ORPG] Break the chains and the freedom's ours to take.

Re: ORPG] Break the chains and the freedom's ours to take.

Aleph glimlachte flauwtjes bij de opmerking die Raka plaatsten. ''Yeah well, you know me. I will not sleep anyway, it will give me the change to look at you from up close when you sleep.'', schokschouderde alsof het heel normaal was. Ieder ander zou het waarschijnlijk behoorlijk creepy vinden, maar goed, dat was niet zijn probleem dan toch. Dit was hun kamer en niemand die er hoefde te komen verder. ''Hmm.'', mompelde hij op de woorden van Raka. ''That means that there are no others that we know, that will give a change to feed without having people shouting it around.'', knikte hij vast besloten. Hij kon immers anderen laten vergeten wat hij had gedaan, dat was het gemak van het zijn van een Demon. Een halve dan toch, de Thunderbird in hem kon hele andere dingen. Het duurde even voor zijn goudkleurige ogen naar Raka gingen en hij kort fronste om wat hij praktisch voorstelde. ''Well, I suppose you heal a bit quicker than a magician or an elf.'', bracht hij met een smirk uit. Dat was een feit die helaas waar was, was het maar zo makkelijk dat iedereen zo makkelijk heelde en zelfs een langere levensspan had. Eeuwig in zijn geval dan toch. ''I'll take you on that one, except for the times that I really need to eat. Then I'd like you to stay out of my way and let me do my thing, cover my tracks and the rest.'', besloot hij toen. Het was geen voorstel en ook geen vraag, het was iets wat hij gewoon van hem eistte. Hij wou Raka niet laten verzuilen in zijn problemen, dat was het niet waard na hun 'hereniging'.
''Though I am wondering what kind of races we have here. I saw an elf and dwarf, some ordinary magical people... Are there other interessting creatures wich I should know about?'', vroeg hij zich af terwijl hij op het voeteneinde van het bed was gaan zitten en Raka vragend aan had gekeken. Uiteindelijk was het fijn om te weten welke je lastig kon vallen en welke je beter met rust kon laten, dat hij onstervelijk was betekende niet dat hij niet moest oppassen voor anderen. Raka kon hem ook aardig wat schade aanbrengen, mocht hij dat willen. Dat was iets waar je gewoonweg niet van wou genezen, en het was niet zo dat hij totaal geen pijn meer voelde of zo. Oppermachtig zijn betekende niet dat je niets meer voelde. Het was wel zo dat een zekere mate pijn Aleph weliswaar zou vermaken en zou toezetten om een beetje zijn mind te verliezen eigenlijk. Demon zijn was een raar iets op zich, je ervaarde dingen hetzelfde maar toch anders.


Xue kon een lachje niet onderdrukken toen Entity behoorlijk opgevonden leek te worden over het feit dat ze zich nog liever liet opsluiten zonder dat iemand verder van haar bestaan zou afweten. ''If I could only die.'', antwoordde. ''That's only possible with offspring.'', liet ze hem maar weten. ''Something with passing your power onto them with just giving birth. No thank you.'', verklaarde ze maar nader. Niet dat ze daar op zat te wachten, daarbij zou ze dan nog iemand van haar soort moeten kunnen vinden ook. Iemand die een halve Kitsune zou willen. Er was een tijd geweest dat ze daar om had kunnen treuren, maar nu niet meer. Ze mistte het niet en het was niet zo dat ze zich bepaald als een moederfiguur zag. Met de 476 jaar dat ze oud was, maakte het dat ze figuurlijk gezien niet ouder was dan een twintig jarige jongedame. Het was sowieso al een privilege om negen staarten te hebben op haar leeftijd, normaal moest je daar wel even zo'n 500 jaar ouder voor zijn. Ergens was ze wel blij dat Entity stopte met praten. Over dat onderwerp dan toch, want dat was een discussie waarbij ze niet van mening ging veranderen. 
Xue moest toegeven dat ze zich gevleid voelde door de man en kantelde haar hoofd opnieuw. Ze luisterde stilzwijgend naar zijn woorden en keek hem wat onderzoekend aankeek. Een glimlach sierde hem echter toen Entity aangaf dat dat het misschien wel prettig was, de uitleg die ze hem gegeven had. Haar glimlach werd nog breder bij zijn volgde voorstel, waarop ze haar rug weer wat rechtte en haar hoofd ook weer recht tilde vooral ze hem aankeek. Haar katachtige ogen verbergen deed ze niet, deed ze nooit en daarbij kon ze op die manier dingen zien, opmerken, die ze anders niet zou opmerken. Ze trok haar mouw iets omhoog en stak vervolgens haar hand uit naar hem vooral ze nog iets beter naar hem opkeek. ''A temporary contract than. No rules, no expetations, just a temporary contract to see if we can help eachother. Fill parts we can't fill normally.'', stelde ze voor. ''But I must warn you, how beautifull a Kitsune can be to the mere eye - even your eye - doesn't compete to how ugly an Nogitsune can be. A Sanda Kitsune and a Kukan Nogitsune is an combination that can get something more killed than just your lives. But I don't doubt, Entity, that you knonw exactly what I am talking about.'', wist ze vermaakt te spreken. ''And I don't want you to be my servant or warrior, make me see that there is more to this world than the ugly beings here destroying it. I am a Goddes and the Kitsune in me is crying for all the damage everyone is doing to this world, other worlds. I want to see it's beauty as you stated it perfectly, make it worth more than my cave because that one seems more atractive at this moment than the uglyness here.'', en daarmee was haar zegje gedaan. Het was aan hem om het aanbod aan te nemen of niet. Een tijdelijk contact, eentje die verbroken kon worden wanneer één van beide dat zou wensen.

