ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason schudde grijnzend zijn hoofd. Natuurlijk keken vrouwen altijd naar dat gedeelte en daarom rolde hij zijn ogen. Niet dat hij het erg vond. Ergens was het toch wel strelend voor zijn ego, maar het moest niet groter worden dan dat het al was anders zou het boven zijn hoofd stijgen. Jason vond namelijk niet dat hij er slecht uitzag. Integendeel, eigenlijk vond hij wel dat hij er goed uit zag. De reden hiervoor was wel dat hij wat tijd in zijn uiterlijk stopte, vooral in zijn haar en kleding. Het had de meiden met wie hij eens een one-night stand mee had gehad laten schrikken als ze in zijn appartement kwamen. Hoe kon een verzorgde man zo'n slordige appartement hebben? Het antwoord was simpel. In zijn appartement kwamen nooit mensen langs die lang in zijn leven waren. Die meiden kwamen maar een nacht anyway. Hij wilde wel er goed uit zien voor de buitenwereld, maar aangezien de buitenwereld niet in zijn appartement kwam zag hij niet in waarom hij daarvoor moeite zou doen. Soms had hij wel eens aangekoekt eten in een pan zitten en pas als het schimmelde begon hij met de afwas. Al kwam het nauwelijks voor dat hij zelf kookte. Meestal haalde hij iets of ging hij uiteten of was het magnetron diner. "Jason of Jaz," knikte hij haar toe. Niet veel later was hij daarna gaan liggen. Het was al een aantal uur later toen hij beweging naast zich hoorde en daarom opende hij zijn ogen om Zhana weg te zien sluipen. Hij besloot dat het ook tijd werd voor hem en Elijah. Daarom kwam hij overeind en schudde hij de man zachtjes. Hij bracht zijn vinger naar zijn lippen. "Laten we bijvullen en 'm peren nu het kan," fluisterde hij naar hem. "Zhana doet het ook. We komen hier anders niet weg, denk ik. Laten we gaan." Hij kwam weer overeind en bewapende zichzelf weer geluidloos. Daarna kwam hij bij Zhana staan om ook zijn ammunitie bij te vullen en daarna bij de guns te gaan kijken. Er zat een sniper geweer bij wat een stuk hogere tech had dan die hij nu had en daarom slingerde hij die over zijn schouder. Hij nam nog twee extra kleine geweren mee voor kortere afstanden. Ze waren zeker goed bewapend nu. Jason kon zich voorstellen dat ze toch vrij lang door moesten kunnen gaan met wat hij had ingepakt. Voor de zekerheid stopte hij ook nog wat brood, fruit en wat water in zijn rugzak.

Karou sloeg haar ogen even neer. "Anderen hebben het geprobeerd," zei ze zacht. "Stephen heeft ze altijd terug gehaald en nu tormenteert en pijnigt hij ze. Keer op keer gaan ze dood enkel om opnieuw in zijn hel te komen." Een zwakke glimlach sierde haar gezicht. "Jij kan wegkomen met Jason. Pak die kans nu het nog kan. Ik zou je volgen als ik dat kon, maar ik wil niet eindigen zoals de anderen die het hebben geprobeerd om weg te gaan."
Het was maar goed dat ze daarna over iets anders praatte want het idee om vrij te zijn klonk haar erg aanlokkelijk in haar oren, maar altijd kwam de teleurstelling dat ze nooit vrij zou zijn. "Het zou slecht zijn als hij altijd een charmeur is. Zelfs in dingen waar hij niet in geïnteresseerd zou zijn," glimlachte ze. "En ik denk inderdaad ook dat de dame in kwestie het hem moeilijk kan maken. Misschien heb je dan nog wat leuke situaties om aan te zien met ze." Zacht gaf ze hem een duwtje tegen zijn schouder met de hare als een plagerig gebaar. Ze had meteen zijn indirecte antwoord doorgehad en daarom had ze ook een beetje spijt van haar vorige woorden dat ze hem zou volgen. Het was eigenlijk een stom iets om te zeggen. Hij zou haar eventueel kunnen helpen om vrij te komen, maar dat was geen garantie dat ze bij hen kon blijven. Stom van haar om zo te denken. Ze zuchtte zwak toen hij daarna besloot om te gaan slapen. "Slaapzacht," zei ze nog en daarna kroop ze op haar matras. Ze trok de dunne deken over haar lichaam heen en krulde zich op tot een balletje. Met haar rug lag ze altijd naar de rest toe en met haar gezicht naar de muur toe. Het duurde even voor ze in slaap viel. Ze dacht nog aan zoveel dingen, maar waar ze het meest op hoopte was dat ze de jongemannen de volgende morgen niet zou aantreffen. Dan kon ze Stephen's tirannie in de ochtend wel overzien. Na een klein zuchtje was ze in slaap gevallen en sliep ze diep de uren door. Zelfs toen de twee mannen en de vrouw in beweging kwamen, sliep ze erdoor heen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason of Jaz... Jaz was inderdaad makkelijker gokte ze zo. Zhana had er echter niets meer op geantwoord omdat het verstandig was geweest om niet al teveel met elkaar te praten. Ware het maar om geen aandacht van anderen te trekken of haarzelf per ongeluk te verspreken over iets. Als ze hier vandaan wou komen, dan moest ze het slim spelen, want ze had nog steeds het gevoel dat ze letterlijk vast kwam te zitten als ze iets aan zou nemen van deze mensen. Een deal met de duivel of zo. Al kon zij voor de grotere duivel spelen dan toch, ze liet niet zomaar gebruik maken van zichzelf, laat staan dat ze zomaar elk aanlokkelijk dealtje aan ging. Deze groep zorgde voor problemen, daar kwam het op neer en het was haar niet ontgaan dat niet iedereen vrijwillig bij de groep verbleef. Dus wegkomen was een slimme zet.
