ORPG] My reality is just different than yours.
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:10 PMJames:
Ik volgde haar en knikte toen ze me tot stilte maakte om zo voorzichtig mogelijk verder te lopen. Echter maakte ze me algauw opnieuw uit voor olifant. Daarop trok op op de boomstam mijn schoenen uit, bond ze vast en hing ze om mijn nek om haar te volgen. Echter liep ze al gauw ver vooruit. 'Psst', zei ik zacht. 'Kom terug, voor je eigen veiligheid.', zei ik zacht, wetende dat ze een goed gehoor heeft. 'Ze kunnen niks afvuren zolang je bij me bent', verklapte ik. Omdat het om me heen zo koud was, werd elk vuur en elke ontsteking gedoofd. Zodoende was het niet mogelijk om vuurwapens af te vuren.
Zo lang ik in het huis zat, moest ik haar enigszins tot vriend houden en misschien kon ik ooit nog met haar experimenteren met vuur. Hoewel het geen prioriteit was. Ondertussen was ik opnieuw verder gegaan om haar te volgen richting het huis. Ik maakte me in tegenstelling tot haar niet zo druk om de mensen, gezien ik ze behendig aan kon of kon afleiden met een vuur verderop of een flinke sneeuwstorm opwekken wat ze huiswaarts zou doen keren. Echter viel het wel op en zou ik in het geval van het vuur het bos vernietigen. En dat spaarde ik liever. Mijn vuur had al meer dan genoeg kapot gemaakt. 'Samen blijven levert ons het meeste voordeel op', sprak ik zachtjes uit om haar nogmaals op het hart te drukken dat het voor haar niet slim was om ver vooruit te lopen.
ReplyxMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:10 PMGek genoeg leek de jongeman haar nog te volgen ook. Wel, dat was maar goed ook want ze wou niet hebben dat hij de oorzaak zou zijn waardoor anderen haar op het spoor kwamen. Ongetwijfeld dat ze hem wel eens tegenkwamen zowel in het bos als in het dorp. Voor nu moest ze zich nog even stil houden, zeker zijn dat ze met niemand bedreigends iets te maken had in deze omgeving. Jagers waren overal in de wereld te vinden, maar er was nogal een verschil tussen deze die al generaties hetzelfde doel hadden en degenen die er gewoon in waren kwamen rollen en nog niet eens een vuurwapen schoon konden maken.
Toch een tikkeltje geïrriteerd zuchtte ze toen hij iets opmerkte over dat er geen wapens afgevuurd konden worden in zijn buurt. Tot twee keer toe. Ze betwijfelde of hij een kogel tegen kon houden, maar de rest geloofde ze graag. ''Ik genees wel weer dan.'', merkte ze echter op terwijl ze stug door liep. Wat kon het hem interesseren trouwens? Hij zou in zijn hutje kunnen blijven zitten als zij er niet meer was immers, of was dat gewoonweg haar simpele onsympathieke gedachtegang? Kort schudde ze haar hoofd even voor ze een oude deur open trok aan de achterkant van Mansion O'Leary. Wat dwingend keek ze hem aan, om hem naar binnen te dwingen, vooral ze de deur achter hen dicht trok.
