ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika Rose Chernya, from Spain.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Het was een zonnige dag in Engeland, iets te zonnig voor Engeland's doen was haar verteld door één van de dienstmeisjes die haar aan was gewezen in haar geïsoleerde tijd in Spanje. Ze was niet op het kasteel zelf aanwezig geweest, ze had in een slotgracht haar dingetjes moeten doen. Niet alleen borduren en haar bestek correct beet houden, maar ook literatuur en verschillende talen waren te pas gekomen. Zelfs strategieën voor als er een oorlog zou uitbreken en haar vader het niet zou overleven, zodat ze zijn plek kon innemen als de rechtmatige Koningin van Spanje. Voor nu was ze 'slechts' Kroonprinses. Als het nodig was kon ze dus zelfs een boog en zwaard hanteren, al hoopte ze dat het nooit nodig was gezien ze nu onderweg was geweest naar Engeland om de man te ontmoeten waar ze schijbaar al vanaf haar vierde levensjaar aan beloofd was. Of wel, hun vaders hadden beloofd dat de twee zouden huwen zodat de twee landen nóg sterker zouden worden. Iedereen wist dat Engeland een gigantisch leger had, zoals Spanje dat ook had. Samen zouden ze gewoonweg onverslaanbaar zijn en ergens baarde haar dat ook wel zorgen, omdat haar vader nogal machtbelust was, hoewel hij ziek was. Ze had hem niet gezien voor ze vertrok, maar ze wist het van de brieven die ze had ontvangen van haar moeder en de enkele keren dat de vrouw haar bezocht had. Om tijd door te brengen met haar dochter. Wat er precies aan de hand was, wist Meika ook niet omdat de doktoren het ook niet wisten. Het bleef een beetje een raadsel en weliswaar mocht ze niet zo denken, maar misschien was het maar goed op die manier. Op dit moment stond Spanje behoorlijk onder druk, onder de regie van haar vader en ze wist dat het volk niet tevreden was. Als dit dan de oplossing was voor haar vader, om zijn plek in de wereld te verzegelen, hoopte Meika op haar beurt dat de prins een fatsoenlijk man was en verandering kon brengen daarin als de tijd daar was. Want ondanks hoopte ze niet dat haar vader snel kwam te overlijden.
Met een zuchtje ging ze wat naar achteren zitten en trok ze het gordijntje weer dicht, zodat niemand kon zien wie er in het rijtuig zat. Zij dus, met twee van haar dienstmeisjes. ''Bent u niet blij, hoogheid?'' vroeg Ruby, de oudste van de twee dames, ietwat bezorgd waarop Meika een zuchtje los liet. ''Ik weet niet of het erger is om mijn eigen, eenzame bestaan te leiden in Spanje of dat ik het inruil voor het andere geïsoleerde leven.'' fronste ze, vooral ze haar hoofd schudde. Nee, zo mocht ze niet denken. Ze wist helemaal niet hoe het aan het Engelse hof ging zijn, misschien had ze daar wel meer vrijheid! Dat was namelijk ook een goede optie. Misschien waren ze daar helemaal niet zo streng, lette ze niet zo op haar en zou ze wat meer vrije tijd krijgen om haar eigen dingen te doen. Zoals paardrijden, dat was iets waar ze echt van kon genieten. Hoewel het ook een mogelijkheid was dat ze bij een barbaar zou belanden en dat haar beetje vrijheid helemaal van haar afgenomen werd. Maar dat was een gedachte die ze weg probeerde te duwen, want het was niet aardig om zo te oordelen zonder dat je iemand kende. Of ook maar gezien had. ''Vergeet het Ruby.'' merkte ze op toen de vrouw haar mond open wou trekken. ''Als kroonprinses en toekomstige Konining heb je niet te kiezen, met wat dan ook. Het is niet eerlijk om mij een vraag te stellen of ik niet blij ben, ik heb geen tijd om blij te zijn.'' knikte ze vast besloten om het onderwerp op die manier af te kappen. Ze had immers maar gewoon te doen wat haar op gedragen werd door haar vader.
