ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Het had hem wel iets verbaasd toen ze lachte. Haar nukkige houding had hem immers laten denken dat ze niet het type was om te lachen. Het deed hem wel goed en daarom had hij ook moeten glimlachen. "Ik vind van niet," zei hij. "Ik erger me blauw als iemand een penis een kroonjuweel, een worstje of slurfje noemt. Zeg gewoon de naam. Het is niet vies ofzo, maar ik denk dat vele vrouwen het te spannend vinden om het te zeggen."
Vooral de giechelende tienermeisjes. Daarom vond Jason ook dat als een tienermeisje geen penis durfde te zeggen dat ze dan ook niet aan seks moesten beginnen. Dan was diegene gewoon nog niet volwassen genoeg naar zijn mening. "Ik hoop voor je dat hij dan nog leeft," knikte hij. Ze deelde iets emotioneels en daarom reageerde hij er ook serieus op. "Wellicht dat zijn instinct inging en hij weg is gerend."
Honden hadden normaal gesproken wel een goed instinct ervoor. Ergens had Jason wel het gevoel dat de hond het goed maakte. Alleen jammer voor Zhana dat zij er aan de knoppen van ging.
"Misschien ben ik dat wel," zei hij. "Maar misschien ook niet. Het kan net zo goed een masker zijn. Enkel zodat het makkelijker is. Niemand verwacht iets van je want ze weten al precies wat voor type je bent."
Het was wel waar en hoewel hij het lacherig bracht, was het precies de reden voor hem. Men stelde hem nooit vragen, omdat ze al dachten te weten hoe en wie hij was. Dat terwijl er zoveel meer aan hem te pas kwam, maar hij verborg het allemaal onder zijn grapjes en plagerijen. Al vond hij het natuurlijk ook wel leuk om zo te zijn, alleen was hij dat niet continu en zo bracht hij het wel altijd bij mensen. "Heartbroken," knikte hij op haar met een melodramatische toon. Hij ging daarna ook liggen en sloot zijn ogen voor een moment. Als ze toch konden rusten dan kon hij net zo goed zijn lichaam alle rust geven die het nodig had.
"Dus je komt hier weg en dan? Ga je dingen veranderen in het leven of was je wel blij met de manier waarop je leefde?"

Karou staarde een beetje voor zich uit. "Ik probeer het," zei ze zacht. Alleen geldzaken maakte het haar moeilijk. Als ze het zich goed kon herinneren had ze nog maar twee euro op haar bankrekening. Natuurlijk had ze wel wat meer geld op een spaarrekening, maar daar haalde ze nooit geld vandaan. Op haar spaarrekening spaarde ze het geld op voor het collegegeld voor volgend jaar. Ze was goed op schema om het te halen voor augustus, maar dan moest ze er geen geld vanaf snoepen omdat ze geen geld meer had voor eten wegens de huur en andere omkosten. Misschien was het dan wel beter als ze in het ziekenhuis belandde. In elk geval zou ze dan gratis eten krijgen, totdat ze ontslagen werd. Dat idee bracht haar toch iets meer rust. Het zou vast wel goed komen. Eerst maar eens duizend punten verdienen. "Aandelen? Dat klinkt saai. Ik heb niets met economie. Het is maar goed dat ik het niet studeer," grinnikte ze. "Ik studeer geschiedenis aan de universiteit."
Geïnteresseerd luisterde ze. "Hoewel je er niets mee te maken hebt klinkt het wel als een ideale situatie. Nooit zorgen om geld en genoeg vrije tijd." Ze was er haast jaloers op, maar misschien dat ze ook op dat punt zou zijn als ze eenmaal zevenentwintig was. Er kon zoveel gebeuren in zes jaar, toch? Beschaamd sloeg ze haar ogen neer. "Sorry," zei ze dan ook en ze trok haar knieën op, zodat ze haar armen erom heen kon slaan. Ze legde haar kin op haar knie. "Ik ben eenentwintig." Haar blik ging ook even naar de brunette. "Dus ik denk dat ik de jongste ben van jullie vier." Een zwakke glimlach kwam op haar gezicht en ze keek weer naar het vuur. Nu ze wist dat de jongens zeker vijf tot zes jaar ouder waren, voelde ze zich toch een beetje een groentje. Ze hadden immers meer levenservaring dan haar. "Dus... Hoe had je je ongeluk? Had je gedronken of was er slecht zicht? Je zat niet op je mobiel toch?" Er waren zoveel mogelijkheden waarop auto ongelukken plaats vonden, maar Karou vond het wel heel erg als iemand dood ging door een mobieltje.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

God, in een normale situatie had Zhana hem een stoot verkocht, gokte ze zo. Maar nu kon ze het gek genoeg wel waarderen. Ja, serieus zijn was wel een must als je het allemaal wou overleven, maar het was goed om te weten dat er nog simpele zielen aanwezig waren. Zoals Jason dus. ''Meisjes.'', verbeterde ze hem echter. ''Meisjes vinden het te spannend, een vrouw zou er niet van op moeten kijken.'', merkte ze simpel op. Serieus? Ze had gedoucht en omgekleed waar mannen bij waren geweest. Je kreeg niet veel andere opties in haar situatie dan toch, maar het ging om het principe. Zelf hield ze ook niet van koosnaampjes maar ze vond 'mannelijkheid' wel even iets anders dan alles wat Jason op dit moment allemaal had opgenoemd. Ze liet het daarom maar voor wat het was, ze had immers haar zegje gedaan.
''Ah.'', verzuchte ze toen hij door ging op haar hond. ''Ik hoop het voor hem, het is een rot om op een dergelijke manier aan je einde te komen.'', schokschouderde ze. Heus deed het haar wat, maar het was beter om te doen alsof het haar niet deerde. Of bijna niet. Ze moest sterk zijn als ze wou overleven hier dus het had geen zin om emotioneel te worden om een hond. En daarbij was het zielig om te bedenken dat het gewoon altijd 'Zhana en haar hond' was geweest en dat er verder niemand in haar leven was geweest betreft ook maar wat contact. Pas nu bedacht ze zich hoe eenzaam haar bestaan wel niet was. Natuurlijk had ze haar collega's, maar dat was heel anders. Ze had niet eens iemand die ze echt een vriendin kon noemen. Misschien moest ze daar maar verandering in brengen als ze terug kwam.
Zhana haar wenkbrauw ging kort omhoog. ''Gay én eenzaam.'', merkte ze met een flauwe glimlach op. ''Het word er niet beter op voor je.'', glimlachte ze flauwtjes. Ze zei verder maar niets, anders werd een on-going-conversation. Daarom slikte ze een opmerking over zin gebroken hart maar in voor ze kort fronste om de volgende vraag die hij stelde, nog persoonlijker dan de vraag die zij eerder had gesteld. ''Ik ga niet terug naar het slagveld, als je dat bedoeld. Ik wil rustiger leven, zorgen dat ik niet weer in iets achterlijks zoals dit beland.'', mompelde ze als antwoord. God, ze zou een moord doen voor een goede boxspring onder haar en een stapel, vers gewassen lakens. Nu lag ze tussen de bende die je in de natuur op de grond kon vinden. ''Jij?'', was haar simpele vraag. Normaal was ze helemaal niet van deze simpele gesprekken, maar het hield haar nu even bezig.

