ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Het zou morgen een gezellig dagje kunnen worden waarop ze er samen te paard tussenuit zouden gaan. Andrew had al een route in gedachten. Met de route in zijn gedachten zouden ze langs verschillende dorpjes komen en zou ze wat meer te zien krijgen van Engeland dan wat ze onderweg had gezien en wat ze in en bij het kasteel kon zien. Eigenlijk keek hij er toch naar uit om haar verhalen aan te horen en de oudere Meika te leren kennen. Toen ze kinderen waren, hadden ze het ook gezellig gehad samen. Hoewel ze als kinderen misschien niet zo veroordelend waren. Als kinderen hadden ze gewoon genoten van elkaars gezelschap, omdat er al zo weinig kinderen aan het hof waren. Doordat er weinig kinderen aan het hof waren geweest toen hij klein was, had hij in de tijd dat Meika er was heel erg met haar opgetrokken. Zeker omdat ze ook tegen een stootje kon en niet een dramatisch meisje-meisje was dat zou gillen als haar jurk ook maar een beetje vies werd. Ze was meer een stoer meisje geweest, zo ver hij zich kon herinneren. Hij kon zich ook nog wel herinneren dat zij hem weleens over moest halen om bepaalde gevaarlijke dingen te doen. Hij was dus benieuwd of die klik er van vroeger nog steeds was, ook nu ze ouder waren.
Daar had ze zeker een punt. De trots kon op een gegeven moment uitlopen tot arrogantie. "Dat is zeker waar, maar eerlijk? Beter te trots en arrogant dan dat hij niks om het land geeft." zei hij. Zelf zou hij ook liever te trots zijn op zijn land en daardoor arrogant zijn, dan dat hij niet trots was en dat mensen dachten dat hij niets om zijn eigen land en burgers gaf. Maar het liefst wilde hij niet al te arrogant overkomen. Zijn plan was om, tegen de tijd dat hij zou regeren, het volk voor zich te winnen. En hij zou de macht niet naar zijn hoofd laten stijgen. Wanneer hij zou regeren, dan zou alles om het welzijn van het land en de burgers draaien – een instelling die volgens hem iedere koning en koningin moest hebben.
Instemmend knikte hij. Een natie, dat was het doel. Dat was ook de reden waarom zijn ouders hem hadden verloofd met de Spaanse schoonheid voor hem. Hij wilde haar graag helpen met regeren, al betwijfelde hij er niet aan dat ze het ook prima in haar eentje kon. Hier in Engeland zou hij haar niet zijn gelijke kunnen maken. Ze zou gezien worden als de Engelse koningin en echtgenote van hem. Ook al zou hij het willen, kon hij haar niet zijn gelijke maken. Dat was nou eenmaal niet hoe de regels werkten. Ook konings en koninginnen hadden regels waaraan ze zich moesten houden. Misschien wat minder als de normale burger, maar ze konden zich niet alles permitteren zonder gevolgen.
Het was voor hem makkelijk om met haar te praten en zijn passen nog steeds goed te zetten. Juist omdat het er zo ingestampt was bij hem, kon hij twee dingen tegelijkertijd. En dat terwijl hij maar een man was. Lachend knikte hij naar haar. "Ik heb helaas ook zoveel dingen gehad, die me niet interesseerden." zei hij, want hij herkende dat helemaal. Een lach bleef op zijn gezicht staan. "Ik kan me voorstellen dat je je dan hebt verveeld. Zeker omdat jij altijd degene was die avontuur wilde opzoeken." kwamen de woorden uit zijn mond. Vervolgens liet hij haar een rondje draaiden. "Kan je je nog veel herinneren van vroeger? Of had je toen je hierheen kwam nieuwe verwachtingen?" stelde hij twee vragen achter elkaar. Hij vond het fijn om met haar te dansen en wat herinneren samen op te doen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika keek een beetje verrast naar Andrew op toen hij ineens voorstelde om er morgen op uit te gaan. ''Dat lijkt me een uitstekend idee om Engeland wat beter te leren kennen.'', glimlachte ze. Voor zover ze erop uit konden gaan, want haar wacht zou haar volgen en de zijne hem. Tot dusver privacy en hoewel ze wist dat ze zich er niets van aan moest trekken, omdat ze het wel gewend waren, voelde het toch een beetje als een inbreuk op.. Weliswaar kwam het door het feit dat ze zo lang samen met haar dienstmeisjes, nonnen en dergelijke samen had geleefd dat ze niet beter wist dan dat maar het gevolgd worden door een wacht ineens heel raar aanvoelde. Natuurlijk was ze er wel op voorbereid, soort van – want hoe kon je voorbereid zijn op prinses/koningin zijn? Zoiets kon je niet leren door af te kijken of door iemand aan te horen erover. Je moest doen, ervaren, fouten verbeteren en er een les uit halen. Zelfs koningen en koninginnen maakten fouten. Maar dat hoefde niet cruciaal te zijn natuurlijk, er was altijd ruimte om het te verbeteren en de fout uit te wissen. Zolang je maar eerlijk bleef en je trots niet in de weg liet staan. Dat was Meika haar hele visie erop dan toch, er was weinig wat dat kon veranderen op dit punt. Ze besloot het ritje maar te zien als iets wat hem ook bezighield en die Elizabeth dus uitsloot.