Re: ORPG] Break the chains and the freedom's ours to take.

Raka

Een korte onschuldige lach had hij niet kunnen weerstaan toen ze in het veld betrapt waren. Tja.. Misschien was het dan ook niet slim van hun om uit het gebouw te ontsnappen om daarna in de schoolvelden elkaar uitgebreid te begroeten na al die jaren. Maar aan de andere kant.. Een wolf houd je niet zo gemakkelijk tegen als hij weer een partner vind die niet snel "kapot" te krijgen is.
Ze moesten echter wel meteen weer terug met haar mee naar het schoolgebouw wat ervoor zorgde dat Raka nu in zijn wolven gedaante op vier poten naast aleph liep. Niet dat hij heel schuw of verlegen is, juist het tegenovergestelde hij was juist heel open over van alles. Maar de lerares had erop gewezen dat hij misschien maar beter niet naakt door de gangen kon lopen, al helemaal omdat hij niet zo schoon was, in haar woorden tenminste. Aleph had nog mazzel dat zijn broek nog heel was dus die hoefde niet naakt door de gangen maar Raka's broek was immers gescheurd toen hij kort transformeerde. In terugblik had hij beter zijn broek mee kunnen laten veranderen, opgezwolgen laten worden door zijn vacht, maar dat had betekent dat hij zijn broek weer aanhad als hij terug veranderde. En dat was op dat moment gewoonweg irritant en zou de zweer wat verpest hebben.
Zodra ze naar een kamer begeleid waren liep Raka achter Aleph naar binnen. Zijn demon verplaatste al de spullen van een bed naar het andere zodat ze daar samen konden liggen maar raka had andere plannen. Als wolf draaide hij zich om en bracht zijn voorpoten in de lucht. Al snel werden zijn poten dikker en werd hij wat langer, zijn vorm vloeibaar overgaande naar dat van een weerwolf, een op twee poten. Hij duwde de deur dicht met zijn klauwen en terwijl hij zich weer omdraaide naar Aleph ging hij weer vloeibaar over in de witharige jongen die de meeste mensen kende. Klauwen werden handen en vacht werd huid terwijl hij wat inkortte.
"I would have minded if you wouldn't have done that..." Antwoorde hij zijn kleine demon. Raka liep op aleph af en gooide een arm om de man zijn zij. "Especially.. After what we did in the fields." Zei hij met een grinnik. "Normally I might have had a clue. But to tell you the truth you really distracted me from noticing anyone else. None of our childhood.. friends. Are as interesting as you." Zei hij grijnzend en legde zijn hoofd tegen Aleph zijn arm/schouder aan. Ook al hield hij ervan om de man zijn kleine demon te noemen was hij een stuk langer dan Raka is. "Then again I don't think you will have a problem with making any new ones." Ging hij verder, expres 'vrienden' weglatend. "Don't be worried about feeding though. I can help you with that. Unless ofcoure you want to actually drink someone completely dry."

