terwijl ik naar mijn slaapkamer toe loop. Mijn telefoon gooi ik op bed neer en zelf kijk ik door mijn kledingkast heen, op zoek naar een leuke outfit. Ik trek een zwarte off the shoulders jumpsuit aan en laat mijn voeten in een paar zwarte sandaaltjes glijden. Voor de spiegel breng ik wat make-up aan. Bestaande uit een laagje foundation, concealer, mascara, wenkbrauwpoeder en tot slot een rode lippenstift. Mensen waarmee ik naar school ben geweest zullen mij niet herkennen. Het verlegen meisje dat ik vroeger was ben ik onderhand al jaren niet meer. Sinds ik gescout ben als model en een carrière in de modellenwereld heb vind ik het niet meer erg om in de spotlights te staan. Integendeel vind ik het fijn, want in de spotlights staan is ook de erkenning.
Een laatste keer controleer ik of al mijn belangrijke benodigdheden in mijn handtas zitten. Zodra dit het geval is verlaat ik het huis en stap ik in mijn zwarte Audi A8. Mijn handtas zet ik op de bijrijdersstoel. Vervolgens toets ik het adres in op het navigatiesysteem en sluit ik de gordel om mijn middel. Met gas verlaat ik het terrein. Onderweg gaat mijn telefoon over en neem ik op. Aan de andere kant van de lijn spreekt mijn manager. Tijdens het rijden bespreken we de planning.
Tegen de tijd dat ik aankom is het gesprek al beëindigd. Mijn auto parkeer ik netjes op een van de parkeerplekken. Mijn portieren vergrendel ik en ik zoek mijn weg naar binnen, waar ik begroet word door een dame. Zoals van mij word verwacht schrijf ik mijn naam op een sticker en plak ik hem op mijn kleding. Binnen pak ik een glas water van het dienblad af. Twijfelend glijd mijn blik de ruimte rond. Zoveel gezichten. Iedereen is zo volwassen, vergeleken met de laatste keer dat ik ze heb gezien. Een bekende stem klinkt en ik draai mij om. Julian! Dat is nog eens lang geleden. "Julian." Begroet ik hem, enthousiast. "I'm really good. How are you? What have you been up to?" Stel ik hem twee vragen achter elkaar. "You look really good." Complimenteer ik hem en neem een slokje uit het glas water. Hij is knapper geworden. Hij is nooit lelijk geweest, maar nu ik hem zo voor me zie kan ik niet anders dan toegeven dat ik hem een knappe man vind.



Andrew
Genietend van warme zonnestralen die in contact komen met mijn huid zit ik op een terrasje in Parijs. De afgelopen maanden ben ik voor werk door europa heen gereisd. Mijn werk heeft mij vooral naar de grote steden gestuurd, waaronder Amsterdam, Lissabon, Brussel, Kopenhagen en dan nu ook Parijs. Ondanks dat ik voor werk de steden ben afgereisd heb ik het erg naar mijn zin gehad. In mijn vrije tijd heb ik de steden kunnen verkennen en de verschillende culturen kunnen opsnuiven. Stiekem vind ik het jammer dat dit mijn laatste dag is. Morgen zou ik weer terug vliegen naar Californië, naar huis. Ergens kijk ik er tegenop om terug te vliegen, maar aan de andere kant vind ik het wel een fijne gedachten om naar huis te gaan. Ik zou terug gaan naar mijn eigen appartement, waar ik in al geen maanden ben geweest. In hotels verblijven is fijn, maar op een gegeven moment verlang je wel weer naar je eigen huis. Ik verlang niet alleen naar mijn eigen huisje, maar ook naar mijn familie. Ik heb mijn familie tenslotte al geen maanden gezien en we hebben contact gehouden over de telefoon, maar dat blijft anders dan face to face. Ik ben close met mijn ouders en mijn jongere zusje. Het is in ons gezin normaal om elkaar minstens een keer in de week te zien. We wonen allemaal op rijafstand van elkaar, vandaar dat we elkaar ook gemakkelijk kunnen bezoeken. Een van de eerste dingen die ik thuis zou doen is het bezoeken van mijn ouders en hopelijk zou ik mijn zusje ook snel weer zien.
"Sir, here's your lunch. Do you want another drink?" De serveerster gebruikt de juiste woorden, maar ze spreekt gebrekkig Engels. Ik ben sinds eergisteren in Parijs en heb gemerkt dat maar weinig mensen hier goed Engels spreken. De meesten spreken of gebrekkig Engels of helemaal geen Engels en alleen maar Frans. Ik kan enkele Franse woorden, maar helaas geen zinnen. "Thank you. Yes, I would like another Ice tea, please." Bestel ik bij haar en pak het bestek beet. Ik heb een caesar salade besteld en een tosti, omdat ik een grote eter ben. Ik begin met het eten van de salade, die heerlijk verfrissend is. Na de lunch heb ik wat vrije tijd voor mijzelf en vanavond is mijn laatste afspraak. Morgen vlieg ik rond een uur of drie, in de tijd van hier. Ik zou in Californië als goed is rond de middag, en anders avond, aankomen. Voor morgen heb ik geen plannen, behalve het inpakken van mijn spullen. Zoveel tijd zou ik morgen niet hebben om iets te gaan doen. Ik heb in gedachten dat ik vanavond met inpakken begin, het morgen afmaak en dan ga ik morgen nog ergens ontbijten voor ik een taxi bel en richting het vliegveld vertrek. Dit was dus mijn laatste dag waarop ik mijzelf kon vermaken en ik zou er het beste van maken. In de aankomende paar uur ga ik de stad nog een beetje verkennen. Wellicht plekken bezichtigen en anders gewoon rondlopen of reizen door de stad zelf.