Ze moest dan ook toegeven dat het haar ook wel een beetje beangstigde, maar dat kwam wegens het feit dat ze haar leven tot nu toe had geleid weg van het Spaanse hof. Hoe zou het zijn als ze er zou komen? Zouden de mensen haar nog kennen? Zouden de mensen daar trouw zijn aan haar? Kon ze ze vertrouwen op zich? Moest ze de raadgevers van haar vader overnemen, of moest ze zelf mensen aanstellen. Moest ze nog meer huishouden dan dat, of moest ze het laten voor wat het was? Uiteindelijk zou haar moeder The Queen Mother worden en de dingen doen in haar afwezigheid. Tenzij Meika een goede reden had om dat niet te willen en het naar de privy council te brengen, om haar af te laten treden. Allemaal dingen waar ze goed over na moest denken tijdens haar verblijf hier. Want ze zou in korte tijd met Andrew trouwen en daarna zou ze ook nog tot koningin van Spanje gekroond worden. Het was eigenlijk allemaal iets teveel om meteen te behappen, maar toch moest ze. For the sake of her country.
''Trots zijn word arrogantie als je het niet kan loslaten op een bepaald punt.'', had ze zachtjes geantwoord. Dwaasheid konden ze niet gebruiken immers. ''Mijn vader is dwaas, altijd al geweest.'', glimlachte ze om het maar wat luchtig te houden. Ja, haar vader was een machtige koningin. Hij had Spanje. Maar machtig zijn was één ding, het volk voor je winnen was iets heel anders. Dwaasheid leidde dus tot arrogantie en arrogante ging ten koste van het volk omdat je dan niet meer helder zag én nadacht.
Meika keek Andrew even onderzoekend aan toen hij zei samen te willen regeren. Hoe hard ze misschien ook zocht naar een reden om hem af te wijzen ervan, zag ze enkel eerlijkheid in zijn ogen en een rechte rug die sterk genoeg leek te zijn om de lasten van twee landen te dragen. ''Eén natie is de droom dus, hm?'', vroeg ze hem met een glimlach. Een glimlach die verraadde dat ze tevreden was met het antwoord wat ze had gekregen. Ze zocht ook iemand die zeker was van zichzelf, ware hij het niet geweest, dan had ze het nooit aan hem gegeven. Maar als hij deze houding altijd droeg – hoewel iedereen wel eens een momentje had, zelfs hun – dan zou ze het niet zo heel erg vinden om hem haar gelijke te maken. In Spanje dan toch. Hier in Engeland zou zij nog altijd 'de Koningin en echtgenote van' zijn, maar dat waren gewoonweg de regels. Het was dat ze geen broer had, anders had ze die status niet eens gehad. Die macht.
Andrew's aanbod om te dansen had ze aangenomen, waarop ze haarzelf naar de vloer had laten begeleiden en haar vrije hand tegen zijn bovenarm/schouder aan gelegd. Ze liet hem leiden, maar ze kon de pasjes inderdaad dromen. ''Oh, Monsieur D'Umond was de meest leuke leraar die ik heb gehad.'', grinnikte ze. ''Kaarten, mappen, oorlogsdingen en ander belangrijk geneuzel heeft me nooit geïnteresseerd. Hoewel ik geen keuze had.'', had ze met een lachje geantwoord. Ja, ze had ergens anders geleefd, maar ze had genoeg geleerd. Ze was voorbereid, dat wist ze zeker.
Meika haar ogen sloegen even neer richting de grond, voor ze weer opkeek naar Andrew. Ze had even na moeten denken voor een antwoord. ''Slotgracht.'', verbeterde ze hem. ''Eentje vol met nonnen en dienstmeisjes in plaats van wachten.'', antwoordde ze. ''Erg saai als je het mij vraagt, ik mocht nooit wat. Ongetwijfeld dat je niet bent vergeten dat ik de betere bomenklimmer van ons twee was.'', greens ze haast. Op deze manier was het wel gezellig en kon ze het niet laten om hem een beetje uit te dagen, zoals vanouds.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Zachtjes moest Andrew lachen. Borduren was een typische vrouwen bezigheid, maar niet iedere vrouw vond borduren leuk. Net zoals dat niet iedere man typische mannen dingen, zoals jagen, leuk vond. Het moest maar net bij je passen en je moest het maar net leuk vinden. Zelf waren hem de typische mannen dingen aangeleerd, maar dat betekende niet dat hij alles even leuk vond. Maar hij moest van alles kunnen als kroonprins. Zijn jeugd had dan ook niet alleen maar bestaan uit alle vrijheid van de wereld, want hij had een hoop moeten leren. Van tafelmanieren tot danslessen en allerlei andere handigheden. Niet alles wat hij had geleerd, had hij even leuk gevonden om te moeten doen. Maar veel keuze had hij niet. Hij moest het wel allemaal leren. Hij had zelfs over de geschiedenis moeten leren. Wat logisch was, aangezien hij de geschiedenis van zijn land wel moest kennen. Gelukkig had hij al die lessen doorstaan en hoefde hij nu alleen nog te leren hoe een land te regeren. Dat leerde hij door in principe mee te kijken met zijn ouders, hoe zij regeerden. Maar hij wist nu al dat hij niet alles zou doen zoals zij. Hij zou dingen aanpassen om te zien of hij de problemen die er nu waren, kon aanpakken. Beter kon aanpakken dan zijn ouders. En dat was niets slechts tegen zijn ouders, maar ze gaven niet alles evenveel aandacht naar zijn mening – waar hij wel aandacht aan zou willen besteden. Hij respecteerde hun manier van regeren, maar was van plan om het anders te doen. En te regeren op zijn manier.
