ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika fronste zelf ook iets toen Andrew haast fel tegen haar opmerking in leek te gaan. Well, excuse her. Gezien het feit dat hij constand met de blondine aan zijn arm liep, ze nog net niet naar hem stond te kwijlen en dat hij niet aanwezig was geweest op momenten dat ze hem wél had verwacht; had gewoon een beetje voor een vooroordeel van haar kant. Ze sprak het enkel niet uit. Onderzoekend keek ze hem dan ook aan, vooral ze  haar groene ogen van hem los trok. ''In dat geval bied ik mijn excuses aan, ik hoop dat je niet te erg bent beledigd door mijn aanname.'' mompelde ze enkel verstaanbaar voor hem. Zijn moeder zou gaan gillen als ze dit  had gehoord, niets mocht mis gaan. Engeland had deze verbintenis net zo hard nodig als Spanje dat had, dan hadden ze praktisch de hele wereld in hun handpalmen liggen. Daar draaide alles om, voor Meika was het echter niets meer dan zekerheid zodat ze niet platgewalst zou worden als ze de Spaanse troon zou bestijgen. Hoewel ze niet uitwas op een liefdeloos huwelijk, ze wou heus wel haar best doen om hem toe te laten. Maar dat was lastig als er constand iemand om hem heen hing, zelfs van een afstandje. Haar groene ogen dwaalden dan ook af naar Elizabeth die zeker wel naar hem stond te kijken. Niet onopvallend ook en inwendig zuchtte ze even. Ze had het gevoel dat dit één of andere strijd ging worden, maar dat kon natuurlijk aan haar liggen omdat ze verder niet wist wat er tussen die twee was. Of besproken was. 
Een kleine glimlach kon er toch af bij Meika toen Andrew op haar zeebenen-verhaal in ging. ''Ik ga liever zelf te paard.'' gaf ze maar toe. Boten, koetsen, vervoerd worden op zich was niets voor haar. Ze zat liever in het zadel, maar daar was bijna geen tijd voor en het zou raar zijn voor iemand van haar status. Ze nam nog een slokje van haar wijn terwijl ze toekeek hoe enkele koppels, sommige écht en andere slechts gevormd voor een dans en weliswaar de hoop op meer, over de hoogglanzende vloer swierden. Weliswaar vond ze het nog leuker om naar te kijken dan daadwerkelijk te dansen, hoewel ze daar dus ook oprecht van kon genieten. De muziek alleen al maakte dat ze wel een beetje warm werd vanbinnen. Een kleine mondhoek ging nog omhoog toen Andrew bevestigde dat zijn moeder graag groots uitpakte, om overal een statement van te maken. Zeker dit huwelijk, ze wist het en hoe eerder hoe beter gokte ze zo. Ze was er amper op voorbereid. Ze had het amper beseft toen ze eergister op een schip was gestapt om naar Engeland te varen. 
Haar wenkbrauw ging omhoog toen Andrew niet leek te snappen waar ze het over had. Ze draaide haarzelf iets, zodat ze recht tegenover hem kwam te staan en onderzoekend keek ze hem aan. Wel, het was niet alsof het wereldwijd aan was gekondigd dat haar vader op sterven lag. Een coup zou te makkelijk zijn dan. ''Aan het einde van de maand ben ik Koningin van Spanje.'' liet ze hem maar simpel weten. ''Als mijn vader het dan al red tot die tijd, iets wat de doktoren somber inzien. Dat is de enige reden waarom ik met enige haast hierheen moest komen.'' ging ze verder. Even keek ze om haar heen, omdat ze geen luistervinken wou. ''We zullen dus in een zeer korte tijd met elkaar overweg moeten kunnen, Andrew, anders ben ik genoodzaakt beslissingen te maken die ons beide niet ten goede zullen komen.'' mompelde ze enkel verstaanbaar voor hem. Als ze weg zou gaan zonder gehuwd te zijn met hem, dan zou ze een vedrag gunnen en dat zou beide landen in een oorlog kunnen trekken. 

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Dat deze verbintenis – hun huwelijk – belangrijk was, dat wist Andrew onderhand als geen ander. Hoe vaak hadden zijn ouders hem wel niet duidelijk gemaakt dat dit huwelijk zou gebeuren of hij er nou achter stond of niet. Het was belangrijk voor Engeland én voor Spanje. Hij stond dan niet geheel achter het huwelijk, maar zou er niet voor zorgen dat het niet doorging. Hij wist dat het huwelijk verstandig was voor beide landen en accepteerde het dan ook. Hoe makkelijk hij ook gewoon nee kon zeggen, zou hij toch trouwen voor zijn land in de hoop dat hij liefde zou vinden bij Meika. En als ze beide geen liefde bij elkaar vonden, dan bleef het huwelijk alleen een verbintenis tussen hun landen. Naast dat ze samen moesten blijven voor hun landen, was scheiden toch sowieso geen optie. Het nietig laten klaren van een huwelijk kon alleen met hele goede redenen en zelfs dan lukte het maar weinig mensen. Als je eenmaal met iemand trouwde, dan zat je vast aan diegene tot de dood je van diegene scheidde. Zo was hoe het stond geschreven en waaraan gehouden werd. Zelfs als huwelijken niet goed liepen, werd eraan gehouden dat ze als man en vrouw leefden. Het was héél ongebruikelijk als een getrouwd stel een scheiding wilde aangaan.