Een nieuw glas Ice tea word voor mij neergezet. Vriendelijk glimlach ik naar de serveerster, die haar weg zoekt om bij een volgend tafeltje de mensen te helpen. Ik laat het bestek liggen en pak het glas op en nam er een flinke slok van. Het glas zet ik terug en at gerust verder van mijn lunch. Af en toe laat ik mijn blik rond glijden, naar de mensen die passeren. Op het terrasje is het luidruchtig. De meeste mensen spreken in het Frans, maar er zit enkeling tussen die onderling in hen eigen taal met elkaar communiceren. Ik leg mijn bestek netjes neer op het bord, nadat ik alles op heb. Ik zak een beetje onderuit en drink op een rustig tempo de Ice tea op. Even later steek ik mijn hand op en een serveerster komt aangerend. "Can I have the bill?" Vraag ik aan haar. Ik wil kunnen afrekenen, zodat ik kan vertrekken. Hoe langer ik de tijd heb om de stad door te gaan, hoe beter.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Eli
Zodra er geen reactie volgt op mijn vraag, besluit ik eerst wat te drinken en te eten te pakken voordat ik ook maar iets ga doen. De koelkast open ik dan ook, waar ik tot mijn grote vreugde een pasta salade zie staan, precies genoeg voor een persoon. Deze open ik dan ook in het plastic bakje, maar neem niet eens de moeite om het op een bord te scheppen. Met een simpele beweging pak ik een vork uit een van de lades en plof neer aan de bar, nadat ik een glas water heb gepakt. Binnen een redelijk korte termijn heb ik het bakje dan leeg en gooi deze dan ook in de prullenbak. De vork en mijn inmiddels lege glas stop ik in de vaatwasser, waarna ik mijn telefoon besluit te checken. Misschien heeft Aurora wel een berichtje gestuurd? Zodra ik dan haar bericht zie glimlach ik en stuur een berichtje terug, waarin ik instem met haar idee. Het liefste zou ik bij onze favoriete strandtent gaan eten, waar ze de meest overheerlijke pizza's en pastas hebben. Het is er vaak druk, maar de eigenaar kent ons ondertussen en maakt vaak genoeg plaats voor ons. Toch besluit ik te bellen en te reserveren voor vanavond, zodra Connor dan vraagt hoe mijn reis was geef ik hem een kort verslag, maar sluit af met de mededeling dat ik hem vanavond wel bijpraat. Nadat ik heb opgehangen besluit ik Aurora een berichtje te sturen. - 19:00 sharp, at our favorite place! - Stuur ik dan ook naar Aurora, waarna ik glimlach.
Zal ik gaan slapen, of mijn koffer uitpakken? Twijfelend sta ik dan ook in mijn eigen slaapkamer, maar besluit dan eerst mijn koffer open te ritsen. De vieze was gooi ik dan in mijn wasmand, waarna ik nog meer dingetjes op begin te ruimen. Als ik dit niet meteen doe, dan weet ik dat het er waarschijnlijk nog weken gaat staan, zonder dat ik er naar omkijk. Mijn fotocamera leg ik dan aan de oplader, waarna ik hetzelfde doe met mijn MacBook Air. De vieze was besluit ik dan gelijk in de wasmachine te doen, waardoor ik neuriënd door het huis heen loop. De wasmachine zal over twee uurtjes klaar zijn, dus dat is precies de tijd waarop ik mijn wekker zet. Met een glimlach draai ik dan een rondje in de badkamer, waarna ik naar mijn spiegelbeeld kijk. Mijn getinte huid is niet veel donkerder geworden, maar het is duidelijk te zien dat ik in de zon heb gelegen in mijn tijd in Portugal. Mijn haren borstel ik dan door, waarna ik mij omkleed in een hemdje en een pyjamabroekje. Met een zucht stap ik dan in mijn bed, waarna ik mijn ogen sluit. Doordat ik de gordijnen heb gesloten maar de ramen heb geopend gaat er een aangenaam briesje door mijn slaapkamer, waardoor ik al gauw de slaap weet te vatten.

 

Julian
Op het moment dat ze mijn naam enthousiast zegt haal ik opgelucht adem, gelukkig herkent ze me nog, anders was dit een ongemakkelijk gesprek geworden. Van die gesprekken die je bijna elke keer in een film ziet op het moment dat er een reünie gaande is, maar gelukkig is dat in de realiteit niet zo. "I'm fine, thanks for asking." zeg ik dan glimlachend, waarna ik haar eens goed in me opneem. "Me? You look absolutely stunning!' complimenteer ik haar dan. Waar ze vroeger nogal ingetogen was, misschien zelfs verlegen, lijkt er weinig te zijn overgebleven van de oude Aurora. Ik kan me namelijk niet herinneren dat ze in onze schooltijd make-up heeft gedragen, ook al is het nu nog steeds erg subtiel, op de lippenstift na, maar het heeft wel iets.