Midden in de nacht, toen iedereen letterlijk sliep, was ze dan ook overeind gekomen, en naar de ammunitie en wapens toegeslopen. Ze vulde haar tas met de ammunitie die ze nodig had voor haar normale wapens, vooral ze haarzelf over de meer high-tech wapens boog. Eentje sprong er voor haar uit en ze greep het ding dan ook. Het was misschien wat groot voor haar zo op het eerste gezicht, maar het was licht gewicht en ze wist wat het deed. Daarom had ze ook al de beslissing genomen om het over haar schouder te gooien en haar rug op te duwen, voor haar blauwgroene ogen naar Jason gingen die naast haar kwam staan. ''Niet alleen een strakke broek, maar ook een dief.'', glimlachte ze vermaakt terwijl ze nog wat kleine dingetjes pakte, voor ze langs hem heen liep.
Zelf had Zhana ook nog wat eten bij elkaar geraapt, vooral ze haar uitweg begon te maken. Stilletjes dan toch en ze lette goed op dat ze niemand wakker zou maken. Straks zou ze echter wel een sprint moeten trekken om zo ver mogelijk weg te komen, in een zeer korte tijd. Ze zette haar helm weer aan, zodat ze zoveel mogelijk informatie kon verscharen van haar omgeving. Ieder z'n eigen ding, uiteindelijk had ze nooit gezegd dat ze Jason en zijn vriend zou helpen of iets, dus vandaar dat ze ook weg liep zonder iets te zeggen. En toch keek ze kort nog even over haar schouder naar wat Jason's vriend deed met het meisje en ze kon niet anders dan met haar ogen rollen. Tijdverspilling als je het haar vroeg.

Elijah had net een paar uur slaap te pakken voor hij wakker geschud werd door Jason. Een tikkeltje geïrriteerd had hij de man dan ook aangekeken, maar hij fronste al snel bij zijn instructies en knikte even. Dat was misschien het beste met alles wat Karou hem verteld had, maar dan zou hij ook zijn belofte houden. Of voorstel eigenlijk. Hij rolde om en duwde zichzelf overeind, vooral hij zijn spullen bijeen pakte en achter Jason aan stapte, hoewel hij zorgde dat zijn ammunitie werd aangevuld, besloot hij om de kostbare tijd om de wapens te bekijken, anders te spenderen. Hij maakte dan ook een gebaar naar Jason dat hij zich wel zou redden en dat hij achter hem aan zou komen als het zover was. Met dat gebaar was hij richting Karou gelopen en hurkte hij bij haar neer, om zijn hand vervolgens tegen haar mond aan te leggen en zijn andere hand naar zijn lippen te brengen, om een stilte gebaar te maken.
Toen Elijah er zeker van was dat ze haar mond zou houden, had hij zijn hand weggetrokken en had hij een klein gereedschapje tevoorschijn gehaald. ''Probeer even op je kaken te bijten, want we moeten snel zijn als je je vrijheid terug wil.'', gebood hij haar nadat hij haar hoofd iets opzij had geduwd en de chip in haar nek even bekeek. Voor de zekerheid keek hij nog even om zich heen, voor hij zich met enige concentratie op het ding kon richten. Als hij het heel kon houden, dan zouden ze in eerste instantie denken dat ze hier gewoon was gebleven. Dat zou hen tijd geven, maar na wat ze hem verteld had, was hij niet van plan haar hier achter te laten. Waarom wist hij ook niet, omdat hij Jason zou laten stikken als het zijn eigen leven zou redden, maar goed. Dergelijke vragen konden later gesteld worden.
Met een brede glimlach keek hij op toen hij het ding heelhuids van haar nek had weten te verwijderen. ''Nu moet je opschieten. Pak je spullen.'', knikte hij meteen waarna hij haar nog net niet van haar plek drukte en wat onbruikbare spullen bij elkaar pakte en onder de deken ophoopte tezamen met de chip. Ze moesten nu weg gaan als ze niemand wakker wouden maken. Het tikte tegen de ochtend aan immers. Of Zhana bij hen ging blijven wist hij niet, maar dat was Jason's probleem.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason grijnsde breed. "En nog veel meer," zei hij. Al zou ze daar niet achter komen aangezien ze er maar al te graag vandoor wilde zonder hun. Hij keek even om naar Elijah toen hij niet mee ging om de tech te bekijken. Lichtjes fronste hij toen hij zich over een meisje heen boog en even rolde hij met zijn ogen. Natuurlijk moest hij weer iemand redden, maar Jason begreep daarbij wel Elijah's handgebaar. Hij zou weg gaan en buiten wachten. Als Elijah de volgende morgen er niet zou zijn dan vertrok hij alleen verder. Jason glipte zelf ook uit en nam een sprintje van het huis weg achter Zhana aan. Tijdens het rennen bedacht hij zich echter iets... Zou zij geen baat hebben om bij hun te blijven? No strings attached, enkel voordelig voor ieder. Daarom nam hij nog een extra sprintje en tackelde hij haar enkels. Ze viel recht voor hem neer en hij viel boven op haar. Samen rolden ze een stukje over elkaar heen tot ze tot een stilstand kwamen en Jason bovenop belandde. Hijgend keek hij haar aan. "Ik denk dat het voordeliger is voor jou als je met ons mee gaat," zei hij. "Met z'n drieën kunnen we meer aan dan alleen. We hebben de afspraak om niet te bonden. Als iemand in de problemen raakt dan red je je eigen hachje." Hij keek haar van dichtbij aan. "We zouden zelfs bosses kunnen doen. Ding ding, extra points."
Jason kwam overeind en ging staan. Hij raapte wat van zijn wapens op wat hij tijdens de val was verloren. "Je gaat me niet vertellen dat het geen aanlokkelijk idee is. Als je weer in een situatie zit zoals gister dan overleef je het niet en begin je weer vanaf nul. Kom met ons mee," zei hij. Het was niet zo dat hij haar per se wilde charmeren. Het was meer dat hij haar wilde helpen om weg te komen van deze wereld. Net zo graag als hij of Elijah dat wilde. Bedachtzaam keek hij haar even aan. "Al denk ik dat we eerder met z'n vieren zijn dan met z'n drieën, gezien Elijah's acties van net," grijnsde hij.