Klein knikte hij naar haar. Haar ogen gleden ergens anders heen en uit nieuwsgierigheid volgde hij haar ogen. Elizabeth stond verderop met een drankje in haar hand en haar ogen op hem gericht. Dit keer keek ze iets te opvallend. Binnen een paar seconden keek hij Meika alweer aan, zodat het niet verdacht werd. Maar wanneer ze over Elizabeth en hem zou vragen, dan zou hij haar de waarheid vertellen en de waarheid, was dat ze inderdaad rotzooiden met elkaar, maar dat er een stop achter zou komen, omdat hij zou gaan trouwen met Meika. Hij kon het ook verborgen houden voor haar, maar uit zekerheid wilde hij de waarheid uiten. Hij wist maar nooit wat ze toevallig op de gangen zou overhoren of dat ze vond dat Elizabeth te lang naar haar verloofde keek. Uiteindelijk was het beter als ze de waarheid wist, maar die zou hij haar alleen vertellen als ze het wilde weten en ernaar vroeg.
"Vind je het ook fijn om te paard wat rond te struinen?'' vroeg hij, geïnteresseerd, want dan zouden ze iets gemeen hebben. Hij vond het heerlijk om te paard even erop uit te gaan en rond te dwalen, al moest hij altijd begeleid worden en dat was dan wel iets minder. Maar ja, dat was hij natuurlijk allang gewend. Nu ze iets losliet over dat ze over een maand koningin van Spanje zou zijn, vanwege een vader die op het sterfbed lag, kon hij zich vaag herinneren dat zijn moeder daar inderdaad wat over had gezegd. Nu verklaarde ze ook de reden waarom ze opeens hierheen was gekomen. Al die tijd was er geen haast, maar nu dus opeens wel. "Het spijt me van je vader. Ik hoop dat hij nog bij je kroning zal zijn. Als ik in jouw schoenen zou hebben gestaan, zou dat mij fijn lijken." zei Andrew, gemeend. Zulke gevoelige onderwerpen deden hem wat. Hij vond het altijd naar om zoiets te moeten aanhoren, maar er was helaas ook maar zo weinig wat hij eraan kon doen. In de meeste gevallen kon hij zelfs nietsdoen of betekenen. "Misschien niet de juiste timing, maar mag ik deze dans van u?" vroeg hij, aangezien het einde van het nummer inzicht was en het volgende nummer elk moment van start kon gaan. Zijn hand stak hij naar haar uit, als uitnodiging. Hier zaten mensen op te wachten. Wanneer ze samen de dansvloer zouden betreden, dan zouden alle ogen op het tweetal gericht zijn.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Oké, misschien vond ze het wel énorm vervelend dat Elizabeth stond te kijken alsof ze geen schaamte had. Maar toch zei ze niets, deed ze niets, wierp ze verder geen blikken en slikte ze het maar. Het was beter om niet te laten zien dat ze toch wel enigszins jaloezie voelde, vooral omdat ze ook niet wist waar dat gevoel weg kwam. Ja, ze waren praktisch samen opgegroeid tot ze op haar tiende weg was gestuurd naar een klooster om daar verder op te groeien met alle goeie manieren die een vrouw diende te hebben. Van haar stand dan toch. Maar meer dan dat was het ook niet, ze kenden elkaar niet, juist omdat ze hun tiener-fase niet samen door hadden gebracht. Ze kenden elkaar als kind, niet opgroeiend tot wat ze nu waren. Tot wié ze nu waren. Er was zo'n enorm gat wat ze zouden moeten opvullen, of in elk geval.. ze zouden het moeten proberen want anders ging dit huwelijk gewoon niet werken, zo simpel was het. Misschien dat hij nog wel eens naar het verhaal ging vragen en hoe hij het voor zich zag als dit huwelijk voldaan was, want één ding wist ze zeker; Elizabeth zou niet welkom zijn aan het Spaanse hof. Hoe zeer die meid misschien ook voor hem klaar had gestaan, er voor hem was geweest en hem alles had gegeven wat zij overduidelijk niet had gekund omdat ze weg was gestuurd. Aan het Engelse hof moesten ze het dus zelf weten, ze kon altijd naar Spanje gaan onder het mom van 'belangrijkere dingen die haar aandacht nodig hebben'. Ware het niet dat ze weggestuurd was, dan had ze ook wat meer haar best kunnen doen en nu kwam alles in een noodgang op hen af.
Meika had haar lichte ogen weer op Andrew gericht en glimlachte even. ''Geloof me, er is niets anders wat ik liever doen. Borduren is niet helemaal mijn ding.'', gaf ze maar eerlijk toe. Ze was altijd wat rebels geweest; liever paardrijden dan borduren, liever in bomen klimmen dan netjes rechtop op haar stoel zitten, maar van de danslessen had ze dus oprecht genoten. Er waren nog wel meer dingen die niet helemaal verschrikkelijk waren geweest, vooral omdat ze weggestuurd was geweest in haar eigen land. Ze had haar Spaanse hofdames gehad waar ze mee op was gegroeid en ze was nog best vrij gelaten. Ze had echt wel plezier gehad tijdens haar jeugd, dus echt voorbereid kon ze haarzelf dan ook weer niet noemen. ''We zouden in dat geval eens een rit moeten maken.'', stelde ze dan ook maar meteen voor. Het was goed om zoveel mogelijk dingen samen te doen, zijn aandacht op haarzelf gericht houden. Dat was het plan.
