Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

Elleboogstoot
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from Elleboogstoot on 02/25/2018 05:26 PM

Noah was gerustgesteld toen het meisje door had dat er geen reden was om bang te zijn. Ze nam alles van hem aan en uiteindelijk bedankte ze hem ook. Noah wist wel dat hij mensen sowieso altijd rustig moest benaderen, hij weet hoe schuw mensen kunnen zijn, maar op dit soort momenten was hij extra voorzichtig. Als het meisje hem vraagt waarom hij zo gastvrij is, ontstaat er een kleine grijns op Noah zijn gezicht. 'Omdat ik niet als alle andere mensen ben.' Antwoord Noah. Ze moest eens weten hoe anders hij wel niet van de rest was. 'Ik weet hoe het is als mensen je achter laten terwijl je hulp nodig hebt. Toen ik het zag gebeuren, kon ik het niet zomaar negeren. Mensen die elkaar laten liggen, zouden zich dood moeten schamen.' Zegt hij en hij zucht diep. 'Ik kan het niet. Ik kan niet zomaar iemand laten liggen, terwijl ik weet dat ik diegene voor dood achter zou laten. Bijna niemand overleeft zo'n ongeluk, dus zoals ik al zei.. je hebt erg veel geluk.' Noah kijkt het meisje weer aan en perst zijn lippen even op elkaar. 'Toen ik je zo zag liggen, wist ik dat je hulp nodig had. Ik kon geen politie of ambulance bereiken, alles lag plat, dus ik zag geen andere optie dan je mee te nemen.' Mompelt Noah.
Als het goed is, zou het meisje zich al beter moeten voelen. Noah wist nog hoe dorstig hij was, toen hij wakker werd. Het was een dorst die niet zomaar te stillen was, hij wist ook niet wat hij nodig had op dat moment, maar dat veranderde al snel toen hij door had dat hij de bloed van geur opeens heel erg lekker vond.
'Ik weet dat het vreemd is om me nu te vertrouwen, je kent me namelijk niet eens, maar.. aangezien je er niet al te best uit ziet, stel ik voor dat je hier een tijdje blijft. Je mag hier zo lang blijven als je wilt en ik zal je hier doorheen helpen.' Zegt hij.
Noah legt een hand op haar lichaam en streelt die even, waarna hij zwak naar haar glimlacht. 'Heb je nog dorst?' Vraagt Noah. Zonder op een antwoord te wachten, staat hij al op, loopt naar de keuken en opent de koelkast. Daar opent hij zijn geheime voorraad bloed zakken, pakt een glas en schenkt eerst wat cranberry sap in, waarna hij een beetje van het bloed in het glas laat druipen. Misschien zouden ze eerst voorzichtig moeten beginnen, Noah was namelijk best benieuwd hoe het meisje hierop zou reageren. Na het drankje te hebben gemixt, staat Noah op en loopt terug naar het meisje.
'Dit zou ook al een beetje moeten helpen tegen de pijn.. en de dorst.' Mompelt hij en hij zet het glas neer. Het bloed was niet te zien, alleen maar te proeven, als je er ook daadwerkelijk flinke slokken van zou nemen. Dit meisje moest wel dorst hebben, dat kan niet anders.
'Dit is misschien een rare vraag, maar zou ik heel even je ogen, tandvlees en gebit mogen checken? En als ik dan toch bezig ben, zou het fijn zijn als ik je bloeddruk zou mogen meten.' Zegt Noah kalm, alsof het allemaal niks is. Het was natuurlijk een vreemd verzoek, maar dit was nodig.