Karou was in een diepe slaap. In eerste instantie werd ze ook niet meteen wakker, maar zodra het ademen moeilijker ging, schrok ze wakker. Haar ogen gingen direct naar degene toe die half over haar heen gebogen was. Een seconde later zag ze wie het was en sloot ze heel even haar ogen, omdat hij haar erg had laten schrikken. Ze opende haar ogen weer toen hij tegen haar sprak. Elijah stelde haar niet eens een vraag. Hij vertelde haar gewoon op haar kaken te bijten. Daarom klemde ze ze ook op elkaar en kneep ze in het laken, terwijl hij ter werk ging met de chip. Karou ademde diep uit toen het eindelijk uit haar nek was. Het bloedde wel, maar ze drukte er een doekje tegenaan. Ze liet zich van haar matje duwen en trok haar armor onderdelen weer aan. Daarna pakte ze haar lange zwaard en deed die op haar rug. Karou verzamelde nog een paar spullen in een tas en deed deze eveneens op haar rug. Stil keek ze naar Elijah en daarna pakte ze zijn hand en trok ze hem mee naar de uitgang. Er was geen spoor van de andere twee te vinden, maar de metgezel van Elijah kennende zou hij niet ver zijn. Enkel ver genoeg om uit de klauwen te zijn van haar groep en daarom rende ze ook met hem het gebouw uit. "We hebben camera's," zei ze zacht. "Volg me om er niet op te komen." Karou liet zijn hand los en gleed daarna langs de muur via de uitgang verder naar de zijkant van het gebouw. Even keek ze omhoog naar de camera's die boven hingen en bewogen. "We hebben vijf seconden om zeven meter te rennen," zei ze zacht. "Dan zijn we uit beeld. "Als ik zeg 'go' dan ren je en als het weer draait dan ga ik." Even keek ze naar hem om en daarna weer naar de camera's. Het draaide net opzij. "Go!" Ze keek Elijah na en telde de seconden. Glimlachend keek ze naar hem. Hij had het gered. Ze keek weer naar de camera's die opnieuw bewogen. Heel even moest ze nog wachten en daarna rende ze op haar snelst weg. Hijgend kwam ze bij Elijah staan. "Ik ben bang dat je vriend echter wel op de camera staat," zei ze zacht. "Als ze zien dat hij wapens heeft meegenomen dan zullen ze ook op hem jagen en die andere vrouw." Karou keek om zich heen. Ze zag de twee niet, maar ze hoorde nog wel net een klap van iemand die viel. Snel rende ze erheen en keek ze naar Jason en de vrouw die bij elkaar stonden.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana rolde met haar ogen. Ongetwijfeld dat er meer was dan het oog toeliet, maar daarvoor was ze hier niet. Ze was hier om te overleven, te vechten, haar vrijheid terug te winnen. Sentimentele, onnodige gesprekken hoorde daar niet bij. Buiten de poort had ze dan ook een sprint getrokken en rende ze zo snel als ze kon richting het noorden, precies waar ze sowieso al naar toe aan het reizen was geweest. Ware het niet dat ze een groep robots tegen was gekomen dan toch en dat was iets wat haar nogal nieuwsgierig maakte, normaal waren er niet zóveel robots samen. Dus wat was er veranderd? Misschien dat de game in secties was op gedeeld, maar het was ook zeker mogelijk dat ze in de buurt kwam van een sterkere boss dan die ze tot nu toe aangevochten had. Daarom had ze ook het grote wapen mee genomen, ze wist wat het deed maar ze zou het zeker uit moeten proberen om te zien of het ook aan haar verwachtingen voldeed.
Tijdens die gedachten was Zhana zo gefocust op het wegkomen, dat ze Jason totaal niet aan had horen komen. Ze klemde haar kaken dan ook op elkaar toen ze onderuit ging en een paar keer doorrolde tot ze stillag. Kwaad keek ze op naar Jason, pisnijdig eigenlijk terwijl haar wenkbrauw omhoog ging en haar blik eigenlijk verveeld werd. ''Ik heb al een boss gedaan. Alleen.'', merkte ze op alsof het niets voorstelde. Ze wist wel beter ondanks. En ze wist ook dat het een goeie deal was op zich; ieder z'n eigen punten, je eigen hachje redden en niet hechten aan je reisgenoten. Dat was beter dan wat anderen haar nu hadden aangeboden dan toch. Zwijgend tuurde ze hem even aan vanaf de grond, vooral ze haarzelf overeind duwde en haar bruine lokken uit haar gezicht blies. Heel even ging haar blik naar haar ooghoeken, om de bewegingen van schijnbaar Elijah – zoals hij dus heette – en de andere vrouw op te vangen.
Zhana wist wat ze deed, maar ze was zelf ook verbaasd dat het zo snel ging; ze had haar hand geheven en deze vlak tegen zijn wang aangeslagen. ''En als je me nog eens tackelt, dan ben jij degene die het niet overleefd.'', siste ze hem toe. Ze zou hem castreren als hij nog eens zo'n grapje uithaalde, hij kwam toch wel terug als hij dat niet overleefde met zijn hele zaakje er gewoon weer aan. ''Ik reis noordwaarts. Er is daar een basis.'', sprak ze duidelijk genoeg zodat de andere twee het opvingen. ''Of je ook gaat is aan jou.'', mompelde ze. Daarmee stemde ze min of meer met zijn voorstel in. Of de basis nog bezet was, wist ze niet, dat zouden ze wel zien als ze er aan kwamen. Nu was het belangrijk zo ver mogelijk weg te komen in het beetje nacht wat ze nog hadden.

Elijah had Karou niet zo zeer willen laten schrikken, maar hij wou het zo stilletjes mogelijk doen en de manier waarop hij het nu deed, leek voor hem de enige manier. Hij zou zijn excuses later wel maken. Hij liet het verzorgen van haar nek echter aan haarzelf over en ook stelde hij geen vragen toen ze haar wapens bijeen raapte. Hij stond amper te springen om te gaan, omdat het hem toch wel een beetje lang duurde en hij had enkele minuten geleden Jason en Zhana al weg zien gaan. Toen ze klaar was, kwam hij ook in beweging – niet dat hij een keuze had omdat ze zijn hand beet had gepakt. Maar hij zei niets en volgde haar braaf eigenlijk. Al ging zijn blik wel meteen naar de muren toen ze over camera's begon. Een zucht volgde. Jason was dus niet voorzichtig genoeg geweest volgens haar woorden. Hij knikte even en volgde haar aanwijzingen en opdrachten, voor deze keer.