Elijah lachte even en schudde zijn hoofd. ''Ik doe niets, ik kijk toe en zet mijn handtekening. De rest gaat vanzelf.'', bekende hij maar. Uiteindelijk was het de waarheid en daar zou hij zeker wel dingen in gaan veranderen dan toch. Hij moest nog maar even bezien hoé hij dat voor elkaar ging krijgen, maar dat was zorg als hij duizend punten had gehaald. Hij zat nu bijna tegen de tweehonderd aan, maar dan was het ook belangrijk die niet te verliezen. Je kreeg één punt voor een simpele NPC, die punten gingen omhoog met de verschillende levels aan monsters en de bosses brachten afhankelijk van hun eigen leven een x aantal punten op die vaak toch wel het vijf dubbele waren. Maar in je eentje, of zelfs met twee mensen, was het vaak onmogelijk om een boss aan te pakken. Dus Elijah en Jason schraapten wat punten bij elkaar door de game heen, door simpele monsters aan te vechten.
''En geschiedenis is dan weer niet mijn ding.'', glimlachte hij eerlijk. Hij had niets met geschiedenis, aardrijkskunde... allemaal van die dingen waarbij je moest nadenken. Daarom was hij ook wel redelijk content met zijn leven zoals het was. Hij kon immers redelijk veel tijd in zijn zoontje stoppen en daar was hij dankbaar voor. Even knikte hij dan ook. ''Ik meende op te vangen dat de ander tweeëntwintig of drieëntwintig is, zoiets, Jason is een jaar jonger dan mij.'', vulde hij maar aan. Ze zou inderdaad de jongste zijn en hij de oudste. Wie had dat gedacht, de meeste mensen in zijn leven waren al eind dertig. Het was niet makkelijk om zijn bedrijf binnen te komen zonder jaren ervaring immers. Daar had hij nog wel zicht op.
''Geen van allen.'', schudde hij zijn hoofd. ''Een vrachtwagen vanuit een zijstraatje. Ik zat niet eens achter het stuur.'', bekende hij maar. Het was eigenlijk erg om te bedenken dat hij zijn koffie liet halen, zich rond liet rijden en gewoon nette kleding aan had op zich. Nog zoiets wat hij misschien maar wat aan moest pakken. ''Ik ben al dankbaar dat ik weliswaar een tweede kans krijg. Niet iedereen krijgt die.'', verzuchtte hij waarop hij zichzelf op zijn rug plaatste. Hij was moe, uitgeput om precies te zijn.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Karou telde de dagen niet meer, maar ze wist wel dat er een hoop verstreken waren sinds ze met Elijah, Jason en Zhana mee was gegaan. Pas de dag erna had ze Zhana's naam leren kennen. Karou zei er niets over tegen de groep, maar naarmate de tijd was verstreken merkte ze wel hoe iedereen meer met elkaar leek te binden. Zij voelde zich aangetrokken tot Elijah, maar vanwege zijn eerdere opmerkingen dat hij niet wilde binden hield ze toch wat afstand. Ze wilde zichzelf ook niet aan hem opleggen. Daarnaast was ze ook niet zeker of hij hetzelfde had bij haar. Misschien was het leeftijdsverschil hem toch te groot, Karou durfde het niet te zeggen. De hele dag slenterde ze al rond in een verlaten stad waar ze keer op keer robots dood schoten. Het was haast een spelletje waarin iedereen het doelwit moest raken, maar niet doden. Zodra iedereen iets van schade had aangebracht werd de robot pas vermoord. Op die manier kreeg iedereen een punt en dat was eerlijk.
Pas toen het langzaam aan donker begon te worden hadden ze een aantal robots aangevallen die moeilijker te doden waren, maar meer punten opleverden. Het was nog geen boss, maar toch waren ze behoorlijk in de knel komen te zitten. De omstandigheden waren niet ideaal. Het was donker en het regende zo hard dat het lastig was om iets te zien verder dan tien meter. Het gaf de robots een enorm voordeel. Daarom hadden ze ook het besluit genomen om te verplaatsen en de robots mee te lokken. In elk geval naar een plek waar zij meer in het voordeel waren anders kon dit behoorlijk slecht aflopen. Karou had zelf een flinke snee in haar zij, maar ze vocht toch nog verbeten door. Aangezien zij van dichtbij vocht, zou ze pas als laatste wegrennen. Als het ware was zij een soort afleiding voor de rest. Toen ze het seintje hoorde van Jaz draaide ze zich om en maakte ze dat ze uit de voeten kwam. Haar adem stokte en alles in haar schreeuwde om achterom te kijken. De trilling in de grond vertelde haar immers dat de robot op haar hielen zat. Toch keek ze niet om en rende ze verder. Ze ging het hoekje om en gleed zo in een steegje waar de robot zelf niet in paste. Vanaf daar keek ze toe hoe de andere drie de robot mee lokten naar de positie die ze nu in hadden genomen. Karou ademde even diep in en legde haar hand op de wond, terwijl ze toe keek. Ze zag hoe Jason vanaf een kamer in een gebouw aan het schieten was en hoe Zhana ook van een afstand schoot. Alleen Elijah was dichtbij. De robot sloeg een muur stuk waardoor Elijah aan de kant moest springen. Het was slim, want het boog een stalen buis over Elijah heen. Zelfs vanaf hier kon Karou zien dat het ze niet ging lukken. De robot was gewoonweg te sterk voor hun vier. Jason en Zhana leken het ook in te zien want Karou kon ze niet meer zien. Lieten ze Elijah voor wat hij was? Het was dan wel hun afspraak, maar toch kon Karou het niet. Ze balde haar vuisten en rende met een noodvaart op de robot af. Ze zette zich hard af en sprong omhoog, zodat ze op de rug van de robot terecht kwam. Haar zwaard stak ze toen hardhandig in het hoofd van de robot. Zijn ogen knipperden en zijn lichaam schudde hevig, waardoor Karou van hem af geslingerd werd en met een harde klap tegen een muur aan kwam. De wereld duizelde voor haar ogen, maar toch stond ze op en maakte ze haar weg naar Elijah toe. Iets vertelde haar dat de robot nog niet dood was en ze moest juist nu gebruik maken van de extra tijd. Met een schreeuw van pijn bracht ze haar zwaard weer omhoog en liet ze het hard neerkomen op de buis. Haar zwaard was zo scherp dat het er recht doorheen sneed. Hijgend trok ze Elijah eronder vandaan. "Ren," hijgde ze. Zelf kon ze amper op haar benen blijven staan.