KurtCobain
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from KurtCobain on 02/25/2018 03:08 PM

De woorden waaruit bleek dat hij haar geen pijn ging doen, stelde haar gerust. Hij wilde haar dus geen pijn doen, maar haar alleen helpen. Hij was toch niet zo slecht als ze dacht. Toch zou ze wel voorzichtig doen bij hem. Hij kon misschien wel goed zijn in acteren. Hij kon het niet menen en haar alsnog pijn willen doen. Ze zou dus even goed voorzichtig blijven bij hem. Ze wist tenslotte niks over hem. Naja, hij heette Noah, dat wist ze. En ze wist ook dat hij erg goed uit zag. Bruine lokken, groenblauwe ogen en een neuspiercing. Over het algemeen wel erg knap. Maar hoe hij van binnen was, wist ze niet. Dat was nog een groot raadsel voor haar. Ze wilde er graag zien achter te komen, om te weten of hij haar ook echt geen pijn ging doen, zoals hij zei. Ze was al iets meer gerust, maar ze zou even goed nog voorzichtig doen.
Hij kwam op haar af gelopen. Voorzichtig, dat wel. Dat voelde een stuk fijner voor haar. Het maakte haar niet bang. Ze stond het zelfs toe dat hij de bevroren zak voorzichtig tegen haar hoofd drukte. Met haar eigen hand pakte ze de bevroren zak over, anders moest hij deze steeds vast houden. Dat was niet nodig, dat kon ze zelf nog wel. Ze had dan wel veel pijn, maar dit kon ze zelf nog wel. Ze drukte de bevroren zak tegen haar hoofd aan. Ze had zichzelf wat beter neergelegd op de bank. Het had geen zin om in het hoekje van de bank te gaan zitten als een bang meisje. Het deed alleen maar pijn aan haar lichaam. Op haar rug lag ze op de bank met een kussen onder haar hoofd. Zo bleef ze ook liggen. Haar ogen bleven hangen op de jongeman. Die liep weer weg, de woonkamer uit. Tenminste het zag eruit als een woonkamer. Ze had wel geen idee waar hij elke keer heen liep en wat zich bevond achter die deur.
Toen hij terug kwam met een glas water, was het voor haar duidelijk dat daar de keuken was. Voor de eerste keer kwam ze weer in beweging, nadat ze op de bank was gaan liggen. Zachtjes kreunde ze toen ze overeind kwam. Het glas pakte ze beet, want ze had toch wel enorm veel dorst. Het glas zette ze tegen haar lippen aan en nam wat slokken, terwijl ze luisterde naar Noah. Hij legde haar precies uit hoe hij haar had gevonden. Hij was zelf onderweg toen hij haar tegen een boom aan zag rijden. Hij wist niet wat hij moest doen en heeft haar toen mee genomen. Het klonk erg logisch voor haar. Ze kon zich ook nog wel herinneren wat er gebeurde. Ze zat in de auto toen het opeens erg hard begon te stormen, waar ze niks vanaf wist. Ze had geen zicht meer en voordat ze het wist zat ze tegen de boom aan. Het deed pijn aan haar lichaam en ze kon haar ogen niet meer openen. Het is gelukkig allemaal goed gekomen door Noah die haar gered had. Al wist ze een hoop dingen niet meer. Ze wist al niet meer waarom ze onderweg was en waar ze vandaan kwam. Ze wist haar naam nog. Ze wist nog hoe voorwerpen heette en hoe je ze moest gebruiken, maar ze had geen idee wie nu haar familie was en waar ze woonde. Ze wist het allemaal niet meer.
Ze had zijn verhaal af geluisterd. 'Bedankt.' had ze gezegd. Ze keek hem aan. Zou hij iets van haar weten? 'Uhm.. volgens mij kan ik me niet meer alles herinneren. Waarschijnlijk kon hij er ook weinig mee. Hij kende haar pas net. Hij wist dus niks van haar af. Kwam ze nog wel thuis? En had ze wel familie of woonde ze alleen? Ze wist het allemaal niet meer. Ze probeerde het te negeren en verder naar hem te luisteren. Het glas zette ze neer op de tafel. Wat zorgde hij goed voor haar. Dat vond ze werkelijk zo. 'Waarom ben je zo gastvrij en heb je me niet gewoon gedumpt ergens?' vroeg ze. Ze snapte het gewoon niet goed. Waarom deed hij dit? Een normaal mens had haar gewoon laten liggen.

