ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 05/01/2018 04:03 PM

Jason rolde zijn ogen. "Hij is er gewoon beter in of Karou wilde gered worden. Ik ga voor het tweede," zei hij met een grijns. Het was hem allang duidelijk dat Zhana liever op haarzelf was en dat ze zelf dingen wilde doen. Dat iemand haar had moeten redden was iets wat ze niet leuk had gevonden, maar dat zorgde er niet voor dat hij slechter was in het redden van mooie dames dan Elijah. Hij had gewoon meer geluk in het redden van iemand die makkelijker te paaien was.
Grinnikend keek hij Zhana aan. "Oh idunno. Volgens mij was een dad bod in. Slecht gokje."
Jason vond het niet erg om zo nu en dan toe te geven aan het feit dat hij ergens niet goed in was. Sowieso was hij erg slecht in het raden van het leven van anderen, maar nu had ze hem toch onbewust zijn brandende vraag beantwoord: er was geen vriendje in haar leven. Hij lachte om de opmerking van haar goudvis. "Poor fish."
Hij trok zijn kleding eveneens uit op zijn boxer na en zakte het water in. Rustig zwom hij haar kant op en pakte hij haar pols vast. "Weet je wat soms het probleem is met mensen die iets denken niet te willen?" mompelde hij.
"Ze durven niet toe te geven aan wat ze wel willen. Dus soms... Moet je ze laten zien dat ze het juist willen."
Jason trok haar zacht aan haar pols tegen hem aan. Hij was langer dan haar dus hij kon hier nog staan. Hij sloeg zijn arm rond haar middel en zonder haar enige mogelijkheid te geven om te ontsnappen, legde hij zijn lippen op die van haar. Dit had hij al vanaf het eerste moment willen doen. Ze had hem echter nooit de kans gegeven en als hij niet een kans voor zichzelf maakte dan zou het hem waarschijnlijk ook nooit zijn gelukt. Ergens verwachtte hij een klap, maar aan de andere kant... De aantrekkingskracht tussen hen twee was zo groot. Hij had het niet langer kunnen afwachten nu ze beide alleen waren.

Karou keek voor zich uit. Ze waren er inderdaad bijna. Zeker met de punten die ze vandaag verdiend hadden en misschien was dat ook wel hetgeen wat haar bang maakte. Bijna kon ze weer terug en ze had zich voorgenomen om te veranderen, maar wat als dat haar in het echte leven niet lukte? Wat als ze dezelfde fouten zou blijven begaan? Sweet, sweet Elijah had gelijk. Natuurlijk. Het leek voor hem alleen zoveel makkelijker om te praten. Hij had een eigen bedrijf die goed liep en vast een huis waar ze u tegen zou zeggen. Het leven was makkelijker voor hem dan voor haar. Zou het heel erg zijn als ze haar laatste leven hier zou verspillen?
Lipbijtend keek ze voor zich uit. Ze was geen opgever anders was ze nooit zover gekomen in het leven. Als ze haar laatste leven zou verspillen dan zou dat tegen haar natuur in gaan. Tegen haar persoonlijkheid in. Het was meer dat ze zo moe was. Moe van alle zorgen die ze had en het feit dat ze geen enkel moment rust kreeg. Zhana had haar gezegd dat ze naïef was. Misschien was de keuze om hier te blijven net zo'n naïeve keuze als het aansluiten bij Stephen. "Je hebt gelijk," mompelde ze maar. Al had ze nog niet besloten wat ze zou doen. Ze wilde niet dat Elijah zich zorgen zou maken. Hoewel het duidelijk voor haar was dat ieder z'n eigen hachje redde en toch was dat anders geweest tussen haar en Eli. Hij had haar meegenomen van Stephen en zij had hem gered van een robot eerder vandaag. Waarom hij dat voor haar deed wist ze nog altijd niet, maar het gaf haar wel aan dat hij een zorger was. Daarom wilde ze hem geen zorgen geven.
"Zie je er zo ook in het echt uit?" vroeg ze uiteindelijk en ze keek naar hem om. Hij was al erg knap in game met zijn langere haren en donkere ogen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 05/01/2018 06:31 PM

