ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Noralie Rozalynn Jemson

Re: ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Benjamin Thomas Everett 

Re: ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Hij had een zware week achter de rug. Eigenlijk was elke week een zware week. Sinds hij was afgestudeerd, was hij als advocaatstagiair bij het advocatenkantoor bij zijn ouders aan de slag gegaan. Dat was nodig geweest om jezelf echt advocaat te kunnen noemen. Hij had het geluk dat zijn ouders een advocatenkantoor hadden, het kon namelijk best lastig worden om een kantoor te vinden dat je wilde opleiden. Inmiddels had hij dat traject ook afgerond en mocht hij zich officieel advocaat noemen. Benjamin was er best trots op, net zoals zijn ouders. Als hij het goed deed, zouden zijn ouders met pensioen gaan en zou hij het kantoor van hen overnemen. Op dit moment was hij daar nog niet klaar voor, dus hij hoopte dat zijn ouders nog wel een paar jaar zouden blijven.
Om terug te komen op het feit waarom hij een zware week had: hij was advocaat voor mensen uit de onderwereld. Hij moest mensen verdedigen waarvan hij wist dat ze schuldig waren. Het waren niet altijd de fijnste en makkelijkste mensen om mee te werken, maar zijn ouders hadden hiervoor voor gekozen. Ze waren toegankelijk voor mensen die niet altijd even veel budget hadden of veel in de problemen zaten. Het was lastigs om te rechters ervan te overtuigen dat jouw cliënt onschuldig was. Vaak kwam het erop neer dat ze moesten uitzoeken of er fouten waren gemaakt door de politie of dat er iets niet helemaal volgens de procedures was verlopen. Het was heel wat uitzoekwerk en er ging veel tijd in zitten. Benjamin had dan ook vrij weinig vrije tijd, maar daar had hij natuurlijk voor gekozen. Hij wist waar hij aan begon voordat hij bij zijn ouders aan de slag ging. Vroeger waren zijn ouders namelijk bijna nooit thuis geweest. Hij had altijd nanny's die voor hem zorgden en het was een wonder als hij zijn vader of moeder één keer per week zag. Ze kwamen laat thuis van hun werk en vertrokken ook weer vroeg. Als kind had hij dit verschrikkelijk gevonden, maar inmiddels begreep hij het wel. Omdat hij nu veel tijd met hen doorbracht, was hij ook closer met hen geworden. Hij leerde zijn ouders nu pas kennen. Sommigen vonden het triest als hij dat zei, maar hij was juist blij dat hij die kans kreeg.
Het was zaterdagavond en eindelijk had hij een dag vrij gehad. Vaak was hij in de weekenden nog bezig met een zaak, maar dit weekend hoefde hij nergens aan te werken. Hij was er blij mee, want hij kon wel een rustdag gebruiken. Gewoon, om even op adem te komen en tijd voor zichzelf te nemen. Benjamin was best stressbestendig, maar soms had hij even een break nodig. Net zoals iedereen. Hij was vrijwel de hele dag thuis gezeten en had eten besteld, omdat hij geen zin had om te koken. Inmiddels was hij bij een populaire club aangekomen waar een feestje plaatsvond. Hij had wel zin om eens helemaal los te gaan. Om zich volledig te ontspannen en een keertje niet aan zijn werk te denken. Alcohol was daarbij het perfecte middel om zijn werk even te vergeten.
Zonder moeite kwam hij de club binnen en hij liep ook direct door naar de bar om een drankje voor zichzelf te halen. Hij had wat van zijn vrienden gevraagd of ze ook zouden komen en dat was het geval, maar het zou wel wat later zijn. Ze hadden van te voren nog andere dingen te doen. Voor nu moest hij dus ook even de tijd doden in zijn eentje. Niet dat hij dat erg vond. Hij keek graag een beetje rond als hij op een feestje was.