Elleboogstoot
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from Elleboogstoot on 02/25/2018 01:11 PM

Een onzekere zucht verliet zijn mond, toen Noah door kreeg dat het meisje nog niet wakker was geworden. Ze zou al wakker moeten zijn, in ieder geval een teken van leven geven. Misschien had hij iets verkeerd gedaan, maar dit kan bijna niet, dit heeft hij al zo vaak gedaan. Toch besloot hij om maar gewoon naar huis te rijden met het meisje. Als hij haar hier achter zou laten, dan zouden de sporen sowieso naar hem leiden, dus als ze echt niet meer te redden viel, dan zou Noah haar zelf dumpen. Hij vond het verschrikkelijk om er zo over na te denken, hij wilt namelijk niet verantwoordelijk zijn voor een dood en ondanks dit niet helemaal zijn schuld is, blijven de schuldgevoelens wel. Noah was anders dan de meeste vampiers. Vampiers hadden bijna tot geen gevoel meer, Noah was daarin heel anders, aangezien hij nog steeds de karaktertrekjes van een mens heeft en dat wilt hij ook graag zo houden. Met de radio zachtjes aan, rijd hij terug naar zijn appartement.
Daar aangekomen, helpt hij het meisje voorzichtig overeind, neemt haar mee naar binnen en legt haar op de bank neer. Om het haar zo comfortabel mogelijk te maken, heeft hij een kussentje achter haar neergelegd en loopt naar de ijskast om een zak bevroren snijbonen op te halen. Wanneer hij terug is, ziet hij dat het meisje haar ogen opent en glimlacht zwakjes naar haar als ze zo op hem reageert. Dit was niet nieuw voor Noah, hij was namelijk al vaker zo aangesproken toen hij mensen hun leven had gered.
'Ik ben Noah en.. ik ga je geen pijn doen.' Zegt hij.
Noah komt voorzichtig dichterbij en drukt de bevroren zak heel voorzichtig tegen haar hoofd. 'Hier, hou dit vast.. dit zou de pijn moeten verlichten.' Mompelt hij, waarna hij terug loopt naar de keuken om een glas water te halen.
Ze zou wel dorst hebben, maar dat zou een hele andere dorst zijn. Water zou straks niet meer genoeg zijn, ze zou bloed willen hebben, zonder dat ze dat in de eerste instantie echt door heeft. Met een zucht loopt hij terug en zet het glas water op het tafeltje dat naast de bank staat, zodat ze het glas zelf kan pakken, mocht ze dat willen. Dan haalt hij een handdoek, geeft dat aan het meisje en gaat zelf op een stoel voor haar zitten. Oké, vanaf nu zou hij deels moeten liegen over wat hij deed, anders zou ze helemaal gek worden.
'Ik was aan het rijden toen het opeens heftig begon te stormen. Ik wou terug, maar aangezien ik niet zomaar kan keren op de weg, besloot ik om bij de volgende gelegenheid dat te doen.' Begint Noah. 'Ik.. zag een auto vlak voor me tegen een boom aan botsen, dus ik ging even polshoogte nemen. Ik heb je de auto uit geholpen en meegenomen, omdat ik niet wist wat ik anders moest doen. Je hebt veel geluk gehad.' Zegt hij en hij glimlacht zwakjes naar haar. 'En.. als ik jou was zou ik niet al te veel te bewegen. Probeer maar rustig aan te doen.' Zegt hij.
Als ze erachter zou komen wat er echt is gebeurd, zou hij pas echt veel uit moeten leggen en ondanks hij weet dat dat op een zeker moment zou gaan gebeuren, heeft hij daar vandaag niet zo veel zin in.
'Als je wilt kan je straks een douche gaan nemen. Ik heb niet heel lang warm water, omdat ik wat achter loop met betalingen, maar.. het is op zich prima te doen.' Zegt Noah, om haar een beetje gerust te stellen. Ze zal nu wel enorm veel vragen hebben en die zou Noah ook willen beantwoorden, maar hij wilt eerst dat ze kalm wordt en zich op haar gemak voelt bij hem.