Op het Engelse hof was ze begroet door de huidige Koning en Koningin, en een klein deel van het hof. De persoon waarvoor ze hier naar toewas gehaald, was niet aanwezig geweest en hoewel dat een minpunt voor haar moest zijn kon ze het hem niet kwalijk nemen. Wie wou er nou iemand ontmoeten waar je vrijwel je hele leven al praktisch mee verloofd was? Hij had zijn eigen leven, net zo erg als dat zij haar eigen leven had gehad. Meika had daarom maar een glimlach opgezet, alsof het niet veel uit maakte, terwijl de Koningin haar meteen onder haar hoede had genomen terwijl haar hofdames en enkele van het hof, zich bezig hielden met haar spullen naar haar vertrekken brengen. Simpele vragen over hoe haar reis was geweest, of de koets wel prettig had gezeten en haar hofdames zich hadden gedragen. Ze kon er enkel maar 'ja' op antwoorden eigenlijk, maar ze probeerde het iets uitgebereider te houden dan dat terwijl ze met de blonde vrouw (zeg maar iets qua haarkleur haha) door de tuin heen liep. Ze had Meika persé haar rozenstruiken willen laten zien en ze moest toegeven dat ze onder de indruk was. Met een glimlachje was ze neer gehurkt en streek ze de stof van haar jurk even plat, vooral ze voorzichtig een roos plukte en die onder haar neus bracht, om de zoete geur tot haar te nemen. Tevreden sloot ze haar ogen even. ''Ze ruiken heerlijk.'' gaf ze zacht toe terwijl ze haar lange lokken wat in bedwang probeerde te houden met het briesje wat op was komen zetten. Misschien moest ze straks haar haren maar opsteken, want op deze manier waaide het alle kanten op en had haar hoofdstuk weinig nut om te dragen.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Vandaag was een grote dag, zoals zijn ouders het beschreven. Het was de dag waarop de Spaanse kroonprinses zou arriveren aan het Engelse hof. Achter haar komst zat natuurlijk een reden. De jongedame kwam naar Engeland om te trouwen met de kroonprins van Engeland, Andrew. De twee waren al sinds kinds af aan al verloofd met elkaar. Het was een gerangeerd huwelijk. De ouders hadden – achter hun rug om – geregeld dat ze met elkaar zouden trouwen als ze beiden op leeftijd waren. Dit huwelijk was geregeld om beid landen sterk te maken. Een toekomstige koning en koningin zouden samen sterk staan en regeren over maar liefst twee landen. Naarmate Andrew ouder was geworden, was hij steeds meer gaan opzien tegen het huwelijk. Hij wilde helemaal niet trouwen met Noralie. Hij had haar als zevenjarig jongetje gezien en dat was het. Ondanks dat hij maar al te goed wist dat hij als kroonprins niet uit liefde kon trouwen, wilde hij niet trouwen met iemand die hij maar één keer had gezien. Hij wilde iets van een vrije keuze hebben met wie hij ging trouwen. Al was het een keuze uit een aantal prinsessen. Helaas was die keuze hem ontnomen. Zijn ouders dwongen hem zowat om te gaan trouwen met de Spaanse kroonprinses. Gelukkig kon hij als man zijnde zijn eigen gang gaan. Mocht het huwelijk hem niet bevallen, kon hij nog altijd zijn eigen gang gaan en zijn behoeftes en liefde in een ander zoeken. Als man zijnde, maar ook koning, zou hij daar niet raar op aangekeken worden. Het zou niets nieuws zijn. Zoveel koningen deelden het bed met andere vrouwen dan de vrouw met wie ze getrouwd waren.
De arm van Andrew lag geslagen om de middel van een prachtige blondine genaamd Elizabeth. Ze waren net pas onder de dekens vandaan gekomen, na een hele nacht en ochtend met elkaar gerotzooid te hebben. Zijn ouders hadden hem verwacht bij de verwelkoming van de kroonprinses, maar daar wilde hij absoluut niet bij zijn. Hij bracht zijn tijd liever door met het vrouwelijke schoon dat nu naast hem liep. Elizabeth was een dochter van een welbefaamde nobelman. Ze was iemand van een goede stand en dat merkte je aan haar. Ze droeg niet alleen mooie jurken en sieraden, maar had ook gewoon manieren. En ze had verschillende talen geleerd en onderwijs gevolgd. Sinds een paar maanden woonde ze aan het hof, omdat haar vader hier met zijn vrouw en twee dochters was komen wonen. Sindsdien waren de twee steeds meer met elkaar gaan optrekken en van het een kwam het ander. Nu brachten ze veel tijd met elkaar door, maar voornamelijk in zijn bed. Hij wist zich goed met haar te vermaken. En niet alleen in zijn bed. Hij vermaakte zich overal met haar.