Re: ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Noralie had zelf een studie economie achter de rug, maar omdat het niet nodig was, werkte ze ook niet. Ze had een crowfunding van haar vader en kon daar haar hele leven mee uit als ze een beetje normaal deed, dat was nog wel eens lastig want zelf hield ze er van om niet na te denken bij hoeveel nullen er achter een rekening stonden. Dat betekende niet dat ze geen verantwoording had, gewoonweg niet op de manier waarop een jonge vrouw van haar leeftijd dat moest hebben. Haar vader had dan wel enkele clubs op zijn naam staan, maar wat er achter de schermen gaande ging was niet bedoeld voor de normale zielen. Het begin dan voornamelijk deals omtrent medicijnen bijvoorbeeld, maar ook simpele wapendeals kwamen voorbij over de 'toonbank'. Zolang het geld op leverde, zou haar vader geen nee zeggen. Gewoonweg omdat het hem ook een stukje macht opleverde en als Noralie haar vader ergens van hield, was het macht. Veel macht. Iets wat hem tot nu toe best gelukt leek te zijn, maar dat zorgde er ook voor dat ze soms wenste in een normaal gezin geboren te zijn. Met normale ouders, zusjes en broertjes weliswaar, zodat ze niet elke seconden van de dag over haar schouder hoefde te kijken omdat ze niet alleen 'vrienden' maakten als familie zijnde maar ook een hoop vijanden. Voor haar leek het dus meer een soort gevangenis. 
Deze avond wou ze er echter niet over na denken en daarom besloot ze om al die gedachten ergens in een donker hoekje van haar hoofd te stoppen, en gewoonweg te genieten van haar avond. Zoals ze weekends altijd deed. Met een glimlachje was ze langs de man gelopen die bij de ingang stond, waarna de muziek haar tegemoet kwam en daarmee ook een hoop stemmen. Gezelligheid dus. Op hoop van zegen dat deze avond normaal ging en ze gewoon zonder gezeur kon genieten van haar drankje. Noralie dwong haar vingers door haar bruine lokken, terwijl haar bruine ogen de rondte in gingen en de verschillende gezichten tot haar namen. Sommige waren vaste klant, enkele waren nieuw. Het was leuk om te bedenken dat er veel verschillende mensen samen kwamen en die verschillen ook even opzij konden zetten voor een avond. Met dezelfde glimlach als dat ze naar binnen was gekomen, was ze op het voetensteuntje van de bar gaan staan en leunde ze wat naar voren, om haarzelf beet te houden net achter het randje van de bar. ''Michuël!'' riep ze naar de jongeman die achter de bar stond. ''Een mojito om te beginnen.'' knikte ze vooral ze even naast haar keek. Kort keek ze even naar de jongeman die iets verderop stond van zijn drankje te genieten en een kleine glimlach sierde haar even toen hun blikken kruisten. 
Al snel was Noralie afgeleid door de mojito die onder haar neus geschoven werd. Ze drukte een kus op de wang van Michuël als bedankje en was daarmee van de bar afgekomen, waar ze nog overheen had gehangen. Haar lippen sloten zich rond het rietje wat zich in het drankje bevond, terwijl ze haarzelf met haar rug tegen de bar aan had gezet. Haar vriendinnen moesten nog komen, tot die tijd zou ze wachten en een beetje naar de mensen kijken die zich aan de zijkant bevonden met hun scharrel voor die avond, of zelfs op de dansvloer. Nu moest ze toegeven dat sommige mensen het niet waard waren om op de dansvloer te staan. Kort ging haar wenkbrauw dan ook omhoog bij een beweging die een jonge vrouw maakte, waarvan ze niet zeker wist of het een dansmove voor moest stellen of een soort van spasme. 