''Ongetwijfeld.'', was Zhana's antwoord. Het zou haar niets verbazen dat Karou inderdaad iemand nodig had gehad die haar stabiliteit kon geven en haar zodoende dus kon 'redden'. Het was heus niet zo dat ze Karou en Elijah niet mocht, maar gek genoeg had ze niet zoveel met mensen die wat softer waren dan zij was. De enige reden waarom ze zo hard was tegenover hen, was omdat ze het duidelijk wou houden dat ze niet zouden overleven als ze hun gevoelens en emoties over de hele vloer zouden uitleggen. Het was goed om geconcentreerd te blijven, een doel voor ogen te hebben, hard te blijven opdat je niet zou breken. Het was in Zhana haar eigen geval dan ook zeker een soort muur die ze opgetrokken had en die ze gewoonweg niet wou laten zakken. Het was niet omdat ze iemand dwars wou zitten, expres een slecht gevoel wou geven of wat dan ook. Ze kon enkel hopen dat ze dat achteraf konden inzien en begrijpen. Ze wou net zo graag naar huis als iedereen hier dat uiteindelijk wou.
Haar wenkbrauw ging kort omhoog. ''Dan heb ik iets gemist met de laatste mode.'', was haar antwoord, hoofdschuddend. Zij en iemand met een bierbuikje? Ze was te jong om iemand met een bierbuikje aan haar zijde te hebben. Oud genoeg om wapens te handelen en in het leger te stappen, maar zeker te vroeg in de bloei van haar leven om met zo iemand te huizen. Nee dank je. Dan zou ze gillend wegrennen was ze bang, mede omdat ze zelf behoorlijk actief was en een goed lichaam zeker wel iets vond om ook je eigen zekerheid te boosten. Ze was niet lui, ze wou haarzelf gezond houden en deed heus wel wat met haar uiterlijk. Weliswaar geen kilo's make-up, maar doormiddel van gezond eten, sporten, goede ritmes en goed voor jezelf zorgen. Ze zou dat ook van haar partner verwachten.
Zhana was echter verbaasd om Jason's hand te voelen sluiten rond haar pols en ietwat onderzoekend had ze hem dan ook aangekeken. ''Soms gaat het niet om wat ze willen, maar om wat verstandig is.'', was haar zachte antwoord geweest. Hoewel anderen zouden zeggen dat ze gewoon moest genieten van hoelang het kon duren, zou het haar enkel maar gaan achtervolgen en kwellen. Zo zat ze in elkaar. En toch kon ze het totaal niet erg vinden om geen afstand meer tussen hen te hebben, want het was geen straf om de spieren onder zijn huid te voelen rollen en de warmte door haar huid heen te voelen trekken, daar waar hij haar aanraakte. Hoewel ze het aan had zien komen, kwam het toch nog een beetje als een verrassing en zorgde het er voor dat haar muur eigenlijk meteen instortte. Hoe verkeerd het eigenlijk was, zo fijn voelde het tegelijk ook. Zhana had haar ogen dan ook gesloten en haar vrije arm geheven, om die rond zijn hals te wikkelen, terwijl ze zijn kus beantwoordde.