KurtCobain
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from KurtCobain on 02/25/2018 12:38 PM

Een hoop pijn stroomde door heel haar lichaam heen. De pijn was erg heftig. Zoveel pijn had ze in haar hele leven nog nooit mee gemaakt. Ze kon nog alles voelen en alles horen, maar voor de rest kon ze niet. Ze kon haar ogen niet openen, ze kon haar lichaam niet bewegen en ze kon nergens op reageren. Het maakte haar wel bang. Ze wist namelijk niet wat er nu aan de hand was. Ze had een ongeluk gehad, dat wist ze nog wel. Het was overduidelijk een harde klap geweest, maar wat er nu gebeurde wist ze niet. Ze was helemaal weg van de wereld. Wat er nu ging gebeuren wist ze niet. Ze vroeg zich af of iemand haar wel ging vinden in dit weer. Niemand kwam met dit weer buiten, alleen zij was zo dom geweest. Het was een afgelegen straat waar geen huizen aan lagen. Er was echt niemand die hier kwam. Misschien had het al helemaal geen zin meer om haar te redden. Misschien was ze al dood. Misschien zag de dood er zo uit. Zwart beeld. Zou dat het zijn? Zou ze al dood zijn? Ze werd nu wel een beetje bang. Ze wilde niet dood, ze had nog een heel leven voor zich. Misschien was ze gewoon flauwgevallen en moest ze nog bij komen. Dat ze daarom de pijn nog voelde en alles nog kon horen. Ze wist het niet en dat maakte haar juist zo bang.
Het duurde niet lang voordat ze een stel handen voelde die haar uit de auto tilde. Het deed pijn. Heel erg veel pijn stroomde door haar lichaam heen. De pijn ging voor een gedeelte weg toen ze een zachte ondergrond onder zich voelde, inplaats van een stel handen. Iemand had haar gevonden. Was het soms de ambulance? Ze hoopte het erg. Ze wilde uit haar pijn verlost worden.
Een stem begon tegen haar te praten. Ze wilde reageren. Ze wilde haar ogen openen, reageren of met haar lichaam bewegen. Hoeveel moeite ze ook deed, het lukte gewoon niet. De pijn had de macht over haar. Ze hoorde en voelde vanalles. Een stem die verschillende dingen zei en een paar handen die haar lichaam soms aanraakte. Dat vond ze een goed teken. Ze kon alles nog voelen en horen. Voor haar betekende het dat ze nog niet dood was. Ze leefde nog gewoon. Het gaf haar een opgelucht gevoel. Dat gevoel ging niet weg, tot een moment. Twee handen deden wat bij haar nek. Een heftige pijn schoot er door haar nek. Gelukkig duurde het maar even. Daarna was alle pijn in haar lichaam verdwenen. Ze was ervan verlost, maar ze wist niet of dat een goed teken was of dat het juist wilde zeggen dat ze dood was.