''Ik kan het niet riskeren om nu al neer geschoten te worden, dus zie dit niet als een liefdadigheid.'', bromde ze terwijl ze langs hem heen liep. De keuken door richting de living room. Een nieuwe zucht volgde, want alles was stoffig, maar het lag grotendeels onder witte lakens die niet meer zo wit zagen nu. Ze plaatste haar hand in haar zij en keek kort even rond. Dit zou een gigantische aanpak nodig hebben, wou ze hier een beetje kunnen leven. De keuken, living, een slaapkamer en de badkamer waren genoeg om schoon te maken dus. De rest zou een andere keer wel komen, of niet. ''Ruby.'', merkte ze op waarbij ze kort over haar schouder keek. Voor nu wou ze haar voornaam liever nog niet weggeven, niet tot ze zeker wist waarom hij zich op haar land vertoefte en wat hij precies allemaal bedoeld had. Ze was dus niet nieuwsgierig naar hem, maar in zijn kunnen.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:10 PMJames:
'Voorkomen is beter dan genezen', zei ik simpelweg. Dat had ik zelf genoeg gevoeld. Vaak was ik enkel zelf de dupe van mijn onhandigheid met vuur. Kleine dingen lukte wel, maar als het groter werd, ik had er gewoonweg nog niet vaak genoeg mee geoefend en voorkomen dat je zelf niet oververhit raakte was al een uitdaging op zichzelf. Ik kon niet voorkomen dat ik grijnsde toen ze al brommend zei dat ik het niet als liefdadigheid moest zien. 'James', zei ik rustig mijn naam toen ze naar me om keek en 'Ruby', zei. Het was wel duidelijk dat ze hier niet of nauwelijks was geweest aan de stof en de ooit witte dekens te zien. Ik liep rustig rond en besloot gewoon een kamer te kiezen. 'Kan ik me hierin terugtrekken zolang het nodig is?', sprak ik tegen haar voor ik het claimde als mijn kamer terwijl ik op één van de deuren klopte. Dan zou ik haar zo wel waarschuwen om daar niet binnen te komen en al helemaal niet zonder waarschuwing als ik alleen was. Dat kon gevaarlijke situaties opleveren.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:11 PMKort ging er toch een mondhoek omhoog bij de opmerking die James plaatste. ''Mocht het je niet opgevallen zijn, er is wat meer nodig dan een kogel voor ik niet meer genees.'', merkte ze hoofdschuddend op. Het zou alleen bloederig zijn vooral het genas, en dat was een spoor wat ze momenteel nog niet achter wou laten. Ze wou haar aanwezigheid nog een beetje onder de radar houden eigenlijk, al waren er altijd wel mensen die je op het spoort kwamen. Ally wist dan ook niet zeker of de jagers in het bos op haar jaagden, of simpelweg op de herten die er huisden. Mensen dachten immers dat de O'Leary familie er niet meer was... Die details zou ze maar besparen, het was niet bepaald iets wat ze graag ophaalde of zo.
Ally's groene ogen schoten naar de deur die James aanwees, of aanklopte eigenlijk. Kort kantelde ze haar hoofd, voor ze zich omdraaide op haar blote voeten en naar de deur loop. Ze trok deze open en kwam tot de conclusie dat er niet veel te vinden was. Wel brak ze de deurknop met een simpele beweging van de deur af, waardoor het ding niet meer op slot zou kunnen. Dit was immers haar huis en ondanks dat ze hem nu min of meer binnen had gelaten, wou ze graag overzicht houden. ''Ga je gang.'', bracht ze met een flauwe glimlach uit. ''Geen zorgen, ik weet hoe ik moet kloppen.'', voegde ze er nog aan toe. Niet dat ze dat hoefde te doen als ze dat niet zou willen dan toch... Dat maakte dat ze kort nadacht voor ze langs hem heen liep.
Kort bleef ze nog even staan bij de trap waarbij ze even omdraaide. ''Probeer geen geluid te maken of iets op te blazen, alsjeblieft.'', gebood ze hem nog voor ze de trap opliep en haar kamer op zocht. Deze was net als de rest van het huis bedekt in witte kleden die niet meer zo wit zagen. Maar alles was nog zoals het was toen ze was vertrokken, jaren geleden. Het eerste wat ze deed was richting de gordijnen lopen, om die dicht te trekken, vooral ze de witte kleden van het bed en de andere meubels trok.
James:
Ik negeerde haar opmerking over de kogel. Ze was te zelfzeker van zichzelf naar mijn mening. Alsof ze zichzelf als onkwetsbaar beschouwde.
Toen ik op de deur had geklopt had ze deze geopend, in de kamer rondgekeken en vervolgens de deurklink afgebroken. Ik kon het niet nalaten om met mijn ogen te rollen. Ik snap dat je niet iedereen meteen vertrouwd, maar een beetje privacy? Zag ze me echt als een zak die zich opsloot en van alles en nog wat zou uitvreten achter een gesloten deur? Ik merkte hoe mijn vingers tintelden en ernaar verlangden om een klein vlammetje op te wekken om de irritatie kwijt te raken. Echter negeerde ik deze roep om magie.