Jason had ergens gehoopt dat Zhana verder zou kijken dan wat hij liet zien. Iets in hem wilde gewoon gezien worden. Wie hij echt was en niet als wie hij zich voornamelijk voordeed. Jason kon immers enorm sluw zijn als het aan kwam opmerkingen waarmee hij genoeg mensen beledigde. Hij had ergens ook een lieve serieuze kant naast zijn partypartyparty karakter wat vooral naar boven kwam. Echter leek het er niet op dat ze dat in hem zag. Het stelde hem teleur, maar aan de andere kant... Was dat niet precies wat hij wilde? Zijn geheimen zouden haar immers enorm afschrikken, dacht hij zo. Het waren geheimen waar hij voor schaamde en hij wilde niet dat ze naar boven kwamen en tegelijkertijd ook weer wel bij haar... Het zorgde voor een enorme tweestrijd in hemzelf, waardoor zijn plagerijen minder waren geworden. In plaats daarvan was hij nukkiger en koppiger. Natuurlijk was hij nog wel eens vrolijk, maar veel van wat hij zei en deed kwam niet overeen met hoe hij zich voelde. Wat het precies was, wist hij niet. Hij kon het geen plek geven, maar Zhana had het veroorzaakt. Dat wist hij wel. Dus was het dan wat hij dacht dat het was? Of was hij gewoon compleet gek aan het worden in de game?
Het was een vraag die Jason steeds verder naar beneden duwde. Hij concentreerde zich meer op de gevechten die vlekkeloos leken te verlopen. De regels die ze hadden afgesproken zorgden ervoor dat iedereen baat had bij elke punt en hun punten waren dan ook al flink gestegen. Hij en Elijah waren al over de helft. Misschien zorgde dat er ook voor dat ze overmoedig raakten. De aanval op de robot was ondoordacht en dat bracht hun een hoop problemen. Ze hadden meer ruimte nodig en door Karou's afleiding hadden ze die ruimte op kunnen zoeken. Hij rende hijgend de trappen op en brak het raam met zijn elleboog. Jason zette zijn geweer op de houten rand en schoot vanaf een afstand op de robot. Heel even leken de kansen omgedraaid te zijn, maar dat werd al snel de grond ingedrukt. Letterlijk. Met geschrokte ogen keek hij toe hoe Elijah in de knel kwam te zitten. Iets in hem vertelde hem om hem te helpen, maar dat waren niet de regels. Daarnaast wilde hij ergens zijn eigen punten niet verliezen... Hij pakte zijn wapens in en sprong uit het raam. Het viel nog mee dat men in de game meer kon verdragen dan in het echte leven anders zou hij zijn enkels hebben gebroken. Hij rende als een speer weg en zag Zhana al in de verte voor hem rennen. Een kleine grijns kwam weer rond zijn lippen. Zou hij haar weer tackelen? Nee, beter van niet. Anders raakte hij zijn punten alsnog kwijt. Pas op een afstand kwam hij hijgend tot stilstand naast Zhana en keek hij in de richting van waar de stad lag. Het was niet meer te zien door de regen. "Denk je dat ze er heelhuids uitkomen?" vroeg hij. Ietwat ongeduldig wachtte hij toch wel op Karou. Zij zou immers ook gerend moeten hebben voor haar leven. Jason besefte zich toen ook pas dat ze nog geen regel hadden of ze op elkaar zouden wachten of niet. Zelfs als Elijah zijn punten kwijt raakte dan kwam hij nog levend terug. Hij zou zich weer bij hen kunnen aansluiten, maar hierover waren geen afspraken gemaakt. Dus wat werd het? Wachten of verder trekken? "Wat doen we?" vroeg hij uiteindelijk aan Zhana. "Wachten we op Karou en Elijah?"

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana was gek genoeg bij het drietal gebleven, in haar eigen belang natuurlijk; het was makkelijker om monsters en NPC's aan te pakken in een groep en haar punten stegen met de dag. Eindelijk had ze weer een beetje hoop om daadwerkelijk de punten te bereiken die ze nodig had om naar huis te kunnen, om dat simpele leven te leiden waar ze over gesproken had. Hoewel ze moest toegeven dat ze meer met Jaz had dan daadwerkelijk met Elijah en Karou. Weliswaar kwam dat omdat die twee simpeler waren en hoewel ze voor een simpel leven wou gaan, hield ze niet van mensen die voorspelbaar waren. Daarbij leek Elijah niet eens behoefde te hebben aan verder contact en Karou was in haar ogen nog steeds de naïeve, onzekere dame die gered was van een erger lot dan ten onder te gaan tijdens een goed gevecht. Het was niet alsof je echt stierf in deze Game immers, je kwam gewoon terug en begon opnieuw. Lullig weliswaar, maar het was beter om toch voor je eigen hachje te kiezen in haar ogen. Zhana vond haar dromen belangrijker dan die van een ander, dus zou ze altijd voor zichzelf kiezen.
Deze dag waren ze druk bezig geweest in een andere area waar ze enkele dagen terug aan waren gekomen. Ze hadden eerst de omgeving verkend, gekeken wat ze aantroffen en een inschatting gemaakt van wat ze konden verwachten. Deze monsters en NPC's waren dan ook zeker lastiger te doden dan degenen waar ze zich mee bezig had gehouden, toen ze Jaz min of meer tegen het lijf was gelopen. Die overigens hun back-up was op dit moment. Zelf schoot ze er ook op los en ze moest toegeven dat het wapen, wat ze mee had gejat, haar zeker wel beviel. Het zorgde voor een soort drukveld waardoor de monsters gewoon min of meer ontploften. Hoewel het niet bij elke monster leek te werken, waardoor ze zeker wel hulp nodig had van haar andere wapens. Maar het werkte prima op deze manier, ze kon de punten in het schermpje van haar eigen 'helm' ook omhoog zien schieten. Dat zorgde er op z'n beurt weer voor dat ze min of meer plezier kreeg in dit alles, wetend dat ze met elke punt een stap dichterbij de werkelijkheid was.
Het was het moment dat Elijah klem kwam te zetten en Karou gewoon dom leek te zijn. Zelf had ze haar wapen terug op haar rug gegooid en had ze het op het lopen gezet. Geen haar op haar hoofd die eraan dacht om haar punten kwijt te raken voor iemand die gewoonweg een verkeerde move had gemaakt. Zhana rende dan ook zo hard als ze kon, tot ze naar haar idee ver genoeg was van de scene en ze tot stilstand kwam. Even legde ze haar hoofd achter in haar nek en sloot ze haar ogen voor een moment, terwijl ze haar hart weer op ritme probeerde te krijgen. ''Geen idee. De NPC's en monsters zijn sterk, het is niet te doen met twee man.'', mompelde ze tussen haar versnelde ademhaling door. ''We sturen ze een bericht en gaan verder, ik ga mijn punten niet op het spel zetten voor iemand die niet uitkijkt voor hun eigen leven.'', verzuchtte ze. Ze konden immers een bericht naar elkaar sturen, dus dat was het beste. Voor nu konden ze beter terug gaan naar hun schuilplek en daar een dag of zo wachten.