Zijn voetstappen zette hij over de drempel heen. De zon scheen meteen in zijn gezicht. Het was een zonnige dag. Een mooie dag om door de tuinen heen te lopen. Tijdens het lopen richting de tuinen streelden zijn vingers over de zij van Elizabeth. Zijn ogen waren op haar gericht, constant. Hij kon zijn ogen moeilijk van haar afhouden. "Andrew, zijn dat je ouders niet?" klonk haar warme stem. Andrew wendde zijn blik van haar af en volgde haar blik. En ja hoor, daar verderop liepen zijn ouders wie hij op dit moment erg graag wilde vermijden. Hij wist dat ze hem een hele preek zouden geven, omdat hij het had vertikt om de Spaanse kroonprinses te verwelkomen bij aanvang. "Laten we ons omdraaien en terug naar binnen vluchten." stelde hij voor, maar het was al te laat om te ontvluchten. Zijn ouders waren gezamenlijk met een brunette hun kant opgelopen. Een zucht rolde onhoorbaar van zijn lippen. Zijn ouders zouden nu geen opmerking maken over Elizabeth. Dat zouden ze pas later doen, wanneer ze alleen waren. Zijn ogen dwaalden af naar de brunette. Haar gezicht had wat bekends weg van het jonge meisje dat hij toen der tijd had gezien, maar voor de rest was ze niet meer zoals toen. Ze was opgegroeid tot een jongedame. "Noralie." zei hij, met een klein knikje uit respect. "Je ziet er goed uit." Volgde er als, gemeend, compliment achteraan. "Welkom aan het Engelse hof, maar mijn ouders zullen dit al gezegd hebben. Of niet soms?" vroeg hij, klein glimlachend. Vanuit zijn ooghoeken keek hij even naar Elizabeth. Hij moest haar wel voorstellen, aangezien het anders zo lomp zou zijn. "Dit is Elizabeth. Een goede vriendin en dochter van een gast van het hof." stelde hij de jongedame voor aan de kroonprinses. Hij vond dat het niet zijn plaats was om Noralie voor te stellen, dat moest ze zelf doen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika was weer overeind gekomen en had de stof van haar rode jurk weer glad gestreken, vooral ze met de roos nog onder haar neus achter de Koningin aan liep. Kort daarop werden ze ook weer door de Koning vergezeld, die zich excuseerde voor het feit dat hij zich heel even had moeten excuseren. Hoewel ze het niet zo snapte, had ze maar aangegeven dat het niet erg was en dat ze het begrepen had. Dat was fatsoenlijk toch? Haar manieren leken opeens niet meer zoveel uit te maken, alsof ze niet genoeg waren en alles in Engeland nóg strakker was dan de etiketten die ze al had geleerd. En die konden niet eens veel strenger naar haar mening, ze had met boeken op haar hoofd aan tafel gezeten om te leren hoe ze haar rug moest rechten zonder haar hoofd al teveel te buigen om te kunnen eten. Alles moest rechtop, kaatsrecht, met zoveel manieren als mogelijk was. Nu ze er zo aan terug dacht had ze haar etikette lessen verschrikkelijk gevonden, maar er waren ook leuke dingen geweest. Zo had ze de kans gehad om te lezen, had ze niet alleen Spaans en Engels weten te beheersen en had ze enorm veel plezier gehad in haar lessen met Monsieur d'Umond, wie zelfs uit Frankrijk kwam. Wat had ze gelachen tijdens die lessen, maar ze had er ook iets van op gestoken en daar was ze blij mee. Het zou beschamend zijn als ze geen wals of zo neer kon zetten met haar danspartner. Of vanavond eigenlijk, want er zou een feest georganiseerd zijn, volgens de Koningin dan toch en ze wist niet zo goed of het dan heel groots ging worden of dat ze het bescheiden hield, en dansen zou dan zeker gebeuren. En toch hoopte ze dat deze vrouw het niet zo erg uit de hand liet lopen zoals aan het Franse hof gebeurde, zo had ze gehoord.

Ietwat fronsend had ze opgekeken van haar roos toen ze tot stilstand kwamen en een stem haar tegemoet kwam. Hoewel ze de stem niet herkende, herkende ze de de twinkeling in de ogen van de persoon voor haar neus wel. ''Andrew.'' was haar tegenreactie, weliswaar iets zachtjes omdat ze verrast was om hem hier tegen te komen nadat hij niet eens de moeite had kunnen doen om haar fatsoenlijk te ontvangen. Haar bruine ogen gingen dan ook al snel naar de blonde dame naast hem, waarbij ze moeite moest doen om haar wenkbrauw niet op te trekken. Meer omdat het een soort cliché beeld in haar hoofd was, om hem met een blondine te zien lopen. Het leek haast wel een hype tegenwoordig om een blondje aan de haak te slaan. Aan het Spaanse hof zag je ze ook steeds vaker. ''Je laat het zelf ook niet over aan de verhalen.'' volgde er op zijn compliment. En ze meende het, maar toch was dit wel een soort steek onder de gordel. Het deed haar afvragen hoeverre hij betrokken was tot zijn land en tot hoeverre hij bereid was betrokken te raken bij háár land. Waar zij zéér binnenkort Koningin van zou zijn nota bene en daar kon ze geen blonde problemen bij gebruiken eigenlijk. Maar wie was zij om te oordelen? Het was zijn leven en in het ergste geval kon ze besluiten terug te keren naar haar land, om daar te regeren, en hem hier in Engeland achterlaten om enkel terug te keren om te voldoen aan de wensen van iedereen: nakomelingen... daar ging het uiteindelijk om.