"Misschien kunnen we er morgen op uitgaan? We kunnen door de bossen rijden en ik kan je wat omliggende dorpjes laten zien?" stelde hij voor. Het was meteen ook een mogelijkheid om elkaar wat beter te leren kennen. Ze kenden elkaar alleen van vroeger. Toen ze nog kleine kinderen waren, zonder zorgen. Hijzelf was een heel ander persoon dan dat hij vroeger was geweest en zij zou, naar zijn idee, ook heel wat zijn veranderd. De enige manier om elkaar beter te leren kennen, was door tijd met elkaar door te brengen. Dan zouden ze er beide achter komen of ze bij elkaar pasten en of er mogelijk liefde tussen ze zou ontstaan. Als kind zijnde had hij geen gevoelens voor haar gehad. Hij had helemaal niet bij liefde stilgestaan. Hij was nog jong geweest en had gewoon genoten van het spelen met elkaar. Nu zouden ze elkaar op een hele andere manier leren kennen. Niet door met elkaar te spelen. Nu gingen ze elkaar leren kennen met de gedachten dat ze verloofd waren en met elkaar het huwelijksbootje in zouden stappen. Hij was benieuwd hoe ze tegenover het huwelijk stond. Zou ze het de kans geven? Wilde ze überhaupt met hem trouwen? Er waren enkele vragen die hij zich af vroeg, maar hij zou ze niet aan haar stellen.
Een klein knikje volgde op haar woorden. "Elke koning of koningin is daar te trots voor. Maar dat moet kunnen, want je hoort als regerend persoon trots te zijn." zei hij. Vanuit zijn ooghoeken keek hij de zaal weer even rond. Zijn ogen eindigden weer bij de mooie blondine. "Ik heb de voorkeur om samen met je te regeren. Over beide landen en onze focus op zowel Spanje als Engeland te leggen. Maar je moet je tot niets verplicht voelen." – "Laten we eerst elkaar leren kennen en zien hoe het loopt." zei hij met een voorstel. Het leek hem het fijnste om samen met haar te regeren over beide landen en als gelijke te zijn in beide landen. Maar hij wilde het haar niet dwingend opleggen. Hij verwachtte niets. Zij moest de keuze maken of ze het zag zitten om hem als zijn gelijke te hebben om samen met haar te regeren.
"Dan zou je zeker een slechte verloofde zijn." plaagde hij met een speelse knipoog. Met haar hand in het zijne begeleidde hij haar tot aan de dansvloer. Een van zijn handen legde hij op haar middel en de andere hield haar hand beet. Hij leidde haar tijdens het dansen. "Heb je net zoals ik zoveel danslessen gehad dat je nu elk danspasje van elke dans kan dromen?" vroeg hij, grinnikend. "Ik kan het bijna niet geloven dat je hier na jaren weer bent. Hoe heb je het gemaakt, want je was in een klooster, toch?"

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Oké, misschien vond ze het wel énorm vervelend dat Elizabeth stond te kijken alsof ze geen schaamte had. Maar toch zei ze niets, deed ze niets, wierp ze verder geen blikken en slikte ze het maar. Het was beter om niet te laten zien dat ze toch wel enigszins jaloezie voelde, vooral omdat ze ook niet wist waar dat gevoel weg kwam. Ja, ze waren praktisch samen opgegroeid tot ze op haar tiende weg was gestuurd naar een klooster om daar verder op te groeien met alle goeie manieren die een vrouw diende te hebben. Van haar stand dan toch. Maar meer dan dat was het ook niet, ze kenden elkaar niet, juist omdat ze hun tiener-fase niet samen door hadden gebracht. Ze kenden elkaar als kind, niet opgroeiend tot wat ze nu waren. Tot wié ze nu waren. Er was zo'n enorm gat wat ze zouden moeten opvullen, of in elk geval.. ze zouden het moeten proberen want anders ging dit huwelijk gewoon niet werken, zo simpel was het. Misschien dat hij nog wel eens naar het verhaal ging vragen en hoe hij het voor zich zag als dit huwelijk voldaan was, want één ding wist ze zeker; Elizabeth zou niet welkom zijn aan het Spaanse hof. Hoe zeer die meid misschien ook voor hem klaar had gestaan, er voor hem was geweest en hem alles had gegeven wat zij overduidelijk niet had gekund omdat ze weg was gestuurd. Aan het Engelse hof moesten ze het dus zelf weten, ze kon altijd naar Spanje gaan onder het mom van 'belangrijkere dingen die haar aandacht nodig hebben'. Ware het niet dat ze weggestuurd was, dan had ze ook wat meer haar best kunnen doen en nu kwam alles in een noodgang op hen af.
Meika had haar lichte ogen weer op Andrew gericht en glimlachte even. ''Geloof me, er is niets anders wat ik liever doen. Borduren is niet helemaal mijn ding.'', gaf ze maar eerlijk toe. Ze was altijd wat rebels geweest; liever paardrijden dan borduren, liever in bomen klimmen dan netjes rechtop op haar stoel zitten, maar van de danslessen had ze dus oprecht genoten. Er waren nog wel meer dingen die niet helemaal verschrikkelijk waren geweest, vooral omdat ze weggestuurd was geweest in haar eigen land. Ze had haar Spaanse hofdames gehad waar ze mee op was gegroeid en ze was nog best vrij gelaten. Ze had echt wel plezier gehad tijdens haar jeugd, dus echt voorbereid kon ze haarzelf dan ook weer niet noemen. ''We zouden in dat geval eens een rit moeten maken.'', stelde ze dan ook maar meteen voor. Het was goed om zoveel mogelijk dingen samen te doen, zijn aandacht op haarzelf gericht houden. Dat was het plan.