Elijah deed zijn best, maar hij merkte toch wel dat zijn geschiedenis als eigenaar van een miljoenen bedrijf hem niet beter maakte in vechten. Alles wat hij deed en kon, had hij geleerd in deze game en daar had hij heel wat voor moeten sterven ook. Hij werd beter, dat had hij zelf ook wel door, hij kon sneller reageren en merkte ook dat hij meer lef begon te krijgen om het voortouw te nemen. Ook hij wou terug naar huis immers. Zijn punten stegen en daarmee steeg de drang om meer punten te verscharen ook. Daardoor had hij nu een enorme fout gemaakt en kon hij horen hoe de muur naast hem afbrokkelde, dat het staal schreeuwde en hoe alles neer kwam, wat ervoor zorgde dat er een stofwolk omhoog kwam. Zelf was hij echter vast komen te zitten en hoewel een schreeuw van pijn hem was ontsnapt, was hij drukker om zichzelf los te krijgen. Tevergeefs dan toch. Dit was het dan, hij kon helemaal opnieuw beginnen... Ware het niet voor Karou.
Hij had vaag door al het opdoende stof kunnen zien hoe ze haar zwaard door de kop van de robot boorde en deze vertraagd werd. Het was drukker met zijn eigen schade nu en voor hij het wist belandde haar zwaard naast zijn hoofd. Met ietwat grote ogen keek hij even naar het lemmet voor hij naar Karou keek die aan hem trok. Toen pas besefte hij zich dat hij vrij was, dankzij haar, en dat hij overeind kon komen. Hij zette zijn lichaam dan ook in actie om haar niet verder aan hem te laten sjorren. Het was inderdaad beter om nu weg te gaan en een andere keer terug te komen. Deze punten hadden ze immers wel nodig, dat kon niemand van hen ontkennen. Ze zouden echter met een nieuw plan komen, een nieuwe strategie. Ze moesten dit als een les meenemen in dat alles en zorgen dat ze het verbeterden, zodat ze wél zouden winnen en die punten zouden verzamelen. Hij was voor nu dankbaar dat hij niet was gestorven.
''Slim.'', merkte hij slechts op, waarop hij haar bij haar pols pakte en haar met zich mee trok. Het was hem niet ontgaan dat ze stond te trillen op haar benen en hij wist dat het dan fijn was om steun te hebben aan iemand, zodat je overeind kon blijven. Gelukkig heelden hun wonden enorm snel, en hoewel het echt pijn leek te doen, wist hij toch dat het niet echt was. Het was een gekke gedachte om iets te voelen wat er eigenlijk niet was. Wat hem echter ook over dingen liet nadenken, maar dat was meer neurologisch gezien. Hij schudde die gedachte maar van zich af en trok haar mee een donkere steeg in, waar hij tot stilstand kwam. Even keek hij over zijn schouder voor hij opgelucht adem haalde en het hem nu pas opviel dat er wat kleverig langs zijn arm stroomde. Dus toch... ''Laten we terug gaan, Jaz en Zhana zijn daar ook.'', stelde hij voor nadat hij het bericht had gekregen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason haalde eens diep adem om zijn ademhaling weer rustig te krijgen. "Ik hoop dat ze het redden," mompelde hij. Hoewel hij het niet graag toegaf, betekende Elijah wel wat voor hem net zoals Zhana dat ook voor hem deed. Al was dat anders. Elijah was meer een vriend en hij hoopte dat hij toch het monster had kunnen ontwijken en weg kunnen komen zonder dood te gaan. Jason zou graag willen zien dat Elijah ook terug ging naar de echte wereld. "Je hebt gelijk." Na het bericht waren ze weer in beweging gekomen om naar hun basis te gaan. Het was nog een eindje rennen, al liepen ze het laatste stukje. Waarom veel energie verbranden als het niet nodig was? Ze konden dan zo even slapen en sneller weer ter been staan dan als ze continu zouden rennen. Opgelucht keek hij naar het gebouw wat hun basis was. Hij ging met Zhana naar binnen en fronste bij wat hij daar aan trof. "What the hell...?" Het was een puinhoop. Al hun spullen waren overhoop gehaald. Hij beende direct naar de plek waar ze de wapens opborgen en de munitie. "Leeg," zei hij en hij keek om naar Zhana. Het was misschien niet slim dat ze hun basis onbeschermd achterlieten, maar eerlijk was eerlijk... Ze hadden nooit verwacht dat iemand hun basis zouden vinden. Blijkbaar toch wel. Zuchtend haalde hij een hand door zijn haar, terwijl hij diep nadacht hoe ze de persoon in kwestie konden opsporen. Hij keek op toen Karou en Elijah binnen komen. "Ik ben blij om jullie te zien," knikte hij. "Helaas ben ik minder blij met het aanzicht van dit."
Het was op dat moment dat er gelach klonk en er iemand vanachter een pilaar vandaan kwam. Jason herkende hem meteen. Great. Hun acties hadden dus gevolgen. Even keek hij om naar Karou. Voor zijn welzijn zou hij haar zo hebben uitgeleverd, maar in de game had hij ook een aantal dingen geleerd over wie hij was en wie hij wilde zijn. Hij wilde niet terug naar de oude Jaz en daarom zuchtte hij diep. Hij richtte zijn pistool snel op de man en schoot zonder erbij na te denken recht tussen de wenkbrauwen van de man. Hij viel om en begon te knipperen. Op zijn scherm zag Jason dat hij een flink aantal punten erbij had gekregen. "Nice, dat had ik eerder moeten doen." Stephen kwam woedend overeind. "Mijn punten!" riep hij kwaad. Jason haalde zijn schouders op. "Karou is nu van ons," zei hij simpel. "Je gaat er spijt van krijgen," zei Stephen en hij spuugde op de grond.
Jason kreeg een gevaarlijke grijns rond zijn lippen. "Make me. Ik weet precies hoe ik jouw soort moet aanpakken." Hij schoot de man nog eens neer en wachtte ongeduldig tot hij weer overeind kwam. Stephen was razend en vloog op hem af. Juist dit soort types moesten woedend gemaakt worden want dan dachten ze niet meer na en maakten ze fouten. Stephen deed precies dat.