Haar groene ogen gingen al snel naar de blondine toen Andrew haar voorstelde. Maar toen ze haar mond wou openen, had ze door dat Ruby ook was verschenen en haarzelf kenbaar maakte door even kort te buigen voor de kroonprins. ''Meika Rose Chernya, Kroonprinses van Spanje.'' had de stem van Ruby ferm maar beleefd geklonken. Dank je, Ruby! Die meid was een held momenteel want Noralie had het niet zien zitten om haarzelf voor te stellen eigenlijk. Even bleef het stil tot Noralie even diep adem haalde. ''Als jullie me willen excuseren.'' was ze zachtjes begonnen. ''De reis was lang en de avond zal nog langer zijn.'' excuseerde ze zichzelf maar voor ze langs de twee heen liep. Enigzins was het een leugen om van de scene af te komen, maar aan de andere kant had ze de komende twee uur zeker nodig om haarzelf nog om te kleden en gereed te maken voor de eerste gasten zich zouden verzamelen. Hoewel ze had gehoopt dat het niet zo ongemakkelijk zou zijn, had ze het net heel ongemakkelijk gemaakt voor haarzelf om weg te vluchten zodra ze het idee had dat ze iemands privé leven binnen was gestapt. 

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Vanavond werd een groot feest gehouden ter ere van de komst van de Spaanse kroonprinses. Het was een feest waarvoor van alles weer uit de kast gehaald zou worden. Het zou allemaal weer een groot toneelstuk worden. Andrew was niet zo van de feestjes die zijn moeder, maar al te graag, hield. Wanneer ze erachter kwam dat er een gelegenheid was voor een feestje, dan haalde ze alles uit de kast en zorgde ze voor allerlei extraatjes om de gasten aan het hof onder de indruk te laten zijn. Op zo'n avond werden de problemen onderdrukt en werd er zelfs gedaan alsof er geen problemen waren. Er was dan bijvoorbeeld ook veel te veel eten, waarvan een groot deel niet aangeraakt zou worden en weggegooid zou worden. Wat zonde was. Zeker omdat er in het land genoeg dorpen waren die niet genoeg eten hadden. Er was hongersnood in sommige delen van het land en dat overzagen zijn ouders. Of eerder negeerden ze die problemen. Ze wisten ervan af, maar waren er niet zo mee bezig. Iets wat hij zelf dan erg schandalig vond van zijn ouders. Als koningin en koning zouden ze juist over het volk moeten hoedden en ervoor moeten zorgen dat niemand daadwerkelijke hongersnood leidde. Wanneer hij koning zou worden, dan zou hij iets tegen de hongersnood willen doen. Mocht het dan nog steeds een probleem zijn. Het was tenslotte nog niet zeker wanneer hij koning werd. Pas nadat zijn vader de troon over gaf of als hij ter overlijden kwam, werd hij bekroond tot koning. Nu werd hij alleen als kroonprins bij sommige beslissingen betrokken. Zijn dagen vulde hij in met zijn eigen dingen; zoals zich vermaken met Elizabeth en er te paard op uitgaan, al werd hij dan altijd begeleid door bewakers. Overal werd hij omringd en in de gaten gehouden door bewakers. Zijn leven was tenslotte van waarde. Hij was de kroonprins en de toekomstige koning. Er waren mensen die het gemunt hadden op de koninklijke familie, ook in het mooie Engeland. Hij moest dus constant in de gaten gehouden worden en mocht het gebeuren dat mensen hem om het leven wilde brengen, was het de bedoeling dat de bewakers dat konden voorkomen.
Heel eerlijk was het Andrew ontgaan dat het misschien niet geheel gepast was om zijn scharrel – want dat was Elizabeth eigenlijk, al had hij haar graag als vriendin gehad – aan Noralie voor te stellen. Ze was een persoon met hersenen en zou vast zelf ook doorhebben dat dit niet zomaar een goede vriendin van hem was, maar iemand waarmee hij in bed rotzooide. Noralie was hierheen gekomen om met hem te trouwen en misschien deed haar dit wat. Dat hij met een ander bezig was, terwijl hij met haar verloofd was. Maar wat moest hij anders? Van zijn zevende tot zijn huidige leeftijd wachten op haar? Er zaten jaren tussen sinds ze elkaar voor het laatst hadden gezien. In al die jaren was hij ouder geworden en op een gegeven moment was hij behoeftes gaan krijgen, die hij heeft laten vervullen door meisjes aan het hof. Hij kon niet ontkennen dat hij wel met meerdere meisjes in bed had gelegen. Er was ook gewoon zo veel vrouwelijk schoon om te ontdekken. Al wilde hij het huwelijk met Noralie ook wel weer een kans geven. Gewoon uit respect. Hij kon het niet helemaal niet proberen, enkel omdat hij niet wilde. Dat was niet eerlijk tegenover haar. Zij zat er waarschijnlijk ook niet op te wachten. Daarnaast kon hij het minstens een kans geven. Zelfs als het niet werkte, moesten ze een manier vinden om het te laten werken, aangezien ze hoe dan ook erfgenamen samen moesten krijgen. Dat werd immers van ze verwacht.