"Well, I've recently gotten my degree for physiotherapy, so I have been working as a physiotherapist in the hospital. So that's a major thing that has been going on for a while now. But how about you? What are you up to these days? Such a shame that we didn't keep in touch after graduation." zeg ik dan met een glimlachje, waarna ik met mijn hand een gebaar maak naar een paar stoelen die er staan. Om de hele tijd te staan, al pratende had ik op straat niet erg gevonden, maar nu? Nu zijn we hier toch. Op het moment dat we dan beide plaats hebben genomen op een stoel begint ze te vertellen over haar modellenwerk, waardoor ik moeite moet doen om mijn mond niet open te laten vallen. Niet omdat ik niet geloof dat ze het kan doen, maar puur en alleen omdat ik haar amper herken. "Wow, you do know how surreal this sounds right now? I mean, I'm glad that you finally realized how freaking beautiful you are, that's for sure." geef ik dan eerlijk toe, waarna ik naar haar ogen kijk.
Voordat ik echter nog iets kan zeggen hoor ik mijn naam geschreeuwd worden, waardoor ik gelijk opkijk. "Mike!' grijns ik dan ook, waarna ik opsta om hem te begroeten. "Wow, look who got all mister fancy pants after a few years, did you finally find a woman that knows how to control you?' hoor ik hem dan vragen, waar ik hartelijk om moet lachen. "No, not at all." zeg ik dan rustig, maar kijk toe hoe hij al gauw naar iemand anders toe loopt. "Some people really don't change and others change so much, so weird." mompel ik dan ook, waarna ik een slok neem van mijn water. "But tell me, are you still in contact with classmates?' vraag ik dan nieuwsgierig en kijk haar aan.

 

Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Aurora
De jongeman tegenover mij is zeker iemand wie ik hoopte tegen te komen. Naast hem zijn er nog een paar andere oude vrienden wie ik best tegen het lijf zou willen lopen. In mijn schooltijd op Saint Judas heb ik een paar goede vrienden gehad, waarvan ik echt had gedacht dat we na school vrienden zouden zijn gebleven. Maar helaas. Met enkeling heb ik contact proberen te houden, maar zelfs met degene met wie ik contact heb proberen te houden is het contact naarmate de tijd verstreek verwaterd. Achteraf gezien is het zonde dat we geen contact hebben gehouden, maar het is logisch. Iedereen heeft zijn of haar eigen leven en is zich aan het focussen op zijn of haar toekomst. De enige persoon wie nog altijd in mijn leven is - is Eli. We zijn al jaren bevriend en na het behalen van ons diploma zijn we met elkaar gaan studeren en hebben we het geld bij elkaar weten te rapen om ons een strandhuis te veroorloven. Toen we naar huizen hebben gekeken waren we het er al snel over eens dat we beide graag aan het strand zouden wonen. Het is heerlijk om aan het strand te wonen. Met het mooie weer hoeven we alleen maar de deur te openen, het trappetje af te lopen en we staan met ons voeten in het zand. Het is een ideaal huis en ik ben er tot op de dag van vandaag verliefd op.
"Thank you." Bedank ik hem voor het compliment, maar ga er verder niet op in. Net zoals vroeger ben ik nog steeds slecht in het aannemen van complimenten. Een wenkbrauw schiet omhoog bij het horen van zijn indrukwekkende resultaten in het leven. Hij heeft zijn fysiotherapie diploma op zak en werkt zelfs in het ziekenhuis. Hij maakt zeker wat van zijn leven, zoals het hoort. "Impressive." - "Congratulations with your degree and your new job at the hospital." Zeg ik, met een grote glimlach op mijn gezicht. "You're right, it is a shame that we didn't keep in touch. Life would be different if we had stayed friends." Bevestig ik en loop met hem mee naar de paar stoelen, waar ik mij op eentje laat zakken. Nu is het moment om hem te vertellen over mijn leventje en waar ik mij mee bezig heb gehouden. "Well, I studied the law but then I got scouted as model. So I pursued a modelling career. It's going very well. I get booked for a lot of shoots and shows and it's actually more satisfying than I first thought." Vertel ik hem over mijn leven. Ik grinnik om zijn reactie. Natuurlijk klinkt het voor hem onrealistisch, want hij kent de oude ik. De ik die absoluut niet als model door het leven zou kunnen, omdat ik niet in het middelpunt wilde staan op die leeftijd. "Sometimes it's still surreal for me." - "It's unbelievable that we both changed so much." Zeg ik. Het is bizar dat we elkaar na jaren nu weer zien.
Op het moment dat iemand Julians aandacht trekt haal ik mijn telefoon tevoorschijn - I'll be there. See you tonight! - Ik druk op verzenden en berg mijn telefoon weer op in mijn tasje. "Yeah, it's really bizarre." Knik ik. Met mijn vingers tik ik zachtjes tegen het glas aan. "Well I'm still best friends with Elizabeth, if you still remember her? We actually live together. I tried to keep in touch with some of my other friends, but with no success. And you? Do you have still contact with our classmates?" Vraag ik hem, benieuwd of het hem wel is gelukt om contact te houden met een paar klasgenoten.



