ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Nu kon ze natuurlijk een verhaal gaan opgangen over menig royale bloedlijnen die verraden waren door hun eigen familie, lijfwachten, de kok zelfs. Maar ze hield het allemaal achter haar tong, omdat dit een feest moest zijn en niet één of ander depressief gesprek. Een feest wat trouwens laat leek te worden. Om daar dus maar niet op in te gaan, had ze een slok genomen van haar wijn en had ze haar lichte ogen kort langs de menigte laten gaan. Sommigen hadden écht plezier en stiekem plezierde haar dat weer.
Meika haar aandacht was weer naar Andrew gegaan toen hij opmerkte dat Elizabeth zich wel zonder hem vermaakte. Ze trok ook een duidelijke wenkbrauw op, die meteen al liet merken dat ze het niet met hem eens was. Ze had haar glas aan de kant geschoven en had haarzelf iets gedraaid zodat ze hem recht kon aankijken in plaats van haar nek in bochten te werken. Nee, ze had inderdaad niet verwacht geweest dat hij aan brave maagd was geweest. Dat werd ook helemaal niet van hem verwacht, dat werd niet eens van hun huwelijk verwacht. Alleen van haar, iets met het voorspoed van het huwelijk. Dat waren dingen die er wel ingestampt waren. ''En toch vond je het nodig om niet op te komen dagen eerder, mij zelfs te mijden.'', was haar iets zachtere antwoord geweest. ''Het viel behoorlijk op, zeg maar.'', gaf ze maar toe met een flauwe glimlach. Ze wist alleen niet of het door haar kwam, het verplichte gedeelte of dat het aan iets anders had gelegen. Hoe ze het zouden wenden en keren, eronderuit komen was lastig.
Heel even was het stil geweest van haar kant, waarbij ze wat meer over haar schouder had gekeken, voor haar blik naar haar handen gingen. Haar smalle vingers hadden met een ring gespeeld die rond haar vinger lag. Het was een afleiding. ''Ik vermoed dat ik ben blijven hangen in de kinderlijke liefde die ik voor je heb gehad, maar mijn komst hier heeft me duidelijk gemaakt dat niet iedereen in een slotgracht met een tal nonnen heeft zitten borduren.'', merkte ze met een flauw lachje op. ''Daarmee hoef ik dus niet op je vraag te antwoorden, omdat ík de persoon ben die enkel maar kan hopen dat de persoon waaraan ze beloofd is, het een kans geeft en zich niet in de verleiding laat komen na haar aankomst.'', en daarmee was haar antwoord gedaan. Ze kon enkel hopen dat hij het meende en dat ze inderdaad hun best konden doen om hun ouders niet achterna te gaan, twee stellen die helemaal niet van elkaar hielden en enkel een schijn hoog hielden. Dat was niet het leven wat ze voor haarzelf voor ogen had.
Ze wist niet of het de reis naar dit hof was geweest, de spanning en emoties, maar het liep wat hoog op. Dat was zeker duidelijk. ''Het is een lange dag voor mij geweest. Ik hoop dat je begrijpt dat ik graag mijn rust wil nemen, anders val ik morgen op het paard op slaap.'', besloot ze uiteindelijk zonder hem aan te kijken, maar wel duidelijk makend dat ze dat ritje te paard nog steeds wou doen. ''Slaap wel, Andrew.'', had ze nog gemompeld met een kus op zijn wang, voor ze langs hem heen was gelopen en de stof van haar jurk iets op had getild om haar benen iets meer ruimte te geven, om haar richting haar vertrek te brengen.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Gisterenavond was het voor Andrew nog een lange avond geworden. Nadat Meika zich had verontschuldigd om naar haar vertrekken te gaan, had hij zich nog gemengd met de aanwezigen. Het feest was zeker nog een paar uur aan de gang geweest voordat de laatste aanwezigen hadden besloten dat het tijd was om zich terug te trekken naar hun vertrekken. Toen was hij overgebleven met Elizabeth en hadden ze buiten nog een wandeling gemaakt. Tijdens het wandelen hadden ze een goed gesprek gehad. Nogmaals hadden ze besproken hoe het voortaan tussen ze zou zijn. Vanaf nu af aan zou het puur vriendschappelijk zijn, want hij zou het proberen te laten werken met Meika. En hij had ook besproken met haar dat hij wilde dat ze een man zou vinden. Zij moest ook verder met haar leven. Hun gevoelens voor elkaar moesten ze wegstoppen. Ze moesten teruggaan naar goede vrienden die alles met elkaar deelden, behalve het bed. Het zou voor beide uiteraard wennen zijn, maar hij geloofde erin dat het ze zou lukken om alleen vrienden te blijven. Natuurlijk had hij nagedacht over wat Meika ervan zou vinden als Elizabeth en hij goede vrienden bleven, maar hij hoopte dat ze het zou accepteren. Ze moest hem gewoon vertrouwen. Zeker nu hij voor haar zou gaan en dat ook met haar besproken had. Hun huwelijk zouden ze een kans geven. Van beide kanten. Dus dat betekende dat ze elkaar moesten vertrouwen.