Re: ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Het liefdesleven van Benjamin was niet echt bestaand. Hij had nooit een serieuze relatie gehad en vond dat hij daar ook de tijd niet voor had. Oké, tijdens zijn tienerjaren had hij wel eens een relatie gehad van een paar maanden, maar dat noemde hij niet echt serieus. Dat was gewoon kalverliefde. De afgelopen jaren had hij echter geen relatie gehad. In eerste instantie was hij druk geweest met zijn studie en de afgelopen tijd was hij gewoon ontzettend druk met zijn werk. Het paste gewoon niet in zijn schema om iemand lief te hebben. Zo nu en dan ging hij wel eens op een date, maar als hij vertelde dat hij niet veel tijd had, dan haakten de meeste meiden toch wel af. Of ze bleven voor één nachtje. Het was nou eenmaal zo dat je veel aandacht in een relatie moest steken en dat kon hij op dit moment niet. Hij was net zesentwintig en zijn vrienden hadden allemaal al een relatie. Sommigen waren zelfs getrouwd of hadden al een kind. Hun levens zagen er dus totaal verschillend uit. Voor hem was het dan ook geen enkel probleem om een avondje uit te gaan, als hij niet hoefde te werken natuurlijk. Bij zijn vrienden lag dat anders, die moesten het meestal overleggen met hun vriendin of vrouw. Sommige van hen bleven tegenwoordig ook liever een avondje bankhangen, dan dat ze gingen stappen. Een enorm verschil met vijf jaar geleden.
Hij had net zijn drankje gekregen toen zijn aandacht werd getrokken door een jongedame die half over de bar hing. Ze bestelde een drankje bij de barman en noemde hem bij zijn naam. Hieruit kon hij wel concluderen dat ze vaker in deze club kwam. Hijzelf kwam er ook wel eens, maar hij kon zichzelf geen vaste klant noemen. Hij had überhaupt te weinig tijd om ook maar ergens een vaste klant te zijn. Alhoewel.. Misschien bij het Thaise afhaalrestaurant waar hij altijd zijn eten bestelde, daar was hij misschien wel een vaste klant. Hij bestelde daar minimaal één keer per week wel een maaltijd.
Wat Benjamin op was gevallen, was dat de jongedame prachtig was. Daar kon hij gewoon niet omheen. Zijn blik volgde die van haar en zag dat deze naar de dansvloer ging. Op dat moment voerde er een meisje een rare beweging uit, die hem zachtjes deed grinniken. Sommige mensen waren niet gemaakt voor de dansvloer, maar ach, zolang zij er plezier aan beleefden. Hij pakte zijn drankje van de bar en liep richting de jongedame. Hij ging naast haar staan en liet zijn blik weer richting de dansvloer glijden. Zijn blik nog steeds gericht om het meisje dat wat rare dansmoves uitvoerde. "Denk jij dat je dat beter kunt?'' Vroeg hij aan haar. Het was niet zijn beste openingszin ooit en hij zou vanzelf merken of de jongedame dat ook vond of niet. Echt bang voor een afwijzing was hij niet, hij kende haar niet dus hij zou er ook geen traan over laten als ze hem zou negeren.

Re: ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Noralie vond het heerlijk om mensen te bekijken, wat te fantaseren en weliswaar te bekritiseren. Wie deed dat nou niet? Ze wist heus wel dat ze zelf ook niet perfect was, maar ze wist wel dat ze beter danste dan de vrouw waar ze naar keek. Al probeerde ze de dansvloer ook wel een beetje te mijden, om te voorkomen dat ze een elleboog in haar zij kreeg of zelfs tegen iemand opbotste. Het was altijd een drukke bedoeling en daar hield Noralie niet zo van eigenlijk. Ze kwam hier puur voor de gezelligheid en de drankjes, niet om haarzelf in het zweet te werken onder de laserlampen en dergelijke. Nu was het ook wel een soort van status dat ze hier kwam, omdat haar vader deze club op zijn naam had staan. Je kon het dus wel een soort uitvlucht noemen van de thuissituatie op zich, alsof dit juist de plek was waar ze kon ontspannen daar waar ze thuis daar de kans niet voor kreeg. Hoewel ze bezig was om een plekje voor haarzelf te krijgen. 
Net toen ze nog een slokje van haar mojito nam had ze opgekeken naar de jongeman welke ze eerder had aangekeken. Hij was naar haar tuigeschuiveld en naast haarkomen staan. Nu pas viel het haar op, ondanks dat ze hakken aan had, dat hij zeker wel een stukje groter was dan haar. Ze moest dus iets omhoog krijgen om zijn blik te vangen en kort fronste ze. ''Ik wéét dat ik dat beter kan.'' grinnikte ze. ''Iedereen kan het beter dan dát.'' knikte ze vast besloten met een glimlach. ''Ik weet alleen niet of het me doet denken aan een boze gorilla, of dat ze meer weg heeft van een vis op het droge. Dat is de uitspraak toch?'' glimlachte ze wat onschuldig vooral ze het laatste beetje van haar mojito opdronk en haarzelf omdraaide zodat ze het glas terug op de bar kon zetten en een handgebaar kon maken zodat het bijgevuld werd. 