Andrew
De serveerster komt aangelopen, met een papiertje in haar hand dat ze voor mij neerlegt. "Twelve euro and fifty cents, please." Zegt ze erbij, om te verduidelijk wat de prijs van de lunch is. Uit mijn broekzak haal ik mijn portemonnee, die ik open om er vervolgens twee briefjes uit te halen. Een briefje van tien en een briefje van vijf. "You can keep the change." Zeg ik, wanneer ik haar de briefjes overhandig. Het bonnetje stop ik in mijn portemonnee en berg mijn portemonnee meteen weer op in mijn broekzak. Tevreden schuif ik de stoel naar achteren, hijs ik mijn lichaam op en verlaat ik het terrasje. Ik voeg me toe tussen de menigte en loop richting de weg om een taxi aan te houden. In mijn gedachten heb ik zonet het besluit genomen om vandaag het Louvre en Arc de Triomphe te bezoeken. Sinds ik hier ben geweest heb ik alleen de Eiffeltoren bezocht. Vandaag is het tijd om wat andere bezienswaardigheden te bekijken. Ik kan ook de stad wel induiken om onder andere winkels te bekijken, maar daar is eigenlijk niet zoveel aan. De stad induiken en shoppen kan ik thuis ook altijd nog. Het is leuker om juist dingen te doen en bekijken die ik niet in de buurt van thuis kan doen.
Nadat ik een taxi heb aangehouden, stap ik in en trek ik het portier achter mij dicht. "To the Arc de Triomphe." Geef ik de taxichauffeur de aanwijzing over waar ik naar toe gebracht wil worden. Ik zak onderuit en staar naar buiten. We razen langs verschillende gebouwen, auto's en mensen. Na vijf minuten naar buiten te hebben gestaard haal ik mijn telefoon uit mijn broekzak. Ik heb niet meer naar mijn telefoon gekeken sinds vanmorgen en er staan tientallen ongeopende berichten voor mij klaar. De belangrijke berichten lees ik meteen en daar reageer ik ook meteen op. De wat minder belangrijke berichten laat ik voor nu nog even ongelezen, die zou ik op een later moment wel doorlezen. De taxi komt tot stilstand en ik schuif mijn telefoon in mijn broekzak en haal dit keer geld tevoorschijn. De taxichauffeur noemt een bedrag in het Frans. Ongeacht dat ik zonet in het Engels tegen hem heb gesproken spreekt deze man gewoon in het Frans terug, waarschijnlijk omdat hij geen Engels kan. Gelukkig heb ik het Frans een beetje opgepikt en weet ik welk bedrag hij voor de rit vraagt. Ik druk het geld in de mans handen en gooi het portier open en stap uit de taxi. Het portier sluit ik achter mij. Mijn blik valt op de bezienswaardigheid, waar een hoop toeristen om heen zijn verzamelt. Er zijn maar weinig toeristen die hier alleen zijn. De meesten hebben gezelschap. Tijdens mijn zakenreizen heb ik helaas geen gezelschap en ik heb ook geen vriendin die ik mee kan vragen. Er is niet echt een reden waarom ik geen vriendin heb. Wellicht komt het omdat ik gewoon niet bezig ben met daten. Ik focus mij liever op mijn werk, met de gedachte dat ik heus wel iemand tegen zal komen.
Ik zet mijn voetstappen voort, richting het bouwwerk. Het is ontzettend mooi. Op mijn gemakje loop ik een beetje rond, om mij heen kijkend. Het is lekker weer, ideaal weer voor een wandeling. De zon schijnt, maar af en toe komt er een wind briesje langs waardoor het niet te warm is. Verderop is een bankje waar ik op plaats nam. Ik ga comfortabel zitten en haal mijn telefoon uit mijn broekzak.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Eli
Zoals gepland gaat mijn wekker af, anderhalf uur nadat ik in slaap ben gevallen. Ietwat gedesoriënteerd kijk ik dan om me heen, maar duw mezelf dan overeind. Het duurt even voordat ik besef dat ik in mijn eigen slaapkamer ben, thuis. Het is tegen vijf uur, wat me nog ruim de tijd geeft om wat te gaan drinken en de was op te hangen voordat ik naar het strandpaviljoen loop, waar ik heb afgesproken met Aurora. Slaperig loop ik dan ook mijn slaapkamer uit, de keuken in. Een flesje gekoeld bronwater pak ik dan uit de koelkast, waarna ik deze gulzig leeg drink het inmiddels lege flesje gooi ik in de prullenbak, waarna ik de vaatwasser begin uit te ruimen. Eerst trek ik een paar verkeerde kastjes open, maar al gauw heb ik weer gevonden waar alles staat. Ik zet de borden, kopjes en pannen dan weer op hun vaste plek, zodat de vaatwasser leeg is. Al gauw hoor ik het geluidje wat de wasmachine dan maakt, waarna ik de was op begin te hangen in het washok. Het ene na het andere hang ik op, meezingend met de muziek die ik heb opgezet. Binnen een kwartier ben ik hier dan ook klaar mee, waardoor ik me om kan gaan kleden.
