ORPG] My reality is just different than yours.
1 | 2 | 3 | 4 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
xMirima
Deleted user
ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:07 PMOld one. We are moving. :c
Naam: Alserien Ruby O'Leary.
Roepnaam: Ally
Leeftijd: 21 jaar
Extra: Ally is de laatste van haar soort, van een oude generatie weerwolven of shifters, zoals ze ook wel genoemd worden. Dat komt echter niet zonder gebreken, want er zijn nog steeds jagers en andere bovennatuurlijke aanwezigheden in deze wereld. Voor nu wil ze gewoon haar intrek nemen in de mansion die ze geërfd heeft, in hoop dat ze daar een rustig bestaan op kan bouwen en de komende tijd even niet meer hoeft te vertrekken.
Ally is dus erg gereserveerd maar ze heeft geen blad voor haar mond, iets wat haar overigens ook wel eens flink in de problemen heeft gebracht. Iets wat ze nu probeerd te voorkomen; want ondanks dat ze kan shiften wanneer het haar uit komt is pijn en woede een trigger waardoor ze het niet onder controle kan houden.
Naam: Jameson Diarasso
Roepnaam: James
Leeftijd: 23 jaar
Extra: James is een jongeman die zowel de krachten van een koude magiër als een vuurmagiër bezit en is hierdoor uniek. Daarbij komt dat hij de krachtigste koude magiër is in de wijde omtrek. Dit betekent dat wanneer hij een ruimte binnentreedt het vuur dooft. Hij kan vuur doven, creaties en illusies van ijs maken en hele sneeuwstormen oproepen. Als hij zich over iets opwind, geïrriteerd raakt ed. komt zijn vuur kant naar boven toe. Hij beheerst de krachten van het vuur minder goed dan van het ijs. Dit komt door beperkte oefening. Om bij grote oefeningen te voorkomen dat hij ten onder gaat en zich verbrandt (ook van binnenuit), heeft hij een catchfire/vuurvanger nodig die voor hem een deel van de magie op zich neemt en wegsluist. Als deze persoon krachtig genoeg is of de groep groot genoeg is, zal niemand er iets aan overhouden. Echter gebeuren er nog regelmatig ongelukken omdat hij deze kant niet altijd even goed onder controle kan houden en het schakelen naar zijn koude kant niet wil lukken op het moment waarop het mis gaat. Hierdoor zijn al meerdere spullen/huizen in brand gevlogen en zette James zichzelf voor een poosje buiten spel om zelf te herstellen van de kracht die het gekost heeft, maar ook van zijn brandwonden die op wonderlijke wijze snel helen en nauwelijks zichtbaar zijn.
ReplyxMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:08 PMNiemand kende Ally. Sommige mensen zagen haar wel eens in het dorp, wanneer ze boodschappen haalde bijvoorbeeld, maar dat was het dan ook wel. Niemand kende haar zoals familie elkaar zouden kennen, goede vrienden of zelfs buren. Ze was een schaduw die soms over het dorp heen lag en ook weer vertrok wanneer het genoeg was geweest. Ze leefde haar hele leven al solitair, had weinig herinneringen van haar ouders - als ze al haar ouders waren geweest - en trok haar hele leven eigenlijk al van de ene plek naar de andere plek wanneer het te heet werd onder haar voeten. Tegenwoordig leek niets meer een geheim te zijn, en naar haar mening wisten de gewone zielen iets teveel van de wereld waar zij toe behoorde. Niet dat ze ooit iemand zoals haarzelf had ontmoet, enkel enkele heksen en magiërs. Daar bleef het wel bij. Zulke dingen rook je gewoon en gezien haar neus beter was dan die van wie dan ook, ontging haar weinig als het op geur aan kwam. Dat gold overigens ook voor haar gehoor. Die twee dingen waren misschien ook wel één van de grotere redenen waarom ze nog steeds leefde. Bounty hunters waren ook geen sprookje namelijk.