''Ik heb je hier nog niet eerder gezien, maar het kan zijn dat ik je gemist heb?'' vroeg ze haarzelf af terwijl ze hem wat over haar schouder aankeek. ''Noralie.'' besloot ze haarzelf maar voor te stellen. Ze was redelijk sociaal, altijd al geweest en ze had geen moeite om een gesprek aan te knopen over wat dan ook. Ze had haar serieuze kant, maar je kon ook heus met haar lachen van tijd tot tijd. Kieskeurig was ze dan weer wel, maar deze jongeman leek haar wel aardig en een gesprekje waard. Wat afwachtend hadden haar bruine ogen hem dan ook aangekeken. 

Re: ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Een zachte lach rolde over zijn lippen toen de jongedame naast hem opmerkte dat ze wist dat ze het beter kon. Dat eigenlijk iedereen het beter kon dan het dansende meisje. Daar was Benjamin dan weer niet van overtuigd. "Dat is inderdaad de uitspraak,'' bevestigde hij over de opmerking van een vis op het droge. "Ik moet eerlijk gezegd wel toegeven dat ik niet zeker weet of ik het wel beter kan dan haar. Ik ben niet echt een danser,'' zei hij tegen haar. Als er veel alcohol in zat, dan had hij wel losse heupen, althans dat dacht hij op dat soort momenten. Hij ging niet vaak op de dansvloer, omdat hij dan het gevoel had dat hij wat houterig over kwam. Zijn bewegingen waren niet echt soepel. Of dat dacht hij, hij wist niet of het echt zo was. Benjamin had ook nooit om de mening van anderen gevraagd, omdat het hem niet zoveel kon schelen. Als hij wilde dansen dan deed hij dat of het er nou uitzag of niet.
Ze merkte op dat ze hem hier nog nooit eerder had gezien en hij haalde zijn schouders op. ''Ik ben hier al wel eens eerder geweest, maar nog niet zo heel vaak. Het kan dus goed zijn dat je me nooit eerder hebt gezien,'' antwoordde hij. Het was hier sowieso meestal best druk, dus de kans was inderdaad klein dat ze elkaar al eens eerder tegen waren gekomen. Daarbij zou hij het echt wel weten als hij zo'n knappe jongedame als haar eerder had gezien. In het onthouden van namen was hij een ramp, maar gezichten wist hij wel goed te onthouden. Een glimlach sierde zijn lippen toen ze zich voorstelde als Noralie. Hij was er vrij zeker van dat het een naam was die hij nog nooit eerder had gehoord. "Noralie,'' herhaalde hij dan ook, ''wat een prachtige naam." Hij vond het altijd leuk als iemand een naam had die niet vaak voorkwam, in tegenstelling tot die van hem. Hij had een redelijk veelvoorkomende naam, eigenlijk ook een best standaard naam. Niet dat hij het heel erg vond, de naam paste bij hem. "Ik ben Benjamin,'' stelde hij zichzelf dan ook voor aan haar.
Zijn drankje was inmiddels op en hij bestelde een nieuwe bij de barman. "Wil jij ook nog iets?'' Vroeg hij aan Noralie. Het was wel zo netjes om maar direct aan haar te vragen of ze ook iets wilde drinken. "Trouwens, je hebt me wel nieuwsgierig gemaakt naar je danskunsten,'' zei hij met een lichte grijns rond zijn lippen. Hij zou het begrijpen als ze geen zin had om het voor te doen, maar ach, hij kon het proberen.

