ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana trok een wenkbrauw op bij de reactie van de jongeman. ''Misschien.'', bromde ze vooral ze haar wapens wegstopte en daarmee haar tech helm ook liet verkleinen tot het oortje wat ze droeg. Haar blauwe ogen schoten nog even naar de donkerharige jongeman vooral ze langs hem heen stapte en expres even met haar schouder tegen die van hem aantikte. Ze gaf niet graag toe dat een ander gelijk had en zij niet, dus het was meer een soort protest. in de zin dat hij beter helemaal niets had kunnen zeggen. Ze raapte wat dingen op en stopte dat weg, vooral ze even opkeek door het voorstel wat de leider de groep deed. Even keek ze van de één naar de ander en nam ze snel wat nuttige informatie tot zich, wat haar deed beslissen om ze maar te volgen en dan inderdaad morgen weer verder te gaan. In haar eentje. Daarbij was het lastig om aan echt voedsel te komen in je eentje, dus ze nam elke kans op een goede maaltijd aan. Eerst voor jezelf zorgen, zelfs als dat betekende dat je jezelf in het leeuwenhol moest plaatsen.
Uiteindelijk was Zhana achter de rest aangelopen en hield ze terwijl haar omgeving in de gaten, maar ook zeker afstand van de rest. En hoewel het fijn was om een dak boven haar hoofd te hebben, merkte ze toch dat ze het behoorlijk gewend was om onder de blote lucht te slapen, of gewoonweg in iets van een verlaten gebouw of grot op zich. Maar haar echte interesse lag bij alle tech die deze groep leek te hebben en geïnteresseerd had ze dan ook geluisterd vanaf een afstandje, met haar armen over elkaar en haar rug tegen een wand aan. Haar blauwe ogen namen alle nuttige informatie tot hen, welke ze doorspeelde naar haar geheugen zodat ze er later iets mee kon doen. Daar ging deze hele game om toch? Overleven, zelfs als dat betekende dat je moest stelen van een ander of diegene zelfs moest doden om het te kunnen stelen.
Betrapt keek Zhana op toen ze ineens een stem hoorde en haar wenkbrauw ging dan ook weer omhoog. ''Zelfde redenen als dat jij hier bent: de tech en het eten.'', was haar simpele antwoord. Kort bekeek ze hem even deze keer, voor ze haar blik weer afwendde en inwendig even zuchtte. Ze was zelf ook laag in haar ammunitie en het zou alleen al fijn zijn als ze dat in elk geval kon aanvullen. Maar veilig voelen? Dat deed ze zeker niet. Het zou niet de eerste keer zijn dat iets van haar ontnomen werd, of dat ze gewoonweg simpelweg gedood werd en alles van haar afgenomen werd. Ze had er van geleerd en wist wel beter dezer dagen. ''Je reist samen, maar jullie lijken niet bepaald close.'', merkte ze op met een hoofdknikje naar Elijah.