Eenmaal in mijn slaapkamer laat ik mijn vingers langs de verschillende stoffen glijden die op mijn kledingrek hangen. Kledingstukken die ik in twee weken niet gezien heb, doen me beseffen hoe leuk ik ze eigenlijk vind. Mijn pyjama verwissel ik dan voor een zwarte jumpsuit, gecombineerd met een riem en een gekleurde kimono. Het mag nu dan wel lekker zijn, maar het koelt hier 's avonds wel goed genoeg af om verkouden te worden als je niet oplet. Ik kies dan voor een gelakt zwart schoentje, veel vertrouwen heb ik niet in mezelf om een avond vol te houden op een stel pumps. Met mijn toilettas verplaats ik me dan naar de badkamer, waar ik mijn make-up begin te doen. Mascara, een tint lippenstift die niet veel verschilt van mijn eigen kleur lippen en wat concealer onder mijn ogen. Mijn zonnebril schuif ik dan in mijn haren, waarna ik de nodige dingetjes in mijn tasje stop. Mijn pasjes, telefoon en een huissleutel. Ik besluit dan ook nog, aangezien ik ruimte over heb, om een pakje kauwgom en lippenstift in het tasje te doen. Tevreden kijk ik dan naar mezelf in de spiegel en neem dan ook de beslissing om alvast te vertrekken. Mocht ik er echt te vroeg zijn, kan ik altijd alvast een drankje bestellen.
De deur trek ik dan achter me in het slot, waarna ik naar de zee begin te lopen. Het zand, het dichtste bij zee is altijd het makkelijkste om op te lopen, aangezien dit steviger is. Binnen een tien minuten ben ik er dan, waarna ik gelijk in een knuffel wordt getrokken door de eigenaar. "Bella! How was your journey?" vraagt hij dan, waarna ik begin te vertellen, maar eerst bestel ik een mojito. Rustig neem ik dan met hem buiten plaats, aan een hoge tafel met twee barkrukken erbij.
 
Julian
Na nog een hele tijd met Aurora te hebben gepraat en na de ene verbazing in de andere te zijn gevallen, kan ik concluderen dat ik de jongedame heb gemist. We praten weer zoals we vroeger deden, ook al gaat het over andere onderwerpen. Haar modellencarrière, mijn carrière als fysiotherapeut en het contact dat we nog hebben met oud klasgenoten. Hier en daar zie ik nog weleens dingen voorbij komen op Facebook of Instagram, maar veel meer dan dat is het ook niet.
"Ladies and gentlemen! Thank you so much for coming today, I hope you have all had a wonderful time!' hoor ik dan de vrouw vertellen die eerder vandaag ook al de nodige aanwijzingen had gegeven. Er moest namelijk een foto komen, ook al is niet iedereen er. "Please enjoy your evening and see you next time!' zegt ze dan, waarna ik mijn blik naar Aurora laat glijden. Het meisje dat rechten was gaan studeren, maar geëindigd is in de modellenwereld. Rustig trek ik de sticker dan ook van mijn overhemd af, waarna ik de rest volg naar buiten. "Well, Aurora. I do hope we will stay in touch this time, I'd love to see Elizabeth and you again. Just like the old times. So here's my number, maybe we can meet for drinks later this week?' stel ik dan voor, waarna ik haar mijn kaartje geef. Hierop staat mijn telefoonnummer, maar ook die van mijn werk. "Goodbye!' zeg ik dan rustig, waarna ik haar ter afscheid een kus op haar wang druk. Ik glimlach dan, maar loop dan naar mijn auto toe. Eenmaal in de auto schuif ik mijn zonnebril op, maar besluit nog niet weg te rijden. Elizabeth, Taylor en Dina zijn ter sprake gekomen, maar ook is Andrew ter sprake gekomen. Helaas heb ik zijn nummer niet meer, wetende dat dit altijd een van mijn betere vrienden was. Ik zucht dan zacht, besluit weg te rijden en ondertussen mijn favoriete sushi restaurant te bellen, ik bestel dan ook een afhaalportie sushi voor mezelf, zodat ik het tegen de tijd dat ik er ben, gelijk mee kan nemen. Op het moment dat ik dan ophang, word ik echt gebeld door mijn broer, Alexander. Als hij dan vraagt of ik vanavond met hem wat wil drinken besluit ik in te stemmen met het voorstel en spreek met hem af om half 9 in onze favoriete bar, die tevens vlakbij mijn huis is.
"Thank you Sue!' roep ik dan nog, zodra ik mijn sushi heb opgehaald en stap in mijn auto, waarna ik de laatste minuten naar mijn appartement afleg. Eenmaal in de parkeerkelder sluit ik mijn auto af, waarna ik in de lift stap, en uiteindelijk uitkom in mijn appartement, waar ik begin aan mijn diner.

 

Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Aurora
De tijd lijkt voorbij te vliegen. Het ene moment was ik net binnen en het volgende moment wordt er aangekondigd dat de reünie er op zat en wordt iedereen bedankt voor hun komst. Eerlijk vind ik het zelfs jammer dat het er alweer op zit. Ik heb het erg naar mijn gezin gehad met Julian. Praten met hem voelt als vanouds aan. En ik merk hoe erg ik het gemist heb om met hem te praten. Net zoals hebben we de hele tijd makkelijk met elkaar gepraat. Allerlei onderwerpen zijn naar boven gekomen. Van ons carrières tot ons oude schooltijden. Ik zou graag langer met hem praten en hem uitnodigen om wat te gaan drinken, maar dat gaat vandaag niet. Als ik aan mijn plannen van zo direct denk word ik helemaal blij. Ik kan werkelijk niet wachten tot ik Elizabeth kan knuffelen en met haar kan bijpraten. Uiteraard ga ik haar ook vertellen dat ik naar de reünie ben geweest en Julian en wat andere weer heb gezien. Ze zal waarschijnlijk verbaast zijn dat ik uberhaupt in eerste instantie ben gegaan. Tot een paar keer toe heb ik gezegd dat ik niet van plan was om te gaan. Maar zo zie je maar weer dat het maar goed is dat ik ben gegaan, want anders zou ik Julian ook niet hebben gezien.