Heel de tijd probeerde ze haar ogen te openen, maar het lukte niet. Pas een tijd later lukte het haar, maar ze had geen idee hoeveel tijd er voorbij was gegaan. Vijf minuten of juist een uur. Ze wist het niet, maar ze was allang blij dat ze haar ogen weer kon openen. Ze verwachtte een ziekenhuiskamer of een ambulance, maar het was geen van beiden. Ze bevond zich in een auto, op de achterbank. Een auto dat onbekend terein voor haar was. Een jongeman zat achter het stuur. Haar ogen sloot ze gelijk weer en deed alsof ze aan het slapen was. Ze was helemaal niet aan het slapen. Van binnen was ze juist gek aan het worden en enorm bang. Wie was die jongen? vroeg ze zich af. En wat waren zijn bedoelingen? Ging hij haar naar het ziekenhuis brengen of was hij iets anders kwaadaardigs van plan? Ze was nu wel enorm bang. Nog banger dan toen ze haar ogen niet meer open kreeg. Misschien was dat een beter situatie geweest. Aan de ene kant was dat beter. Ze wist toen nog niet waar ze was, maar dat maakte haar nu wel bang. Aan de andere kant had ze toen een hoop pijn. Haar pijn was nu nog aanwezig, maar een stuk minder.
Ze wist haar ogen dicht te houden. Zelfs toen hij haar optilde toen ze bij hun bestemming waren. Haar ogen opende ze pas weer toen ze ergens op lag. Ze schrok van een paar stralende ogen die haar aan zaten te kijken. Nu kon ze niet meer doen alsof ze aan het slapen was. Hij had haar nu al gezien. Een stekende pijn stroomde door haar voorhoofd en wat pijn stroomde door haar nek en rug heen. Ze kon niet zeggen dat het al goed met haar ging, want dat ging het niet. Ze wist nog wel dat ze een ongeluk had gehad en wat haar naam was, maar voor de rest was ze zo'n beetje alles kwijt. Kende ze de jongeman misschien toch wel? Ze had het gevoel van niet, waardoor ze toch bang werd. 'Wie ben jij?' vroeg ze met een trillende stem, 'Doe me alsjeblieft geen pijn.' Ze wilde weg kruipen, maar ze kon nergens heen. Ze lag op een bank en kon alleen maar verder tegen de leuning aan kruipen. Dat deed ze ook, ondanks de pijn die ze daardoor kreeg.

Elleboogstoot
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from Elleboogstoot on 02/25/2018 11:17 AM