Ondanks dat Andrew behoorlijk laat in bed was gekropen, was hij deze morgen al vroeg wakker gemaakt. Vandaag was immers de dag dat hij erop uit zou gaan met Meika. Om zoveel mogelijk van deze dag te maken, had hij zich vroeg laten wakker maken. Hij was al sinds vanmorgen vroeg bezig met het regelen van het uitje. Hij wilde Meika een goede beleving geven. Een gezellige dag voor haar verzorgen. Andrew had zelfs voor haar een van de familiejuwelen uitgekozen om aan haar te geven. Het was een teken dat hij het meende met haar. Een familiejuweel gaf hij tenslotte niet zomaar aan iemand weg. Nu was ze naast dat ze zijn toekomstige vrouw zou worden toch nog altijd een goede vriendin. Iemand waar hij altijd wel om zou geven. Hij kende haar van kleins af aan. Als dat kleine schattige meisje waar hij vroeger ook altijd al plezier mee had gehad. En hopelijk zouden ze nu ook nog even veel genieten van elkaars gezelschap.
Met een van zijn handen aaide hij door de manen van zijn paard heen. Hij had haar paard ook uit de stal gehaald en klaar gemaakt voor vertrek. Het was een mooie dag. Niet te warm, niet te koud en er was een redelijk heldere lucht. Er waren geen tekenen dat het zou regenen, maar dat kon altijd nog. Wolken verplaatsten zich tenslotte voortdurend. Vanuit zijn ooghoeken zag hij iemand aankomen lopen. Zijn blik wendde hij opzij en daar zag hij haar aankomen lopen. Meika. Ze zag er prachtig uit. Hij nam haar hand aan en drukte een kus erop. "Je ziet er prachtig uit." complimenteerde hij haar uiterlijk. "Heb je lekker kunnen slapen vannacht?" stelde hij haar de vraag. Ze had vast lekkerder dan hem geslapen. Dat kon niet anders, want hij had zijn ogen niet zo lang dicht gehad. "Ik heb een route in gedachten, maar besefte me dat ik beter aan jou kan vragen wat je liever wilt zien. Zie je liever kleine dorpjes of de wat grotere dorpen?" vroeg hij vervolgens met een glimlach op zijn gezicht.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Ze was door de gangen gelopen, door de hal en uiteindelijk naar buiten waar haar merrie al stond te wachten samen met het paard van Andrew en Andrew zelf natuurlijk. Onbewust verscheen er toch een glimlach rond haar lippen en had ze heel even haar ogen neer geslagen, mede om ook te zien waar ze haar voeten neer zette terwijl ze de trap van de entree af was gelopen. Ze had de stof van haar jurk weer los gelaten (al was het meer een combinatie tussen een broek en jurk, anders komt ze niet in het zadel HAHA) toen ze met haar voeten op het grindpad was beland en hoewel ze het liefst meteen haar merrie had begroet zoals ze altijd deed, moest ze haarzelf nu herinneren dat dat ongepast was tegenover Andrew. Een kleien reverence van haar kant volgde dan ook toen hij haar begroette.