Met de menigte lopen we naar buiten toe. "We should definitely stay in touch and meet later this week for drinks. I'll also invite Elizabeth." Beloof ik hem zowat, want ik ga hem zeker bellen. "I will give you a call." Voeg ik er aan toe en laat me door hem op mijn wang kussen. "Bye, see you soon!" Zeg ik hem uiteindelijk gedag en loop de andere kant op, omdat mijn auto aan de andere kant van het parkeerterrein staat. Van een afstand ontgrendel ik de portieren van mijn auto. Ik stap in, doe mijn gordel om en dump mijn handtas op de bijrijdersstoel. Mijn blauwe ogen glijden vluchtig over mijn telefoonscherm heen. Het is een mooie tijd om richting Elizabeth en mijn favoriete restaurant te rijden. Mijn telefoon leg ik in mijn handtas neer, waarna ik mijn zonnebril uit het dashboardkastje haal en vervolgens voor mijn ogen schuif. Met gas rijd ik weg, het schoolterrein achter mij latende.
Bij aankomst parkeer ik mijn auto op een parkeerplekje. Ik zet de motor uit, doe mijn gordel af en open het portier. Uitgestapt leun ik weer naar binnen om mijn handtas te pakken om hem over mijn schouder heen te schuiven. Het restaurant is op loopafstand van ons huis, maar omdat ik toch al de auto mee had naar de reünie zou het onlogisch zijn geweest als ik eerst naar huis zou gaan om de auto af te zetten en te voet verder te gaan. Zelfs als ik zo aan de drank zou gaan kan ik altijd de auto laten staan en lopend naar huis gaan en morgen de auto weer ophalen. Zo'n probleem is dat niet. Binnen in het restaurant loop ik meteen richting de deuren, die mij naar buiten leiden. Elizabeth en ik zitten altijd buiten, dus als ze er al is dan verwacht ik dat ze buiten zit. Zoals verwacht zit ze er. Lachend loop ik op haar af en sla ik mijn armen van achteren om haar heen. Haar bekende geur dringt mijn neusgaten binnen. Alles aan haar heb ik gemist, zelfs haar geur. "Eli, welcome back." Begroet ik haar en druk een kus op haar wang, waarna ik op de barkruk naast haar plaats neem. De eigenaar komt aangesneld. "Good to see you two together. Aurora, what would you like to drink?" Wordt er aan mij gevraagd. Ik kijk naar het drankje van Eli. De mojito ziet er verleidelijk uit. "A mojito, please." Antwoord ik en richt me op Elizabeth. "So, tell me everything." Dring ik haar erop aan dat ze mij zou vertellen over haar reis.



Andrew
Met enkel een handdoek om mijn lichaam heen geslagen loop ik de badkamer uit. Inmiddels ben ik zo'n vijftien minuten terug in mijn hotelkamer. Het is ondertussen wel al midden in de nacht. De afspraak die om een uur of tien plaats vond in het restaurant van het hotel is uitgelopen tot veel later dan gepland. De drie heren en ik hebben het de eerste drie uur over werkzaken gehad, maar daarna hebben we het over ons persoonlijke levens gehad terwijl we verschillende wijntjes achterover hebben geslagen. Het is een gezellige avond geworden, maar op een gegeven moment ben ik overeind gekomen en teruggekeerd naar mijn hotelkamer. Als ik nog langer was gebleven was het later geworden en dat kan ik me niet veroorloven, aangezien ik morgenochtend gewoon vroeg uit de veren moet. Doordat ik deze avond niet aan inpakken toe ben gekomen moet ik morgenochtend al mijn spullen bij elkaar rapen en inpakken. Ik zal er morgen vaart in moeten maken, wil ik op tijd alles gedaan hebben en op tijd in een taxi zitten onderweg naar het vliegveld.