Een flauwe glimlach sierde Meika even. ''Ik leg mijn hoop er niet bovenop, er word pas gekroond als hij is overleden. Hij is te trots om zelfs op zijn sterfbed zijn troon af te staan.'', liet ze hem weten. Ergens bewonderde ze het dat haar vader een vechter was geweest, zelfs nu. Of de privy council moest besluiten om haar vader af te zetten, maar dat zag ze niet gebeuren omdat ze dan steun nodig hadden van het Vaticaan. Maar die had er ook geen nood aan, omdat Meika er toch wel was om de kroon direct over te nemen. Dus het was afwachten. ''De vraag is echter hoe het invloed op ons gaat hebben. Heb je genoeg aan het zijn van prins gemaal en wil je je vooral focussen op Engeland en Spanje aan mij overlaten, of is het een wijze overweging om je de Crown Matrimonial te gunnen en je mijn gelijke te maken op de Spaanse troon?'' legde ze de vraag maar bij hem neer. Uiteindelijk wou ze hem ook niet ergens toe verplichten, dat was de enige reden waarom ze er een vraag van had gemaakt. Ze wou die beslissing niet vóór hem maken, maar hij moest het wel willen. Hij moest het ook aankunnen, twee grote landen aansturen. Ze wist niet eens zeker of zij het wel aankon, maar veel keuze had ze verder niet.
Fronsend keek ze hem even aan toen hij over een juiste timing begon, maar de bedoeling was al snel duidelijk. Hoewel ze een beetje overrompeld was doordat zij het juist niet aan had zien komen. ''Ik zou een slechte verloofde zijn als ik het zou weigeren.'', glimlachte ze uiteindelijk. Ze had haar glas maar doorgegeven aan één van de bedienden die het al 'aan had gevoeld', waarop ze haar hand in die van Andrew liet glijden zodat ze haarzelf door hem kon laten begeleiden naar de vloer waar gedanst werd.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Dat deze verbintenis – hun huwelijk – belangrijk was, dat wist Andrew onderhand als geen ander. Hoe vaak hadden zijn ouders hem wel niet duidelijk gemaakt dat dit huwelijk zou gebeuren of hij er nou achter stond of niet. Het was belangrijk voor Engeland én voor Spanje. Hij stond dan niet geheel achter het huwelijk, maar zou er niet voor zorgen dat het niet doorging. Hij wist dat het huwelijk verstandig was voor beide landen en accepteerde het dan ook. Hoe makkelijk hij ook gewoon nee kon zeggen, zou hij toch trouwen voor zijn land in de hoop dat hij liefde zou vinden bij Meika. En als ze beide geen liefde bij elkaar vonden, dan bleef het huwelijk alleen een verbintenis tussen hun landen. Naast dat ze samen moesten blijven voor hun landen, was scheiden toch sowieso geen optie. Het nietig laten klaren van een huwelijk kon alleen met hele goede redenen en zelfs dan lukte het maar weinig mensen. Als je eenmaal met iemand trouwde, dan zat je vast aan diegene tot de dood je van diegene scheidde. Zo was hoe het stond geschreven en waaraan gehouden werd. Zelfs als huwelijken niet goed liepen, werd eraan gehouden dat ze als man en vrouw leefden. Het was héél ongebruikelijk als een getrouwd stel een scheiding wilde aangaan.
Klein knikte hij naar haar. Haar ogen gleden ergens anders heen en uit nieuwsgierigheid volgde hij haar ogen. Elizabeth stond verderop met een drankje in haar hand en haar ogen op hem gericht. Dit keer keek ze iets te opvallend. Binnen een paar seconden keek hij Meika alweer aan, zodat het niet verdacht werd. Maar wanneer ze over Elizabeth en hem zou vragen, dan zou hij haar de waarheid vertellen en de waarheid, was dat ze inderdaad rotzooiden met elkaar, maar dat er een stop achter zou komen, omdat hij zou gaan trouwen met Meika. Hij kon het ook verborgen houden voor haar, maar uit zekerheid wilde hij de waarheid uiten. Hij wist maar nooit wat ze toevallig op de gangen zou overhoren of dat ze vond dat Elizabeth te lang naar haar verloofde keek. Uiteindelijk was het beter als ze de waarheid wist, maar die zou hij haar alleen vertellen als ze het wilde weten en ernaar vroeg.