Re: ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Zachtjes lachtte ze even bij het antwoord wat ze kreeg. ''Ieder zijn kwaliteiten.'' verzekerde ze hem onbewust dat het haar niet zoveel uit maakte of hij kon dansen of niet. Uiteindelijk was zij hier ook slechts voor de afleiding maar daar hield het wel op. Ze had ten eerste geen danspartner en ze wist niet of ze het zag zitten om tegen allerlei mensen op te botsen omdat ze hun armen niet bij zich konden houden of zo. Hoewel ze het wel gezellig kon vinden, maar ze vond het ook niet erg om op een barkruk te zitten en gezellig te kletsen met iemand. Noralie was niet zo kieskeurig en kon het eigenlijk met iedereen wel vinden, zolang er maar wederzijds respect was. 
Noralie glimlachte opnieuw toen hij aangaf dat hij er wel eerder was geweest, maar niet zo vaak waardoor de kans dus klein was dat ze hem eerder tegen was gekomen. ''Je zou het moeten proberen.'' merkte ze op. ''Om vaker te komen, het is gezellig hier. Daarbij zijn de drankjes goed en de meeste dames zijn niet kieskeurig.'' Ze had expres maar de 'meeste' benoemd, want zelf was ze wel behoorlijk kieskeurig. Maar ze had dan ook één of andere verromantiseerde fantasie dat haar liefdesleven wat meer nodig had dan een simpele scharrel, uiteindelijk wou ze geen naam krijgen en daarom vond ze het belangrijk om op haarzelf te letten. Voor mannen leek dat zelfs in dit tijdperk wat makkelijker te zijn en hoewel Noralie heus wel eerder relaties had gehad, een lange zelfs, waren het gewoon geen mensen geweest waar ze haar haar hele leven aan vast had willen zetten. Ze zag het meer als een soort van levensles die ze mee had gekregen. 
''Aangenaam, Benjamin.'' grinnikte ze zachtjes. ''Een nieue mojito.'' knikte ze. Ze had nog niet genoeg op om deze avond geslaagd te noemen en tevreden knikte ze even toen hun drankjes onder hun neus geschoven werd en ze het rietje weer tussen haar lippen nam. Fronsend keek ze hem even aan. ''Dan zul je nog tien mojito's onder mijn neus moeten schuiven, anders komt er niets van.'' gaf ze zachtjes toe. ''Ik denk teveel na.'' verklaarde ze maar waarom. Niet omdat ze stijf was, maar gewoon omdat ze teveel nadacht bij alles wat ze deed en al gauw het idee had dat ze iets raars deed. ''Of wou je je eigen dansmoves in de strijd gooien?'' wierp ze hem wat uitdagend toe waarop ze zijn reactie wat afwachtte. 

Re: ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Benjamin knikte beamend toen Noralie opmerkte dat ieder zijn kwaliteiten had. Daar had ze zeker gelijk in, maar dat nam niet weg dat hij het best leuk zou vinden als hij goed kon dansen. Al was het niet zo dat hij dan direct zijn dansmoves zou showen in een club. In de meeste gevallen was de dansvloer ook veel te druk en vond hij het te ongemakkelijk om dicht tegen iedereen aan te staan en te dansen.
Hij trok zijn wenkbrauwen op toen hij haar volgende opmerking hoorde. Sure, hij vond het prima om hier vaker te komen, maar waarom ze moest benoemen dat de meeste meiden niet kieskeurig waren.. Was dat een hint? "Ik ben nu wel heel nieuwsgierig wat je daarmee wil zeggen,'' merkte hij dan ook op. "Vind je me niet aantrekkelijk en denk je dat ik er veel moeite mee heb om iemand aan de haak te slaan? Of vind je me een typische rokkenjager?'' Dat laatste vond hij van zichzelf totaal niet. Hij was niet iedere week in een club te vinden om een meisje te versieren en haar daarna mee naar huis te nemen. Hij had niet verschillende korte relaties, die alleen gebaseerd op seks waren. Natuurlijk had hij zo zijn behoeftes, dat kon hij niet ontkennen, maar dat wilde niet zeggen dat hij er echt op uit was om veel meiden te versieren. Hij was eerder het tegenovergesteld; hij vond het belangrijk om vrouwen met respect te behandelen. Dat had hij meegekregen in zijn opvoeding en dat was ook iets wat hij altijd in zijn achterhoofd zou houden.