Entity

Hij luisterde aandachtig naar wat Xue te vertellen had maar schudde al snel met zijn hoofd. "But Milady.. You can't be serious! Yes ofcourse it's preposterous that someone with such a big stature as yourself needs to be concerned with sexual assault. But to consider being locked up again? Surely there must be another way? Being locked up again means to not even exist! Time does flow different for creatures like us. For the practically immortal. But to exist outside of time.. No life. No interactions. No experiences or memories. Milady would be better off being dead. For the reason that if Milady would be dead she would still exist. Milady would be in the hearts and minds of others and have meaning. To be in that cave means to not having any meaning at all. What a sad and useless life is the one that has no meaning, nothing to do." brabbelde hij door. Ja okay Xue had groot gelijk dat zo goed als verkracht worden op verschillende momenten was ook geen leven. Maar Entity had zo zijn eigen redenen. Hij had altijd geloofd in dienst van anderen. En zelfs als hij tussen eigenaren zat dan probeerde hij te genieten van de vrijheid en dingen mee te maken. Want de wereld veranderd altijd en dus is er altijd wel iets nieuws te ontdekken. En daar was het leven voor. Het leven was om ervaringen mee te maken en herinneringen op te bouwen. Zowel goede als slechte.

Entity kantelde zijn hoofd opzij als Xue dan ineens vraagt wat hij van haar wilt. Dat ze hem niks te bieden heeft tenzij hij een contract wilt. "Oh sorry this must be a misunderstanding Milady. I don't want anything from you. Not yet at least. I was just.. Interested when I saw you. Yes we are in a school filled with magical and strange creatures.. But none as special as an actual kitsune. Not a mere shapeshifter, no. A kitsune. And compared with the magical humans and shapeshifters around.. Well you just caught my eye. My truth eye." Antwoord hij haar met een grijns. Hij doelde dan ook op zijn verborgen derde oog die 'de waarheid' zag. Dat oog zag de wereld voor hoe die echt was en dan ook de wezens in hun echte vorm, hoe goed ze zich wel niet probeerde te verbergen. Een van zijn vroegere meesters had hem de kracht ooit gegeven om dat te kunnen gebruiken met zijn normale ogen om zo een heks te kunnen jagen die zich elke keer schuil hield. Echter had zijn meester hem niet gevraagd of hij het wou en het deed hem dan ook veel leed om te gebruiken, daarbij onderdrukte het zijn natuurlijke gave van in de toekomst en het verleden te kunnen kijken. Elke keer dat hij zijn ogen opende branden ze ontzettend erg.
Na een tijd had hij wel de heks gevonden, gelukkig. Maar de eerdere opdrachten van zijn meester toen, en die demon zijn roekeloosheid, had entity al 5 van zijn levens verloren. En hij voelde gewoon hoe de pijn en pure kracht dat het hem kostte om door te gaan zijn 6de ook snel zou kostten, tenzij hij van die kracht af zou komen. De heks, niet klaar om haar leven op te geven wou een deal sluiten met Entity. Maar het leven wat toen leidde weigerde dat. De regels van het contract vond hij te belangrijk. Dat accepteerde ze niet dus vocht ze terug. Na een lang gevecht won ze dan uiteindelijk toch, dankzij een verzwakte en vermoeide Entity. Daarbij maakte ze hem vrij van de regels. Aangezien Creed -de set van regels die hij moet opvolgen- dood ging. Toen bleef alleen nog maar Hope over. En Hope had medelijden met de heks. Ze zag in dat ze alles was wat de heks zelf ook nog had. De hoop om in leven te blijven, te blijven vechten om te overleven in een wereld die op alle hoeken tegen haar was. En hetzelfde had Entity ook. Hij had ook alleen nog maar hoop, hoop om te blijven leven. Hope besloot dan ook de heks in leven te laten en ze accepteerde de deal die Entity eerder had afgeslagen. De heks uit dankbaarheid hielp Entity door de extra gave die zijn meester zo dom had opgedrongen uit zijn normale ogen te halen en gaf hem het weer terug in de vorm van dat derde oog.
En alsof het lot ermee had gespeeld toen hij weer zijn eigen krachten kon gebruiken zag entity zichzelf in dienst van de heks in de toekomst. Wetende dat hij zou overleven en zijn andere levens weer terug zou krijgen stelde Hope ook weer tevreden en gaf haar de kracht om door te gaan.