Ik wilde net de kamer binnen gaan om de witte kleden eraf te trekken toen Ruby zich omdraaide bij de trap en nogmaals haar stemgeluid liet klinken. 'Dat was niet mijn bedoeling en dat is het ook nooit geweest.', zei ik tegen haar. Dat zou ook deels bij haar liggen. Als zij mij gek maakte, kon ik het inderdaad niet uitsluiten dat het een of ander opgeblazen zou kunnen worden.
Ik trok de deur met een zachte klap achter me dicht en haalde alle dekens van de meubels die er stonden af en vouwde ze op om ze in een hoekje te leggen. Mijn oog viel op enkele kaarsen die een glimlach op mijn gezicht teweeg brachten. Met een kleine fluistering en een knip van mijn vingers flikkerde er een vrolijk vlammetje op de top van één van de kaarsen. Ik wreef even in mijn handen om de tinteling weg te krijgen. Ze hadden hun zin gehad, vuur. Ik liep naar het raam toe en sprak enkele woorden terwijl mijn handen om zich heen draaiden, waardoor het raam dichtvroor en van buiten niet meer naar binnen gekeken kon worden, maar het daglicht toch binnengelaten werd. Zo, dat was beter, enige privacy.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:11 PMOngezien rolde ze even met haar ogen, toen James haar leek te verzekeren dat het zijn bedoeling niet was. Een ingehouden zucht volgde en daarmee was het verstandig om gewoon door te lopen en er niet meer op te reageren. Uitendelijk wist ze niet eens waarom ze hem überhaupt mee had genomen, moeite had gedaan om hem te waarborgen en dat zorgde voor een bedenkelijke frons op haar gezicht. Gauw schudde ze haar hoofd en stopte ze haar korte krullen achter haar oor terwijl ze de overloop op liep, om vervolgens een gang in te duiken.
Het behang aan de muren zag er nog precies uit zoals haar ouders het erop hadden geplakt, de vloer kraakte lichtelijk maar dat had het altijd al gedaan. Er hadden veel mensen over deze vloeren gelopen, andere personen die tot hun pack behoorden en zelfs personen van andere packs wanneer er overleg was of zo. Er waren ergere tijden geweest dan slechts een paar hunters die van je bestaan afwisten en je hoofd aan een troffee aan de muur wouden hebben voor wat geld. Het enige wat ze zich niet herinnerde was dat de vloer zo ruw aanvoelde onder haar blote voeten, maar dat weet ze maar aan de tijd dat ze hier niet geweest waren. Simpele herinneringen die waren blijven hangen, verder niets belangrijks... De belangrijke dingen bleven een zwart gat en dat begon haar met de dag meer te irriteren eigenlijk.
Zwijgend was Ally verder gelopen richting haar kamer, waarbij ze ook tot de conclusie kwam dat alles nog hetzelfde was. Gelukkig. De kamer was vrijwel helemaal van hout en in een witte kleur geverfd, waardoor de kamer aangenaam lichter leek dan het daadwerkelijk was. Foto's stonden nog op het kastje wat zich bij het raam bevond, de lades waren nog gevuld met de spullen die ze er op had geborgen en de rest stond ook nog waar het hoorde te staan. Na een soort van korte check, trok ze de witte lakens van de meubels af en gooide ze het raam open. Ze zou nu toch niet terug keren in deze ruimte en haar raam bevond zich niet richting het bos, niemand die het zou zien. Met de lakens in haar armen gepropt was ze de kamer weer uit gelopen en was ze richting de badkamer gelopen om die deur ook open te gooien, voor ze weer naar beneden dribbelde om bij de woonkamer ook alle witte lakens te verwijderen. Dat alles gooide ze maar in een hoekje neer, want wassen was niet echt iets wat hard nodig was.