Toen ze beiden staken ze veilig over en daarna kwam hij ook weer in beweging, om zijn metgezel op te zoeken. ''Hij is geen vriend. Slechts een reisgenoot. We helpen elkaar, maar enkel in eigen belang. Als het erop aan komt red ik mijzelf en laat ik hem achter.'', knikte hij, om het maar kort en krachtig uit te leggen. Hoewel hij wel zijn armen over elkaar sloeg toen hij Jason en de andere jongedame zag. Hij was tot stilstand gekomen en volgde alles fronsend, vooral er een mondhoek omhoog schoot. Dat was puur wegens de klap die Jason's wang opving en het vermaakte Elijah meer dan eigenlijk zou moeten. Noordwaarts klonk echter logisch, er waren berichtgevingen over dat er daar meer te vinden was.
''Laten we gaan, het is verstandig onszelf nu tot het uiterste te dwingen en dan pas te rusten.'', spoorde hij Karou een beetje aan, waarna hij achter haar aan liep. Bij Jason was hij echter even blijven staan. ''Probeer je niet teveel te laten afleiden. Ik weet wat onze deal inhoud, maar ik zie je liever ten onder gaan in een goed gevecht dan door een vrouw die je pas ontmoet hebt.'', mompelde hij hem toe, voor hij echt langs hem heen liep en gauw achter Karou aan liep. Indirect gaf hij daar ook mee aan dat Zhana Jason's verantwoording was en dat Elijah er niets mee te maken wou hebben eigenlijk.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason trok een wenkbrauw op. "Phoe phoe zeg," zei hij oogrollend. "Wellicht dat je het alleen kan, maar wat je gister meemaakte kon je niet alleen aan. Je wil je punten toch houden om bij de 1,000 te komen? Waarom dan geen hulp aannemen? Het is alleen hulp voor eigen belang, niets meer en niets minder. Al zou ik geen nee zeggen als je meer zou willen," zei hij toch met een kleine grijns. Het was plagerig bedoeld. Jason viste nergens op, maar het feit dat ze eerder die avond zo op zijn zaakje had gereageerd vertelde hem wel dat ze ernaar hunkerde. Niet dat hij er misbruik van zou maken. Hij zei simpelweg dat de mogelijkheid er voor haar was.
Stil keek hij haar aan. Zijn ogen stonden niet geschokt, maar eerder geamuseerd.
"I deserved that," grijnsde hij. "En noted. Ik denk dat dat een goede richting is voor ons." Hij keek even om naar Elijah en die knikte naar hem. "Dus we volgen je." De groep kwam in beweging en fronsend keek hij even om naar Elijah. Al brak een glimlach snel door. "Maak je geen zorgen. Ik sterf niet voor haar, maar zorg er zelf ook voor dat je niet voor een vrouw sterft," zei hij met een knipoog. "Je zegt misschien niet veel, maar je houding zegt alles. Dit keer was jij de redder in nood, vergeet dat niet. Ik denk niet dat Stephen het leuk gaat vinden dat je zijn duifje hebt meegenomen."
Ze renden daarna de hele dag door en namen al snel de route om het woud in te gaan. Het gaf een hoop dekking en er kon makkelijk in worden verstopt, zeker 's avonds. Toen het al goed donker was, stopten ze en verzamelde Jason wat hout waar hij een vuur van maakte. Hij zakte neer en deed al zijn meuk van zijn rug op de grond naast hem. Dankbaar nam hij het eten aan van Karou en knabbelde er tevreden op. Nadat hij het op had, ging hij op zijn rug liggen om naar de sterren te kijken. Als het hem lukte om terug te gaan dan zou hij een hoop dingen anders doen. Onder andere zou hij ervoor zorgen dat hij clean werd van de drugs en de zaken met de mafia netjes zou beëindigen. Het leven was te mooi om zo te misbruiken en het was eigenlijk enorm stom van hem dat hij het op deze manier pas inzag.

Karou luisterde naar Elijah's uitleg. "Is er een mogelijkheid dat ik mij daarbij kan aansluiten met dezelfde regels?" vroeg ze. Hij had haar dan wel bevrijd, maar ze was niet zeker over haar eigen kunnen om uit de klauwen te blijven van haar oude groep. Karou vermoedde alleen wel dat het voor haar moeilijk zou worden om geen band te krijgen met de groep. Iedereen leek erg afstandelijk en hoewel zij dat ook wilde zijn, was zij juist iemand die zich tot iemand aantrok. Ze kon het gewoon niet helpen. Het ging vanzelf. In de groep had ze dat ook willen doen, maar niemand had haar daar gemogen. Waarschijnlijk kwam dat omdat ze nog jong was en naïef. Iedereen had misbruik gemaakt van het feit dat ze wilde helpen en nog onzeker was in wat ze moest doen. Het was dan ook nu dat ze vrij was dat ze besloot om sterker te zijn en haar angsten onder ogen te zien. Daarom stelde ze verder geen vragen aan de drie en volgde ze hen te voet. Elijah had haar zelf aangespoord om mee te gaan dus ze veronderstelde dat het een ja was op haar vraag.
Wat ze wel merkte was dat ze hen gemakkelijk bij kon houden, terwijl ze nog niet eens op haar hardst rende. Hoewel ze dan geen vuurwapen af kon schieten, puur om het feit dat ze niet raak zou schieten, was ze wel erg snel en lenig in het vechten met een zwaard. Het was een van de weinige voordelen om op de eerste rang te vechten. De hele dag door hadden ze gerend, totdat de avond viel. Hijgend zette ze haar spullen neer en keek ze om zich heen. Ze waren de wouden in gegaan en het was akelig stil en donker. Al bleef het niet lang donker, door het vuur wat Jason aanmaakte. Karou maakte een aantal gespen van haar armor los en zette deze stukken op de grond neer, zodat ze wat gemakkelijker kon zitten. De wond in haar nek van de chip bloedde nog steeds, maar echt spullen om het te verzorgen had ze niet en daarom liet ze het doorbloeden. Het zou op een gegeven moment wel drogen. Ze pakte het eten uit haar tas en verspreidde het brood met wat kaas over de rest. Daarna at ze in stilte, terwijl ze naar het vuur keek.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana schudde haar hoofd even bij de woorden van Jason. ''Over mijn dode lijk.'', was haar antwoord. ''Het laatste wat ik nodig heb ik een babysitter die het niet af kan met zijn rechterhand.'', bromde ze. Oké, misschien in een normaal leven had ze zijn attitude wel iets gevonden, maar in deze game was het niet van belang. Alles mocht dan echt aanvoelen, zelfs het dood gaan was een ervaring die je liever niet had in deze wereld, maar dat betekende nog niet dat het echt was. Het was een game. Ze waren al dood. Het had geen meerwaarde, hoewel het misschien gemakkelijk was om nooit ziek te worden of zo en in Jason's geval was het schijnbaar handig om dood zaad te hebben. Die gedachte zorgde ervoor dat een mondhoek heel even omhoog ging, maar dat dwong ze al snel weer in een neutrale stand.