Een flauwe glimlach sierde Meika even. ''Ik leg mijn hoop er niet bovenop, er word pas gekroond als hij is overleden. Hij is te trots om zelfs op zijn sterfbed zijn troon af te staan.'', liet ze hem weten. Ergens bewonderde ze het dat haar vader een vechter was geweest, zelfs nu. Of de privy council moest besluiten om haar vader af te zetten, maar dat zag ze niet gebeuren omdat ze dan steun nodig hadden van het Vaticaan. Maar die had er ook geen nood aan, omdat Meika er toch wel was om de kroon direct over te nemen. Dus het was afwachten. ''De vraag is echter hoe het invloed op ons gaat hebben. Heb je genoeg aan het zijn van prins gemaal en wil je je vooral focussen op Engeland en Spanje aan mij overlaten, of is het een wijze overweging om je de Crown Matrimonial te gunnen en je mijn gelijke te maken op de Spaanse troon?'' legde ze de vraag maar bij hem neer. Uiteindelijk wou ze hem ook niet ergens toe verplichten, dat was de enige reden waarom ze er een vraag van had gemaakt. Ze wou die beslissing niet vóór hem maken, maar hij moest het wel willen. Hij moest het ook aankunnen, twee grote landen aansturen. Ze wist niet eens zeker of zij het wel aankon, maar veel keuze had ze verder niet.
Fronsend keek ze hem even aan toen hij over een juiste timing begon, maar de bedoeling was al snel duidelijk. Hoewel ze een beetje overrompeld was doordat zij het juist niet aan had zien komen. ''Ik zou een slechte verloofde zijn als ik het zou weigeren.'', glimlachte ze uiteindelijk. Ze had haar glas maar doorgegeven aan één van de bedienden die het al 'aan had gevoeld', waarop ze haar hand in die van Andrew liet glijden zodat ze haarzelf door hem kon laten begeleiden naar de vloer waar gedanst werd.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Zachtjes moest Andrew lachen. Borduren was een typische vrouwen bezigheid, maar niet iedere vrouw vond borduren leuk. Net zoals dat niet iedere man typische mannen dingen, zoals jagen, leuk vond. Het moest maar net bij je passen en je moest het maar net leuk vinden. Zelf waren hem de typische mannen dingen aangeleerd, maar dat betekende niet dat hij alles even leuk vond. Maar hij moest van alles kunnen als kroonprins. Zijn jeugd had dan ook niet alleen maar bestaan uit alle vrijheid van de wereld, want hij had een hoop moeten leren. Van tafelmanieren tot danslessen en allerlei andere handigheden. Niet alles wat hij had geleerd, had hij even leuk gevonden om te moeten doen. Maar veel keuze had hij niet. Hij moest het wel allemaal leren. Hij had zelfs over de geschiedenis moeten leren. Wat logisch was, aangezien hij de geschiedenis van zijn land wel moest kennen. Gelukkig had hij al die lessen doorstaan en hoefde hij nu alleen nog te leren hoe een land te regeren. Dat leerde hij door in principe mee te kijken met zijn ouders, hoe zij regeerden. Maar hij wist nu al dat hij niet alles zou doen zoals zij. Hij zou dingen aanpassen om te zien of hij de problemen die er nu waren, kon aanpakken. Beter kon aanpakken dan zijn ouders. En dat was niets slechts tegen zijn ouders, maar ze gaven niet alles evenveel aandacht naar zijn mening – waar hij wel aandacht aan zou willen besteden. Hij respecteerde hun manier van regeren, maar was van plan om het anders te doen. En te regeren op zijn manier.
"Misschien kunnen we er morgen op uitgaan? We kunnen door de bossen rijden en ik kan je wat omliggende dorpjes laten zien?" stelde hij voor. Het was meteen ook een mogelijkheid om elkaar wat beter te leren kennen. Ze kenden elkaar alleen van vroeger. Toen ze nog kleine kinderen waren, zonder zorgen. Hijzelf was een heel ander persoon dan dat hij vroeger was geweest en zij zou, naar zijn idee, ook heel wat zijn veranderd. De enige manier om elkaar beter te leren kennen, was door tijd met elkaar door te brengen. Dan zouden ze er beide achter komen of ze bij elkaar pasten en of er mogelijk liefde tussen ze zou ontstaan. Als kind zijnde had hij geen gevoelens voor haar gehad. Hij had helemaal niet bij liefde stilgestaan. Hij was nog jong geweest en had gewoon genoten van het spelen met elkaar. Nu zouden ze elkaar op een hele andere manier leren kennen. Niet door met elkaar te spelen. Nu gingen ze elkaar leren kennen met de gedachten dat ze verloofd waren en met elkaar het huwelijksbootje in zouden stappen. Hij was benieuwd hoe ze tegenover het huwelijk stond. Zou ze het de kans geven? Wilde ze überhaupt met hem trouwen? Er waren enkele vragen die hij zich af vroeg, maar hij zou ze niet aan haar stellen.