"Vind je het ook fijn om te paard wat rond te struinen?'' vroeg hij, geïnteresseerd, want dan zouden ze iets gemeen hebben. Hij vond het heerlijk om te paard even erop uit te gaan en rond te dwalen, al moest hij altijd begeleid worden en dat was dan wel iets minder. Maar ja, dat was hij natuurlijk allang gewend. Nu ze iets losliet over dat ze over een maand koningin van Spanje zou zijn, vanwege een vader die op het sterfbed lag, kon hij zich vaag herinneren dat zijn moeder daar inderdaad wat over had gezegd. Nu verklaarde ze ook de reden waarom ze opeens hierheen was gekomen. Al die tijd was er geen haast, maar nu dus opeens wel. "Het spijt me van je vader. Ik hoop dat hij nog bij je kroning zal zijn. Als ik in jouw schoenen zou hebben gestaan, zou dat mij fijn lijken." zei Andrew, gemeend. Zulke gevoelige onderwerpen deden hem wat. Hij vond het altijd naar om zoiets te moeten aanhoren, maar er was helaas ook maar zo weinig wat hij eraan kon doen. In de meeste gevallen kon hij zelfs nietsdoen of betekenen. "Misschien niet de juiste timing, maar mag ik deze dans van u?" vroeg hij, aangezien het einde van het nummer inzicht was en het volgende nummer elk moment van start kon gaan. Zijn hand stak hij naar haar uit, als uitnodiging. Hier zaten mensen op te wachten. Wanneer ze samen de dansvloer zouden betreden, dan zouden alle ogen op het tweetal gericht zijn.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika fronste zelf ook iets toen Andrew haast fel tegen haar opmerking in leek te gaan. Well, excuse her. Gezien het feit dat hij constand met de blondine aan zijn arm liep, ze nog net niet naar hem stond te kwijlen en dat hij niet aanwezig was geweest op momenten dat ze hem wél had verwacht; had gewoon een beetje voor een vooroordeel van haar kant. Ze sprak het enkel niet uit. Onderzoekend keek ze hem dan ook aan, vooral ze  haar groene ogen van hem los trok. ''In dat geval bied ik mijn excuses aan, ik hoop dat je niet te erg bent beledigd door mijn aanname.'' mompelde ze enkel verstaanbaar voor hem. Zijn moeder zou gaan gillen als ze dit  had gehoord, niets mocht mis gaan. Engeland had deze verbintenis net zo hard nodig als Spanje dat had, dan hadden ze praktisch de hele wereld in hun handpalmen liggen. Daar draaide alles om, voor Meika was het echter niets meer dan zekerheid zodat ze niet platgewalst zou worden als ze de Spaanse troon zou bestijgen. Hoewel ze niet uitwas op een liefdeloos huwelijk, ze wou heus wel haar best doen om hem toe te laten. Maar dat was lastig als er constand iemand om hem heen hing, zelfs van een afstandje. Haar groene ogen dwaalden dan ook af naar Elizabeth die zeker wel naar hem stond te kijken. Niet onopvallend ook en inwendig zuchtte ze even. Ze had het gevoel dat dit één of andere strijd ging worden, maar dat kon natuurlijk aan haar liggen omdat ze verder niet wist wat er tussen die twee was. Of besproken was. 
Een kleine glimlach kon er toch af bij Meika toen Andrew op haar zeebenen-verhaal in ging. ''Ik ga liever zelf te paard.'' gaf ze maar toe. Boten, koetsen, vervoerd worden op zich was niets voor haar. Ze zat liever in het zadel, maar daar was bijna geen tijd voor en het zou raar zijn voor iemand van haar status. Ze nam nog een slokje van haar wijn terwijl ze toekeek hoe enkele koppels, sommige écht en andere slechts gevormd voor een dans en weliswaar de hoop op meer, over de hoogglanzende vloer swierden. Weliswaar vond ze het nog leuker om naar te kijken dan daadwerkelijk te dansen, hoewel ze daar dus ook oprecht van kon genieten. De muziek alleen al maakte dat ze wel een beetje warm werd vanbinnen. Een kleine mondhoek ging nog omhoog toen Andrew bevestigde dat zijn moeder graag groots uitpakte, om overal een statement van te maken. Zeker dit huwelijk, ze wist het en hoe eerder hoe beter gokte ze zo. Ze was er amper op voorbereid. Ze had het amper beseft toen ze eergister op een schip was gestapt om naar Engeland te varen. 
Haar wenkbrauw ging omhoog toen Andrew niet leek te snappen waar ze het over had. Ze draaide haarzelf iets, zodat ze recht tegenover hem kwam te staan en onderzoekend keek ze hem aan. Wel, het was niet alsof het wereldwijd aan was gekondigd dat haar vader op sterven lag. Een coup zou te makkelijk zijn dan. ''Aan het einde van de maand ben ik Koningin van Spanje.'' liet ze hem maar simpel weten. ''Als mijn vader het dan al red tot die tijd, iets wat de doktoren somber inzien. Dat is de enige reden waarom ik met enige haast hierheen moest komen.'' ging ze verder. Even keek ze om haar heen, omdat ze geen luistervinken wou. ''We zullen dus in een zeer korte tijd met elkaar overweg moeten kunnen, Andrew, anders ben ik genoodzaakt beslissingen te maken die ons beide niet ten goede zullen komen.'' mompelde ze enkel verstaanbaar voor hem. Als ze weg zou gaan zonder gehuwd te zijn met hem, dan zou ze een vedrag gunnen en dat zou beide landen in een oorlog kunnen trekken. 

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Hier en daar klonk geroezemoes. Een groot deel van dat geroezemoes bestond uit het doorvertellen van sappige verhalen en roddels. Voornamelijk roddels, waarvan lang niet alles daadwerkelijk de waarheid was. Zo'n groot feest als dit was echt de ideale plek waar roddels met gemak verspreid werden. Hier werden bestaande roddels doorverteld en ontstonden overigens ook veel nieuwe roddels. Als een prinses of een ander belangrijk persoon zich hier ook maar een klein beetje misdroeg op het feest, dan zou dat hier opgemerkt worden en al snel rondgaan en dan zou het met gemak buiten deze kasteelmuren komen en verder verspreid worden, aangezien er gasten aanwezig waren van verschillende landen. Er waren altijd wel buitenlandse belangrijke gasten aan het hof. Sommige waren hier zelfs komen wonen, maar menig was enkel op bezoek voor een paar weken. Sommige mannen namen hun vrouwen en kinderen mee en anderen kwamen alleen. Aan het Engelse hof was het eigenlijk altijd druk. Er waren geen rustige momenten. Het was nooit alleen de Engelse koninklijke familie en de bewakers. Nee, er waren altijd buitenstaanders aanwezig. Hij wist eigenlijk niet beter dan dat het nooit alleen zijn familie was. Hij was immers opgegroeid met altijd allerlei andere mensen omheen. Als klein jongetje had hij al die vreemden maar niets gevonden, maar inmiddels trok hij zich er niets meer van aan. Het was zijn thuis en niemand kon dat gevoel van hem afnemen.