Elijah was ook lichtelijk buiten adem, maar hij zei niets. Gewoonweg omdat Jason beter was in praten dan hij dat was. Waardoor het precies kwam, wist hij niet maar hij was in het echte leven ook niet bepaald een sociaal konijn te noemen eigenlijk. Hij waardeerde zijn privacy en stilte gewoon enorm. Hij ging het er dan ook maar niet over hebben hoe hij hier beland was, het was naar zijn idee nogal beschamend. Dankbaar knikte hij even naar het meisje wat hem één van zijn messen terug gaf. ''Dank je.'', mompelde hij, waarop hij het ding wegstopte in zijn schede en even naar Jason keek. Zelf keek hij ook even bedenkelijk, vooral hij wederom knikte als instemming met het idee. Het kon geen kwaad om hun ammunitie weer aan te vullen en even op iets anders te slapen dan een harde vloer. De matjes mochten dan dun zijn, maar alsnog comfortabeler dan een koude vloer in zijn opinion.
Zwijgend keek hij even naar Jason die bezig was met het losmaken van al zijn wapens en tech, vooral hij vragend opkeek naar het meisje van eerder. Hij zei echter neits en stribbelde ook niet tegen toen ze hem apart nam om hem een waarschuwing te gunnen. Het zorgde voor een hoop vragen: waarom? Wat was er aan de hand? Waarom waren ze niet welkom? Waarom waarschuwde ze hen überhaupt? Hij kon er echter ook op uitmaken dat ze dus vast zat aan deze groep maar het niet wou? Waarom ging ze zelf dan niet weg? Het was niet zo alsof ze werkelijk verplicht was te blijven? Zoveel vragen en hij kon merken dat hij er hoofdpijn door kreeg, al was dat een combinatie met de slapeloosheid en alle spanningen die hij op een half gevulde maag had moeten doen.
Verbaasd was hij even blijven staan en ging zijn blik kort naar zijn vriend toe. Voor zover ze vrienden waren dan toch. Die leek echter interesse te tonen in de vrouw die hij had willen redden, zoals hij het mooi had gezegd. Daarom was hij in beweging gekomen en had hij onderweg wat warms te drinken mee gepakt, vooral hij naast het onbekende meisje neer zakte en haar de warme mok aanbood. Op die manier had hij een reden om naast haar te zitten. ''Waarom?'', vroeg hij dan ook zachtjes zonder haar aan te kijken. Op die manier kon hij de omgeving in de gaten houden en eventueel random van onderwerp veranderen als iemand hun kant op kwam.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Karou stond vlakbij de jongeman met een capuchon over zijn hoofd. Haar blik viel op een glimmend gouden mes op de grond. Ze bukte en pakte het op. Bij de man zag ze meerdere van dat soort messen en daarom liep ze naar hem toe om hem het mes toe te reiken. Zodra hij het had aangenomen, keek ze van hem weg en liep ze terug naar haar groep.
Stephen ontzag nooit een moment waarbij hij nieuwe mensen aan de groep kon toevoegen. Het verbaasde Karou dan ook niet dat hij met zijn voorstel was gekomen. "Het was een lang gevecht en aangezien we er allen baat bij hebben gehad willen we graag onze slaapplek met jullie delen. We hebben genoeg te eten en nieuwe ammunitie," knikte hij. Natuurlijk palmde hij ze in met dingen die iedere speler graag wilde hebben. Een nacht goede slaap en de voorraad van kogels. Karou hield zich stil op de achtergrond en haalde met een lap doekje het zwarte prut van haar zwaard. Het viel haar nog mee dat ze niet dood was gegaan in het vecht wat vast een teleurstelling moest zijn voor Stephen. De volgende keer zou hij er wel voor zorgen dat het gebeurde – dat was voor haar geen verrassing meer. De drie vreemdelingen stemde toe in het voorstel en daarom maakten ze aanstalten om terug te gaan naar hun vaste verblijf. In het verblijf schepte Stephen een beetje op over alle tech die ze hadden en liet ze daarna zien waar ze konden eten en waar er geslapen werd. Karou zakte neer op haar dunne matrasje en begon haar armor los te maken. Het zou een stuk gemakkelijker slapen immers. Stil keek ze op naar de drie nieuwelingen en ze haalde even diep adem. Hoewel de vrouw er niet uit zag alsof ze zou blijven leken de jongens het op zich nog wel leuk te vinden. Nee, ze moest hen behoeden voor wat hen hier te wachten stond als ze zouden blijven. Toen de jongens alleen waren gelaten door Stephen pakte ze haar kans. Ze haalde diep adem en liep op de jongen af die ze eerder die avond zijn mes had terug gegeven. Zacht trok ze hem aan zijn jas iets van de groep weg. "Jullie kunnen hier niet blijven," zei ze zacht. "Als jullie morgenochtend de kans hebben om weg te gaan, ga dan weg en neem nooit meer een voorstel aan van een groep. Als ze je eenmaal hebben dan kom je niet meer weg," fluisterde ze en ze keek hem even aan. Haar ogen gingen toen naar Stephen die haar bekeek van een afstandje. Karou nam weer afstand van de man en liep terug naar haar eigen bedje. Zij kwam misschien niet meer weg, maar hun hopelijk wel.