Een klein knikje volgde op haar woorden. "Elke koning of koningin is daar te trots voor. Maar dat moet kunnen, want je hoort als regerend persoon trots te zijn." zei hij. Vanuit zijn ooghoeken keek hij de zaal weer even rond. Zijn ogen eindigden weer bij de mooie blondine. "Ik heb de voorkeur om samen met je te regeren. Over beide landen en onze focus op zowel Spanje als Engeland te leggen. Maar je moet je tot niets verplicht voelen." – "Laten we eerst elkaar leren kennen en zien hoe het loopt." zei hij met een voorstel. Het leek hem het fijnste om samen met haar te regeren over beide landen en als gelijke te zijn in beide landen. Maar hij wilde het haar niet dwingend opleggen. Hij verwachtte niets. Zij moest de keuze maken of ze het zag zitten om hem als zijn gelijke te hebben om samen met haar te regeren.
"Dan zou je zeker een slechte verloofde zijn." plaagde hij met een speelse knipoog. Met haar hand in het zijne begeleidde hij haar tot aan de dansvloer. Een van zijn handen legde hij op haar middel en de andere hield haar hand beet. Hij leidde haar tijdens het dansen. "Heb je net zoals ik zoveel danslessen gehad dat je nu elk danspasje van elke dans kan dromen?" vroeg hij, grinnikend. "Ik kan het bijna niet geloven dat je hier na jaren weer bent. Hoe heb je het gemaakt, want je was in een klooster, toch?"

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika keek een beetje verrast naar Andrew op toen hij ineens voorstelde om er morgen op uit te gaan. ''Dat lijkt me een uitstekend idee om Engeland wat beter te leren kennen.'', glimlachte ze. Voor zover ze erop uit konden gaan, want haar wacht zou haar volgen en de zijne hem. Tot dusver privacy en hoewel ze wist dat ze zich er niets van aan moest trekken, omdat ze het wel gewend waren, voelde het toch een beetje als een inbreuk op.. Weliswaar kwam het door het feit dat ze zo lang samen met haar dienstmeisjes, nonnen en dergelijke samen had geleefd dat ze niet beter wist dan dat maar het gevolgd worden door een wacht ineens heel raar aanvoelde. Natuurlijk was ze er wel op voorbereid, soort van – want hoe kon je voorbereid zijn op prinses/koningin zijn? Zoiets kon je niet leren door af te kijken of door iemand aan te horen erover. Je moest doen, ervaren, fouten verbeteren en er een les uit halen. Zelfs koningen en koninginnen maakten fouten. Maar dat hoefde niet cruciaal te zijn natuurlijk, er was altijd ruimte om het te verbeteren en de fout uit te wissen. Zolang je maar eerlijk bleef en je trots niet in de weg liet staan. Dat was Meika haar hele visie erop dan toch, er was weinig wat dat kon veranderen op dit punt. Ze besloot het ritje maar te zien als iets wat hem ook bezighield en die Elizabeth dus uitsloot.
Ze moest dan ook toegeven dat het haar ook wel een beetje beangstigde, maar dat kwam wegens het feit dat ze haar leven tot nu toe had geleid weg van het Spaanse hof. Hoe zou het zijn als ze er zou komen? Zouden de mensen haar nog kennen? Zouden de mensen daar trouw zijn aan haar? Kon ze ze vertrouwen op zich? Moest ze de raadgevers van haar vader overnemen, of moest ze zelf mensen aanstellen. Moest ze nog meer huishouden dan dat, of moest ze het laten voor wat het was? Uiteindelijk zou haar moeder The Queen Mother worden en de dingen doen in haar afwezigheid. Tenzij Meika een goede reden had om dat niet te willen en het naar de privy council te brengen, om haar af te laten treden. Allemaal dingen waar ze goed over na moest denken tijdens haar verblijf hier. Want ze zou in korte tijd met Andrew trouwen en daarna zou ze ook nog tot koningin van Spanje gekroond worden. Het was eigenlijk allemaal iets teveel om meteen te behappen, maar toch moest ze. For the sake of her country.
''Trots zijn word arrogantie als je het niet kan loslaten op een bepaald punt.'', had ze zachtjes geantwoord. Dwaasheid konden ze niet gebruiken immers. ''Mijn vader is dwaas, altijd al geweest.'', glimlachte ze om het maar wat luchtig te houden. Ja, haar vader was een machtige koningin. Hij had Spanje. Maar machtig zijn was één ding, het volk voor je winnen was iets heel anders. Dwaasheid leidde dus tot arrogantie en arrogante ging ten koste van het volk omdat je dan niet meer helder zag én nadacht.
Meika keek Andrew even onderzoekend aan toen hij zei samen te willen regeren. Hoe hard ze misschien ook zocht naar een reden om hem af te wijzen ervan, zag ze enkel eerlijkheid in zijn ogen en een rechte rug die sterk genoeg leek te zijn om de lasten van twee landen te dragen. ''Eén natie is de droom dus, hm?'', vroeg ze hem met een glimlach. Een glimlach die verraadde dat ze tevreden was met het antwoord wat ze had gekregen. Ze zocht ook iemand die zeker was van zichzelf, ware hij het niet geweest, dan had ze het nooit aan hem gegeven. Maar als hij deze houding altijd droeg – hoewel iedereen wel eens een momentje had, zelfs hun – dan zou ze het niet zo heel erg vinden om hem haar gelijke te maken. In Spanje dan toch. Hier in Engeland zou zij nog altijd 'de Koningin en echtgenote van' zijn, maar dat waren gewoonweg de regels. Het was dat ze geen broer had, anders had ze die status niet eens gehad. Die macht.