Langzaam knikte Andrew. "Geen probleem. Hopelijk kun je nog wat rusten tot het feest begint. Tot vanavond." zei hij de jongedame gedag, die hij nog even achternakeek. "Dus dat is haar? Met wie je moet trouwen?" vroeg Elizabeth. Hij knikte opnieuw. "Ze is prachtig. Werkelijk prachtig. Ze is tenminste een mooie dame, hopelijk zullen jullie elkaar liefhebben." Hij glimlachte door de woorden van de blondine. Ze had een veel te goed hart. Ze zei dit, ook al had ze zelf ook gevoelens voor hem. Hij legde zijn hand op haar wang en drukte een kus op haar lippen. Net zoals hij wist zij ook dat tegen de tijd van het huwelijk hun onderlinge relatie zou stoppen. Daar waren ze het beide mee eens geworden toen ze het hadden besproken. Ze zouden wel vrienden blijven, omdat ze het goed met elkaar konden vinden.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Kort had Meika nog even geknikt op de woorden van Andrew. ''Tot vanavond.'' had ze zachtjes gesproken voor ze langs hem en zijn scharrel heen was gelopen. Ruby volgde haar op de voet en hield wijselijk haar mond, die kende de prinses als de beste. Dat was maar goed ook, anders was er nu al ruzie geweest. Stilletjes was ze door gelopen terwijl ze haar vingers had begraven in de stof van haar rok, om die maar fijn te knijpen, al was dat ook slechts een afleiding om wel te kunnen glimlachen als iemand haar gedag zei of iets. Ruby toonde haar de weg naar de kamer die ze zou betreden tot het huwelijk volstrekt was, want daarna zouden haar spullen verhuisd worden natuurlijk. Hoe snel dat zou gebeuren, hing compleet af van de situatie. Van Spanje vooral eigenlijk, van haar vader. Moeilijk fronste ze even bij die gedachte, want het was onzeker of het nog een week voort duurde of een maand, maar lang zou het niet meer duren. Spoedig zou ze Koningin van Spanje zijn en dat zou Andrew in elk geval de tilel 'Prins-gemaal van Spanje' dragen en dat maakte hem praktisch Koning. Als ze zou willen dat dat ging werken, dan zou ze haar best moeten gaan doen om er het beste van te maken. En met die gedachte was ze haar kamer ook binnen gestapt. 
Ruby had de deur gesloten en leek ook weer te kunnen ademhalen. ''U beland tenminste niet met een oudere man in het huwelijksbootje.'' probeerde ze het wat luchtig te houden. ''Oud of niet, dit is iets wat we beide waarschijnlijk niet willen maar wel moeten laten werken. Willen we dat onze landen samen sterk staan...'' was Meika haar antwoord. Ruby knikte even begrijpend terwijl ze wat kleding tevoorschijn haalde. De jurk die ze zou dragen naar het bal was goudkleurig en was ingelegd met allerlei steentjes en versieringen. Beginnende bij haar middel, waar het uispreidde naar de rok van de jurk en het borststukje. Het was verstandig om haar haren op te steken in elk geval, naders zou ze daar de hele avond mee in de weer zijn. Goedkeurend knikte ze even. ''Ik wil het haarstuk en de sieraden dragen die ik van mijn moeder heb gekregen.'' besloot ze. ''Zoals u wenst.'' weerklonk Ruby haar stem, die meteen verder dribbelde naar één van de kisten van Meika. Er was nog niet eens uitgepakt, dat zou morgen dan maar moeten. Nog ietsje ontdaan was ze op het krukje voor de kaptafel gaan zitten en keek ze even naar haar evenbeeld. Wel, zo slecht zag ze er niet uit. Toch? Daar kon het heus niet aan liggen. 
Ruby was aan haar haren begonnen, welke ze borstelde en opstak zoals Meika het graag had. Twee uurtjes waren eigenlijk best kort, als je je bedacht hoeveel moeite je moest doen om je haren op te laten steken en vervolgens ook nog in een veel te zware jurk te kruipen. Maar ze vertrouwde Ruby. Ze knikte dan ook even tevreden toen die klaar was met het opsteken van haar haren, en het hoofdstuk tussen haar haren had geplaatst. Dit alleen al had enorm veel tijd in beslag genomen en haar rug deed werkelijk pijn van het zitten, dus ze was blij toen ze op kon staan. Ruby hielp haar uit haar huidige jurk en alles wat daarbij hoorde, en hielp haar ook weer met aankleden terwijl Noralie steun zocht bij één van de palen van het hemelbed in de kamer. Dit was zo'n zóveel gesjor, getrek en dergelijke. Ze had er een hekel aan, waarom konden vrouwen niet in iets rondlopen wat makkelijker was? Ze was dan ook blij toen het over was. 