Jason had altijd wel plezier in het vechten. In elk geval tegen deze hersenloze robots wel. Het enige gevaar aan hun was als hun aantallen groeiden zoals net was gebeurd, maar meestal was het een gemakkelijk snel gevecht. Het waren de bosses die meer punten opleverden, maar ze waren dan ook een pain in the ass om te doden. Vaak vermeed hij die dan ook en nam hij genoegen met een hoop gemakkelijke kills. Ietwat verbaasd keek hij op toen hij zag dat het wapen van het meisje op hem gericht stond. Een kleine grijns vormde zich voor zijn lippen. "Ik zou het niet stelen noemen, maar eerder delen. Je hebt de tech helm op. Je weet dondersgoed dat je al die vergaarde punten kwijt zou zijn geraakt als wij er niet erbij waren gekomen," zei hij en hij trok een wenkbrauw op. "Dus wil je echt de persoon neer knallen die ervoor heeft gezorgd dat jij je punten kan behouden, mh?"
Hij keek daarna op naar het voorstel van een man die blijkbaar de leider was van de groep. Even gleed zijn blik naar Elijah. Ze hadden niet veel voorraad meer en ze zouden voor een keer goed kunnen slapen. "Een nacht kan wel denk ik," mompelde hij tegen zijn metgezel. Beide hielden er eigenlijk niet van om in groepen te zijn, maar nu had het toch wel een groter voordeel. Zeker in een stad waar toch echt een stuk meer robots te vinden waren dan buiten de steden. Het was een slimme optie en daarnaast zaten ze niet aan de groep vast toch? Het was gewoon een vriendelijk gebaar en daarom waren ze mee gegaan. Het verbaasde hem licht dat het meisje ook mee ging, maar er vragen over stellen deed hij niet. Al kon hij het niet ontkennen dat ze hem interesseerde. Juist omdat ze die vragen bij hem liet oproepen.
Nieuwsgierig keek hij rond bij het kamp wat er erg groot uit zag. Hoewel de slaapplekken bestonden uit dunne matjes was dat echt een stuk beter dan een de harde ondergrond. Tevreden ging hij dan ook op zijn aangewezen matrasje zitten in kleermakerszit en begon hij met het ontwapenen. Hij checkte zijn ammunitie en merkte dat hij toch behoorlijk laag zat. Wellicht dat hij het straks weer kon bijvullen. Vragend keek hij om naar het onbekende meisje. "Dus wat brengt jou hier? Je lijkt me niet een type die mee zou gaan," zei hij.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana zelf was de tel van de dagen compleet kwijt. Ze wist ook bij god niet hoe lang ze al dood was en dus in deze game vast zat, de enige instructie die ze mee had gekregen in het begin was dat je met genoeg punten weer terug kon komen. Levend en wel. Dat was dan ook de enige gedachte waar ze dezer dagen voor leefde en daarmee had ze zichzelf behoorlijk afgezonderd van iedereen die hier beland was. Uiteindelijk was het een feit dat niet alleen het uitschakelen van de voorgeprogrammeerde robot-characters maar ook de NPC's in het algemeen punten opleverden.. maar dat het uitschakelen van andere spelers pas echt bonussen met zich mee bracht. Een gouden weg om sneller je punten te verzamelen, te overleven en terug te keren om opnieuw te beginnen. Echter zorgde dat er ook voor dat Zhana haarzelf in onmogelijke posities plaatste en dat ze eigenlijk nog blij mocht zijn dat ze leefde. Hoewel het zeker mee hielp dat ze enige achtergrond had met wapens en vechttechnieken op zich. Het hielp haar te overleven.
Ze had net twee robots neer gehaald of er kwamen er alweer vier bij. Het leek met de keer te verdubbelen en er kwam nog een hele stoet aan voor zover ze had kunnen spotten. Ware het niet dat er ineens twee jongemannen zich in háár strijd mengden. Ze had haar wenkbrauw dan ook even opgetrokken, maar dat was niet te zien geweest vanonder het scherm wat voor haar gezicht hing. Een dingetje wat ze eerlijk had verdiend en zeker een boost gaf aan de rest van haar armor. Zhana kon met de technologie die erin huisde, snel dingen berekenen en inschatten. Het gaf haar een voorsprong op haar vijand op zich. Hoewel ze nu nog meer geïrriteerd was, omdat ze op deze manier punten zou mislopen, had ze niets gezegd of laten merken en had ze haarzelf op een andere robot gefocust. Ze dook, draaide en zette haar wapen tegen een kwetsbaar deel om het ding neer te halen. Er volgde een knal van haar kant toen ze de trekker overhaalde en ze was alweer op weg naar de volgende. Zoveel mogelijk punten verzamelen, dat was het plan.