Andrew's aanbod om te dansen had ze aangenomen, waarop ze haarzelf naar de vloer had laten begeleiden en haar vrije hand tegen zijn bovenarm/schouder aan gelegd. Ze liet hem leiden, maar ze kon de pasjes inderdaad dromen. ''Oh, Monsieur D'Umond was de meest leuke leraar die ik heb gehad.'', grinnikte ze. ''Kaarten, mappen, oorlogsdingen en ander belangrijk geneuzel heeft me nooit geïnteresseerd. Hoewel ik geen keuze had.'', had ze met een lachje geantwoord. Ja, ze had ergens anders geleefd, maar ze had genoeg geleerd. Ze was voorbereid, dat wist ze zeker.
Meika haar ogen sloegen even neer richting de grond, voor ze weer opkeek naar Andrew. Ze had even na moeten denken voor een antwoord. ''Slotgracht.'', verbeterde ze hem. ''Eentje vol met nonnen en dienstmeisjes in plaats van wachten.'', antwoordde ze. ''Erg saai als je het mij vraagt, ik mocht nooit wat. Ongetwijfeld dat je niet bent vergeten dat ik de betere bomenklimmer van ons twee was.'', greens ze haast. Op deze manier was het wel gezellig en kon ze het niet laten om hem een beetje uit te dagen, zoals vanouds.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Het zou morgen een gezellig dagje kunnen worden waarop ze er samen te paard tussenuit zouden gaan. Andrew had al een route in gedachten. Met de route in zijn gedachten zouden ze langs verschillende dorpjes komen en zou ze wat meer te zien krijgen van Engeland dan wat ze onderweg had gezien en wat ze in en bij het kasteel kon zien. Eigenlijk keek hij er toch naar uit om haar verhalen aan te horen en de oudere Meika te leren kennen. Toen ze kinderen waren, hadden ze het ook gezellig gehad samen. Hoewel ze als kinderen misschien niet zo veroordelend waren. Als kinderen hadden ze gewoon genoten van elkaars gezelschap, omdat er al zo weinig kinderen aan het hof waren. Doordat er weinig kinderen aan het hof waren geweest toen hij klein was, had hij in de tijd dat Meika er was heel erg met haar opgetrokken. Zeker omdat ze ook tegen een stootje kon en niet een dramatisch meisje-meisje was dat zou gillen als haar jurk ook maar een beetje vies werd. Ze was meer een stoer meisje geweest, zo ver hij zich kon herinneren. Hij kon zich ook nog wel herinneren dat zij hem weleens over moest halen om bepaalde gevaarlijke dingen te doen. Hij was dus benieuwd of die klik er van vroeger nog steeds was, ook nu ze ouder waren.
Daar had ze zeker een punt. De trots kon op een gegeven moment uitlopen tot arrogantie. "Dat is zeker waar, maar eerlijk? Beter te trots en arrogant dan dat hij niks om het land geeft." zei hij. Zelf zou hij ook liever te trots zijn op zijn land en daardoor arrogant zijn, dan dat hij niet trots was en dat mensen dachten dat hij niets om zijn eigen land en burgers gaf. Maar het liefst wilde hij niet al te arrogant overkomen. Zijn plan was om, tegen de tijd dat hij zou regeren, het volk voor zich te winnen. En hij zou de macht niet naar zijn hoofd laten stijgen. Wanneer hij zou regeren, dan zou alles om het welzijn van het land en de burgers draaien – een instelling die volgens hem iedere koning en koningin moest hebben.
Instemmend knikte hij. Een natie, dat was het doel. Dat was ook de reden waarom zijn ouders hem hadden verloofd met de Spaanse schoonheid voor hem. Hij wilde haar graag helpen met regeren, al betwijfelde hij er niet aan dat ze het ook prima in haar eentje kon. Hier in Engeland zou hij haar niet zijn gelijke kunnen maken. Ze zou gezien worden als de Engelse koningin en echtgenote van hem. Ook al zou hij het willen, kon hij haar niet zijn gelijke maken. Dat was nou eenmaal niet hoe de regels werkten. Ook konings en koninginnen hadden regels waaraan ze zich moesten houden. Misschien wat minder als de normale burger, maar ze konden zich niet alles permitteren zonder gevolgen.
Het was voor hem makkelijk om met haar te praten en zijn passen nog steeds goed te zetten. Juist omdat het er zo ingestampt was bij hem, kon hij twee dingen tegelijkertijd. En dat terwijl hij maar een man was. Lachend knikte hij naar haar. "Ik heb helaas ook zoveel dingen gehad, die me niet interesseerden." zei hij, want hij herkende dat helemaal. Een lach bleef op zijn gezicht staan. "Ik kan me voorstellen dat je je dan hebt verveeld. Zeker omdat jij altijd degene was die avontuur wilde opzoeken." kwamen de woorden uit zijn mond. Vervolgens liet hij haar een rondje draaiden. "Kan je je nog veel herinneren van vroeger? Of had je toen je hierheen kwam nieuwe verwachtingen?" stelde hij twee vragen achter elkaar. Hij vond het fijn om met haar te dansen en wat herinneren samen op te doen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika zuchtte even zachtjes bij het antwoord wat ze van Andrew kreeg. ''Mijn vaders trots en arrogantie hebben ervoor gezorgd dat er veel te doen valt in Spanje, hoewel het misschien niet opvalt.'', gaf ze maar toe. Er waren zeker wel zaken die aanpak nodig hadden, en een hoop aanpak ook weliswaar. Het zou nog een hele behapping worden. Het was wel fijn dat haar moeder gewoon 'Queen Mother' zou blijven en dat was misschien wel de enige persoon die ze met de Spaanse zaken zou vertrouwen. Ze wist ook dat haar moeder bekwaam genoeg was om het land te regeren in haar afwezigheid, want het sprak voor zich dat ze meer tijd in Engeland zou spenderen dan in Spanje. Dit was Andrew's thuisland, het land waar hij Koningn van zou zijn en waar zijn macht het krachtigst was. Hoewel dat misschien een stomme gedachte was, was het wel de waarheid. Als hij naar Spanje zou gaan en daar zijn leven zou slijten, zou hij zijn volgelingen in hier in Engeland verliezen en dat was het laatste wat zowel Engeland en Spanje konden gebruiken als ze de twee landen wouden verenigen onder één Koninklijk echtpaar. Ze hadden beide die voordelen nodig, omdat beide legers groot genoeg waren om hen min of meer 'onsterfelijkheid' te gunnen. Om er zeker van te zijn dat beide landen in de toekomst nog zouden bestaan zoals ze waren.