''Prachtig, huh?'' glimlachte ze wat plagend terwijl ze een blik wierp op het lichtblauwe ding wat ze aan had. Ze had het liefst een andere kleur gedragen, maar die was er even niet geweest. ''Als jij het zegt.'', rolde ze wederom plagend met haar ogen. Ze kon het niet laten om hem wat te stangen en gewoon haarzelf te zijn bij hem in de buurt. Dat was exact wat ze wouden toch, dat ze gewoon de band van vroeger weer op pakten? Ze zou haar best doen, oprecht. Ze zou haar best doen om hem weer voor zich te winnen en te zorgen dat ze zijn hart ook te pakken zou krijgen. Ze wou geen huwelijk zoals haar ouders, die van hem. Ze wou geen liefdeloos huwelijk wat op politiek was gebasseerd en het krijgen van kinderen. Dat waren heus dingen waar ze over na dacht, want de druk van het baren van een zoon lag ook op haar schouders. Maar ze wou dan wel kinderen krijgen met iemand waar ze oprecht van kon houden.
''Kort, maar voldoende. Het was wat onwennig.'', gaf ze maar eerlijk toe. Dit was dan in principe dan ook wel een vreemde omgeving met enkele herinneringen uit haar jeugd. Maar het was zo lang geleden, dat het niet geheel vertrouwd meer voelde.
''Kleine dorpjes liggen verder uit elkaar, wat betekend dat de rit langer duurt en dan heb ik de kans om je langer lastig te vallen.'', was haar antwoord met een plezierde blik in haar ogen. ''Mits je me bij kan houden natuurlijk, Saphira hier is een paar gefokt op haar lange benen en ze heeft er een behoorlijke pas in zitten.'', daagde ze hem zelfs wat uit. Zonder zijn hulp was ze het zadel dan ook al in geklommen en had ze haar been terug geslagen over de beugel die haar in een dames zit dwong. Niet ideaal en het liefst reed ze gewoon met een been aan elke kant, maar dat was niet mogelijk als ze een beetje als een prinses rond wou draaien. ''Welke kant?'' vroeg ze dan ook terwijl ze haar merrie een rondje liet stappen en één van de stalknechten had de juiste richting aangewezen zoals ze gevraagd had.
Meika had het puntje van haar tong even uit gestoken voor ze haar paard aanspoorde, welke meteen gegaloppeerde en wat voor een geweldig gevoel in haar haren veroorzaakte. Hier kon ze het meest van genieten en ze kon het gewoon niet laten om Andrew een beetje uit te dagen zoals ze dat vroeger ook gedaan had.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

De lichtblauwe kleur stond haar, naar zijn mening, goed. "Alles wat ik zeg, is ook zo." zei Andrew, misschien een tikkeltje arrogant. Uiteraard was het niet geheel waar en was het zeker niet om arrogant over te komen. Maar hij vond wel dat veel dingen die hij zei, ook echt zo waren. Meestal zei hij ook niet zomaar iets. Als hij haar er niet prachtig uit had zien vinden, dan had hij haar waarschijnlijk anders begroet en het compliment weggelaten en vervangen door een ander compliment. Complimenten waren doorgaans uit beleefdheid. Maar hij was van mening dat je complimenten alleen moest geven, als ze gemeend waren. Oprechte complimenten waren immers de beste complimenten. Hijzelf had ook altijd liever dat mensen eerlijk waren tegen hem en hem alleen complimenteerde als ze het meenden.
Even keek Andrew op van haar antwoord op zijn vraag. Ze had kort geslapen, door ontwenning. Dat was eigenlijk een logische verklaring, want ze was na jaren terug hier. Het was voor haar tegelijkertijd onbekend en bekend terrein. Maar het was logisch dat ze weer moest wennen aan Engeland en dat ze haar plek hier weer terug moest vinden. Er was zoveel jaar overheen gegaan sinds ze hier voor het laatst was geweest. Alles was anders. Hoewel alles tegelijkertijd ook hetzelfde was, althans voor hem. Hijzelf wist dat dingen anders waren, maar hij wist niet beter. Hij was hier geweest tijdens die veranderingen. Toch hoopte hij dat zij ook snel haar plek hier zou vinden en gewend zou zijn om hier te zijn. Het was belangrijk dat ze zich hier thuis zou voelen, zeker als ze eenmaal zouden trouwen. Als ze getrouwd zouden zijn, dan zou dit haar officiële thuisplek worden. Ondanks dat zij een kroonprinses was, zouden ze in Engeland gaan wonen, omdat hij de man in het huwelijk was. De man stond boven de vrouw. Zo ook een koning boven een koningin. Ook al zou hij bereid zijn geweest om naar Spanje te verhuizen en vanaf daar te regeren, zou dat niet mogelijk zijn. Dat kon hij niet maken. Als koning werd er verwacht dat hij in zijn thuisland bleef en vanuit zijn eigen land over het volk regeerde. Zo zou dat dus ook gewoon gebeuren.