De handdoek laat ik van mijn lichaam glijden en als een hoopje op de grond vallen. Snel gris ik een schone boxer uit de kast, die ik aantrek. Het enige wat ik nog moet doen is mijn werkgever informeren over hoe de afspraak is gegaan. Vanwege het grote tijdsverschil met hier en Californië is mijn werkgever nog wakker en wil hij geheid nu willen worden geïnformeerd en niet pas morgen. Ik plof op het gigantische bed neer en trek mijn Macbook, die op het nachtkastje ligt, op mijn schoot. Omdat ik geen zin heb om nog een uur aan de telefoon te hangen besluit ik mijn werkgever te mailen. Ik open mijn mail en zie enkele nieuwe mails, die er belangrijk uitzien. Snel lees ik ze door en reageer ik er op een paar, waarvan het noodzakelijk is dat ik meteen reageer. Binnen enkele minuten heb ik ze gelezen en geantwoord. Nu is het tijd voor de mail naar mijn werkgever. Ik houd het op een formele mail. In de mail benoem ik de belangrijke punten van de zakenafspraak. De mail lees ik een laatste keer door, voor de zekerheid. Ik heb tenslotte drank op en moet zeker weten dat ik niets vergeet. Tevreden over de mail druk ik op verzenden. Ik klap mijn MacBook dicht en schuif hem op het nachtkastje. Voor een laatste keer kom ik het van het bed af en loop ik naar een tafeltje waar een kan water staat. De kan til ik op en ik schenk een van de glazen vol met het water. Ik zet de kan terug en drink het glas water in een keer op. Om te zien hoe laat het nu alweer is kijk ik op mijn horloge. Veel te laat. Ik had allang moeten slapen, maar goed. Ik zet de lichten uit en controleer of mijn wekker staat. Ik zet mijn telefoon op stand by en leg hem ook op het nachtkastje neer. Uiteindelijk kruip ik in bed en verdwijn ik onder de dekens. Mijn oogleden zakken dicht. Gek genoeg val ik niet in een keer in slaap en kost het me een paar keer draaien en zuchten voor ik in een diepe slaap weg zak.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Eli
Na een tijd met de eigenaar te hebben gesproken verontschuldigt hij zich, met de mededeling dat hij weer aan het werk moet, al mopperend over de nieuwe krachten die hij heeft aangenomen. Met een hartelijke lach geef ik aan dat dit goed is, maar krijg dan al snel mijn mojito. "You're the best." zeg ik met een knipoog, waarna ik mijn ogen naar de kustlijn laat glijden. Ondanks dat ik in Portugal ook dichtbij het strand ben geweest, kan niets tippen aan de kustlijn van Californië. Zou Julian nog in Portugal zijn? Of ondertussen al doorgereisd naar Frankrijk? Ik heb geen idee waarom, maar de jongeman blijft in mijn hoofd rondspoken. Misschien omdat ik hem nooit daar had geplaatst? Ik had überhaupt nooit gedacht dat ik Andrew nog tegen zou komen, puur omdat niemand contact heeft gehouden. Ik ben hem tegen gekomen in Lissabon in een bar, 's avonds laat. Beide met de nodige drank op, beide verbaasd om elkaar daar tegen te komen, maar toch raakten we aan de praat en van het een kwam het ander.. En ik moet zeggen, dat het echt geweldig was. Misschien ligt het aan het feit dat het daar is gebeurd, dat de alcohol ons naar het hoofd is geslagen, of dat het puur lust was.
Abrupt schrik ik op uit mijn gedachten zodra er een stel armen om me heen wordt geslagen, maar al gauw hoor ik dan de stem van Aurora. "I'm happy to be back!' zeg ik lachend nadat ze me een kus op mijn wang heeft gegeven. Rustig wacht ik dan totdat ze bestelt heeft, maar vraag wel gelijk of hij de menukaarten zo langs wil brengen. "Yes yes! Everything for my best costumers." hoor ik hem dan zeggen, waarna hij weg snelt. Lachend kijk ik de man na, maar richt mijn blik dan op Aurora.
"Well, when we plan our next trip, we really need to go to Portugal. It's such a pretty country and oh my god, don't even get me started on the food. Freaking delicious." verzucht ik dan, als ik terug denk aan alle lekkernijen die ik op heb mogen eten. "The people are very friendly, and Lisbon is just a major place for tourists to be, so that's a bit of a shame. I'd like to see more of the rural side!' zeg ik dan enthousiast, maar houd mijn mond even op het moment dat Dan ons de menukaarten geeft en de mojito voor Aurora neerzet. "Okay, for real. I'm literally starving so let's order some food first.' grinnik ik dan. Voor enkele minuten is het dan stil, op de achtergrondmuziek na. Een mandje brood wordt dan bij ons neergezet, samen met zelfgemaakte pesto en tomaten tapenade. Zal ik pasta bestellen? Of juist pizza? Twijfelend kijk ik dan naar de menukaart, maar besluit uiteindelijk een pasta met spinazie en gamba's te bestellen. Op het moment dat Aurora en ik beide een keuze hebben kunnen maken en dit hebben doorgegeven breek ik een stukje brood af, smeer hier wat pesto op en neem er een hap van.
"What have you been up to? You weren't at home earlier?' vraag ik dan nieuwsgierig, waarna ik mijn beste vriendin aankijk. Het eten zal niet binnen enkele secondes klaar zijn, dus we hebben nog genoeg tijd om te praten.
 

Julian
De ene na de andere laat ik naar binnen glijden, terwijl ik luister naar de radio. Normaal gesproken zou ik ruim de tijd nemen om te eten, maar nu? Nu heeft het gewoon mijn interesse ook niet, ik moet eten, dat weet ik, maar dat is dan ook de enige reden dat ik op dit moment eet. De ene na de andere tragedie komt voorbij op het nieuws, waardoor ik zucht. Weer onnodige doden, weer mensen die zichzelf opofferen uit naam van hun geloof. Zelf snap ik het niet, en wil het ook niet snappen. Natuurlijk kunnen traumatische ervaringen er voor zorgen dat je op een bepaalde manier handelt, maar een groot deel van dit mensen is nog te jong om überhaupt zo veel te hebben meegemaakt. Ik besluit dan ook mezelf wat op te gaan frissen, deze kleding kan ik prima aanhouden, aangezien ik niet op date ga, maar iets ga drinken met mijn broer. Echter spuit ik nog wel een geurtje op, je weet nu eenmaal niet of je nog iemand tegen komt in een bar.