In dit dorp was ze echter nog niet zo lang en ze had dan ook haar tijd genomen om vandaag het bos een beetje te verkennen, te leren kennen. Zodat ze wist waar ze naar toe moest wanneer het nodig was. Daarnaast was het ook wel prettig om zo even rond te rennen en haarzelf niet echt druk te maken om iets. Dat soort momenten waren maar zeldzaam tegenwoordig, maar het was in dit bos zo stil dat ze eigenlijk echt had had genoten. Enkel enkele scholen aan vogels die opvlogen hier en daar, een hert wat er vandoor ging zodra het haar zag en eekhoorntjes die hun eikels in hun holle boom verstopten. Het was haast vredig te noemen, té vredig. Echter zocht ze er niets achter en was het straks de bedoeling om de Estate van dit bos op te zoeken, welke blijkbaar op de naam van haar familie stond (nogmaals: als het haar ouders waren... want daar was nogal twijfel over van Ally's kant) en daarmee dus op haar naam sinds haar ouders niet meer leefden.
Ally had haar pas geminderd en was uiteindelijk stil blijven staan om haar saffiergroene ogen op een jongeman te richten welke met háár kleren in zijn handen stond. Verbaasd over het feit dat een mens zich alleen in het bos waagde, zo diep dan toch, stond ze even vastgenageld aan de grond. Pas toen ze zich bedacht dat ze verder geen kleding bij zich had, maakte dat ze een waarschuwende grom liet horen en een pas voorwaards zette in hoop dat de jongeman haar stapel kleding liet vallen en er gewoonweg vandoor ging. Dat deden ze altijd. Zodra ze een wolf zagen, en dan ook nog van haar grootte, schreeuwden ze moord en brand vooral ze er vandoor gingen. En toch leek er iets anders te zijn vandaag, iets wat ze nog niet kon plaatsen. Het was verwarrend, maar haar instinct zei haar slechts om op de jongeman af te lopen en haar lip op te tillen als een nieuwe waarschuwing. Ren. Ren ver weg., was de gedachte die door haar hoofd heen ging terwijl ze haar oren naar achteren vouwde. Stijf in haar nek.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:08 PMJames:
Rustig stapte ik door het bos. Ik was vanuit mijn huisje in het bos vertrokken in westelijke richting, zodat de zon niet direct in mijn gezicht zou schijnen. Daar had ik een hekel aan. Wandelen deed ik wel vaker. Beter gezegd... veel vaker. Het was voor mij een goede manier om niet constant met de magische wereld bezig te zijn, de connectie met de natuur te behouden en voornamelijk om zelf tot rust te komen. Ik kon genieten van het uitzicht, de kleuren, de dieren en de geluiden om me heen. Het was voornamelijk stil, maar hierdoor werd je aandacht juist getrokken naar het briesje dat tussen de bladeren aan de bomen waaide of het getjilp van enkele vogels verderop.
Na al enkele tientallen minuten gelopen te hebben werd mijn aandacht getrokken naar kleuren. Stof. Ik liep ernaartoe en ontdekte dat het kleding was, waarna mijn rust ver te zoeken was. Gedachten wemelden in mijn hoofd over elkaar heen. Aan de vorm en de kleuren te zien behoorde het oorspronkelijk aan een vrouw toe. Ik had me gehurkt en pakte de kleding op. Er zaten geen scheuren in. Maar toch... vrouwen waren het zwakkere geslacht. Het gebeurde niet onregelmatig dat een dame vermist raakte of dat later haar lichaam teruggevonden werd. Ik liet de zachte stof door mijn vingers glijden en stond weer op. Ik zou de kleding meenemen naar mijn hut en mijn oren de komende dagen te luisteren leggen in het dorp. Als ik iets oppikte kon ik mogelijk de familie aan een aanknopingspunt helpen, mocht ik de dame of haar lichaam zelf niet tegen komen.