Kort waren Ally haar ogen naar de deur gegaan waar James zich nu achterbevond, vooral ze haar hoofd nog eens schudde en verder dribbelde richting de keuken. In de keuken bevond zich een deur die je naar de kelder bracht en dat was precies waar ze nu naar toe ging. Er stond daar een gigantische kast met allemaal oude documenten die gericht waren op haar familie en meer, er was immers meer in de wereld dan alleen wolven. Iets wat James bewees.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:11 PMJames:
Ik had een klein vlammetje het stof van de ruimte laten opvreten door het als een kleine bezem over de meubels te laten bewegen. In een luie stoel zat ik achterover om van het uitzicht te genieten met een grijnsje. Soms was magie ook ontzettend makkelijk en je kon erdoor betoverd maken om het te zien. Dat was mijn ervaring althans.
Echter raakte ik na een tijdje toch verveeld van de kamer en opende ik deze weer om de rest van het huis te verkennen. Ik kwam diverse kamers tegen. De meesten waren nog bedekt met witte kleden, iets waar ik graag vanaf bleef zodat Ruby niet zou merken dat ik er geweest was. In de keuken opende ik stilletjes de kasten om de inhoud aan een inspectie te onderwerpen toen mijn blik op een openstaande deur viel. En niet alleen een deur, maar ook een trap die ondergronds leidde. 'Hmmm... interessant', mompelde ik voor ik door de deurpost stapte en de trap af ging.
Eenmaal beneden trof ik Ruby aan. Dat had nou niet gehoeven. Dat was nou jammer. Echter stond er van allerlei prullaria, maar ook een grote kast met oude, handgeschreven documenten. Geïnteresseerd stapte ik erop af en liet ik mijn vingers er zacht langs glijden voor ik een willekeurig document eruit pakte en deze doorbladerde. Zodoende kwam ik erachter voor Ruby ook maar in kon grijpen wat de globale inhoud van de kast was. Magische wezens. Magiërs, wolven, andere soorten... Toegegeven? Ruby was de eerste wolf die ik gezien had, maar naast een leraar die ik ooit gehad had, de enige die niet menselijk was en ook anders. En dat gaf misschien ook wel een band, hoewel we het beiden niet wilden toegeven.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:11 PMAlly had de stoffige, eikenhouten tafel in het midden van de ruimte schoongeveegd vooral ze met een opgetrokken wenkbrauw toekeek hoe James ook naar beneden kwam zetten. Nauwkeurig volgde ze zijn handelingen, met een schuin hoofd weliswaar omdat ze probeerde te peilen wat er door hem heen ging. Ze had hem immers wel horen lopen, hij was geen Cayote immers want die liepen letterlijk op hun tenen als ze niet gehoord wouden worden. Dat was voor haar als wolf niet eens mogelijk. Kort fronste ze maar haar gezicht trok al snel weer in een uitdrukkingloze plooi. Ze liet hem maar gaan en plaatste haarzelf tegen de rand van de tafel aan, waarop ze haar armen over elkaar heen sloeg en even met haar ogen kneep.
Omdat de stilte haar al snel teveel werd, had ze haarzelf weer uit haar gedachten getrokken en haar groene ogen op James gericht. ''Wolven, magiërs, Banshee's, Berserkers, andere shapeshifters en zelfs demonen uit Japanse mythen.'', liet ze maar een korte inhouden weten van de kast. ''Mijn familie heeft er eeuwen een hobby van gemaakt om alles op papier te zetten, computers zijn te onveilig. Dit is nog te verbranden.'', verklaarde ze maar. Iemand die er niets van wist, zou niet beter weten dat het slechts een stel oude boeken en documenten waren. Verzamel objecten weliswaar, maar ze waren veel meer dan dat. Het bevatte kennis, genoeg om een andere soort te begrijpen en weliswaar te vinden ook nog.