Misschien dat ze het nog niet eens zo erg zou vinden om Andrew haar gelijke te maken, dat zou immers voor de beste samenwerking zorgen, zonder wrijvingen omdat hij in 'minder gesteld' was in dat geval. Hoewel het voor haar niet anders was als Koningin van Engeland straks. Ze zou nooit zijn gelijke kunnen worden in die positie, slechts wanneer hij niet aan het hof te vinden was vanwege oorlog of zo. Maar dat hoopte ze nooit mee te maken, een daadwerkelijke oorlog. Burgeroorlogen woedde altijd wel in landen, maar dat was niet te vergelijken met een letterlijke invasie/inval van een ander land met grote legers en zwaar geschut. Ze had wel verhalen aangehoord van enkele nonnen die haar vader ook als jonge man hadden gekend. Zelf kon ze er weinig van herinneringen omdat ze op zeer jonge leeftijd al naar het Engelse hof was gestuurd en uiteindelijk een slotgracht in Spanje dus. Het was wel te vergelijken met een klooster, maar toch anders. Ze had het heus naar haar zin gehad, maar het was altijd beter om gewoon thuis te zijn.
''Mhh.'', mompelde ze op Andrew's opmerking. ''Verveeld misschien niet, maar het tipte zeker niet aan mijn verwachtingen die ik van mijn jeugd had gehad.'', glimlachte ze. ''Met nonnen kan je niet echt lachen. Mijn dienstmeisjes daar in tegen hebben mijn tijd daar zeker wel dragelijker gemaakt.'', knikte ze vast besloten. Ruby was daar één van, hoewel de dame twee jaar ouder was dan haar, was het zeker wel een vriendin van haar en was dat één van de weinige personen die ze écht vertrouwde en waar ze ook écht mee kon lachen. Binnen de muren dan toch, daar waar gasten van het hof het niet zouden zien. Zijn volgende vragen verbaasde haar echter wel en daarom fronste Meika dan ook even. ''Genoeg.'', was haar antwoord. ''En nieuwe verwachtingen niet, hoewel ik wel díngen had verwacht. Ik kan niet verwachten dat mensen rekening houden met mij, niet in het leven dat wíj lijden.'', antwoordde ze. Ze ging het niet onder stoelen of banken stoppen dat ze zich lichtelijk bedreigd voelde door Elizabeth. Het was zeker een factor wat ervoor kon zorgen dat dit niet ging werken en dat zij degene zou zijn die een ongelukkig bestaan zou leiden daar waar hij alle vrijheid had om zijn eigen geluk te zoeken. Haar hoofd zou afgehakt worden als ze ook maar iets flirtte met een andere man.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Het verbaasde Andrew om te horen dat haar vaders trots ervoor had gezorgd dat er veel te doen was in het land. Zo oogde het inderdaad niet. Althans, zo klonk het niet. Hijzelf was er niet geweest om het met zijn eigen ogen te zien. Over hoe het in Spanje was, hoorde hij dingen van andere mensen die er wel waren geweest. Maar zo bleek maar weer dat landen beter over konden komen dan dat het er werkelijk aan toe ging. "Wanneer het jouw tijd is om te regeren, zal je het recht zetten. Dat weet ik zeker." zei hij, bemoedigend. Bijna iedere troonopvolger had andere ideeën voor het land dan zijn voorgangers. De een moest de veroorzaakte problemen van de voorganger op weten te ruimen en de ander wilde een hele andere aanpak van regeren toepassen. Een opvolger van de troon bracht altijd verandering mee. Het kwam maar zelden voor dat diegene precies zoals de vorige regeerde.
"Hm, dat het niet aan je verwachtingen tipte, dat kan ik begrijpen. Maar soms loopt het niet zoals je denkt. En daarbij was het veiliger dat je in het klooster zat." – "En gelukkig ben je nu een vrij mens. Nu kan je inhalen wat je wellicht in het klooster allemaal hebt gemist." zei Andrew. Hoofdschuddend lachte hij. Nee, hij had ook niet de verwachting dat je met nonnen kon lachen. Het waren meestal van die serieuze mensen waarvan je je zelfs afvroeg of ze überhaupt weleens plezier hadden en een lach op hun gezicht kregen. "Dat is fijn." zei hij, omdat ze haar dienstmeisjes daar heeft gehad en die hebben het dragelijker gemaakt. Hoewel ze nog altijd aan het dansen waren, was hij niet bezig met het opletten op zijn stappen. Het ging van nature. Zijn aandacht lag helemaal op haar en hun gespreksonderwerpen. Nu hij zo met haar sprak, vond hij het toch fijn dat ze er was. Het was leuk om na al die jaren elkaar bij te kletsen over de tijd waarin ze elkaar niet hadden gezien.