Noah leefde al bijna vijf jaar alleen, dit was zijn eigen keuze en het was een keuze die zijn beide ouders en broertje helemaal niet verstandig vonden. Ze zijn allemaal vampiers en hadden zich voorgenomen om bij elkaar te blijven. Noah vond dit echter geen goed plan, dus hij ging zijn eigen weg. Hij heeft alles onder controle gekregen en ondanks hij een vampier is, wilt hij een zo normaal mogelijk leven leiden. Zijn leven was natuurlijk verreweg van normaal, hij kan duizenden jaren oud worden, zonder dat iemand iets zou merken. Voor de mensen in zijn stad ziet hij eruit als een twintig jarige jongen, maar eigenlijk loopt hij al langer rond op deze aarde. Vanuit zijn appartementje kijkt hij uit het raam en glimlach zwakjes als hij ziet dat de lucht wat donkerder wordt. Dit was één van zijn favoriete momenten, omdat hij dan altijd juist naar buiten ging. Mensen vonden hem gek, maar Noah kon eigenlijk best genieten van een heftige storm. Hij hield ook van bliksemschichten, regen dat hard tegen de ramen aan tikte, hij vond het prachtig. Op de radio hadden ze de mensen al gewaarschuwd, maar Noah trok zich daar voor de zoveelste keer, helemaal niets van aan. In plaats van binnen te blijven, besluit hij om zijn auto te pakken en rond te rijden. Ondanks hij de regen prachtig vindt, zet hij zijn radio wat harder en schreeuwt de songteksten mee. Hij voelde zich enorm vrij op dit soort momenten, vooral omdat normale mensen dit eigenlijk niet doen, normaal gesproken. Noah grijnst breed, maar wanneer hij door de regen heen een ongeluk ziet gebeuren, zet hij de radio meteen zachter, rijd op het ongeluk af en stapt meteen uit. Met al zijn kracht, opent hij de deur en tilt het meisje zo voorzichtig mogelijk de auto uit. Hij legt het lichaam voorzichtig in zijn auto neer en sluit alle deuren, zodat er niet nog meer water en kou binnen kan komen.
'Hey, kun je me horen?' Vraagt Noah zacht, terwijl hij polshoogte neemt. Het meisje ligt levenloos in zijn auto en reageert op geen enkele prikkel. Pas als Noah aan haar nek voelt, weet hij dat het misschien al te laat kan zijn. Hij kan dit meisje hier niet zomaar laten liggen en hij wilt haar ook niet laten lijden. Keuzes maken was om dit moment niet zo moeilijk voor Noah; hij zou het meisje gewoon zijn bloed geven en wanneer ze zou sterven, zou de ook gewoon weer tot leven komen. Normaal gesproken had Noah daar liever toestemming voor gekregen, maar dit zou hij niet kunnen krijgen van het meisje die nu op zijn achterbank ligt. Hij wist niks van dit meisje. Hij weet niet hoe ze heet, of ze familie heeft, waarom ze hier zo alleen is en of dit wel echt een ongeluk is. Wat als het meisje dit heeft gepland? Dan zou Noah haar het leven alleen maar zuur maken. Ze zou hem haten, voor wat hij van plan is, maar het zou net zo goed kunnen zijn dat ze hem dankbaar zou zijn.
'Fuck it.' Mompelt Noah dan zacht. Hij stroopt zijn mouw een beetje op, bijt in zijn pols en drukt die dan tegen de mond van het meisje aan. Hij ziet dat zijn bloed netjes in haar mond terecht komt en zucht dan diep. Terwijl hij nog even wacht, loopt hij terug naar de auto, pakt de spullen van het meisje en dumpt die in de kofferbak. Wanneer hij een portemonnee heeft gevonden, neemt hij die mee naar de achterbank, sluit de deuren weer en gaat op zoek naar een identiteitskaart.
'Ceanna Jenn Drews.' Mompelt hij, waarna hij zijn ogen weer naar het meisje laat glijden. Het duurde te lang voor hem, ze zou dood moeten zijn. Met een zucht schuift hij de identiteitskaart weer terug in de portemonnee, legt het ding weg en perst zijn lippen even op elkaar.
'Sorry, bedank me later maar.' Mompelt hij, waarna hij met gemak de nek van het meisje breekt. Straks zou ze gewoon wakker worden, maar tot die tijd blijft hij rustig naar het meisje kijken.

Reply Edited on 02/25/2018 11:17 AM.

KurtCobain
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from KurtCobain on 02/25/2018 10:23 AM