Opnieuw werd mijn aandacht getrokken. Ditmaal doordat takken knapten op de bosgrond en ik een wolf dichterbij zag komen. Toegegeven, een wolf was me nog nooit zo kort genaderd, maar ik had er geen angst voor. Niet met mijn krachten die ik in een oogwenk op zou kunnen roepen om een eventuele aanval tot halt te roepen. Ik negeerde het dier dat in een hoek van mijn gezichtsveld stond. Een waarschuwende grom klonk. Ik had het beest niks misdaan. Maar mogelijk stond ik in een territorium. Ik besloot daarom eieren voor mijn geld te kiezen en me enkele meters te verplaatsen. Mocht er een nestje met jonge wolfjes zitten, dan zou ik de familie niet hinderen. Echter hoorde ik opnieuw dat er stappen gezet werden en mijn vermoeden werd bevestigd toen ik opnieuw van de kleren opkeek. Ik was me net aan het bedenken aan wat voor dame kleding van deze kwaliteit zou kunnen toebehoren toen ik mijn rug rechtte en me naar de wolf toe draaide. De wolf had de lippen opgetrokken en sloeg even later de oren naar achteren. In een vlaag schoot het kort mijn hoofd binnen. Ook na mijn verplaatsing was de houding van de wolf niet veranderd. Ik had verder niets bij me... behalve de kleding. In een volksverhaal, toen mijn krachten nog niet tot uiting gekomen waren, had ik wel ooit gehoord van een weerwolf. Echter had ik het nooit serieus genomen naast mythes. Ook al was ik zelf een magiër. Ik hurkte opnieuw op het mos en legde de kleding neer, waarna ik enkele stappen naar achteren zette en de reactie van het beest peilde.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:08 PMAlly bewoog haar lip nog kort omhoog toen ze de aandacht van de jongeman te pakken leek te hebben. Hierbij kwam er een lage grom over haar tong gerold. Het was geen moeite om een kleine sprong over de boomstam voor haar neus te hebben, vooral ze iets om de jongeman heen cirkelde en haar groene ogen kort naar het kledingstuk wat hij in zijn handen had. Al ging haar aandacht al snel weer naar de persoon in kwestie zelf. Nu pas leek ze te ruiken waarom hij niet schreeuwend weg was gerend, iets wat een oor naar voren deed draaien. Ze bleef dan ook al snel weer stilstaan tussen de dorre bladeren en het beetje sneeuw wat gevallen was. Het leek de jongeman iets langer te nemen om door te hebben waarom ze hier nog steeds stond en zelfs dichterbij was gekomen. Maar zodra het kwartje gevallen was, kon ze enkel opgelucht zijn dat hij haar kleding weer neer legde.
Stilzwijgend was Ally nog even blijven staan, vooral ze toch in beweging kwam en haar kleding van de grond plukte. Om tussen de bomen van een wat dichter begroeid stuk woud te verdwijnen. Dit was gewoonweg onhandig, maar ze kon er niets meer van maken dan het nu was. De jongeman leek zelf ook niet van plan om om te draaien en te vertrekken. Communicatie was daar weliswaar een gebrek van nu. Ze kende dit stuk woud ook nog niet goed genoeg, dus het was makkelijker om ergens waar het haar goed leek om te doen, om terug te veranderen. Een pijnlijk proses, maar minder pijnlijk dan naar een wolf. Alles leek weer op zijn plek te komen, als je transformeerde naar het dier zelf, zat je onder andere met je ribbenkast welke in een andere plek gedrukt werd, ledematen die verlengt werden en nog niet te spreken over je schedel. Ze had dan ook regelmatig hoofdpijn erna, maar ze was jong en had het nog niet zo onder controle dat ze dat tegen kon gaan. Maar ze had ook niet de dicipline om haar transformatie uit te stellen, ze moest minimaal één keer per week kunnen rennen. Anders was ze prikkelbaarder dan ooit en dan was de kans te groot dat ze voor de ogen van een onschuldig iemand zou transformeren.
Ze trok haar shirt nog over haar hoofd en knoopte de knoopjes vast, vooral ze in beweging kwam. Schoenen had ze niet gehad. Slechts een paar jeans en een bloesje zonder mouwen. Dat was makkelijker en koud had ze het toch niet. Met haar armen over elkaar geslagen kwam ze achter een rij bomen vandaan, westelijk deze keer in plaats van de oostelijke kant waar ze naar toe was gegaan met haar kleding. Haar zwarte, korte krullen bliezen zich voor haar gezicht met de koude decemberwind. Dat maakte dat ze langs haar krullen heen moest kijken, omdat ze het temmen daarvan jaren geleden al had opgegeven. ''Dit is land van de O'Leary familie.'', merkte ze op. Om maar gewoon simpel duidelijk te maken dat hij hier niet hoorde. ''Dit en de wijde omgeving voor zeker tien mijl.'', voegde ze daar nog maar aan toe. Misschien moest ze bordjes met 'privé terrein' gaan ophangen?