"Dat is naar om te horen, hopelijk wen je snel en slaap je wat langer, want dat is altijd fijn." reageerde hij terug op haar. Hoofdschuddend lachte hij. Natuurlijk, de kleine Meika had hem ook altijd al willen lastigvallen, dus daar was duidelijk geen verandering in gekomen. Voordat hij het zelf ook maar door had, was ze al vertrokken. Snel hees hij zichzelf op zijn paard en spoorde de teugels aan, zodat zijn paard in beweging kwam. En met een snelle pas ook, zodat hij weer bij haar terecht zou komen. Vanuit zijn ooghoeken zag hij twee bewakers, te paard, achter hun aankomen. "Je gaat eigenlijk de verkeerde kant op, wil je kleinere dorpjes zien." zei hij en ditmaal stak hij zijn tong uit en draaide zijn paard om. "Zullen we een wedstrijdje doen? Kijken wie het eerste over het pad heen is, richting het bos." daagde hij haar uit. Ze moesten een pad van het terrein af om in het bos te komen, waar ze over paden naar de dorpjes zouden gaan. Grijnzend keek hij naar de blondine. "Jij zegt dat Saphira snel is, dus laat maar zien of dat ook echt zo is." grinnikte hij. Andrew begon af te tellen en liet zijn paard uiteindelijk snel in beweging komen. Even keek hij opzij, om te zien waar Meika was. De bewakers zouden het vast niet zo leuk vinden dat ze dit deden, want dat betekende dat ze moeite moesten doen om hun paard ook in snelheid te brengen om ze enigszins bij te houden.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Het slapen zou ook wel beteren, daar was ze van overtuigd. Het was al fijn dat ze gewoon de kamer had die ze ook had gehad als klein meisje en enkele spullen hadden er zelfs nog gestaan. Daaruit had ze kunnen concluderen dat de kamer gewoon voor haar bewaard was gebleven en er niemand anders in had gezeten. Ook niet tijdens een langer verblijf. Hoewel ze ook wel wist dat ze afscheid moest nemen van die kamer zodra ze met Andrew gehuwd was, omdat ze dan gewoonweg al haar spullen naar zijn kamer zou verhuizen en ze daar moest gaan slapen. Na het huwelijksnacht dan toch, nog een stres punt wat ze had. Wat als ze helemaal niet in de smaak viel? Misschien vond hij haar wel helemaal niet mooi, laat staan haar lichaam. Welk persoon wou überhaupt verplicht met iemand naar bed, zelfs na het volstrekken van het huwelijk. Zoiets moest uit jezelf komen, toch? Met een zuchtje liet ze echter die gedachten los, dat was zorg voor later.
''Mhh.'', had ze gemompeld. ''Er is veel nostalgie in te halen.'', verklaarde ze maar de hoofdreden waarom ze wakker had gelegen. Ze had over zoveel dingen nagedacht ook, buiten het feit om dat ze zo lang in Spanje had doorgebracht omdat dat 'veiliger' geweest was voor haar en het een beetje onwennig had gevoeld in dat gigantische bed. Maar dat overleefde ze wel.
Meika zuchtte even hoorbaar. ''Natuurlijk.'', antwoordde ze. ''Ik ben tien jaar weg en ik weet meteen de weg niet meer. Zo raar.'', merkte ze met een iets pestende glimlach op. Ze was immers elf geweest toen ze weg was gestuurd en ze was nu eenentwintig. Dat was op zich een lange tijd. Ook zij had haar merrie om gestuurd, zodat ze de andere kant op kon. Ze klopte de schimmel merrie even op haar hals toen die toch even brieste door alle kanten waar ze heen werd gestuurd.
Hoewel ze hem uit had gedaagd, dus het was haar eigen schuld dat hij er een competitie van wou maken, maakte het niet bepaald dat het makkelijk was met hoe ze in het zadel zat. Daarom priemde ze ook even iets met haar blauwe ogen, voor ze schaamteloos haar been terug sloeg, zodat ze tenminste een beetje normaal in het zadel zat.