Even fronste hij. Dacht ze nou oprecht dat hij in opdracht van zijn ouders haar complimenteerde? Dat vond hij wel ver gezocht. Ieder ander meisje zou zijn complimenten gewoon hebben aangenomen met een glimlach en een bedankje en had er verder niets achter gezocht. "Nee, dat zeg ik niet in opdracht van mijn ouders. Ik ben mijn eigen persoon en mijn ouders hebben niet de controle over mij. Ik bepaal zelf wel wat ik zeg." zei hij als reactie op haar. Misschien iets te fel, maar goed. Zijn ouders hadden hem zeker niet onder controle. Andrew deed zijn eigen ding en luisterde niet naar zijn ouders. Het mochten dan wel zijn ouders zijn, voor wie hij wel degelijk respect had, maar hij was zijn eigen persoon. Hij was geen klein jongetje meer dat aangestuurd moest worden. Andrew had zijn eigen hersenen, lichaam en mond. Hij kon zelf bepalen wat hij deed en zei. Hoewel zijn ouders dat nog graag voor hem zouden willen doen, konden en hoefden ze dat zeker niet meer te doen. Maar hun wilden dat alleen om hem onder controle te krijgen, want dat hadden ze nu niet.
"Een rit met de koets is altijd fijner dan de zee." zei hij, lachend. Zo dacht hij er namelijk ook over. Over de zee heen gaan, was een leuke ervaring, maar geen prettige reis. Hij nam een slok van zijn drinken. "Ja, zo is mijn moeder." knikte Andrew. Zijn moeder maakte overal graag een statement van. Vooral met dit huwelijk. "Welke situatie?'' vroeg hij aan haar. Als zijn moeder hem daarover had ingelicht, dan was hij het waarschijnlijk alweer vergeten. Een hoop ging zijn ene oor binnen en zijn andere oor weer uit. Dit kwam omdat hij een hoop gewoon niet tot zich wilde nemen, daar moest hij eerlijk in zijn. "Ik denk niet dat mijn moeder mij daarover heeft ingelicht." zei hij, verder in de hoop dat zij hem zou inlichten. "Sorry voor de rare ontmoeting net." verontschuldigde hij zich nog voor eerder, want voor haar was het misschien niet zo'n leuke ervaring om hem te zien met zijn scharrel, want waarschijnlijk was het haar niet onopgemerkt gebleven dat Elizabeth dat van hem was.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Meika glimlachte maar wat terwijl Lord Darnley hele verhalen ophing over zijn slotgracht en de twee zwarte hengsten die hij in bezit had. Ze kon niet geloven dat de Koningin haar met deze man had opgezadeld in de afwezigheid van haar zoon. Inwendig moest ze dan ook even zuchten en kon ze het niet laten om haar bruine ogen even langs de mensen te gooien. Het werden er meer en meer. Niemand leek haar te herkennen en dat was ergens ook niet gek, want ze had praktisch opgesloten gezeten nu. Pas als ze haar naam hoorden, zouden ze weten wie ze was. Nog zoiets, ze was gewoon onbekend voor de wereld en hoewel het ook niet hoefde van haar, was het ergens wel irritant. Vooral omdat ze manieren was gewend op een bepaald level en dat was een level waar meeste mensen niet reken. En toch zei ze niets, glimlachte ze en zorgde ze dat haar ogen vriendelijk stonden. Het liefst zou Noralie wegrennen, gillend en wel, dan toch. Vlug zette ze haar glas aan haar lippen, om te voorkomen dat ze moest antwoorden en knikte ze even op enkele dingen die Lord Darnley haar aanreek. Al leek iemand anders zijn aandacht ook weer te trekken en had ze even het gevoel dat ze weer kon ademhalen tot een bekende stem haar van achteren naderde. 
Haar groene ogen gleden naar de gedaante die naast haar was komen staan en zeker een kop boven haar uit torende. Ze slikte haar slok wijn door en glimlachte even jegens zijn compliment. ''Ik hoop niet dat het in opdracht is van je vader, of weliswaar je moeder, dat je me bestrooid met complimentjes.'' wierp ze hem toe. Niets beledigend, maar ze doelde slechts op het feit dat hij haar niet hoefde te complimenteren als hij dat niet zou wellen. ''Dank je.'' antwoordde ze echter nog wel, om het maar niet helemaal weg te wimpelen. Hoewel ze wou opmerken dat hij er zelf ook goed uit zag, wist ze dat dat niet helemaal gepast was voor een vrouw en daarom hield ze haar mond erover. Ze wist haar plek, het was niet de hare om complimentjes te strooien en naar hem te staren omdat hij er beter uit zag dan ze kon herinneren. Nu had ze zelf ook twee paardenvlechten gehad, sproetjes en een ietwat scheef gebit toen ze klein was geweest. Niet echt een zwaan te noemen als je het haar vroeg. Dan was ze er nog best goed afgekomen vond ze, hun beide. Geen wonder dat die Elizabeth met hem rondvoosde, ze zou het ook doen als het had gekunt en hij überhaupt interesse in haar had gehad. Tot nu toe leek hij alles behalve blij dat hij er was... En hoewel ze het snapte omdat ze niet konden trouwen uit liefde voor iemand, deed het haar toch wel wat. Meer dan ze zou willen eigenlijk en dat was een deel van haarzelf wat ze haatte. 