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:08 PMJames:
Ik keek naar de wolf die de kleding voor mijn neus in haar bek had genomen en op een drafje ervandoor ging. Ik merkte dat ik toch lichtelijk in verwarring was gebracht door wat ik zag. Een wolf die om kleding gaf - een weerwolf? Toch? Zou er meer waarheid zitten in de volksverhalen dan ieder op het eerste zicht dacht?
Ik werd uit gedachten opgeschrikt toen ik voetstappen hoorde en zag een dame staan op een afstand van enkele meters. De kleur van haar ogen viel me meteen op. Bij de wolf waren deze ook al opgevallen, deze kleur zag je nauwelijks bij iemand. Zodoende was de conclusie dat zij de menselijke belichaming van de wolf moest zijn algauw getrokken.
Mijn handen lagen met gespreidde vingers tegen elkaar aan terwijl de vingers beurtelings elkaar aanraakten. Automatisme, ik moest mezelf vaak bezig houden met iets, omdat ik al gauw met magie ging spelen. Zodoende dat ook enkele vlokken sneeuw uit de lucht kwamen dwarrelen. Het was in mijn buurt nu eenmaal koud, bijna altijd. 'Dat zou goed kunnen.', antwoordde ik droogjes toen ik haar stem hoorde en haalde mijn schouders op. 'Hoe is het om als wolf door de bossen te trekken?', vroeg ik nu geïnteresseerd. Ik hield verhalen over het gebruik van weerwolven door magiërs in mijn achterhoofd. Ik wilde eerst weten of ze het écht was en wat meer informatie verkrijgen. Ze had ongetwijfeld door gehad dat ik ook niet op mijn mond gevallen was en niet door had dat ze niet zomaar een wolf was. Het gedrag was nogal... onnatuurlijk geweest voor een rasechte wolf.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:09 PMAlly voelde zich enigzins ongemakkelijk door de manier waarop de jongeman naar haar keek, onderzoekend haast. In zijn straatje zou niets raar moeten zijn, toch? Zwijgend had ze hem dan ook aangekeken, want ze voelde zich niet ongemakkelijk genoeg om haar blik af te wenden, maar juist om deze gewoon op die van hem in te haken. Welke ijsblauw leken te zijn. Er was in elk geval enigzins emotie in terug te vinden en dat werkte ergens ook wel versfrissend, zeker omdat ze contact het liefste meed. Maar als ze hier een tijdje wou verblijven, zou ze dit land toch moeten gaan afschermen van buitenstaanders. Ze kon het niet hebben dat iemand ongehoord over haar terrein zou lopen, ze moest er niet aan denken wat erop zou volgen als een normaal persoon haar zou zien veranderen in een wolf of juist weer in haar menselijke gedaante. Dood volgde daar vaak op en dat was niet een klusje waar je trots op zou zijn, maar het was een ongeschreven regel die erin zat. Al wist ze niet zeker wie die regel had verzonnen, of dat dat gewoon een zieke gedachte was van haarzelf.
Haar wenkbrauw schoot omhoog nadat ze uit haar gedachten was getrokken door het simpele antwoord wat ze van de jongeman verkreeg. Onderzoekend ging haar blik even langs zijn gelaat, voor ze ze iets samenkneep. Bedenkelijk, ergens misschien keurend. Die keurende blik ging al snel naar de lucht, nadat er wat sneeuwvlokjes kwamen te smelten op haar blote armen in voor enkele seconden in haar donkere krullen bleven liggen voor ze ook wegsmolten. Kort was ze dan ook weer afgeleid, maar ze dwong haarzelf om haar rug weer te rechten.