''Dan doen we het wel eerlijk.'', verklaarde ze haar acties maar. Daarmee had ze wat met haar tong geklakt en was Saphira in beweging gekomen om achter het paard van Andrew aan te stuiven. Wat de bewakers vonden, kon haar gestolen worden, moesten ze maar een sneller paard kiezen om op te zitten. Daarom keek Meika ook niet achterom en had ze zich puur gefocust op het inhalen van Andrew, of althans een poging tot, terwijl ze het pad afstoven, het pad van het bos op en het bos in. Een brede glimlach was dan ook niet van haar gezicht te slaan.

Re: ORPG] And yet everything is beautifull, don't you think?

Er waren momenten sinds haar komst dat hij naar haar keek en het eigenlijk maar een vreemde gedachten vond dat ze hier opeens weer was. Hij moest er weer aan wennen om haar zo hier te zien. Het was immers gewoon ruim tien jaar geleden dat hij haar had uitgezwaaid, wetende dat ze op een dag terug zou keren. Andrew wist nog dat hij haar in de eerste weken en maanden na haar vertrek had gemist. Op dat moment mistte hij zijn speelmaatje toen. Doordat ze zoveel met elkaar hadden opgetrokken en hadden gespeeld, van bomen klimmen tot verstoppertje spelen, had hij het zeker jammer gevonden dat ze weg was gestuurd. Maar naarmate de tijd was verstreken, was hij haar minder gaan missen omdat hij toen weer met andere mensen omging en zich bezighield met andere dingen. Maar door de jaren heen had hij zich toch regelmatig afgevraagd hoe het nou met Meika ging en wat zij allemaal uitspookte in het klooster waarin ze verbleef.
Om haar opmerking moest hij toch hard lachen. "En de wegen zijn niet eens veranderd." plaagde hij haar maar een beetje. Het zou niet zo gek zijn als ze zich niet alle wegen binnen en rondom het kasteel zou herinneren. Ze was nog jong geweest en toen had ze misschien alle wegen geweten, maar misschien was ze die onderhand alweer vergeten. Of ze zou ze wel herinneren wanneer ze de wegen weer beliep.
Vanuit zijn ooghoeken hield hij in de gaten waar de blondine met haar paard was. Op zijn gezicht was nog altijd een brede lach te vinden. Zulke dingen had hij aan haar gemist. Met haar had hij eigenlijk altijd wel avontuur beleefd. En ze hebben altijd met elkaar kunnen lachen. Als kind zijnde had hij al veel plezier met haar gehad en dat leek nu weer het geval.
Stiekem wilde hij wel achteromkijken, omdat hij nieuwsgierig was naar de blikken van de bewakers. Hij wist dat ze het hoe dan ook niet zouden waarderen, maar dat ze hun meningen voor zich moesten houden. Ze konden toch niet tegen het tweetal ingaan. Het tweetal stond boven ze. Ze waren hun meerderen. Hoe nieuwsgierig hij ook was, wilde hij niet achteromkijken, bang dat hij dan zijn focus op het winnen zou verliezen en dat Meika hem dan zou inhalen en eerder het einde van het pad zou bereiken. Andrew was iemand die graag won, maar als hij verloor dan accepteerde hij dat ook wel. Hij was dan wel gedreven om te winnen, maar geen slechte verliezer.
Met maar twee passen eerder bereikte Meika met haar paard hun finishlijn als eerste. "Gefeliciteerd met je overwinning." feliciteerde hij haar. Hij liet zijn paard nu rustiger lopen. Zijn blik viel op een boom die haar ook bekend moest voorkomen. Hier hadden ze samen ingeklommen. Hij was zelfs nog uit de boom gevallen. Gelukkig had hij niets van de val gemerkt en had hij er alleen maar om kunnen lachen met haar. "Weet je nog toen ik je zo stoer achterna wilde gaan? Deze boom in en dat ik toen viel?" vroeg hij, zacht lachend. "We hebben een hoop meegemaakt. Veel dingen die niet zo snel te vergeten zijn." merkte Andrew op. Hij kon zich niet exact alles herinneren, want hij was nog jong geweest, maar de bijzondere momenten met haar kon hij zich gelukkig nog wel herinneren.

Fifty shades of fucked-up