Het was belangrijk om haarzelf niet over de grens te laten duwen, bij wat dan ook. Het beste was om gewoon terug te bijten en niet al teveel te zoeken in de conversaties die plaats vonden, als het al een conversatie genoemd kon worden. Tot nu toe hadden ze meer dingen naar elkaars hoofd geslingerd, die elkaar uitdaagden om heel eerlijk te zijn. Ze duwde alles weer weg in dat zwarte gat ergens in haar hoofd en had haar lichaam in beweging gezet, om weer een sprintje te nemen richting het noorden. Daar was een woud te vinden en daar konden ze schuilen voor de dag, om dan 's nachts weer verder te gaan. Ze konden beter in de schaduwen verscharen momenteel, het zou hen ook zoveel mogelijk uit het zicht houden voor monsters en NPC's. Het was de veilige manier om ergens te komen.
Op een open, maar toch beschutte plek was ze tot stilstand gekomen en knikte ze even om aan te geven dat ze hier zouden overnachten. Of 'overdaggen' eigenlijk. Ze was vaker door dit woud heen getrokken, dus ze wist dat deze plek zo veilig was als maar kon. Helemaal veilig was het immers nooit... Heel even bestudeerde ze Jason's metgezel en vervolgens de vrouw die zich ook bij hen had gevoegd. Al zag ze dit niet als een groep of zo. Ze was nog steeds van plan om dit enkel te doen totdat ze de basis veilig had bereikt. ''Hoe ben je hier beland?'', vroeg ze ineens waarop haar groenblauwe ogen dan ook naar Jason toe waren gegaan.

Elijah glimlachte even. ''Ik denk dat dat sowieso de bedoeling al is.'', antwoordde hij. Als Zhana bi hen mocht blijven, dan moest Karou geen probleem zijn. Maar hij had het gewoon even duidelijk willen hebben dat ze nergens aan vast zaten en dat het ieder voor zich was, als het erop aan kwam. Hoewel hij zichzelf al in een positie bevond, door haar überhaupt te helpen met het wegkomen, waar hij liever niet was geweest. Echter was er nu niets meer aan te doen en Jason had gelijk; het was verstandiger om met z'n allen te reizen, no strings attached en ieder voor zich dus. Van elkaar profiterend dan toch, want ze konden meer punten met elkaar scoren, met z'n viertjes dan in tweetallen of helemaal in hun eentje. Dat was wat ze allemaal wouden, toch? Zoveel mogelijk punten scoren zodat ze hier weg konden komen.
Even haalde Elijah diep adem toen ze tot stilstand kwamen. Hij kon de rust wel gebruiken. Er was niets mis met zijn conditie, nooit geweest, maar een halve nacht rennen was wel iets wat gek genoeg tot op zijn hart leek te slaan. Maar je kon dan ook op vele manieren sterven in dit spel, zelfs een hartaanval gokte hij zo. Hij knikte even dankbaar naar Jason toen die hout aan het verzamelen was en plofte zelf neer, om zelf water uit zijn tas te halen en dat te delen met de rest. Hoewel Zhana afstand leek te houden. Behalve van het eten dan toch. Hij schudde even ongezien zijn hoofd en dronk even dankbaar van zijn water.
''Waarom vecht je met een zwaard?'' vroeg hij zich af toen hi zich gesetteld had. Hij had zelf ook een zwaard, maar ook zeker vuur ammo. Hij had liever een combinatie omdat e dan gewoonweg twee richtingen op kon werken. Met alleen zwaarden en messen weliswaar, kwam je niet heel ver? Hij vroeg het zich af eigenlijk, omdat iedereen z'n kwaliteiten leek te hebben in het spel en zijn vuurwapen had hij ook verdiend met zijn punten. Hij was ook begonnen met een zwaard, maar had enkel iets scherps toch wel onhandig gevonden tegenover bepaalde monsters, bosses en NPC's.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason rolde met zijn ogen. "Links. Ik ben linkshandig," zei hij. "En wie zegt dat ik een babysitter wil zijn? Volgens mij kan je het prima zelf af," grijnsde hij. Nee, Jaz was geen babysitter en dat wilde hij ook nooit worden. Zelfs het idee om vader te worden schrok hem enorm af. Hij had gewoon niets met kinderen of met baby's. Bij zijn one-night stands gebruikte hij altijd een condoom. De meeste mannen waarmee hij om ging praatten altijd zo stoer over dat ze het zonder bescherming hadden gedaan. Niet veel later hadden ze een zeikwijf aan de deur bonken over het feit dat ze zwanger was en dat ze kinderbijslag wilde hebben. Nee, Jaz nam dan al snel de benen. Het was dan ook maar goed dat hij altijd probeerde te voorkomen dan dat hij zich liet verleiden om het zonder te doen. Daarin was hij steevast. Hij werd uit zijn gedachten getrokken door haar vraag. Even trok hij een wenkbrauw op. "Dood gegaan," antwoordde hij. Al wist hij natuurlijk wel dat het niet het antwoord was wat ze had willen horen. "Auto ongeluk," verklaarde hij zichzelf maar nader, al was het een leugen. Jaz schaamde zich ergens wel voor zijn historie. Als hij zijn leven opnieuw kon doen dan zou hij het geheel anders aanpakken, maar dat was makkelijk praten achteraf. Nee, als hij hieruit kwam dan zou hij zijn schulden afbetalen en een nieuw goed leven beginnen. Wellicht dat hij zelfs Elijah eens kon opzoeken. Of ze nu afhankelijk van elkaar waren of niet, ze konden wel vrienden zijn in het echte leven? Dan had hij tenminste één normale goede vriend in plaats van de bendes die zijn vrienden moesten voorstellen. "En jij?" vroeg hij. Toch keek hij haar geïnteresseerd aan. Hoewel hij zelf loog over zijn eigen leven, betekende het niet dat hij niet nieuwsgierig was naar die van anderen. Vaak genoeg had hij Elijah ook lastig willen vallen met vragen, maar doordat Elijah vrij stil was van zichzelf had hij het nooit gedaan. Zhana had de vraag als eerste gesteld en daarom hield hij zich ook niet in bij haar. "Nee, wacht. Laat me raden." Hij ging beter zitten, zodat hij haar beter kon aankijken en kneep zijn ogen tot kleine spleetjes. "Mmm. Ik denk niet dat je dood bent gegaan door een ziekte. Je lijkt me avontuurlijk en dominant, dus het was waarschijnlijk je eigen schuld." Nadenkend keek hij haar aan. "Ben je in je haast over gestoken zonder te kijken?"