"Although.. I do have to admit Milady. That deal sounds mighty interesting. The whole insides getting ripped out and replaced by something better doesn't even sound that bad. Do you know how it feels like to lose a life? To lose part of your identity? Not only like something from your insides is being ripped out but a part of your soul being ripped out. Someone tearing a part of your very essense away. And that, unfortunately, has happened a lot to us. However like I said I'm not interested in a deal like that for now. I prefer to not opt for the easy way out and try to become stronger by myself" Zegt hij terwijl hij al eerder deals heeft aangenomen van andere wezens. "However if you want to have a little taste of what we both could procure from such a deal I could give Milady a sample. Maybe a trial run as servant? Or would Milady be more interested in a warrior? Ah no. I know exactly the thing! A guardian. To keep pesky rodents away from Milady." Zei hij al grijnzend.

"Be daring, be different, be impractical, be anything that will assert integrity of purpose and imaginative vision against the play-it-safers, the creatures of the commonplace, the slaves of the ordinary."
- Cecil Beaton

Re: ORPG] Break the chains and the freedom's ours to take.

entity's pic:

Raven dude

"Be daring, be different, be impractical, be anything that will assert integrity of purpose and imaginative vision against the play-it-safers, the creatures of the commonplace, the slaves of the ordinary."
- Cecil Beaton

Re: ORPG] Break the chains and the freedom's ours to take.

Last of those two:

Entity
Een kleine, haast onzichtbare glimlach sierde zijn gezicht toen de vrouw zich omdraaide. En wanneer de kitsune hem bekeek rechtte hij zich op, een goed en recht postuur aannemend met een strakke rug. Andere vonden het misschien raar of onbeleefd als iemand je gewoon schaamteloos bekeek maar hij was dit wel gewend. Sterker nog veel van zijn vorige meesters en meesteressen hadden dit ook gedaan. Dit was immers gewoon onderdeel van een simpele keuring.
Niet veel later toen ze zich dan ook voorover boog deed hij hetzelfde, om het haar makkelijker te maken. Nadat ze geroken had en hem vertelde dat hij in aanraking was geweest met dingen erger dan yokai moest hij kort grijnzen. En dan was het nu ook zijn beurt. Hij kon zo al wat kleine dingen opvangen, gewoon een paar algemene visioenen enzo. Maar zijn zicht werkte het beste als het geconcentreerd werd. Hij sloot dan ook zijn rechteroog en keek met zijn gitzwarte linkeroog strak naar de vrouw.
"Hmm.. Oh dat is onbeschoft. Oh... Ah zo." Mompelde hij terwijl hij haar aankeek, al zag hij eigenlijk xue zelf niet. Nee hij zag haar verleden.
Dan na een tijdje kantelde hij zijn hoofd en keek verbaast. Met dat opende hij zijn rechteroog weer.
"Sorry Milady, ik kon het niet laten." Zei hij met een buiging. "Ik geloof u helemaal. Maar.. U wilt toch niet serieus weggestopt worden? En dan in wat? Weer in zo een grot? Zo een plek houd zich zelfs verborgen voor de tijd." Bracht hij dan uit, doelend op dat zelfs zijn blik in het verleden maar net een glimp heeft op kunnen vangen van haar verblijf, en dat was toen ze dat ding verliet.
"Ja deze school zit vol met asociale wezens. Dat ze zomaar iemand als u, milady, aanraken. Maar een leven als gevangene is toch ook zeker niet iets?" Vroeg hij.
"Wat betreft de.. wezens. Tja u weet volgens mij beter dan andere hier dat niet iedereen altijd een keuze heeft. En het leven van een bediende.. Wat kan ik zeggen. Als je wilt blijven leven dan doe je maar wat er gezegd word en ga je naar wie je toegewezen word. Zelfs als die persoon je dood, of drie, kan betekenen." Zegt hij met een korte zucht.