Toen de puntjes op de i leken te staan voor Ruby, had ze tevreden geknikt. ''Geniet van je avond, Prinses.'' gebood ze haar waarop Meika enkel een flauwe glimlach kon laten zien. Ze ging het Ruby niet aan doen om haar te gebieden mee te gaan, dit was iets wat ze zelf moest doen. Even haalde ze dan ook diep adem vooral ze door de deuren heen stapte en de muziek haar tegemoet kwam. Mensen waren druk in gesprek en zelfs al aan het dansen. Ze had nog maar net haar glas in haar handen, of de Koningin kwam al weer op haar afgerend en had haar meteen aan haar arm mee genomen onder het mom van 'dat ze écht bepaalde mensen moest ontmoeten'. Zo kwam Lord Darnley voorbij, Lord Steinfield en zijn vrouw Lorelay en nog wat mensen waarvan ze de namen niet eens ging onthouden. Ze glimlachte maar wat en antwoordde op de dingen waar ze op kon antwoorden. Wat een ongemak, dat was het enige wat ze momenteel ervaarde.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Zo heel veel tijd zou Andrew niet meer met Elizabeth hebben. Zo meteen zouden ze elkaars wegen moeten scheiden. Hij zou zich gaan wassen, opfrissen en klaarmaken voor het feest en zij zou precies hetzelfde doen, maar in haar eigen vertrekken. En op het feest van vanavond zouden ze amper tot geen tijd voor en met elkaar hebben. Van hem werd verwacht dat hij met Noralie zou optrekken en zijn aandacht aan haar zou besteden. Niet alleen zijn ouders verwachtten dat, maar ook de gasten van het hof die wisten waarvoor de Spaanse schoonheid naar het Engelse hof was gekomen. Daarnaast zou hij als kroonprins door allerlei belangrijke gasten aangesproken worden en conversaties met ze voeren. Het zou een lange avond worden. Een avond waarop hij zijn aandacht moest verdelen. Heel eerlijk had hij er helemaal geen zin in. Eigenlijk had hij nooit zin in zulke feesten. Hij moest aanwezig zijn uit formaliteit. Zijn ouders zouden het echt niet accepteren als hij zich terugtrok. Ze wilden hem op het feest hebben en zien dat hij zich mengde met belangrijke mensen. Het was eigenlijk ook wel belangrijk dat Andrew conversaties had met belangrijke mensen met invloed. Mensen met invloed had hij tenslotte nodig tegen de tijd dat het zijn tijd was om het land te regeren. Hij moest er nu al voor zorgen dat die mensen hem zouden steunen en hem zouden helpen met hetgeen waar hij hun hulp bij nodig zou hebben.
De hand van Andrew gleed subtiel van haar wang naar haar rug. "Volgens mij is het tijd om ons klaar te gaan maken." zei hij en de lichte teleurstelling schemerde door zijn stem heen. Zijn voetstappen zette hij voort en begeleidde haar naar binnen, door de lange gangen heen naar haar vertrekken toe waarvan hij de deuren voor haar opende. "Ik kijk ernaar uit om je vanavond te zien schitteren. En we spreken elkaar morgen vast wel weer." zei hij en drukte een laatste keer zijn lippen op de hare. Als ze elkaar vanavond spraken dan zouden ze maar een paar woorden uitwisselen en geen hele gesprekken hebben. Nu Noralie, zijn verloofde, was gearriveerd, kon hij moeilijk de hele avond met Elizabeth doorbrengen. Velen aan het hof wisten dan wel dat hij veel tijd met haar doorbracht en dat de twee een of andere verhouding met elkaar hadden, maar nu werd er van hem verwacht dat hij Noralie een kans zou geven. En dat zou hij ook gaan doen. Hij ging het een kans geven. Als het niet werkte of klikte tussen de twee dan kon hij altijd nog terug naar Elizabeth, maar dat was niet het plan. Het plan was om het te laten werken, maar goed. Hij kon niet nu al zeggen dat het ging werken. Hij kende Noralie niet goed genoeg en wist niet of die klik er tussen ze was. Als kinderen hebben ze plezier gehad met elkaar, maar toen was het nog niets romantisch of op het gebied van liefde. Dat was puur vriendschappelijk en ook maar van korte duur, omdat zij op een gegeven moment terug naar huis was gekeerd. Nu ze terug was zouden ze elkaar pas echt leren kennen en ontdekken of er mogelijk liefde zou ontstaan tussen de twee. Het zou beter zijn als dat zo zou zijn, want dan zou het voor hun beide en hun landen goed uitpakken. Het regeren zou dan makkelijker zijn dan als ze niets van elkaar moesten hebben. Het was een kwestie van tijd. Liefde ontstond niet van het ene op het andere moment.