Karou kon een glimlach niet laten. Het deed haar goed om te weten dat ze mee mocht gaan en dat ze mogelijk wat bescherming bij ze kon vinden. Al rekende ze er niet te veel op. Elijah had haar misschien geholpen met ontsnappen, maar ze was er niet zo zeker van of hij haar zou beschermen als Stephen haar op kwam zoeken. Hun groep bestond immers uit mensen die profijt zochten van elkaar en niet om elkaar te beschermen. Als het moment erop aan kwam dan zouden ze hun eigen hachje redden en niet het hare. Toch had ze een veilig gevoel bij de groep ondanks dat ze haar waarschijnlijk niet zouden helpen. Misschien was het dan toch eens tijd dat ze meer voor zichzelf op kwam, maar ze wist nu al dat ze geen kans maakte tegen Stephen. Hij had meerdere vuurwapens en zij een enkele grote zwaard. Van een paar meter afstand zou hij haar al kunnen pakken.
Verrast keek ze naar Elijah op. "Oh... Ik... Ik werd door Stephen gevonden toen ik pas net hier aan was gekomen," zei ze. "Ik was naïef en vertrouwde hem en het enige waar hij mij in getraind heeft is dit zwaard." Ze klopte er zachtjes op. "Het is het enige waarmee ik goed ben in vechten. Ik heb wel eens iets geprobeerd met een vuurwapen, maar ik schiet altijd mis. Als je met een groep vecht is dat niet handig want dan zou ik iemand van de groep neer kunnen schieten," zei ze schouderophalend. Al was de kans daarvan in deze groep kleiner, aangezien ze maar met vier man waren. Wellicht dat ze het dan wel weer zou oppakken. Ze zuchtte zacht. "Ik ben hier nu al zolang dat ik me zelfs afvraag of ik hier ooit nog wel eens uit kom." De kans was natuurlijk groter nu. "Ik ben je heel dankbaar dat je mij mee hebt genomen," zei ze dan ook om haar dank te laten blijken. Het was niet niets wat hij gedaan had. Hij had immers alleen zijn eigen hachje kunnen redden. "Ik weet niet eens of mijn lichaam nog te redden valt in de normale wereld," grinnikte ze. Al was het besef van tijd hier misschien wel heel anders dan daar. Ze wist het niet, maar het liet haar wel afvragen of het nog mogelijk was voor haar om terug te gaan. "Wat deed jij, voordat je hier kwam? Werkte je al of...?" Vragend keek ze hem nieuwsgierig aan.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Voor een moment rolde Zhana even met haar ogen. ''Wel, het zal absoluut verfrissend zijn als je in een winkel vraagt om een maatpak waarbij je je mannelijkheid links kan dragen.'', merkte ze toch wel een beetje vermaakt op. Het was niet zo dat ze hem persé wou uitdagen, maar zijn reacties leken gewoon om mee te vragen, dat was de enige reden waarom ze haar tong niet achter haar tanden kon houden. Nu had Zhana nooit echt een blad voor haar mond gehad en dat was misschien ook wel de enige redenen waarom ze het als vrouw tussen zoveel mannen had kunnen redden. In het leger maakten ze immers geen onderscheid tussen vrouw en man, ieder diende even hard te werken en ze had dan ook hard gewerkt om überhaupt te komen waar ze was in haar leven. Het was niet dankzij de steun van haar onbekende familie dan toch. Maar ze zou zeker dingen anders aanpakken als ze weer terug was.
Heel even vernauwde ze haar ogen, puur omdat ze Jaz niet geloofde, maar ze vroeg niet door. In plaats daarvan vormde er een frons op haar voorhoofd, maar aan de andere kant was de vraag te verwachten geweest. Maar de frons bleef hangen door het feit dat hij in een slechte poging probeerde te raden waarom ze dood was gegaan. ''Avontuurlijk en dominant misschien... Maar fout.'', mompelde ze. ''Militair, bomb-squad, verkeerde stap en het laatste wat ik weet is dat ik door de lucht vloog, voor ik hier wakker werd.'' In tegenstelling tot hem had Zhana totaal geen moeite om haar verleden bloot te leggen, omdat ze niets had om zich voor te schamen. Dus waarom zou ze liegen over het feit dat ze dood was gegaan? En hoe. ''Daarmee gok ik dat deze game geen onderscheid maakt tussen goed en kwaad, criminelen en burgers, man of vrouw.'', verzuchtte ze. Uiteindelijk zaten hier ook zeker wel criminelen.
Zhana rolde zich op haar zij en zette haar elleboog op de grond onder haar, zodat ze haar hoofd kon ondersteunen, zodat ze hem wat beter aan kon kijken. ''Waarom ben je überhaupt met hem samen, buiten het feit om dat je hem kan gebruiken? Hij lijkt me niet echt dé persoon om een diepgaand gesprek mee te voeren, laat staan om goed mee te lachen zoals je zou doen met metgezellen.'', vroeg ze zich af. Elijah en Jason leken allebei té verschillend om het lang met elkaar uit te houden, maar het kon aan haar liggen natuurlijk.