Ally was uiteindelijk van haar plek af gekomen om het document uit zijn hand te plukken en deze terug in de kast te leggen bij de andere rollen. ''Maar dat geeft je geen vrije toegang tot deze kast.'', liet ze hem ook nog weten. Voor de rest wou ze er niets over kwijt eigenlijk. Het was geen geheim, niet voor hen, wat voor kennis deze documenten en boeken bezaten. Maar dat betekende niet dat ze er een bibliotheek van wou maken voor haar gast. ''Waarom bevind je je eigenlijk in het bos en niet onder de mensen?'', vroeg ze zich ineens af. ''Het is niet zo alsof je in een moordlustig roofdier veranderd wanneer de maan tevoorschijn komt.'', merkte ze ergens wel een beetje droog op. Maar het was een vraag die ze graag beantwoord had.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:12 PMJames:
Geïnteresseerd bekeek ik het document en mijn ogen vlogen scannend over de regels. Interessant. Hier zou ik veel van kunnen leren en mogelijk Ruby beter begrijpen naast dat de band die vuurmagiërs hadden met weerwolven zelfs beschreven zou kunnen staan. Dat zou zeker voor een eerste poging kunnen helpen dat deze niet meteen mis zou gaan.
Wat ik zo gauw had gelezen kwam overeen met hetgeen Ruby zei en nog meer. Ik knikte enkel en keek haar aan, wel zo netjes terwijl ze tegen me praatte. Het volgende moment trok ze echter het document uit mijn handen en had ik geen tijd om te reageren door het document nog vast te grijpen. Het gevolg ervan was dat het document ussen de rest in de kast belandde en ik lichtelijk gefrustreerd raakte. Met gefronsde wenkbrauwen keek ik dan ook naar Ruby. De enige verder uiting van de irritatie was dat de temperatuur in de ruimte enkele graden afkoelde in zeer korte tijd. Dat ging als vanzelf, het was een proces waar ik als magiër geen invloed op kon uitoefenen. Magie reageerde ook op emoties. 'En wat geeft dan wel toegang tot de kast?', vroeg ik vol interesse en trok nu één wenkbrauw op terwijl ik haar vragend aankeek. Het volgende moment hoorde ik haar vraag. 'Dat zal vast ook wel in een van deze documenten staan, denk je niet?', speelde ik de bal terug. 'Er staat immers zoveel beschreven dat dat er ook wel in staat', antwoordde ik bijdehand. Ze was me te nieuwsgierig en liet zelf ook weinig los. Wilde ze weten wat ik wel en niet kon? Wilde ik het wel laten zien of vertellen? Ik bleef haar een poosje onafgebroken aankijken voor ik mijn handen voor me uit hield met de handpalmen naar elkaar toe terwijl ik zachte woorden fluisterde. Hierdoor verscheen een voorstelling van ijs. Een dorp die langzaam door de vlammen verzwolgen werd. 'Voldoende uitleg?', zei ik toen ik mijn handen weer liet zakken en de beelden verdwenen. Ik hoopte dat dit in mijn voordeel zou werken en ze inderdaad akkoord zou gaan met mijn deal. Dat ze eerst zorgde, of wij samen zouden zorgen voor een nieuwe plaats waar ik onderdak zou krijgen voordat ik zou vertrekken uit het andere huisje wat blijkbaar op haar landgoed stond en ik me ongeveer een half jaar geleden toegeëigend had.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:12 PMHet verschil in tempratuur ontging haar niet, zeker niet omdat ze zelf een verhoogde temperatuur had van nature. Ze zei echter niets en had hem slechts onderzoekend aangekeken vanuit haar ooghoeken terwijl ze het document weer weg had gestopt. Zijjn vraag verasste haar echter een beetje, al gaf ze daar niet teveel aan toe. ''Vertrouwen.'', was haar simpele antwoord. ''Vertrouwen geeft toegang tot deze kast en zijn inhoud.'', verklaarde ze haar zin iets meer. Ally liet haar armen weer zakken en klemde ze over elkaar heen, tegen haar buik aan.