Meika draaide haarzelf iets, zodat ze Andrew wat rechter aan kon kijken. ''Wel, ik ben er in elk geval achter dat ik géén zeebenen heb en ik me een beetje zoals de gelatinepudding voelde toen ik weer vast land onder mijn voeten had. De rit met de koets was dus aangenamer.'' glimlachte ze flauwtjes. Een beetje rare benaming weliswaar, maar ze waren van gelijke stand dus soms mocht een dergelijke opmerking dan wel weer vond ze. Ze nam nog een slokje van haar witte wijn - want wit was voor dames immers, nog zo'n regel die ze niet snapte - voor ze haar glas liet zakken en even naar enkele koppels keek die de muziek al te pakken hadden en over de vloer zwierden. Dat vond ze geen erg uitzicht, het zorgde voor een warm gevoel eigenlijk.
''Je moeder lijkt nogal zeker van haar zaak te zijn, of dit huwelijk eigenlijk.'' liet ze na enige stilte weten. ''Ze heeft behoorlijk uitgepakt om een statement te maken.'' verklaarde ze haarzelf maar iets nader. ''Wat heeft ze je verteld van mijn situatie?'' vroeg ze hem om die reden maar, waarop ze hem ook weer aan had gekeken, ietwat afwachtend op zijn antwoord.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Zo heel veel tijd zou Andrew niet meer met Elizabeth hebben. Zo meteen zouden ze elkaars wegen moeten scheiden. Hij zou zich gaan wassen, opfrissen en klaarmaken voor het feest en zij zou precies hetzelfde doen, maar in haar eigen vertrekken. En op het feest van vanavond zouden ze amper tot geen tijd voor en met elkaar hebben. Van hem werd verwacht dat hij met Noralie zou optrekken en zijn aandacht aan haar zou besteden. Niet alleen zijn ouders verwachtten dat, maar ook de gasten van het hof die wisten waarvoor de Spaanse schoonheid naar het Engelse hof was gekomen. Daarnaast zou hij als kroonprins door allerlei belangrijke gasten aangesproken worden en conversaties met ze voeren. Het zou een lange avond worden. Een avond waarop hij zijn aandacht moest verdelen. Heel eerlijk had hij er helemaal geen zin in. Eigenlijk had hij nooit zin in zulke feesten. Hij moest aanwezig zijn uit formaliteit. Zijn ouders zouden het echt niet accepteren als hij zich terugtrok. Ze wilden hem op het feest hebben en zien dat hij zich mengde met belangrijke mensen. Het was eigenlijk ook wel belangrijk dat Andrew conversaties had met belangrijke mensen met invloed. Mensen met invloed had hij tenslotte nodig tegen de tijd dat het zijn tijd was om het land te regeren. Hij moest er nu al voor zorgen dat die mensen hem zouden steunen en hem zouden helpen met hetgeen waar hij hun hulp bij nodig zou hebben.
De hand van Andrew gleed subtiel van haar wang naar haar rug. "Volgens mij is het tijd om ons klaar te gaan maken." zei hij en de lichte teleurstelling schemerde door zijn stem heen. Zijn voetstappen zette hij voort en begeleidde haar naar binnen, door de lange gangen heen naar haar vertrekken toe waarvan hij de deuren voor haar opende. "Ik kijk ernaar uit om je vanavond te zien schitteren. En we spreken elkaar morgen vast wel weer." zei hij en drukte een laatste keer zijn lippen op de hare. Als ze elkaar vanavond spraken dan zouden ze maar een paar woorden uitwisselen en geen hele gesprekken hebben. Nu Noralie, zijn verloofde, was gearriveerd, kon hij moeilijk de hele avond met Elizabeth doorbrengen. Velen aan het hof wisten dan wel dat hij veel tijd met haar doorbracht en dat de twee een of andere verhouding met elkaar hadden, maar nu werd er van hem verwacht dat hij Noralie een kans zou geven. En dat zou hij ook gaan doen. Hij ging het een kans geven. Als het niet werkte of klikte tussen de twee dan kon hij altijd nog terug naar Elizabeth, maar dat was niet het plan. Het plan was om het te laten werken, maar goed. Hij kon niet nu al zeggen dat het ging werken. Hij kende Noralie niet goed genoeg en wist niet of die klik er tussen ze was. Als kinderen hebben ze plezier gehad met elkaar, maar toen was het nog niets romantisch of op het gebied van liefde. Dat was puur vriendschappelijk en ook maar van korte duur, omdat zij op een gegeven moment terug naar huis was gekeerd. Nu ze terug was zouden ze elkaar pas echt leren kennen en ontdekken of er mogelijk liefde zou ontstaan tussen de twee. Het zou beter zijn als dat zo zou zijn, want dan zou het voor hun beide en hun landen goed uitpakken. Het regeren zou dan makkelijker zijn dan als ze niets van elkaar moesten hebben. Het was een kwestie van tijd. Liefde ontstond niet van het ene op het andere moment.