Een klein knikje volgde op haar vragen. Ze kon inderdaad niet verwachten dat mensen rekening met haar hielden. Hij zei er verder maar niets over. Het einde van het nummer was in zicht en voorzichtig begeleidde hij haar bij haar hand naar de zijkant. "Even wat drinken hoor." zei hij, aangezien zijn mond droog was. Gelijk werd hun wat te drinken aangeboden. Zelf nam hij een van de glazen van het dienblad af en bracht het naar zijn lippen voor een slok. Tijdens het rondkijken, merkte hij op dat veel ogen op Meika gericht stonden. "Ik denk dat veel mensen geïnteresseerd zijn in je. Alle ogen staan op je gericht." fluisterde hij tegen haar. Sommigen gasten van het hof, die hier vroeger al woonden, wisten wie ze was. Anderen gasten vroegen zich vast wie ze was en weer andere hadden over haar komst gehoord en waren nieuwsgierig naar hoe de toekomstige koningin eruitzag.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika rolde met haar ogen, met een glimlach weliswaar. ''Ik ben bang dat ik brieven zal schrijven om mijn moeder die taak op te leggen gezien ik met beide benen in Engeland sta op dit moment. Weliswaar een klein persoonlijk moment als ik de kroon over neem. Wij.'', verbeterde ze haarzelf waarmee ze meteen door had laten schemeren dat ze er heus over na dacht om dat sámen te gaan doen. Hoewel er dan zeker nog wel wat dingen duidelijk zouden moeten zijn tussen hen. Onderwerpen waar ze nu liever niet over sprak, omdat ze mensen liever het idee gaf dat alles op rolletjes liep, dan dat er spanning tussen hen te vinden was. Hoewel ze zeker nog wel enige bedreiging voelde van een zekere kant. Een kant die haar onzekerder maakte dan ze misschien gehoopt had en daarmee zonk een deel van haar moed zeker wel in haar schoenen. Die overigens leken te knellen en zeker niet comfortabel was om een hele avond op te lopen. Niet dat er een keuze was, gezien de dresscode waar ze aan vast zat als Kroonprinses-zijnde. Al had je de blaren op je enkels staan, leken je ribben te breken bij het dragen van een korset en prikten de haarpinnen in je achterhoofd; zeuren was niet iets wat mee kwam met iemand van dergelijke status. Je verbeet het, verdroeg het en ging gewoon door alsof alles oké was.
''Mhh.'', mompelde ze. ''Heb je nooit nagedacht over hoe het misschien nog wel gevaarlijker is om bepaalde mensen te vertrouwen met het meest kostbare bezit wat je had? Wie verteld ons dat iemand die we misschien ons hele leven al kennen, zelf geen verborgen agenda heeft en zijn of haar status gebruikt om dichterbij te komen?'' besloot ze het maar bij Andrew neer te leggen. ''Niet dat ik paranoia ben, maar dergelijke gevaren komen met ons leven mee. We kunnen geraakt worden door een pijl tijdens ons ochtendritje te paard, we kunnen nét iets eten wat niet geproefd is maar wel vergiftigd is en in het ergste geval krijgen we de meest minderwaardige dood die iemand krijgen met simpelweg een dolk door ons hart door iemand die altijd dichtbij heeft gestaan. Wie we misschien ons diepste geheimen hebben verteld in alle vertrouwen die we hadden.'', probeerde ze haar woorden maar iets nader te verklaren. Allemaal dingen die een normaal iemand ook konden overkomen, mensen deden gruwelijke dingen om heel weinig reden, maar door waar ze stonden waren er meer doelwitten op hun rug geplant dan ze misschien zelf wouden. En dan hadden ze er nog niet eens zelf voor gekozen. Ja... Ze maakte zich best zorgen voor de toekomst.
Ergens was Meika blij van de dansvloer af te zijn en een glas wijn in haar handen gedrukt te krijgen. Dankbaar glimlachte ze dan ook even voor ze een klein slokje nam en de zaal even rond keek. Andrew leek helaas gelijk te hebben, er waren veel ogen op hen gericht. Het voelde meteen weer alsof haar korset nog even extra werd aangetrokken en ietwat nerveus had ze dan ook geglimlacht. ''Ongetwijfeld.'', mompelde ze. ''Hoewel ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet kan wachten tot het zover is... Niet als er zekere bergen in het midden staan.'', besloot ze maar gewoon recht voor z'n raap te zijn, anders bleef ze er omheen dralen. Het viel namelijk op hoe Andrew's liefdes-vogeltje, of misschien moest ze het een 'bed-vogeltje' noemen, haar best deed om te doen alsof ze het naar haar zin had. Alsof het genoeg was om gewoon wat met haar vriendinnen te praten. ''Misschien moet je háár ten dans vragen, je hebt meer tijd met haar gespendeerd in al die jaren – en dat kan ik je niet kwalijk nemen – dus je zal ongetwijfeld meer hebben om over te praten. En weliswaar haar avond iets rooskleuriger maken dan het nu is.'', had ze gesproken zonder hem aan te kijken. Ze schaamde zich er niet voor dat ze zich zorgen maakte, dat ze zich onzeker voelde, dat ze het gevoel had alsof dit gedoemd was te mislukken op deze manier. Ze had het gevoel dat ze iemands leven in was gestapt en alles maar gewoon over nam of zo, dat was een gevoel wat ze niet wou hebben.