Elijah knikte even begrijpend. Hij kon wel inbeelden hoe het was om hier te belanden 'als je niets kon'. Niet dat hij gigantisch veel had kunnen doen in het begin, maar het scheelde dat hij van een boerderij af kwam en wel eens een geweer in zijn handen had gehad om bijvoorbeeld de vossen weg te jagen, of een hert wanneer hij samen met zijn vader was geweest en het jachtseizoen was geopend. Het was eigenlijk gek om te denken dat hij naar de stad was verhuisd en daar ook was blijven hangen, zelfs nu hij zin vriendin niet meer had en in principe kon gaan en staan met zijn zoontje. Dat was dan ook zeker zijn planning als hij terug was, maar dan zou hij eerst wat dingen moeten regelen was hij bang. Uiteindelijk had zijn vriendin wel familie gehad die meegaand is met het kind, dus hij kon niet zomaar even twee staten verderop gaan zitten of zo. Dat zou niet eerlijk zijn voor beide partijen.
''Ieder z'n kwaliteiten.'', was zijn simpele antwoord. ''Ik heb liever een combinatie.'', doelde hij op zijn eigen zwaard en handwapens die hij had. ''Daar waar Jason liever de sluipschutter uithangt en op een afstand blijft dus.'', verklaarde hij maar. ''Geen idee wat haar deal is, maar te zien aan haar uitrusting kiest ze liever voor de dingen die zwaarder zijn dan haarzelf.'', fronste hij. Hij verbaasde zich erover dat Zhana nog recht kon staan. Maar goed, het was een game, ieder had z'n kwaliteiten en minderheden. Hij zou het niet goed doen op lange afstanden of dergelijke wapens. Dus hij was eigenlijk wel blij met Jason, want het was niet zo alsof je naar je geraakte target toe moest, die punten telden automatisch op.
''Oh...'', merkte hij een beetje verrast op door haar vraag. ''Werk inderdaad. Mijn eigen bedrijf om heel erg precies te zijn, ik had een auto-ongeluk.'', glimlachte hij flauwtjes. ''En het schijnt dat je terug gaat naar je gewone leven, dus ik ga er vanuit dat we beide niet wakker worden op een ziekenhuis bed.'', merkte hij met een zuchtje op. Daar zat hij helemaal niet op te wachten, al hoewel het nog beter was dan deze game of simpelweg dood...

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Opnieuw trok hij een wenkbrauw op, maar dit keer schudde hij enkel zijn hoofd. "Zeg maar gewoon penis," zei hij nonchalant. "Er is geen reden voor al die poespas naampjes." Jason was vaak wel vrij direct en hoewel het velen kon afschrikken, schrok het hem eigenlijk nooit af. Juist als iemand direct met hem was vond hij het amuserend en vermaakte hij zich juist des te meer.
Jason keek haar recht aan toen ze haar ogen dicht kneep. Het kon best zijn dat ze hem verdacht van een leugen, maar hij had zo vaak moeten liegen in zijn leven dat hij inmiddels iemand recht aan kon kijken zonder zichzelf te verraden. Immers had hij vaak genoeg moeten liegen voor zijn eigen leven. Zhana schrok hem daarbij niet af. Daarnaast begon hij dan alleen weer op nul punten. Het was niet zo dat hij echt dood ging. Jason floot tussen zijn tanden door. "Heavy way to go," zei hij en hij stopte nog wat brood in zijn mond. Hij keek wat voor zich uit bij haar opmerking over criminelen. Hij kon het weten. Hij was er immers zelf één van. Alleen deed hij geen anderen ermee kwaad. Hij stal niet van onschuldige mensen en die mensen liet hij ook met rust. Nee, hij zat meer in de drugs bende. Hopelijk kon hij er vanaf blijven als hij eenmaal weer terug was. Zelfs als dealer was het soms lastig om ervan af te blijven. Jason bleef zitten en staarde naar het vuur. "Mh? Elijah?" vroeg hij en hij keek even op naar zijn metgezel. "Integendeel. Vaak genoeg verrast hij me nog met zijn opmerkingen, maar je hebt gelijk. Hij is wat aan de stille kant en dat vind ik niet erg. Het hoeft niet altijd party en games te zijn. Zolang ik hem maar erop kan vertrouwen dat hij me niet neer knalt maakt het mij niet zoveel uit. Daarnaast ben ik niet altijd party en games. Het feit dat ik je plaag betekent niet dat ik geen serieuze kant heb. Net zoals dat Elijah altijd stil is, is ook niet altijd het geval." Hij knikte weer naar zijn metgezel die meer woorden verspilde aan een meisje dan aan hem. "I'm rejected," zei hij met een pruillipje.

Karou knikte begrijpend. Zelf zou ze in het begin ook direct een vuurwapen willen hebben, maar ze was al nu zo gewend aan haar zwaard... Hoewel de situaties gevaarlijker waren dan op afstand, was ze wel enorm snel en behendig. Misschien dat hij zich iets minder zorgen zou maken als hij haar eenmaal in actie zag. Althans dat hoopte ze want anders betekende het dat ze niets had geleerd of vooruit was gegaan in de game.
"Een eigen bedrijf? Wauw... Ik studeer nog," zei ze met een zwakke glimlach. Ze bekeek hem nogmaals eens in stilte, verwonderend of hij gewoon op een jonge leeftijd een bedrijf had of dat hij jonger leek dan dat hij was. Zo oud leek hij haar immers niet. "Ik hoop dat ik mijn armen en benen dan nog heb," mompelde ze. Met een zwakke glimlach keek ze naar hem op. "Ik ben aangereden door een metro."