Op haar blote voeten stapte ze over wat takken heen, achter de boom vandaan waar ze nog half achter had gestaan. ''Hoe is het als iemand die magie bezit om deze bossen te trekken?'', stelde ze een tegenvraag. ''Ik kon je eerder al vanaf twee mijl ruiken en je loopt alsof je opgevoed bent door olifanten.'', voegde ze daar nog aan toe. ''Het was echter een verassing dat je er met mijn kleren vandoor ging.'', mompelde ze nog terwijl ze weer wat verder schuivelde tussen de dorre bladeren en het beetje sneeuw wat bleef liggen. Bedenkelijk tuitte ze haar lippen, voor ze weer opkeek. ''Kan ik verder nog helpen? Anders moet ik je helaas verzoeken om dit terrein te verlaten. Ik heb nog genoeg te doen voor mijn thuis slaapbaar is, als je het niet erg vind.'', besloot ze toen maar. Het contact zo snel mogelijk weer verbreken was het beste. Toch?
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:09 PMJames:
Ik keek naar de dame die even afgeleid werd door de sneeuwvlokjes die op ons neer daalden. Ik kon het niet voorkomen dat ik moest grijnzen. Ik negeerde haar tegenvraag. 'Dankjewel', zei ik droogjes over haar opmerking dat ze me allang geroken had en ik liep als een olifant. 'Misschien is dat mijn tweede gedaante wel. Je ogen en grootte verraden je, trouwens', zei ik op mijn beurt over haar. Met name haar ogen hadden voor de bevestiging gezorgd dat ik doorhad dat zij de wolf was geweest.
'En je kleding zomaar laten slingeren is ook niet zo netjes van je.', zei ik tegen haar. 'Iemand zal ze toch moeten opruimen?', zei ik met een plagende knipoog. Ik kon het gewoon niet laten om haar wat uit te dagen. 'Helpen? Nee, hoor. Ik ga mijn thuis maar weer opzoeken', zei ik tegen haar met de nadruk op het woordje mijn. Waarschijnlijk stond het huisje op haar grondgebied of net ernaast, maar het kon me werkelijk niets schelen. Wat kon ze me maken zolang ik wakker was? Ik zou haar zonder moeite kunnen tegenhouden met enkele woorden om de magie aan te spreken.
Echter maakte ik geen aangestalten om direct te vertrekken. Ik had net zoveel recht om door het bos te lopen als zij had.
Deze dame was apart. Naast dat ze een weerwolf is. Pittig ook wel, maar dat hield de spanning er ook wel in.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:09 PMAlly trok een wenkbrauw op bij zijn bedankje, maar ze zei niets. Ze keek hem enkel onderzoekend aan, alsof ze probeerde te peilen of het gemeend was of niet. ''Er zijn geen anderen die kunnen shiften, dus dat betwijfel ik.'', verzuchtte ze enkel zachtjes. Meer wou ze er niet over kwijt eigenlijk. Ze vroeg zich af wat iemand met magie hier moest, helemaal in het woud. Háár deel van het wou. Dit land was al eeuwen in bezit van haar familie immers, ze was alleen al heel jong vertrokken en daarmee was ze iedereen uit het oog verloren. Al had ze niet echt een traan kunnen laten toen iemand haar had gevonden, en haar bericht kwam brengen dat haar ouders heen waren gegaan en zij dus een hele Mansion in haar bezit had. Gewoon zomaar, omdat het zo besloten was op papier. Kort fronste ze bij die gedachte.
''Ik heb geen reden om mijzelf te verbergen van iemand die allang hoogte heeft van de wereld waar ik in vastzit, wij beide schijnt. Het was alleen een erg ongemakkelijke situatie geweest als je er met mijn kleren vandoor was gegaan, eentje waarvoor ik waarschijnlijk voor mijn kleding had gekozen in plaats van een leven.'', somde ze simpel op. Alsof het niets was, niets betekende, dat hij ademde en zou bloeden. Ze wist niet beter en ze moest nog steeds eens naar een winkel toe om wat meer kleding te verschaffen.