Elijah had traag gekauwd op het beetje brood wat ze nog hadden. Hij wist niet zeker of het een gewoonte was of dat ze het echt nodig hadden. Het was niet bewezen dat je daadwerkelijk stierf als je niet at of dronk, maar het bloed leek echt te zijn, dus ging hij er vanuit dat eten ook wel enige werking had? Op wat voor manier dan ook. Ze moesten het sowieso al met weinig doen, dus het kon ook niet echt veel uitmaken om het wél te doen in plaats van uit te testen. Hij had namelijk geen plannen om te sterven of iets. Terwijl hij van zijn brood at, keek hij naar zijn metgezel, Jason, die wat opmerkte over een voorraad. Even knikte hij, als bevestiging dat hij het ermee eens was. Hij probeerde ondanks hun deal vooralsnog afstand te houden, wetend dat er een kans bestond dat ze moesten kiezen en hij wou dan niet te maken hebben met gevoelens en emoties. Overleven was nummer 1, maar zolang er nog genoeg 'spelers' waren, was het niet erg om samen te reizen en de punten te delen tot dan. Ze waren toch al dood, er was geen haast.
Kort rolde Elijah met zijn ogen. ''Jij gaat de vrouw in nood redden, ik ga mijn eigen hachje redden en zorgen dat ik wat punten mee pik. Casanova.'', merkte hij met een flauwe grijns op vooral hij zijn eigen wapens pakte en achter hem aan ging, hoewel hij niet echt haast leek te hebben. In zijn ene hand had hij zijn korte zwaard gehad en in zijn andere een handwapen, op die manier kon hij van dichtbij werken en op een afstand ook wat meenemen. Het ging lekker toen iemand ineens op zijn doelwit sprong en het onthoofde. Hij fronste dan ook even, maar zei niets en was doorgegaan naar het volgende. Het was opeens wel heel druk, en juist daarom kwam er langzaam een eind aan de robots...

Zhana stond hijgend op haar plek en liet vlug haar blauwe ogen even over het veld gaan, die nu bezaaid lag met metalen delen. Hoelang had het geduurd? Een uur, korter, langer? Ze wist het niet en ze had het ook niet bijgehouden eigenlijk. Maar het was een feit dat het hele slagveld hier in de wijde omgeving gehoord was, niet alleen door andere solospelers of groeperingen, maar ook andere robots en NPC's. Het was dat ze beweging naast haar detecteerde dat ze haar arm vliegensvlug hief en haar wapen tussen de ogen van één van de jongemannen richtte. ''Geef me één goede reden waarom ik geen kogel tussen je ogen moet drukken, gezien je mijn punten hebt gestolen?'' vroeg ze dan ook meteen. Zwijgend stil wachtte ze op haar antwoord, zonder het fatsoen te nemen om haar gezicht te tonen. Ze zou zo verder gaan.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Karou was de dagen al vergeten. Vanaf het moment dat ze wakker was geworden in deze wereld had ze niet meer geweten of het een woensdag was of een zondag. Besef van tijd was er niet, tenzij ze op keek naar de zon. Hoe langer ze in de wereld verbleef des te beter ze de tijd kon inschatten door de positie van de zon, maar nog altijd kon ze er gemakkelijk één of twee uren naast zitten. Overleven was voor haar absoluut niet gemakkelijk geweest en daarom had ze zich aangesloten bij een groep mensen die net zoals haar opeens hier wakker waren geworden. Ze hadden wapens, eten, drinken en boden een veilige slaapplek aan doordat er wachten op werden gezet. Karou was van nature altijd wel naïef geweest en kwam moeilijk voor zichzelf op en daarom had ze het enorm fijn gevonden om zich bij de groep te sluiten. Later kwam ze er pas achter wat voor een fout het was geweest. Er was geen ontkomen meer aan door chantage en ze voelde zich alles behalve prettig bij de mensen in de groep. Ze moest haar leven meerdere malen op het spel zetten voor de rest en dat kostte haar punten. Het liefst spaarde ze de punten om uiteindelijk terug te komen, maar elke keer waren haar punten na een nacht weer gereset naar nul. Deze vroege avond waren ze op weg door een verlaten stad. In de nacht kwam toch de meeste activiteiten voor en daar kon punten mee verdiend worden. Zuchtend liet ze zich een grote zwaard in haar handen duwen. "Karou, front line," zei Stephen. Hij grijnsde even en boog zich toen naar haar toe, zodat zijn lippen bij haar oor waren. "Ik weet wat je van ons denkt," fluisterde hij. "Maar ik zal ervoor zorgen dat je nooit weg zal gaan." Zijn vingers gleden over haar wang en daarna liep hij door naar de volgende. Verstijfd had ze voor zich uitgekeken. Nee, ze had enorm moeten leren om sterker te zijn en ze vond ook wel dat ze dat was. Anders zou ze niet in de front line staan. De groep bewoog zich vluchtig voort over de heuvel heen waarachter de stad lag. Al gauw weerklonk het geluid van schoten en Stephen liet iedereen halt houden. Karou keek naar de drie figuren op straat die tegen de robots vochtten. Het was duidelijk dat ze het niet alleen aan konden. "Zullen we die punten dan maar pakken?" grijnsde Stephen en hij gaf het sein aan Karou en ze rende behendig en snel van de heuvel af en sprong zo op de rug van een robot waar ze haar zwaard doorheen stak.