Karou liet zich meetrekken. Haar benen kwamen vanzelf in beweging, maar haar hoofd tolde nog altijd. Ze kreeg niet veel binnen van wat er allemaal gebeurde en daarom was ze blij dat Elijah nog genoeg bij zinnen was dat hij hen kon leiden naar een donker steegje waar ze veilig waren. Voor nu dan toch. Hijgend leunde ze tegen de muur. Haar ogen vielen op een rode vlek bij Elijah en ze zuchtte zacht. "We gaan het niet halen als we nu door rennen," zei ze vermoeid. Haar eigen wonden putte haar enorm uit. Karou haalde uit haar riem twee kleine reageerbuisjes met en rood goedje erin. "Drink," mompelde ze en ze gaf het aan hem. Ze haalde de kurk eraf met haar tanden en dronk het goedje in één keer op. Meteen voelde ze zich al een stuk beter. De enorme snee genas meteen en haar stamina schoot weer omhoog. Ze kon nu weer een heel eindje rennen. Het was maar goed dat ze uit keek voor genezende potions die verstopt waren in de wereld. Ze verzamelde ze altijd aangezien ze vaak gewond raakte aan het front. Veel had ze er niet, maar nu was het wel een noodgeval geweest.
Karou las het bericht ook en stuurde een bericht terug dat ze hen daar weer zouden zien. "Goed idee. Let's go." Ze pakte haar zwaard weer op en hing deze over haar rug. Het was maar goed dat het zwaard in kon klappen anders zou ze het niet eens kunnen dragen. Ze rende samen met Elijah door de nacht naar hun basis. Het was toch nog een heel stuk rennen, maar met de hulp van de potion hield ze het een stuk beter uit. Hijgend rende ze naar binnen om Jaz en Zhana daar aan te treffen. Zwijgend keek ze rond. Het was een enorme rotzooi. Al hun spullen die ze hier verzameld hadden was overhoop gegooid en met één snelle blik door de ruimte kon ze concluderen dat hun ammunitie en wapens weg zijn. Had iemand hun basis geplunderd?
De vraag werd al snel beantwoord door gelach. Vanachter een pilaar kwam Stephen die zijn handen in zijn zij zetten. "Jullie hebben volgens mij een aantal dingen die van mij zijn," zei hij, kijkend naar Zhana's wapen op haar rug. "Maar ik ben bereid dat te vergeven als mijn liefste Karou met mij mee gaat." Een vies glimlachje kwam rond zijn lippen. "Doe het verstandige sweetheart. Je wil toch niet dat je vrienden dood gaan door jou? Iedereen staat buiten. Wees de verstandige meid die je bent."
Geschrokken keek ze op toen een schot klonk en ze keek om naar Jason. Van binnen kromp ze ineen. In wat voor problemen zouden ze nu komen?

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana trok een wenkbrauw op toen Jason vertelde te hopen dat de andere twee het zouden redden. Hoewel het handig was in teamverband te werken, wist ze ook dat het een zwakke gedachte was en daarom had ze besloten haarzelf er van af te sluiten. Hij moest in haar ogen hopen dat hij het zou redden, zodat hij die duizend punten zou bereiken, waar ze allen naar toe werkten. Met elke dag kwamen ze een stapje dichterbij, zorgen maken om anderen was dus iets wat niet in haar agenda paste en naar haar weten ook niet in die van Jason. Daarom verbaasde het haar dat hij een dergelijke uitspraak deed. Na het bericht te hebben gestuurd, waren ze dan ook verder gegaan en dat hadden ze verder in stilte gedaan. Tot ze hun plek bereikten dan toch en het duidelijk was dat iemand tussen hun spullen had zitten neuzen. Zwijgend stuurde ze haar lichte ogen dan ook door de ruimte heen, voor haar aandacht pas weer op Jason kwam te liggen en ze heel even haar schouders op haalde. ''Het belangrijkste hebben we nog.'', probeerde ze het maar luchtig te houden. Het waren kleine dingetjes waar ze nu over vielen, het was wel te vervangen.
Ook Zhana keek om toen Karou en Elijah binnen kwamen wandelen. ''En heelhuids, het is een wonder.'', glimlachte ze gemaakt. Een glimlach die meteen verdween bij een irritante stem en een schot wat volgde. Haar wenkbrauwen gingen omhoog en kort keek ze toe hoe het lichaam begon te knipperen en opging in het niets. ''Dat was dan ook wel weer niet nodig, maar goed.'', mompelde ze. Ze sloeg haar armen over elkaar en keek toe hoe Stephen weer overeind kwam en voor een tweede keer neer geschoten werd door Jason. Deze keer leverde het hem echter geen punten op, want Stephen had niets meer immers. Nu niet teminste, maar een diepe zucht volgde toch omdat dit gewoon tijdverspilling was.
''Oh, volgens mij is dan nu van mij, net als de rest nu van ons is. Eerlijk gestolen, had je ons maar moeten tegenhouden en dat heb je niet gedaan. Omdat je niet slim genoeg bent om mensen te lezen, behalve het manipuleren van kleine, naïeve meisjes dan.'', schokschouderde ze op Stephen zijn woorden. ''Daarnaast had ik al het vermoeden gehad dat je ons zou volgen op een bepaald punt, hoewel ik me afvraag hoe je dat voor elkaar hebt gekregen omdat Karou haar chip niet meer draagt. Maar toch.. we zijn niet voorzichtig geweest met onze sporen, dat moet ik toegeven.'', somde ze op. ''Anyway, om terug te komen op je verzoek; het antwoord is nee. Maar ik kan wel een tegenverzoek doen, vertrek en je hoeft niet opnieuw te sterven en dan kan je weer punten stelen van je metgezellen, of blijf rondhangen om toe te kijken hoe de rest sterft?'' En daarmee had ze afwachtend haar hoofd iets gekanteld. ''Explosief sterft.'', benadrukte ze nog even.

Elijah had het buisje maar van Karou aan genomen en zonder verder te vragen achterover geslagen. Zijn stamnia schoot een stuk omhoog, hoewel het nog niet helemaal vol was, was het genoeg om terug te geraken bij de plek die ze in bezet hadden genomen tijdens hun verblijf in deze area. Misschien moest hij zelf ook wat meer uitkijken naar dergelijke potions, maar hij was altijd zo gefixeerd op het behalen van punten, maar ook overleven, dat hij dat soort dingen altijd vergat. Hij wou immers gewoon naar huis, dus uitkijken naar dergelijke items zat niet echt in zijn systeem op dit moment. Daarbij was het nu ook verstandiger om door te lopen en niet rond te gaan neuzen voor dergelijke dingen. Daar was geen tijd voor en daarbij stond hun leven op het spel. Ze moesten door, zorgen dat ze van het slagveld af kwamen en Jason en Zhana weer zouden ontmoeten op de afgesproken plek. Met die gedachte sprintte hij flink door, hoewel hij zich wel iets inhield om Karou niet uit het ook te verliezen. Hij was nu eenmaal groter dan haar, dus hij kon iets meer vaart maken.
Ook Elijah was niet blij wat hij zag toen ze, nog buiten adem, naar binnen stapte. Hij reageerde dan ook niet en zijn gezicht vertrok iets. Het was waar wat Zhana zei, de belangrijkste pullen hadden ze. De rest konden ze inderdaad wel weer opnieuw verzamelen, dat was een kleine moeite op zich. Hoewel hij ook fronste om Stephen, die niet heel lang de tijd kreeg om te praten dankzij Jason dan toch. Een frons die dieper werd door de woorden van Zhana en de connectie die hij kon leggen. Explosieven? Serieus? Hij zuchtte even diep en kon enkel hopen dat ze zelf heelhuids het gebouw uitkwamen voor ze die af zou laten gaan.