In zijn eigen vertrekken maakte hij een bad voor zichzelf klaar. Hij ontdeed zich van zijn kledingstukken en stapte in het bed. Hij zakte onderuit en bleef een paar seconden met zijn ogen gesloten zitten, tot hij zichzelf begon te wassen. Hij had niet lang de tijd meer dus moest hij er wat voort in zetten. Na zijn lichaam te hebben gewassen, kwam hij overeind en sloeg hij een handdoek om zijn lichaam heen. Uit zijn kast haalde hij nette kledingstukken, die hij aan trok. Binnen een paar minuten stond hij aangekleed en wel voor de spiegel. Even keek hij naar zichzelf, maar na een kleine goedkeuring van zichzelf verliet hij zijn vertrekken. Aangekomen bij de balzaal stapte hij naar binnen. De eerste persoon die op hem afkwam was zijn vader. "Goed om je alleen te zien." was het eerste wat zijn vader tegen hem zei. Doelend op dat hij niet Elizabeth aan zijn zijde had. "Je moet met Noralie praten en haar leren kennen." wees zijn vader hem erop aan om met Noralie op te trekken. Klein knikte Andrew. Zijn ogen gleden de zaal rond, opzoek naar de brunette die hij al snel zag staan. Haar prachtige uiterlijk was niet te missen. Binnen een paar stappen stond hij bij haar. Onderweg had hij nog een glas wijn van een dienblad afgehaald. "Je ziet er prachtig uit." complimenteerde hij haar uiterlijk, zoals elke vrouw dat wilde aanhoren. Al was het wel gemeend. "Hoe was je reis hierheen? En heb je nog wat kunnen rusten zonet?" vroeg hij en nam een slokje uit het glas. Zijn lippen werden bevochtigd door de goed smakende wijn.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika glimlachte maar wat terwijl Lord Darnley hele verhalen ophing over zijn slotgracht en de twee zwarte hengsten die hij in bezit had. Ze kon niet geloven dat de Koningin haar met deze man had opgezadeld in de afwezigheid van haar zoon. Inwendig moest ze dan ook even zuchten en kon ze het niet laten om haar bruine ogen even langs de mensen te gooien. Het werden er meer en meer. Niemand leek haar te herkennen en dat was ergens ook niet gek, want ze had praktisch opgesloten gezeten nu. Pas als ze haar naam hoorden, zouden ze weten wie ze was. Nog zoiets, ze was gewoon onbekend voor de wereld en hoewel het ook niet hoefde van haar, was het ergens wel irritant. Vooral omdat ze manieren was gewend op een bepaald level en dat was een level waar meeste mensen niet reken. En toch zei ze niets, glimlachte ze en zorgde ze dat haar ogen vriendelijk stonden. Het liefst zou Noralie wegrennen, gillend en wel, dan toch. Vlug zette ze haar glas aan haar lippen, om te voorkomen dat ze moest antwoorden en knikte ze even op enkele dingen die Lord Darnley haar aanreek. Al leek iemand anders zijn aandacht ook weer te trekken en had ze even het gevoel dat ze weer kon ademhalen tot een bekende stem haar van achteren naderde. 
Haar groene ogen gleden naar de gedaante die naast haar was komen staan en zeker een kop boven haar uit torende. Ze slikte haar slok wijn door en glimlachte even jegens zijn compliment. ''Ik hoop niet dat het in opdracht is van je vader, of weliswaar je moeder, dat je me bestrooid met complimentjes.'' wierp ze hem toe. Niets beledigend, maar ze doelde slechts op het feit dat hij haar niet hoefde te complimenteren als hij dat niet zou wellen. ''Dank je.'' antwoordde ze echter nog wel, om het maar niet helemaal weg te wimpelen. Hoewel ze wou opmerken dat hij er zelf ook goed uit zag, wist ze dat dat niet helemaal gepast was voor een vrouw en daarom hield ze haar mond erover. Ze wist haar plek, het was niet de hare om complimentjes te strooien en naar hem te staren omdat hij er beter uit zag dan ze kon herinneren. Nu had ze zelf ook twee paardenvlechten gehad, sproetjes en een ietwat scheef gebit toen ze klein was geweest. Niet echt een zwaan te noemen als je het haar vroeg. Dan was ze er nog best goed afgekomen vond ze, hun beide. Geen wonder dat die Elizabeth met hem rondvoosde, ze zou het ook doen als het had gekunt en hij überhaupt interesse in haar had gehad. Tot nu toe leek hij alles behalve blij dat hij er was... En hoewel ze het snapte omdat ze niet konden trouwen uit liefde voor iemand, deed het haar toch wel wat. Meer dan ze zou willen eigenlijk en dat was een deel van haarzelf wat ze haatte. 