Voor de zoveelste keer hadden haar ouders ruzie. Waarover wist ze niet. De helft van de ruzie had ze niet mee gekregen. Ze was maar extra in de woonkamer gaan zitten, zodat ze het niet allemaal mee hoefde te krijgen. Haar ouders stonden namelijk in de keuken ruzie te maken. Ze had het geluid van de televisie extra hard gezet. Ze wilde niks mee krijgen. Ze had er wel genoeg van. Het was de zoveelste keer alweer. De ruzies sloegen niet eens ergens op. Nu ging het alweer over het huishouden. Dat haar vader geen flikker deed en haar moeder altijd alles moest doen. Het sloeg gewoon nergens op. Ze konden het ook zo uit praten, zonder tegen elkaar te schreeuwen. Af en toe zat ze te denken dat ze maar beter konden gaan scheiden. Het kwam namelijk zo vaak voor en het was zo lang geleden dat ze nog eens wat liefs tegen elkaar zeiden. Vandaar dat ze dat dacht. Ze vroeg zich af of ze nog wel van elkaar hielden. Daar kreeg ze waarschijnlijk nooit antwoord op. Nu wilde ze het gewoon niet meer aanhoren. Het geluid harder zetten hielp voor even, maar toen kwamen haar ouders alweer boos de woonkamer in gelopen. 'Kan dat geluid niet zachter?!' werd er op een boze toon naar haar geroepen. Het geluid zette ze weer omlaag, waardoor alles weer goed te horen was. Het was zelfs nog beter te horen dan eerst. De ruzie zette zich namelijk voort in de woonkamer. Alles kreeg ze mee. Elk woord kwam door haar oren heen. De tv was nog niet eens te horen. Het leek alsof het geluid van de tv helemaal uit stond, maar dat was niet zo. Het enigste wat nog te horen was, was de ruzie. Ze was er nu wel klaar mee. Ze kon nog nergens meer in het huis zitten, zonder dat ze er iets van mee kreeg.
Ze zuchtte en stond op. Ze liep de woonkamer uit, naar de hal bij de voordeur. Haar jas greep ze van de kapstok af en trok deze aan. Ook haar kleine schoudertas sloeg ze om haar heen. Haar mobiel zat erin, haar autosleutels, haar huissleutel, wat pasjes zoals haar pinpas en nog wat spullen die minder belangrijk waren. Alles zat erin wat ze nodig had om het huis te verlaten. De voordeur maakte ze open. Zonder ook maar iets te zeggen, stapte ze het huis uit. Achter haar gooide ze de deur met een klap dicht. Niemand die ook maar in de gaten had dat ze het huis uit ging. Waarschijnlijk was ze onzichtbaar. Het kon haar ouders vast niks schelen dat ze weg was. Ze was alleen lastig in hun ogen. Ze vonden het vast niet erg dat ze weg was. Ze wilde ergens heen, maar ze wist nog niet waarheen. Ze kon naar haar vrienden, maar dat was het eerste waar haar ouders kwamen zoeken wanneer ze haar kwijt waren. Ze kon beter naar een ander dorp rijden, want hier kwamen ze haar anders zoeken. Ze zag wel waar ze belandde. Voor haar maakte het nu vrij weinig uit. Een ding wist ze zeker, ze wilde hier weg. Ze was haar auto die voor het huis stond ingestapt. Haar eigen auto. Een klein, oud autotje. Het was een koopje geweest. Het was handig voor haar om een auto te hebben. Zo kon ze zelf rijden waar ze heen wilde. De auto had haar vrij weinig uit gemaakt, zolang hij goedkoop was en gewoon reed. Hierbij was ze toen uit gekomen en ze was er nu nog tevreden mee.
Haar tas gooide ze naast zich neer op de bijrijdersstoel. De autosleutels haalde ze eruit en deed deze in de auto. Ze nam gas en vergat zo haar gordel om te doen. Ze wist niet waar ze naar toe ging. Ze besloot gewoon ergens heen te rijden. Ze zag vanzelf wel waar ze uit kwam. Ze bleef wel op de weg en ging de snelweg niet op. Ze vond het wel leuk om naar buiten te kijken en haar omgeving te bekijken. Af en toe sloeg ze rechts af en andere keren sloeg ze links af. Ze was uiteindelijk het dorp uit en kwam op een rechte weg. Een saaie weg die alleen rechtdoor liep en waar bomen naast de weg stonden. Haar weg verliep vlekkeloos, tot het opeens hard begon te stormen. Het zicht voor haar ogen werd steeds slechter. De regen zorgde dat ze niks meer zag. Ze raakte wat in paniek en probeerde zo rustig mogelijk te blijven en vooruit te kijken. Een windvlaag zorgde dat ze wat moest bijsturen, maar toen ging het mis. Ze stuurde niet een beetje bij, maar heel veel. Zover dat ze tegen een boom aan knalde. Een harde knal zorgde ervoor dat ze met haar hoofd tegen het stuur aan landde. Daarna wist ze niks meer. Het werd zwart voor haar ogen en ze had geen enkele controlle meer over haar lichaam.

Reply Edited on 02/25/2018 10:24 AM.

KurtCobain
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from KurtCobain on 02/25/2018 09:49 AM

Ceanna Jenn Drews ~ 19 jaar ~ Mens

Elleboogstoot
Deleted user

Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from Elleboogstoot on 02/24/2018 10:52 PM

Noah Cooper • 20 jaar • Vampier

First Page | « | 1 | 2