Voor nu stapte hij iets voor Karou en keek hij Stephen even waarschuwend aan. ''Als we dood gaan is dat onze eigen keuze. Uiteindelijk hebben we betere afspraken dan jij ooit kan bieden.'', verzuchtte hij. Hoewel hij niet op de details in ging. ''Ongetwijfeld dat er genoeg andere jongedames zijn die met alle liefde hun punten bij je inleveren, Karou hier heeft daar in tegen een eigen keuze gemaakt. Het is niet zo alsof we haar ontvoert hebben.'', somde hij op. Nee, ze had zelf de keuze gemaakt om met Elijah mee te gaan, ze had ook kunnen weigeren en blijven als ze dat liever had gedaan.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason hield zijn ogen een beetje aangespannen om te kunnen zien hoe Stephen erop zou reageren. Hij was overduidelijk razend, maar bij de woorden van Zhana en Elijah leek hij in te zien dat hij niet veel keuze had. "Ren," siste hij naar de andere drie. Als hier echt explosieven lagen dan had hij een goed idee om van Stephen af te komen. Bij het zien dat Elijah, Karou en Zhana weg renden stuurde Stephen zijn voetsoldaten erachteraan. Jason grijnsde licht en richtte zijn wapen op de grond. Vlak voordat ze bij hem kwamen liet hij het schot afgaan. De grond begon enorm te trillen. Jason draaide zich in minder dan een seconde om en dronk snel een drankje om sneller stamina te krijgen. Als een speer rende hij weg van het kamp. Meerdere enorme knallen waren te horen. Jason nam een laatste sprong en kwam zo net uit het bereik van de explosieven. Hijgend keek hij om naar de andere drie. Hij krabbelde overeind en rende naar ze toe. "Ze zullen daar nog wel even vast zitten, maar we kunnen het beste doortrekken." Jason had er niet zoveel zin in dat Stephen hen opnieuw ging vinden. Al betwijfelde hij het dat de man hen weer zou volgen. Iedereen in zijn club ging immers dood en dus waren al hun punten weg. Jason's, Elijah's, Karou's en Zhana's punten stegen integendeel juist enorm omhoog nu ze de punten erfden. Grijnzend keek hij naar de punten die hij tot nu toe had verzameld op zijn scherm. Nog wat langer volhouden en ze zouden daadwerkelijk terug naar huis kunnen. Met z'n drieën renden ze een enorm afstand over, tot ze onderdak zochten in een grot die ze vonden in een bos. Het was niet enorm groot, maar groot genoeg voor hen allemaal en een vuur. Het zou hen bescherming bieden tegen regen en wind. Vermoeid zakte Jason op zijn knieën en probeerde hij weer op adem te komen. "Wanneer heb je de tijd gevonden om die explosieven neer te leggen?" vroeg hij aan Zhana. Hij had het haar immers niet zien doen en als hij dat wel had gezien dan had hij vast niet zo rustig daar kunnen slapen als dat wat hij had gedaan.

Het deed Karou nogal wat dat Zhana haar naïef noemde. Ze was altijd sterk geweest in haar hele leven. Het maakte haar ergens behoorlijk kwaad. Niet op Zhana zelf, maar op haarzelf. Ze was inderdaad naïef geweest. Karou balde haar vuisten en staarde naar de grond. Door haar eigen toedoen waren ze spullen kwijt geraakt en moesten de andere drie het voor haar opnemen. En dan durfde ze nog wel te zeggen dat ze voor zichzelf kon zorgen. Hoe goed liep haar dat eigenlijk af in het echte wereld? Voor zover ze kon herinneren woonde ze in een kleine hok wat een varkensstal was, omdat ze simpelweg geen tijd had om alles op te ruimen en schoon te houden. Het geld op haar bank was enorm laag. Ze haalde alles maar net op het nippertje op school want haar huiswerk maken ging nauwelijks, omdat ze zoveel moest werken. Ze was een wrak.
Slikkend draaide ze zich om en begon ze met rennen toen Jason haar vertelde om weg te gaan. Ze volgde daarbij Elijah en Zhana. Hun drie stopte pas met rennen toen de knallen te horen waren en ze kon nog net zien hoe Jason uit de vlammen sprong. Het deed haar goed om te zien dat hij er ongeschonden vanaf kwam. Voor hetzelfde geldt was hij ernstig gewond geraakt door haar en dat wilde ze absoluut niet. In stilte volgde ze de rest en probeerden ze zoveel mogelijk afstand te maken tussen hunzelf en Stephen. Moe zakte ze neer en leunde ze tegen de rotswand aan. Haar hart bonkte nog altijd in haar borstkas. "Dank je dat jullie voor mij op kwamen," zei ze zacht toen iedereen zat. Niet iedereen zou het voor haar doen. Zhana was eigenlijk de grootste verrassing aangezien ze zich vaak afsloot van de rest. "Als ik niet naïef was geweest dan was het niet gebeurd. Het spijt mij dat ik jullie in gevaar bracht door Stephen." Zuchtend opende ze haar tas en pakte ze er water uit. Ze voelde zich oprecht heel schuldig en beschaamd. Het zou niet weer gebeuren. De volgende keer zou ze Stephen één op één verslaan zonder dat de rest erbij betrokken hoefde te raken. Dat was als Stephen hen nog op ging zoeken. Iets vertelde haar dat hij dat niet meer zou doen. Ze keek om naar Elijah. "Hoe is je wond?" vroeg ze zacht, bezorgd.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana trok kort een mondhoek op bij het bevel wat ze kreeg van Jason. Hoewel ze het verschrikkelijk vond dat ze zo dacht, vond ze het wel wat hebben dat hij haar zo commandeerde. Bij de andere twee kon ze het nog begrijpen, maar ze nam aan dat ze nu wel duidelijk had gemaakt om zichzelf niet te laten commanderen. Ware het deze keer niet voor haar eigen veiligheid, en ook wist ze dat ze tientallen punten zouden krijgen. Honderden misschien wel, afhankelijk van wie Stephen werkelijk mee had genomen in deze mislukte poging om zijn spullen en geclaimde prijs weer mee terug te krijgen. Ze zei echter niets en was in beweging gekomen, nadat ze haar tas van de grond had geplukt tezamen met die van Jason. Ze had zijn plannetje wel door namelijk, maar ze ging hem niet tegenhouden en die taak zelf op zich nemen. Ze kon enkel voor hem hopen dat hij er ook heelhuids vanaf zou komen, anders zou het sneu zijn.