Xue.
Ze kon niet ontkennen dat ze het erg vond dat hij rechter op ging staan, zijn rug leek te rechten, alsof hij nu in gesprek was met een meerdere of zo. Wel, feitelijk was iedereen dat hier als ze tegen haar spraken, maar dat leek niemand zich te beseffen. Nog niet te spreken over dat haar staart tweemaal beet was gepakt en dat haast te vergelijken was met een aanranding. Xue voelde zich er dan ook nog ontiegelijk ongemakkelijk bij, daarom besloot ze dat het het beste was als ze die gedachte weg stopte en er ook niet meer aan probeerde te denken.
Een frons werd zichtbaar op Xue haar gezicht toen hij haar zo aankeek met dat zwarte oog. Ze kantelde haar hoofd dan ook, zoals een nieuwsgierige pup gedaan zou hebben, en keek hem stilzwijgend aan terwijl ze probeerde te ontdekken wat het precies was wat hij aan het doen was. Ze kon wel wat dingen opvangen, van wat hij moest kunnen en wat hij allemaal wel niet moest zijn, maar het bleef nog best wel onduidelijk. Opkijken deed ze dan ook pas weer toen hij zijn andere oog weer opende en alles weer normaal leek te zijn.
Xue rechtte haar eigen rug ook weer wat en trok kort een wenkbrauw op toen de jongeman boog bij zijn woorden. Milady... dat had ze in decennia niet gehoord. Dat maakte dan ook dat haar interesse gewekt werd in de persoon voor haar neus en haar oren zich naar voren draaide, die waren al opgepopt op het moment dat ze hem had 'besnuffelt' immers. ''Zo'n grot klinkt aantrekkelijker dan op een bepaald punt verkracht te worden.'', waren haar simpele woorden. Misschien ietwat grof. Ja, het zat haar echt dwars. ''Zelfs als dat betekend dat ik daar misschien nog wel eeuwen door moet brengen, ik kan daar in elk geval rustig slapen zonder gestoord te worden.'', mompelde ze. Het was niet zo alsof ze ging zitten afwachten, nee, dan zou ze een soort 'slaap' in gaan en dan zou ze zichzelf niet eens bewust zijn van de tijd.
Een zachte zucht ontglipte haar dan ook voor de laatste woorden van de man haar aandacht weer trokken. ''Wat wil je van me?'', luidde haar simpele vragen toen maar. ''Ik heb je niets te bieden, tenzij je een contract zoekt met iets wat je slechtste kant pijnlijk versterkt.'', wierp ze de jongeman toe. ''Als in dat het voelt alsof je ingewanden eruit getrokken worden en vervangen worden voor iets beters. Niet echt prettig. En zelfs dan... de vraag is wat er voor ons beide uit te halen is, hm?'', ging ze zachtjes verder zodat het niet zomaar gehoord werd door iemand. Al had ze haar rug weer wat gerecht en had ze iets naar hem op moeten kijken, om haar bruine ogen op die van hem in te haken.

Re: ORPG] Break the chains and the freedom's ours to take.

Aleph.
Een grijns was haast niet meer van zijn gezicht af te slaan, dat was één ding wat zeker was. Hij zei echter niets en dat zou in de toekomst ook niet gebeuren. Het was gebeurd en dat was dat. Uiteindelijk was het echter wel wat beschamend geweest voor een jongere lerares om hen zo in het veld te vinden, maar goed, dat kon hem helemaal niet deren eigenlijk. Zijn shirt was kapot in elk geval, maar zijn broek was nog heel gelukkig. Hij had die dan ook maar aangetrokken om meer getraumatiseerde gezichten te voorkomen, niet dat hij iets had om zich voor te schamen, vooral hij op Raka had gewacht zodat hij achter hem aan kon lopen. Hij stopte zijn handen in zijn zakken en keek wat om zich heen, vooral omdat hij altijd opzoek was naar iets waar hij gebruik van kon maken eigenlijk. Intenties om lang op deze plek rond te hangen, was er niet namelijk. Hoe eerder hij een weg had om te vertrekken, hoe beter. Vervelende was dat alles hier even magisch was als de studenten en leraren die zich er bevonden. Je 'poefte' niet even zomaar weg helaas. Zelfs niet iemand zoals hij of Raka.
Stilzwijgend was hij de school ingestapt en waren ze richting de vertrekken gelopen. Geluk bij een ongeluk kon hij een kamer met Raka delen en het eerste wat hij dan ook deed, was zijn kussens en deken naar het bed van Raka verplaatsen. ''You don't mind do you?'', het was niet eens echt een vraag. Meer iets wat hij toch wel wist. Een flauwe glimlach toonde kort even terwijl hij controleerde of al zijn spullen nog in zijn tassen zaten, al zou hij die een andere keer wel eens leeghalen en opbergen. ''Tell me... Are some ofour childhood friends around? Or do I need to make new ones?'' Wetend dat Aleph altijd mensen naar zijn hand zette, en dat het woord 'vrienden' een grote grap was in dat hele verhaal. Je wou Aleph gewoonweg niet tegen je hebben, zo simpel was het.

ORPG] Break the chains and the freedom's ours to take.

Old one. This one moved also to this site. x

Aleph.



Raka Delune.


Xue.


Entity.