Voor Noralie bestelde hij bij de barman ook nog een mojito en niet veel later werden de drankjes geserveerd. Als bedankje knikte hij naar de barman, om zichzelf vervolgens weer te focussen op Noralie. Een zachte grinnik rolde over zijn lippen toen ze zei dat hij dan eerst tien mojito's onder haar neus moest schuiven, voordat ze zou gaan dansen. De verklaring die ze daarvoor gaf, dat ze te veel nadacht, was eigenlijk best wel logisch. Hij begon te lachen toen ze zei dat hij ook zijn eigen dansmoves in de strijd kon gooien. "Ik weet niet of dat wel zo'n goed idee is. Ik denk dat je dan juist niet meer wil dansen, omdat je dan plaatsvervangende schaamte voelt,'' grijnsde hij. Als ze te veel nadacht over dingen, dan moest ze hem zeker niet laten dansen. Dan zou ze zich namelijk het liefst omdraaien en doen alsof ze hem niet kende. Wat ook heel erg te begrijpen viel, omdat het er ook niet uitzag als hij aan het dansen was. Tenzij er inderdaad wat alcohol in zat, dan voelde hij zich vaak wat losser. Hij was echter niet van plan om al heel veel te gaan drinken, voordat zijn vrienden er zouden zijn. Met hen wilde hij ook graag een normaal gesprek kunnen voeren, omdat het al een tijdje geleden was dat hij hen gesproken had.

Re: ORPG] Politeness is deception in pretty packaging.

Noralie fronste even bij de vraag die Benjamin haar stelde, waarop ze hem even onderzoekend aankeek voor ze zachtjes moest lachen. Ze wendde haar blik af en schudde even lachend haar hoofd, voor ze haar bruine lokken weer achter haar oren dwong. ''Ongetwijfeld dat je aantrekkelijk bent en vele vrouwen zouden die mening met me delen.'' stelde ze hem maar gerust. ''Noch dat ik denk dat je een typische rokkenjager bent, maar nu maak je mij wel nieuwsgierig; de meeste mannen komen wel naar deze club om van het vrouwelijk schoon te genieten. Waarom jij niet?'' vroeg ze zich af. Het was een feit dat dit nou niet echt een club was waar je in mooie galajurken en maatpakken rondliep, het was losser dan dat en de meeste kwamen hier toch wel om te ontsnappen aan het dagelijkse leven en de eenzaamheid daarvan. Dat was voor haar niet anders, het ontsnappen gedeelte en de mojito hielp daarbij. Misschien dat ze straks wat anders ging nemen. 
Haar mondhoeken krulden al snel weer om, voor ze het rietje weer tussen haar lippen nam en Benjamin nog een keer tot haar nam. ''Als het daadwerkelijk zo erg is als je omschrijft,'' grinnikte ze. ''Dan zou ik inderdaad lekker bij de bar blijven.'' gaf ze toe. Dat deed zij immers ook. Ze dronk nog wat van haar mojito, voor ze het glas toch maar de bar weer op schoof om daar even pauze van te nemen. Haar vriendinnen waren laat en dat beviel haar niet, ze besloot dan ook om nog tien minuutjes te wachten voor ze het voor gezien zou houden als haar vriendinnen dan nog niet waren komen opdagen. Hoewel deze club van haar vader was, maakte dat nog niet dat ze iedereen hier kende en niemand wou alleen staan. Het was niet menselijk om je alleen te voelen, het zorgde voor een leeg gevoel. 
''Je hebt met vrienden afgesproken?'' vroeg ze maar, omdat hij eruit zag alsof hij hier voor de gezelligheid kwam maar alsnog ergens op stond te wachten. Ze had ondertussen haar drankje opgeronken en een refill geweigerd. Het was goed zo, ze ging zo weg omdat haar vriendinnen te laat waren. Om die reden had ze haar jas ook van de kruk geplukt en tussen haar armen genomen terwijl ze hem wat afwachtend aankeek op zijn antwoord. Pas als ze een antwoord had zou ze eventueel verdere vragen gaan stellen.