Meika draaide haarzelf iets, zodat ze Andrew wat rechter aan kon kijken. ''Wel, ik ben er in elk geval achter dat ik géén zeebenen heb en ik me een beetje zoals de gelatinepudding voelde toen ik weer vast land onder mijn voeten had. De rit met de koets was dus aangenamer.'' glimlachte ze flauwtjes. Een beetje rare benaming weliswaar, maar ze waren van gelijke stand dus soms mocht een dergelijke opmerking dan wel weer vond ze. Ze nam nog een slokje van haar witte wijn - want wit was voor dames immers, nog zo'n regel die ze niet snapte - voor ze haar glas liet zakken en even naar enkele koppels keek die de muziek al te pakken hadden en over de vloer zwierden. Dat vond ze geen erg uitzicht, het zorgde voor een warm gevoel eigenlijk.
''Je moeder lijkt nogal zeker van haar zaak te zijn, of dit huwelijk eigenlijk.'' liet ze na enige stilte weten. ''Ze heeft behoorlijk uitgepakt om een statement te maken.'' verklaarde ze haarzelf maar iets nader. ''Wat heeft ze je verteld van mijn situatie?'' vroeg ze hem om die reden maar, waarop ze hem ook weer aan had gekeken, ietwat afwachtend op zijn antwoord.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Hier en daar klonk geroezemoes. Een groot deel van dat geroezemoes bestond uit het doorvertellen van sappige verhalen en roddels. Voornamelijk roddels, waarvan lang niet alles daadwerkelijk de waarheid was. Zo'n groot feest als dit was echt de ideale plek waar roddels met gemak verspreid werden. Hier werden bestaande roddels doorverteld en ontstonden overigens ook veel nieuwe roddels. Als een prinses of een ander belangrijk persoon zich hier ook maar een klein beetje misdroeg op het feest, dan zou dat hier opgemerkt worden en al snel rondgaan en dan zou het met gemak buiten deze kasteelmuren komen en verder verspreid worden, aangezien er gasten aanwezig waren van verschillende landen. Er waren altijd wel buitenlandse belangrijke gasten aan het hof. Sommige waren hier zelfs komen wonen, maar menig was enkel op bezoek voor een paar weken. Sommige mannen namen hun vrouwen en kinderen mee en anderen kwamen alleen. Aan het Engelse hof was het eigenlijk altijd druk. Er waren geen rustige momenten. Het was nooit alleen de Engelse koninklijke familie en de bewakers. Nee, er waren altijd buitenstaanders aanwezig. Hij wist eigenlijk niet beter dan dat het nooit alleen zijn familie was. Hij was immers opgegroeid met altijd allerlei andere mensen omheen. Als klein jongetje had hij al die vreemden maar niets gevonden, maar inmiddels trok hij zich er niets meer van aan. Het was zijn thuis en niemand kon dat gevoel van hem afnemen.
Even fronste hij. Dacht ze nou oprecht dat hij in opdracht van zijn ouders haar complimenteerde? Dat vond hij wel ver gezocht. Ieder ander meisje zou zijn complimenten gewoon hebben aangenomen met een glimlach en een bedankje en had er verder niets achter gezocht. "Nee, dat zeg ik niet in opdracht van mijn ouders. Ik ben mijn eigen persoon en mijn ouders hebben niet de controle over mij. Ik bepaal zelf wel wat ik zeg." zei hij als reactie op haar. Misschien iets te fel, maar goed. Zijn ouders hadden hem zeker niet onder controle. Andrew deed zijn eigen ding en luisterde niet naar zijn ouders. Het mochten dan wel zijn ouders zijn, voor wie hij wel degelijk respect had, maar hij was zijn eigen persoon. Hij was geen klein jongetje meer dat aangestuurd moest worden. Andrew had zijn eigen hersenen, lichaam en mond. Hij kon zelf bepalen wat hij deed en zei. Hoewel zijn ouders dat nog graag voor hem zouden willen doen, konden en hoefden ze dat zeker niet meer te doen. Maar hun wilden dat alleen om hem onder controle te krijgen, want dat hadden ze nu niet.
"Een rit met de koets is altijd fijner dan de zee." zei hij, lachend. Zo dacht hij er namelijk ook over. Over de zee heen gaan, was een leuke ervaring, maar geen prettige reis. Hij nam een slok van zijn drinken. "Ja, zo is mijn moeder." knikte Andrew. Zijn moeder maakte overal graag een statement van. Vooral met dit huwelijk. "Welke situatie?'' vroeg hij aan haar. Als zijn moeder hem daarover had ingelicht, dan was hij het waarschijnlijk alweer vergeten. Een hoop ging zijn ene oor binnen en zijn andere oor weer uit. Dit kwam omdat hij een hoop gewoon niet tot zich wilde nemen, daar moest hij eerlijk in zijn. "Ik denk niet dat mijn moeder mij daarover heeft ingelicht." zei hij, verder in de hoop dat zij hem zou inlichten. "Sorry voor de rare ontmoeting net." verontschuldigde hij zich nog voor eerder, want voor haar was het misschien niet zo'n leuke ervaring om hem te zien met zijn scharrel, want waarschijnlijk was het haar niet onopgemerkt gebleven dat Elizabeth dat van hem was.

Fifty shades of fucked-up