In zijn eigen vertrekken maakte hij een bad voor zichzelf klaar. Hij ontdeed zich van zijn kledingstukken en stapte in het bed. Hij zakte onderuit en bleef een paar seconden met zijn ogen gesloten zitten, tot hij zichzelf begon te wassen. Hij had niet lang de tijd meer dus moest hij er wat voort in zetten. Na zijn lichaam te hebben gewassen, kwam hij overeind en sloeg hij een handdoek om zijn lichaam heen. Uit zijn kast haalde hij nette kledingstukken, die hij aan trok. Binnen een paar minuten stond hij aangekleed en wel voor de spiegel. Even keek hij naar zichzelf, maar na een kleine goedkeuring van zichzelf verliet hij zijn vertrekken. Aangekomen bij de balzaal stapte hij naar binnen. De eerste persoon die op hem afkwam was zijn vader. "Goed om je alleen te zien." was het eerste wat zijn vader tegen hem zei. Doelend op dat hij niet Elizabeth aan zijn zijde had. "Je moet met Noralie praten en haar leren kennen." wees zijn vader hem erop aan om met Noralie op te trekken. Klein knikte Andrew. Zijn ogen gleden de zaal rond, opzoek naar de brunette die hij al snel zag staan. Haar prachtige uiterlijk was niet te missen. Binnen een paar stappen stond hij bij haar. Onderweg had hij nog een glas wijn van een dienblad afgehaald. "Je ziet er prachtig uit." complimenteerde hij haar uiterlijk, zoals elke vrouw dat wilde aanhoren. Al was het wel gemeend. "Hoe was je reis hierheen? En heb je nog wat kunnen rusten zonet?" vroeg hij en nam een slokje uit het glas. Zijn lippen werden bevochtigd door de goed smakende wijn.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Kort had Meika nog even geknikt op de woorden van Andrew. ''Tot vanavond.'' had ze zachtjes gesproken voor ze langs hem en zijn scharrel heen was gelopen. Ruby volgde haar op de voet en hield wijselijk haar mond, die kende de prinses als de beste. Dat was maar goed ook, anders was er nu al ruzie geweest. Stilletjes was ze door gelopen terwijl ze haar vingers had begraven in de stof van haar rok, om die maar fijn te knijpen, al was dat ook slechts een afleiding om wel te kunnen glimlachen als iemand haar gedag zei of iets. Ruby toonde haar de weg naar de kamer die ze zou betreden tot het huwelijk volstrekt was, want daarna zouden haar spullen verhuisd worden natuurlijk. Hoe snel dat zou gebeuren, hing compleet af van de situatie. Van Spanje vooral eigenlijk, van haar vader. Moeilijk fronste ze even bij die gedachte, want het was onzeker of het nog een week voort duurde of een maand, maar lang zou het niet meer duren. Spoedig zou ze Koningin van Spanje zijn en dat zou Andrew in elk geval de tilel 'Prins-gemaal van Spanje' dragen en dat maakte hem praktisch Koning. Als ze zou willen dat dat ging werken, dan zou ze haar best moeten gaan doen om er het beste van te maken. En met die gedachte was ze haar kamer ook binnen gestapt. 
Ruby had de deur gesloten en leek ook weer te kunnen ademhalen. ''U beland tenminste niet met een oudere man in het huwelijksbootje.'' probeerde ze het wat luchtig te houden. ''Oud of niet, dit is iets wat we beide waarschijnlijk niet willen maar wel moeten laten werken. Willen we dat onze landen samen sterk staan...'' was Meika haar antwoord. Ruby knikte even begrijpend terwijl ze wat kleding tevoorschijn haalde. De jurk die ze zou dragen naar het bal was goudkleurig en was ingelegd met allerlei steentjes en versieringen. Beginnende bij haar middel, waar het uispreidde naar de rok van de jurk en het borststukje. Het was verstandig om haar haren op te steken in elk geval, naders zou ze daar de hele avond mee in de weer zijn. Goedkeurend knikte ze even. ''Ik wil het haarstuk en de sieraden dragen die ik van mijn moeder heb gekregen.'' besloot ze. ''Zoals u wenst.'' weerklonk Ruby haar stem, die meteen verder dribbelde naar één van de kisten van Meika. Er was nog niet eens uitgepakt, dat zou morgen dan maar moeten. Nog ietsje ontdaan was ze op het krukje voor de kaptafel gaan zitten en keek ze even naar haar evenbeeld. Wel, zo slecht zag ze er niet uit. Toch? Daar kon het heus niet aan liggen. 
Ruby was aan haar haren begonnen, welke ze borstelde en opstak zoals Meika het graag had. Twee uurtjes waren eigenlijk best kort, als je je bedacht hoeveel moeite je moest doen om je haren op te laten steken en vervolgens ook nog in een veel te zware jurk te kruipen. Maar ze vertrouwde Ruby. Ze knikte dan ook even tevreden toen die klaar was met het opsteken van haar haren, en het hoofdstuk tussen haar haren had geplaatst. Dit alleen al had enorm veel tijd in beslag genomen en haar rug deed werkelijk pijn van het zitten, dus ze was blij toen ze op kon staan. Ruby hielp haar uit haar huidige jurk en alles wat daarbij hoorde, en hielp haar ook weer met aankleden terwijl Noralie steun zocht bij één van de palen van het hemelbed in de kamer. Dit was zo'n zóveel gesjor, getrek en dergelijke. Ze had er een hekel aan, waarom konden vrouwen niet in iets rondlopen wat makkelijker was? Ze was dan ook blij toen het over was. 
Toen de puntjes op de i leken te staan voor Ruby, had ze tevreden geknikt. ''Geniet van je avond, Prinses.'' gebood ze haar waarop Meika enkel een flauwe glimlach kon laten zien. Ze ging het Ruby niet aan doen om haar te gebieden mee te gaan, dit was iets wat ze zelf moest doen. Even haalde ze dan ook diep adem vooral ze door de deuren heen stapte en de muziek haar tegemoet kwam. Mensen waren druk in gesprek en zelfs al aan het dansen. Ze had nog maar net haar glas in haar handen, of de Koningin kwam al weer op haar afgerend en had haar meteen aan haar arm mee genomen onder het mom van 'dat ze écht bepaalde mensen moest ontmoeten'. Zo kwam Lord Darnley voorbij, Lord Steinfield en zijn vrouw Lorelay en nog wat mensen waarvan ze de namen niet eens ging onthouden. Ze glimlachte maar wat en antwoordde op de dingen waar ze op kon antwoorden. Wat een ongemak, dat was het enige wat ze momenteel ervaarde.