Na een lange tijd alleen te hebben rondgezworven had hij een pact gemaakt met een andere jongen onder de naam Elijah. Beide waren eigenlijk loners, maar het had zeker voordelen om met z'n tweeën verder te gaan. Veel gepraat kwam er niet tussen hun en als het wel voorkwam dan begon het meestal bij Jason. Hij had absoluut geen problemen met stilte, maar zo nu en dan kon hij het gewoon niet laten om een opmerking te maken. Die avond waren ze gaan zitten in een leeg appartement waar hij van zijn laatste stuk brood at. "We moeten weer een voorraad maken," mompelde hij. Het kwam goed uit dat ze nu in een stad waren gekomen. Meestal was er altijd genoeg dingen te vinden. Rustig kauwde hij op het droge harde brood, maar zijn rust werd verstoord door schoten. Meteen schoot hij overeind en ging hij tegen de muur bij het raam staan. Met zijn vingers duwde hij het gordijn een beetje opzij, zodat hij onopvallend naar buiten kon kijken. Buiten zag hij een vrouw vechten tegen een aantal robots. Normaal gesproken zou hij weer verder gaan met zijn eigen bezigheden, maar vanaf deze hoogte zag hij in de verte meerdere robots op het geluid afkomen. "Let's safe the lady in need," grijnsde hij naar zijn metgezel en hij pakte zijn geweer op. Jason sprong op de reling van de trap en gleed zo razendvlug naar beneden. Hij opende de deur en schoot vanaf die positie mee op de robots, terwijl hij zijn weg probeerde te maken naar het meisje. "Er komen er meer," riep hij over het schotgeluid heen. Vluchtig keek hij even over zijn schouder en zag dat ze langzamerhand omsingelt werden. Het deed hem dan ook goed dat Elijah zich bij hen toevoegde, waardoor ze tegen elkaars rug aan konden staan en zo alle kanten van elkaar konden verdedigen met het meisje erbij. Voor zijn gevoel gingen ze nog best lekker, maar hij zag heus wel in zijn ooghoek dat er alsmaar meer robots erbij kwamen. Hij klemde zijn kaken op elkaar. Dit zag er toch niet zo goed uit. Dat was totdat hij een hoorn hoorde en er een stoet mensen opeens erop af kwamen rennen. Een vrouw sprong zo op een robot voor hem en onthoofde hem met een enkele zwaai van haar zwaard. Jason verloor geen moment en schoot verder. No way dat hij de eer zou geven aan de mensen die net erbij waren gekomen. Hij en Elijah waren eerst en die punten wilde hij dan nu ook binnen halen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

A bit based on GANTZ:0 hehe. <3

Jason Stone 







Karou Kingsley 

ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana Elyana Ferrero.

Elijah Dustin Hyjung.