Ook zij, Karou en Elijah kregen een flinke beuk in hun rug door de explosieven die af gingen, waardoor er een stofwolk hun kant op kwam. Ze was maar net blijven staan en had haar arm voor haar ogen gelegd, om die in elk geval te beschermen. Het was pas toen ze Jason zijn stem hoorde dat ze weer opkeek. ''Zolang het brand.'', was haar antwoord. ''Het zal echter ook ongenodigde aandacht trekken, dus het is inderdaad beter als we gaan.'', stemde ze in. Ze wou nu geen robots en andere NPC's tegen komen om heel eerlijk te zijn. Ze had nog wat dingen te doen om daar weer voor op krachten te zijn. Zhana kwam dan ook overeind en was in beweging gekomen, richting het woud, zodat ze daar een schuilplek konden zoeken. Een grot. Het was beter dan helemaal niets gokte ze zo en het lag aardig beschut achter de klimplanten en mos, niemand die zou bedenken dat hier een grot was als ze niet specifiek op zoek waren naar een dergelijke schuilplek.
Zhana haalde haar schouders op bij Jason's vraag. ''I'm full of suprises.'', glimlachte ze enkel, omdat ze wist dat dat niet het antwoord was wat hij waarschijnlijk wou hebben. Haar lichte ogen gingen dan ook snel naar Karou en kort trok ze een wenkbrauw op. ''Ik heb je weliswaar naïef genoemd en met goede redenen, niemand hier denkt echter dat het jouw schuld is. We zijn allemaal niet voorzichtig geweest.'', wuifde ze het weg. ''Wel, als jullie het niet erg vinden, ik zie daar een opening en ik hoor water stromen. Dus we hebben of het geluk met een kleine waterstroom en als het helemaal meezit zelfs een meertje waar we ons om de beurt kunnen wassen.'', liet ze maar weten dat ze op onderzoek uit zou gaan, zodat ze ook in privé haar punten kon gaan checken. Daarmee kwam ze ook in beweging en wat de rest deed moesten ze goed voor zich weten. (dat is meer een hint om even te volgen haha)

Elijah had de situatie nauwkeurig en stilletjes bekeken, bestudeert, terwijl hij bij Karou bleef staan en zijn wenkbrauwen hoog optrok toen Zhana had medegedeeld explosieven te hebben geplaatst. Lekker dan! Als dat eerder ontploft was geweest, dan hadden ze helemaal opnieuw kunnen beginnen met het verzamelen van alle punten die ze tot nu toe hadden. Hij moest een zucht ook inhouden en knikte even op de aanwijzingen die Jason hen gaf, waarop hij Karou bij haar pols had gepakt en met zich mee had getrokken. Ze renden zo snel als ze konden het gebouw uit, waarna ze doorrenden tot ze op een veilige afstand waren. Ze kregen nog wel een druk verandering van de lucht hun kant op tezamen met een stofwolk, maar dat zou hen niet schaden. Elijah was dan ook zeker wel opgelucht toen Jason ook ongeschonden leek te zijn, zodat ze door konden lopen tot ze ver, ver weg waren van deze plek en ergens konden uitrusten. Tot die tijd moesten ze even het uiterste van hun lichaam vragen. Maar dat was niet anders.
Pas bij een grot had iedereen weer kunnen ademhalen en sloot hij kort zijn ogen toen hij op de grond gezakt was en zijn hoofd tegen een wand aan rustte. Hij was echter wat verbaasd jegens het bedankje en vervolgens excuus wat volgde van Karou haar kant. Echter was Zhana hem al voor en hield hij voor nu dus even zijn mond, tot ze besloot op onderzoek uit te gaan. Fronsend had hij Jason even aangekeken. ''Dusver het redden van de dame in nood, ze heeft temperament.'', greens hij flauwtjes. Hij zuchtte even voor hij zich tot Karou wendde. ''Zoals Zhana zei, niemand geeft je ergens de schuld van. Het was niet eerlijk wat Stephen deed en wat er tot nu toe gebeurd is, is absoluut niet jouw fout. Je bent geen bezit van iets of iemand.'', knikte hij vast besloten. Hij had er een hekel aan als mensen anderen claimden als één of ander bezit. Ze was toch geen hond? Hij kon dat soort dingen nooit begrijpen, maar dat kon komen door de wereld waarin hij leefde. In de echte wereld dan toch. Er was gewoonweg meer respect te vinden.
''Oh.'', merkte hij nog op. ''Prima. Ik ben niet dood en voel er amper wat van.'', glimlachte hij. ''Jij? Je bent zelf ook aardig geraakt in het gevecht wat we eerder hadden.'', besloot hij het onderwerp maar naar haar toe te draaien. Ze was er in zijn beleving iets erger aan toe geweest dan hij. Maar dat zou hij niet letterlijk zeggen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason knikte klein bij haar antwoord. Zeg dat wel en dat was op zich juist wat hij zo leuk aan haar vond. Vanaf het moment dat ze zo op hem was uitgevallen bij hun eerste ontmoeting tot aan nu vond hij haar al interessant en sprak ze hem enorm veel aan. Daarom volgde hij haar ook naar het beekje toe. Zelf was hij ook wel toe aan verfrissing en daarnaast had hij niet zoveel zin om bij Elijah en Karou te blijven zitten. Misschien hadden die twee het zelf niet door, maar Jason had zo het idee dat die twee tortelduifjes werden.
Zuchtend maakte hij wat armor los en legde hij deze naast zich neer op de grond. Hij vouwde zijn handen bijeen en bracht het water naar zijn gezicht. Eigenlijk zou hij een moord doen voor een douch of een bad, maar dat kende ze hier niet in de game. Het was of een duik in een koud riviertje, beekje of meertje of gewoon niet. Het scheelde dat hij niet zweette, maar het ging eerder om het bloed wat aan zijn huid kleefde. Zeker het zwarte vloeistof van de robots was erg hardnekkig om weg te krijgen. "Ik wed dat die twee iets gaan krijgen."
De manier waarop Karou Elijah gered had van de robot en hoe Elijah daarna voor haar had gezorgd... Het zei eigenlijk al genoeg. Het eerste moment waarbij Elijah Karou had meegenomen zei al genoeg. Elijah zou dat echt niet voor hem doen hoor als hij in Karou's positie had gezeten. "Dus heb jij nog een hopeloze vriend met een bierbuikje die thuis lui op de bank zit die op je wederkeer wacht?" vroeg hij.
Jason wilde het antwoord eigenlijk niet weten, maar stiekem ook weer wel. Met heel zijn hart hoopte hij op een nee. Dat gaf hem al iets meer kans dan wat hij tot nu toe bij haar had gehad. Ze kon hem weg blijven duwen of irriteren aan zijn hopeloze charmes, maar Jason was niet iemand die zich snel uit het veld liet slaan omdat het even moeilijk was.