Ik besluit dan alvast mijn laptop er bij te pakken en op mijn kleine balkonnetje te gaan zitten, waar ik een sigaret opsteek. Een gewoonte die ik heb opgepakt in de loop van de jaren, maar ik moet toegeven dat ik niet elke dag 10 sigaretten rook. Soms, als ik er zin in heb en dit is een van die momenten. Gewoon rust, even een momentje voor jezelf. Uiteraard ben ik me er van bewust dat dit niet goed voor je is, helemaal niet voor je conditie als sporter zijnde, maar tegelijk moet je ook van het leven kunnen genieten. Op mijn laptop open ik dan mijn agenda, kijkend hoe laat ik morgenvroeg moet beginnen, aangezien het dan pas vrijdag is. Zodra ik zie dat ik tien uur mijn eerste cliënt heb haal ik opgelucht adem, maar zorg er voor dat ik wil gelijk mijn wekker zet. Mezelf kennende vergeet ik dit met wat drank op, waardoor ik te laat of gewoon niet op het werk kom. En met een baan bij het ziekenhuis, wat een goede naam heeft, wil je niet slecht voor de dag komen. Mijn laptop sluit ik dan weer, waarna ik de sigaret uitdruk in de asbak. Ik stap naar binnen, sluit de balkondeur en leg mijn laptop op het bureau neer. Het is inmiddels kwart voor acht, dus nog te vroeg om weg te gaan.. Toch? Ik vind alleen in de bar zitten altijd ontzettend gek, alsof je niemand hebt om iets mee te gaan drinken..
 

Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.

Aurora
Hoofdschuddend lach ik om de eigenaar van het restaurant. Elke keer weer als we hier komen is hij ontzettend blij om ons te zien. Volgens hem zijn wij zijn beste klanten en voor ons heeft hij alles over. We komen hier niet alleen voor het heerlijke eten, maar ook voor de leuke sfeer en de gezelligheid. We komen hier maar al te graag. Er zijn maar een paar andere restaurantjes waar we graag komen. Maar niets kan tippen aan dit restaurant. Dit is ons favoriet; onze place to go als we weer eens buiten de deur willen eten. Het is ook voordelig dat het restaurant zich lekker dichtbij huis bevind.
Verlangend naar haar geweldige verhalen kijk ik haar aan. Vanaf het moment dat ze begint te vertellen over het geweldige Portugal kan ik niet anders dan glimlachen. Het is goed om te zien en horen dat ze zoveel genoten heeft van haar tijd daar. Ze maakt me heel nieuwsgierig naar Lissabon. Ik ben zelf al eerder in Europa geweest, voornamelijk voor modellenwerk. Zo ben ik onder andere in Parijs, Milaan en Londen geweest, maar er zijn nog zoveel meer grote hoofdsteden van landen die ik ooit nog zou willen bezoeken. Misschien dat we binnenkort echt ons volgende reisje naar Lissabon kunnen boeken. Dat lijkt me wel leuk, zeker nu ik Eli er zo positief over hoor praten. "We should definitely go to Lisbon. You make me want to go there." Zeg ik, grinnikend. "Did you meet some handsome guys?" Natuurlijk wil ik weten of ze nog leuke jongens tegen is gekomen. Naar mijn idee lopen er best veel knappe jongens in Portugal rond. Dan overhandigt ons de menukaarten en ik leg de mijne voor mij neer. "Good idea." Stem ik ermee in, aangezien mijn maag ook aardig begint te rammelen. Ondanks dat ik de menukaart al tientallen keren heb gezien lees ik hem elke keer weer helemaal door. Een keuze maken is hier altijd zo ontzettend moeilijk. Na alle keren dat we hier zijn geweest heb ik zowat alles wel een keertje gegeten of geproefd en eigenlijk is alles lekker. Er zitten maar een paar gerechten tussen die ik nooit heb geproefd en ook nooit zal proeven, omdat er dingen in zitten die ik niet lust. Het duurt mij even om een keuze te maken, maar ik weet wat ik wil. Dit keer kies ik voor de overheerlijke pasta met zalm. Dit is eigenlijk het gerecht waar ik meestal voor kies als we hier zijn. Gewoonweg omdat het heerlijk is en ik er nooit genoeg van zal krijgen.
De bestelling is doorgegeven, nu is het een kwestie van wachten tot ons eten geserveerd zal worden. Ik breek een stukje van het brood af en besmeer het met de zelfgemaakte pesto. "Hm, you are probably not gonna believe me but I actually went to our high school reunion. And I'm glad that I went." Zeg ik haar eerst en neem een volgende hap. "I saw Julian and we had a good talk. I realised how much I missed talking to him. He wants us to keep in touch. He even suggested to go for drinks later this week and he would like it if you would join us, like the old times." Vertel ik dan verder aan haar. Ik breek een volgend stukje brood en besmeer deze met de tomatentapenade. Het broodje leg ik voor even neer om een eerste slok van mijn mojito te nemen.

Fifty shades of fucked-up