Ally kantelde haar hoofd bij de mededeling die de jongeman maakte. Eentje die haar even liet nadenken, voor haar lippen een 'O' vormden. ''Dat huisje wat zich op mijn grond bevind.'', merkte ze op toen ze zich herinnerde iets te hebben zien staan op haar kleine tocht over het land. ''Dacht het niet. Ik wil dat je verhuisd.'', stelde ze meteen een eis. ''Anders is het 'betreden van privé terrein', en denk maar niet dat ik de politie dan niet bel.'', waarschuwde ze. Met die woorden draaide ze zich om en was ze in beweging gekomen, terwijl ze haar korte lokken achter haar oor veegde. Ze had nog een huis op te ruimen en ze mocht hopen dat in elk geval het warme water het deed.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:09 PMJames:
Ik keek naar haar en trok een wenkbrauw op toen ze zei dat ze de enige was die kon shiften. Dan moest ik haar eigenlijk bij me in de buurt zien te houden. Maar de uitspraken die ze deed, konden bij mij niet door de beugel. Een evenwicht zou lastig zijn om te bewaren, maar ik moest het erop gokken en eventueel mijn krachten ervoor misbruiken. 'Dat was nergens aangegeven', zei ik enigszins op een vrolijke toon. 'Ik kan nergens heen, jongedame.', sprak ik met een strengere toon tegen haar. 'En ik zal je vertellen dat de politie erbij halen geen nut heeft, die houd ik zonder moeite tegen', zei ik terwijl ik mijn rug rechtte. Ik zou vast arrogant overkomen, maar het kon me niets meer schelen. 'Als jij me een andere plek kan bezorgen, niet te dicht bij of te ver weg van het dorp, zal ik vertrekken. Tot die tijd zul je het ermee moeten doen. Ik heb het werkelijk geprobeerd, maar ik ben een gevaar, zelfs voor mezelf', zei ik tegen haar, al sprak ik de laatste woorden eerder mompelend uit. 'Eerst vervanging, dan verhuizing', sprak ik uit om het definitief te maken en op mijn beurt koers te zetten naar mijn huis.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:10 PMEen rilling liep over Ally's rug bij de woorden van de jongeman, iemand die behoorlijk tegen haar in leek te gaan en zo op haar zenuwen begon te werken. Diep zuchtte ze dan ook even, voor ze nog een blik over haar schouder wierp. ''Dat het nergens is aangegeven, maakt het niet een minder zware overtreding. Op papier is dit mijn grond, dus ik heb het recht om te vragen of je wil vertrekken. Het te eisen zelfs.'', ging ze wederom tegen hem in. Wat was er zo moeilijk aan te begrijpen dat ze niemand op haar landgoed wou hebben? Ze zou hem zelfs de papieren laten zien als het hem gerust zou stellen en zou laten vertrekken. Een gedachte die even voor een bedenkelijke frons zorgde.
Het gekke was dat ze hem niet als een bedreiging zag, maar dit gewoon typisch Ally was; ze wou alleen zijn. Afgezonderd van de wereld en er enkel mee in contact komen wanneer het nodig was. Ge genoeg leek het haar aandacht zelfs te trekken toen hij min of meer opmerkte dat hij een gevaar was voor zijn omgeving en zichzelf. Dat deed haar even met haar ogen knijpen en zwijgen, vooral ze kort nadacht.
''Shht.'', was het enige wat over haar lippen kwam toen ze stemmen in de verte hoorde. Kort keek ze om haar heen, om haarzelf te kunnen focussen uit welke richting het kwam, al was dat nog enkele mijl verderop. Op dit soort momenten had ze dan wel een hekel aan enkele regels die ze diende te volgen als wolfzijnde, zoals het niet vermoorden van onschuldige mensen en al helemaal niet ergens achterlaten met het zicht op dat het hun dood kán worden. Met enige tegenzin draaide ze haarzelf dan ook om voor ze nog een keer haar vingers tegen haar lippen legde om hem tot stilte te manen. ''Je schoenen, je loopt als een olifant.'', hielp ze hem nog een keer herinneren. Al was het voor haar meer een soort van vriendelijk verzoek om op blote voeten verder te gaan. Ze had namelijk ook niet echt zin in een ramp, als hij echt zo'n gevaar was als hij aan had gegeven. Politie voor je deur op de eerste dag dat je je huis betrok, was niet echt iets wat in haar agenda geschreven was.
Handig werkte ze zichzelf over wat omgevallen boomstammen heen, door de bosjes en tussen de bomen door. Nu moesten ze nog een omweg nemen ook, fijn zo'n eerste dag terug op je geboorteland...