Karou keek stil voor zich uit. Hoewel Zhana en Elijah deels gelijk hadden, waren ze dat niet helemaal. Ten eerste, als ze zich niet had aangesloten bij Stephen dan was de situatie nooit gebeurd. Ten tweede had ze er ook voor kunnen kiezen om niet met hun mee te gaan. Dus ergens was het wel haar schuld geweest in het maken van haar keuzes. Het werd eens tijd dat ze betere keuzes ging maken vanaf nu.
Glimlachend keek ze naar hem op. Ze was blij dat het goed met hem ging. Het zou wat zijn als hij zich nog altijd niet goed voelde, ook al had hij het drankje van haar gedronken. "Ik ben oké," knikte ze.
Ze had inderdaad een harde klap gemaakt tegen de muur die al haar lucht uit haar longen had geslagen, maar ook zij voelde daar bijna niets meer van. Karou opende haar horloge waar een digitaal scherm uit kwam. Ze drukte een aantal knopjes in en swipte daarna houtblokken van haar scherm naar rechts, waardoor het voor haar neus terecht kwam. Ze sloot haar horloge en maakte een vuurtje, zodat ze in elk geval warm konden worden.
Zuchtend staarde ze naar het kleine vuurtje wat steeds groter werd naarmate het meer en meer aan het hout likte. "Soms wens ik dat ik al genoeg punten had om terug te kunnen," zei ze zacht. "En soms denk ik eraan om liever hier te blijven." Ze trok haar knieën op en sloeg haar armen erom heen. In de normale wereld had ze niet veel en al helemaal niet veel geld. Hier... Hier maakte geld niet uit. Eten, drinken en slapen ook niet. Het was nog altijd een vreselijk enge omgeving waar ze geen moment kon ontspannen, maar misschien was het wel een betere plek voor haar?

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana glimlachte nog even, om daarmee haar antwoord maar af te sluiten, waarna ze haar spullen neer had gezet en in beweging was gekomen. Het belangrijkste had ze bij zich en dat was haar arsenaal aan wapens. Die stopte ze nooit in tassen en dergelijke, daarbij was ze het vanuit haar werk gewent om met groot gewicht rond te lopen, over lange afstanden en soms dagen lang. Natuurlijk was het een roof op haar lichaam, zelfs in dit spel leek het, maar ze wist dat ze het voor een doel deed. Ze moest doorgaan, doorzetten en het uiterste van haarzelf vragen om weer thuis te komen. Om iets simpelers te gaan doen en haar leven nooit meer zo op het spel te zetten. Oké.. Een ongeluk zat in een klein hoekje, maar ze kon haar best doen om het te voorkomen toch? Een simpele baan, een simpel leven, een fijn plekje waar ze gewoon haar leven kon leiden. Maar tot nu toe leek het meer een droom in Zhana haar ogen.
Fronsend keek ze op door Jason's beschuldiging dat er iets bloeide tussen Karou en Elijah. ''Zover het redden van de dame in nood, huh?'', wierp ze hem toch een beetje plagend toe. Uiteindelijk had Elijah meer geluk gehad daarmee en ze was ook niet te beroerd om dat toe te geven. Niet dat ze Jason niets vond of zo, dat was het totaal niet. In tegenstelling zelfs... Maar ze wist ook dat het de realiteit was dat ze elkaar nooit meer zouden zien als ze dit spel uit kwamen. Dus waarom moeite stoppen in iets wat waarschijnlijk toch niet bleef? Ze zou haarzelf er alleen maar mee kwellen en dat wou ze Jason ook niet bepaald aan doen als ze heel eerlijk moest zijn. Met een zuchtje maakte ze haar wapens dan ook los en haalde ze alle riemen en dergelijke los, zodat ze het bij elkaar kon leggen.
Zhana schudde haar hoofd dan ook even op Jason's vraag. ''Wat doet je denken dat ik een vriend met een bierbuikje zou hebben?'', fronste ze. ''Ik heb ooit een goudvis gehad voor twee weken en toen was ik het arme beest al vergeten te voeren.'', glimlachte ze. Het was een simpele aanduiding geweest dat relaties niet bepaald iets waren geweest waar ze zich tot nu toe mee bezig had gehouden. Wie weet wat de toekomst zou brengen als ze haar leven drastisch zou omgooien. Wie wist... Ze had het meest van haar kleding uitgetrokken, op haar top en ondergoed na dan, waarna ze het water in stapte. Zoals verwacht was het redelijk warm omdat ze zich aan de voet van een berg bevonden. Tevreden zette ze haarzelf wat af, zodat ze naar het diepere gedeelte van het water kon dobberen.

Elijah glimlachte even. ''Gelukkig.'', beaamde hij maar. Hij wou het er niet een al te groot onderwerp van maken dat ze elkaar alleen maar zouden aansteken met zorgen. Hij was oké, zij was oké en daar moesten ze maar op aan gaan. Als hij zich niet goed had gevoeld, had hij het wel gezegd. De wond die hij eerder had opgelopen was dan ook al genezen, mede omdat het meer oppervlakkig was geweest. Hij had meer gekregen van de klap en alles wat bovenop hem gevallen was, dan de daadwerkelijke aanval. Misschien moest hij ook maar gaan sniperen, dan zou dat niet meer gebeuren. Maar aan de andere kant, was hij dan niet in de buurt geweest om Karou uit de brand te helpen. Dus het was een dubbel gevoel op dit moment. Elijah ging wat beter zitten en sloot kort zijn ogen. De rust die ineens op hem afkwam, vroeg meer van zijn lichaam dan hij misschien zou willen. Hij wou echt niet slapen. Niet nu.
''Mhh.'', mompelde hij. ''Wij allemaal geloof ik, maar we zijn er bijna. We hoeven nog maar kleine dingetjes te doen en verder vooral zorgen dat we niet sterven.'', glimlachte hij. Nog enkele honderden punten en ze konden allemaal naar huis. Als ze bleven samenwerken zoals ze nu deden, dan zouden ze dat binnen een korte tijd kunnen waarmaken. Hoewel hij het ook wel een beetje jammer zou vinden, maar hij wist ook dat het binnen zijn macht lag om Jason op te sporen en Karou uiteindelijk. Het zou wel goed komen, daar vertrouwde hij wel op. Hij maakte zich mee zorgen over de muur die tussen Jason en Zhana bleek te staan. Maar dat kon aan hem liggen, hoewel hij wel moest toegeven dat hij Jason nog niet eerder ergens zoveel energie in had zien stoppen en ze waren toch wel een behoorlijke tijd samen in deze game.
''En laten we dat maar niet doen, of ben je vergeten dat je in het echte leven ook echt sterft als je hier je laatste leven verspeeld?'', fronste hij wat zorgelijk. ''Als we terug gaan hebben we allemaal een nieuwe kans om dingen anders aan te pakken, te beteren en te zorgen dat onze dromen waar worden gemaakt. Dat is niet een kans die je normaal ook krijgt als je de eerste keer al gestorven bent.'', merkte hij op. Elijah probeerde haar een beetje aan te moedigen om heel eerlijk te zijn. Hij vond het jammer dat ze zo dacht.