Met een inwendig zuchtje was ze dan ook naar Andrew omgedraaid en had ze hem heel even aangekeken, zodat ze haarzelf een momentje kon geven om haar moed bij elkaar te rapen. ''Eerlijk... Zie je het gebeuren? Ons, met eventueel een graankorrel aan kans dat het iets succesvols word of kunnen we er vanuit gaan dat we ons bes tniet hoeven te doen, en ons neer moeten leggen bij een politiek huwelijk zoals onze ouders?'' besloot ze de vraag maar te stellen, want iemand moest het doen. Ze ging niet ontkennen dat ze als meisje - in de tijd dat ze hier geleefd had - dat ze zeker wel naar hem op had gekeken. Maar ze waren járen verder nu en het leek erop alsof ze beide gewoon verder waren gegaan zonder nog aan elkaar te denken. Misschien hadden de nonnen dan toch gelijk gehad en moest ze zich inderdaad nergens op vast pinnen.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Haar verbetering in haar eigen zin wist een glimlachje op Andrews gezicht te brengen. Het was voor hem een goed en fijn teken dat ze er dus al in haar hoofd mee bezig was dat ze samen zouden regeren. Regeren over Engeland en over Spanje. Althans als het huwelijk goed verliep, zou hij haar meningen bij het regeren betrekken, maar de uiteindelijke beslissingen zouden toch echt bij hem liggen. Zeker over Engeland. En hij zou het best kunnen begrijpen als het andersom hetzelfde was; dat zij ook de uiteindelijke beslissingen over haar land zou nemen. "Je hebt gelijk. Je moeder zal vanuit Spanje moeten regeren en jij zal vanuit Engeland je beslissingen moeten nemen en het door je moeder laten uitvoeren. Je zal toch nog echt zelf regeren door beslissingen te maken." zei hij, iets bemoedigend om zijn steun achter haar te laten blijken. Misschien dat hij dan wel niet zo enthousiast over haar hele komst omdat ze zouden trouwen en hij verliefd was op Elizabeth, maar dat nam niet weg dat hij hoe dan ook achter de blondine stond. Altijd al. Sinds jongs af aan en dat zou ook niet veranderen. Hij ging ervan uit dat ze een goede koningin zou worden. Eentje waar mensen over jaren nog over zouden praten. Zo'n koning wilde hij ook worden. Iemand die onthouden werd en niet iemand die geen verschil had gemaakt en gewoon werd vergeten na zijn dood. Als dat gebeurde, dan was je als koning(in) niet echt uitgesprongen.
Daar had ze een punt. In deze wereld wist je eigenlijk maar nooit wie je kon vertrouwen. Zelfs de mensen die dichtbij je stonden, konden tegen je keren. Instemmend knikte hij. Andrew wist maar al te goed wat voorn gevaren met hun leven meekwam. Ze waren een target. Het hoefde maar zo zijn dat een bewaker niet goed genoeg oplette en een afstandelijke burger je aanviel en dat je leven kostte. Hij dacht er liever niet zoveel aan. In zijn achterhoofd besefte hij het ten alle tijden, maar hij genoot zoveel van het leven. In angst leven, was ook geen leven. "Ik begrijp waar je vandaan komt ermee. Er komen inderdaad veel gevaren mee met ons leven, maar daar probeer ik me niet op te focussen. Ik haal liever het meeste uit het leven en vertrouw er dan maar op dat de bewakers mijn leven beschermen." zei hij, kalm. "In ons leven kan je eigenlijk maar beter elke dag waarderen." voegde hij eraan toe. Het was hoe hij ernaar keek, maar niet ieder persoon dacht er zo over.
Genietend nam hij een volgende slok van de drank. Hij keek even op, door haar directe opmerking. Andrew wist goed waar ze op doelde, maar wilde het daar niet over hebben. Ze kon niet verwachten dat hij in al die jaren een brave jongen was geweest. Hij had ook zijn behoeftes en gevoelens. Dat ze hem erop wees om Elizabeth ten dans te vragen, dat gaf hem een raar gevoel. Alsof het een soort test was of hij dacht er te veel over na. "Ik sta hier prima. Elizabeth vermaakt zich prima zonder mij." zei hij, want hij wist wel beter dat hij haar op een ander moment zou zien. Daarbij kon hij nu niet met haar gaan dansen. Het zou vragen opdoen bij de aanwezigen, hoewel een groot deel wist hoe goed ze bevriend waren. Op de andere feesten had hij dan ook vaker met haar gedanst, maar nu niet. Nu kon hij het niet maken tegenover Meika. Het was dus de verstandige keuze om bij haar te blijven.
Meika was nog even direct als altijd. Hij nam nog een grote slok van de wijn. "Al sinds ik weet dat je komt, weet ik dat ik het een kans ga geven. Het is op het minst de kans geven waard en dan zullen we vanzelf wel zien hoe het loopt." gaf hij antwoord op haar vraag. "Geef jij het ook de kans?" hij wilde het haar ook horen zeggen.

Fifty shades of fucked-up