Pas een seconde te laat besefte ze dat het klonk alsof ze zelfmoord had gepleegd. "Ik ben er niet voor gesprongen. Nouja, niet in die zin," zei ze dan ook snel. "Een vrouw lette niet op en haar buggy met een kindje reed van het perron af. Het perron is oud dus het staat een beetje schuin. Ik dacht niet na en sprong gelijk op de rails om de buggy eruit te krijgen. Andere mensen namen de buggy aan en op dat moment weet ik alleen nog dat ik fel licht zag." Een zacht zuchtje ontsnapte haar weer. "Dus ik ben bang dat ik misschien mezelf stuk voor stuk bij elkaar moet rapen." Ze hoopte toch echt van niet. Zolang ze maar in elkaar zat en nog redelijk kon bewegen dan vond ze het prima, maar als ze wakker zou worden en verlamd zou zijn omdat al haar botten naar de punarie waren dan... Nee, dan bleef ze nog liever hier. "Maar wat voor bedrijf heb je? Is het meer ICT of verkoop je dingen? Of iets met diensten?" Karou was oprecht geïnteresseerd. Het ging haar niet per se om het binden, want Elijah zou dat vast niet willen, maar meer om het principe dat ze wist met wie ze samen vocht. De jongens zouden waarschijnlijk hun eigen hachje regelen, maar als Elijah of iemand anders van de groep in de knel zat dan zou ze altijd te hulp schieten. Zo was ze gewoon. Een ander ging voor en dat had haar naar deze situatie gebracht. Al zou ze het voor geen goud willen veranderen als ze weer tot leven kwam.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana trok opnieuw een wenkbrauw op en had hem even onderzoekend aangekeken, voor ze het niet kon laten om even te lachen. Serieus, de directheid stond haar wel aan. Hij schaamde zich in elk geval niet, ongedacht of hij een vrouw voor zijn neus had zitten of niet. Liggen, in haar geval dan toch. Ze had lang genoeg gezeten of op haar voeten gestaan de afgelopen dagen. Er was amper een rust moment geweest en daarom pakte ze het deze keer ook gewoon aan. ''Ik moet toegeven dat er inderdaad geen reden voor is, zeker niet in deze game, maar het had een beetje raar geklonken in de zin waarin ik het had willen gebruiken.'', grinnikte ze. Ja, ze was vermaakt en behoorlijk ook.
Haar schouders gingen kort even omhoog bij zijn reactie. ''Mijn hond heeft een fout gemaakt, niet ik. Hoewel ik moet toegeven dat ik misschien meer met dat beest had dan met ieder ander. Dus het zal me benieuwen hoé we terug komen als we de duizend punten halen en of Doris er dan nog is.'', verzuchtte ze. Zou dat wel gewoon zijn zoals het was verlopen? Hoewel ze niet zeker wist wat er met haar hond was gebeurd dan toch. Ze had de Herder niet meer gezien, ook niet tijdens haar vliegles. Dus weliswaar had die weten te ontkomen en zou ze hem nog hebben als ze terug zou keren. Zhana fronste echter ook even door hetgeen wat ze eruit flapte. Wel, dat klonk meer sentimenteel dan het had moeten klinken, daarbij was het ook teveel informatie, bedacht ze zich. ''Nevermind.'', mompelde ze dan ook, waarop ze op haar rug rolde en haar arm onder haar hoofd vouwde. De ander had ze op haar buik liggen, puur zodat ze vlug een wapen kon pakken als het nodig was. Je kon maar beter voorbereid zijn in dit spel.
''Je lijkt me anders een persoon die juist wél party en games is.'', merkte ze op. ''Begrijp me niet verkeerd, maar je lijkt me meer de drank-drugs-blondine typje.'', verklaarde ze haarzelf nader. No offence voor hem, het was even goed dat Elijah haar meer een housedaddy leek en Karou leek gewoonweg ontzettend naïef. Mensen konden je echter verbazen, dus het kon een verkeerde indicatie zijn. Ze had opzich niet echt mensenkennis, ze overleefde op interpreteren betreft de situatie en die te bespelen. ''Ah.. Alsnog gay, hm?'', wierp ze hem ietwat plagend toe. Zijn reacties waren leuk, dus ze kon zichzelf niet helpen.


Elijah haalde zin schouders op. ''Ik raad aan zo lang mogelijk te studeren, je krijgt daar maar één keer de kans voor en ik neem het mijzelf kwalijk dat ik het niet gedaan heb.'', gaf hij maar toe. Het was makkelijker om over dit soort dingen te praten dan echt diepgaande, persoonlijke dingen. Dit waren van die algemene dingetjes die geen geheim waren en niet zo zeer voor een band zorgde die hem in een twijfel neer zouden plaatsen als het erop aan kwam. Want hij zou iedereen hier nog steeds achter laten als het zijn eigen hachje redden. De enige reden dat hij zich met het gevecht van gisteren had bemoeid, was om van de punten mee te snoepen, net als Jason dus. Het was niets meer dan dat en het had ook absoluut geen verdere betekenissen en dergelijke. Hij had niet echt bepaald de drang 'om een vrouw in nood te redden' zoals Jason het genoemd had. De enige reden waarom hij Karou mee had genomen, was wegens het feit dat hij het er niet mee eens was dat iemand een ander kan dwingen om erbij te blijven. Bij de groep. Dat was een vrije keuze toch? Zoals Jason en hij er zelf voor kozen om bij elkaar te blijven, voor zover het hun leven niet op het spel zette. Het was niet persoonlijk geweest, was het een ander geweest – toevallig – dan had hij het ook gedaan.
''Dat de Game zegt dat we levend terug keren, ga ik er vanuit ook.. Ik neem aan in één stuk. Anders is er weinig om voor terug te keren.'', merkte hij flauwtjes op vooral hij even nadacht. ''Aandelen.'', was zijn antwoord dan ook op haar vraag. ''Hoewel ik er zelf weinig mee te maken heb, dat doen anderen voor me.'', mompelde hij. Hij bedacht zich nu eigenlijk pas hoe weinig hij met zijn bedrijf te maken had, hoewel het hij het van zijn familie geërfd had – welke hij dus amper tot niet gekend had en zeker niet een deel van zijn leven waren geweest – en er praktisch in gegooid was geweest. Andere deden de dingen, zolang het maar winstgevend bleef, hij deed hier een babbeltje en een handtekening plaatsen. That's it.
Even was het stil gebleven en had hij heel even Jason en de brunette bestudeerd. ''En nee, ik ben geen man van middelbare leeftijd. De frons op je voorhoofd verraad het..'' merkte hij op. ''Zevenentwintig, om je gerust te stellen. Mijn metgezel is een jaar jonger.'', stelde hij haar maar gerust. Voor ze nog ging denken dat ze met een stel pedofielen was beland of zo. Ongetwijfeld dat de Game die ook huisde, maar dat was in hun geval niet ten orde.