Zwijgend luisterde ze naar de rest van zijn vragen, of eigenlijk dingen die hij terug kaatste. Het verbaasde haar eigenlijk dat hij zo mondig was tegenover haar, gezien hij als geen ander moest weten dat Wolven getriggerd werden door emoties, zeker negatieve emoties en de toon die hij tegen haar aansloeg, beviel haar gewoonweg niet. Ze zei echter niets en klemde haar kaken op elkaar, want tijd om te antwoorden had ze niet door de voorstelling die ineens in zijn handpalmen voort deed. Dat maakte echter dat Ally ook een stapje achteruit deed, meer omdat vuur een instinct bij haar triggerde, terwijl ze haar groene ogen toch op de voorstelling gericht hield. Om het te volgen, te begrijpen. Daar was echter weinig meer voor nodig.
Even bleef het stil en keek ze nog een tijdje naar zijn nu, lege handpalmen voor ze weer naar hem opkeek. ''Je uitleg verteld mij dat je hier veiliger bent dan ergens in een hutje op de hei.'', merkte ze na een lange stilte op. ''Ik weet niet of je weet wat ze met wolven doen, maar met magiërs is het nog even iets meer... nasty.'', fluisterde ze hem toe. ''En gezien je uitleg betwijfel ik het niet dat je de hele stad en diens onschuldige inwoners meeneemt terwijl je ten onder gaat. We hebben het niet over ordinaire mensen, we hebben het over hunters. En die weten dondersgoed waar ze op jagen.'', met die woorden liep ze langs hem heen en wenkte ze hem om mee te komen want het had geen nut om in de kelder te blijven staan. ''Je kan een kamer boven gebruiken, de derde deur aan de linkerkant. Het heeft een eigen badkamer, maar je kan vergeten dat ik elke avond een warme maaltijd op tafel ga zetten voor je. Al zorg ik dat er een voorraad zal zijn eens in de x aantal tijd zodat er fatsoenlijk gegeten en gedronken kan worden.'', ging ze verder.
''Oh.'', merkte ze nog op, terwijl ze zich omdraaide en hem aankeek. Nu iets van dichterbij omdat ze plots stil was blijven staan. ''Probeer niet rond te dwalen. Hier of buiten, ik neem altijd ergere dingen mee dan slechts hunters.'', glimlachte ze onschuldig al was die niet gemeend. Ze kon er niets aan doen dat ze de laatste was, het was niet zo dat zij echt de kracht had om iemand te bijten en te turnen. Ze was geen Alpha, die privilege had ze niet.
xMirima
Deleted user
Re: ORPG] My reality is just different than yours.
from xMirima on 01/07/2018 08:12 PMJames:
Ik keek naar haar, vertrouwen dus. Als ik met haar wilde experimenteren hadden we dat eigenlijk wel nodig. Het beste van wel tenminste. Terwijl ik op haar volgende vraag de voorstelling toonde van het vuur wat het ijs laat smelten grijnsde ik door haar reactie. Ze was achteruit gestapt en dat vond ik stiekem wel leuk om te zien. Op mijn leraar na had ik altijd geprobeerd mijn kunnen zoveel mogelijk geheim te houden.
'Ik heb die waarheden altijd proberen niet te horen. Het moet vreselijk zijn.', zei ik tegen haar. Mijn leraar was ook op een dag weg en sindsdien had ik zijn huis leeggehaald en de spullen zelf meegenomen om op eigen houtje verder te gaan. 'Als ik mezelf niet onder controle heb, zou zoiets inderdaad kunnen gebeuren.', antwoordde ik haar op het feit dat als ik ten onder ging, de stad met onschuldige mensen én hunters ook mee zou gaan. 'Zowel ijs als vuur hebben zo zijn voordelen, alleen het juiste op elk tijdstip weten toe te passen is een kunst op zichzelf', zei ik tegen haar. 'Als dat lukt, zouden we ze buiten de deur kunnen houden.', verzekerde ik haar. Vlammen zou ze verzwelgen, evenals ijs ze tegen zou houden of hun vuurwapens onbruikbaar maakten. Echter, het zou de dorpsgenoten vast opvallen. Ik liep met haar mee naar boven toen ze me wenkte en hoorde haar uitleg aan over waar ik terecht kon. Ik knikte. 'We kunnen altijd samen naar buiten. Ik zou toch graag mijn scripties en boeken hierheen halen', zei ik tegen haar.