Het deed Elijah zeker wat om de zorgen zo van Karou haar gezicht te lezen en dat zorgde ervoor dat hij zachtjes even zuchtte terwijl hij wat wapens los maakte van zijn outfit en aan de kant legde. Dat maakte het hem wat gemakkelijker op dit moment, daarnaast was het niet nodig om nu alles strak tegen zijn lichaam aan te hebben. Het was niet fijn om tegen een zwaard aan te zitten terwijl je steun zocht met je rug, tegen de koude rotswand. Hoewel de ruimte aardig verwarmd werd nu, door het vuur wat Karou was gestart. Hij was haar dankbaar daar voor, en gezien het stromende water wat te horen was, konden Jason en Zhana straks ook wel een vuurtje gebruiken. Hij zei maar niets, hij had de blik in Jason's ogen wel gezien zodra hij naar die vrouw keek, over haar sprak of met haar sprak. Het deed hem goed dat zijn vriend iets voor ogen had, iets anders dan hoe hij in dit spel terecht was gekomen. Hij en Jason hadden immers dingen gedeeld met elkaar wat ze de dames niet hadden gegund, dat wou hij ergens ook wel zo houden.
''Ik heb altijd gelijk.'', glimlachte Elijah. Het was meer een poging om de druk ook een beetje van haar schouders te halen, door te doen alsof het heel luchtig was allemaal. Eén van zijn eigenschappen die niet altijd gewaardeerd werden en ook niet altijd gepast in bepaalde situaties of gesprekken. ''Maar hoe dan ook... Wat er ook te wachten staan als we onze punten bij elkaar hebben, ik ben er zeker van dat het alleen maar beter kan worden vergeleken met dit alles. Geen idee of het waar is dat we zullen vergeten dat we ooit in deze omgeving hebben moeten overleven, maar dat zien we dan wel weer.'', dat laatste mompelde hij meer. Bepaalde dingen wou hij liever niet vergeten. Hij wist dan ook niet in tot hoeverre ze dit alles zouden vergeten, of ze elkaar ook zouden vergeten. Hij hoopte ergens dat de band dan toch wel sterk genoeg was om elkaar te kunnen herkennen als dat het geval was. Elijah geloofde betreft dat wel in dingen zoals het lot, hoewel hij verder helemaal niet gelovig was in dingen die niet te bewijzen vielen.
Haar vraag verbaasde hem echter, wat er toe zette dat hij kort even naar zijn handen keek nu ze geen handschoenen hadden die ze omvatte. ''Hmm, ik denk dat het er dicht bij in de buurt komt.'', was zijn antwoord. ''Ik weet niet of ik dé aangewezen persoon ben om zichzelf te beschrijven, maar dit komt zeker wel in de buurt. Korter haar dan toch... Dit is wel heel lang voor mijn gevoel.'', grinnikte hij zachtjes. ''Jij?'', vroeg hij nieuwsgierig. ''En wat doe je in het dagelijkse leven?'', vroeg hij nog. Zijn interesse was iets meer gewekt door haar vraag.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 05/01/2018 08:19 PM

Jason was blij dat Zhana zijn kus beantwoordde. Misschien had ze hem inderdaad weggeduwd omdat het verstandig was, maar Jason hield er meer van om het moment te pakken. Als hij de sprong niet waagde dan zou hij altijd spijt krijgen. Soms deed hij daardoor ook impulsieve dingen en dat had er ook voor gezorgd dat hij was neergeschoten. Genietend kuste hij haar en hield hij haar dicht tegen zich aan. Op het moment voelde hij zich enorm gelukkig. Hopelijk konden ze nog meer van dit soort momenten hebben, voordat ze afscheid moesten nemen. Stel dat ze beide terug zouden gaan dan zou hij haar zoeken. Langzaam liet hij haar lippen los en legde hij zijn voorhoofd tegen de hare. "Ik zal je zoeken," zei hij zacht. "En ik zal je vinden. Dat beloof ik je."
Waarschijnlijk had ze hem niet toe willen laten, omdat ze bang was dat ze hem daarna nooit meer zou zien. Hij wilde het tegendeel bewijzen. Hij wilde haar laten zien dat als een moment gepakt werd dat er meerdere momenten konden volgen. Wellicht niet gelijk of meteen, maar hij zou haar vinden. Al moest hij weken zoeken.
Zacht streelde hij haar rug en voelde hoe zijn hart als een gek tekeer ging. Jason was wel eens eerder verliefd geweest al was dat niet te vergelijken met wat hij nu voelde. Nog nooit was hij zo gefocust geweest op één meisje en nu had hij haar eindelijk kunnen kussen. Glimlachend drukte hij nog een kusje op haar lippen. Dan waren Elijah en Karou toch niet de enige tortelduifjes. Aangezien hij ze ook wat tijd wilde gunnen, kuste hij Zhana opnieuw. Niet per se alleen om Elijah en Karou, maar ook omdat hij het zelf graag wilde. Eerlijk gezegd kon hij niet van haar afblijven nu hij haar eindelijk vast hield.

Karou beet zacht aan haar nagel, terwijl ze voor zich uit keek. Gelukkig leek Elijah het luchtig te houden. Echt dieper ingaan op de details wilde ze niet. Ze schaamde zich er immers voor. Hij leek zijn leven wel in orde te hebben en Karou wilde gewoon niet laten zien wat voor een zooitje die van haar was.
"Dat zien we dan wel weer," knikte ze klein. Misschien dat het inderdaad beter ging worden. Dat hoopte ze dan toch. Ze wilde wel van het leven genieten, maar zonder geld leek het zo onmogelijk. Alles voelde aan als een gevecht. Nooit ging iets vanzelf of gemakkelijk. Hopelijk had Elijah gelijk. Het kon voor haar alleen maar beter worden en niet slechter. Zeker als ze hem nog zou herinneren... Dat was nog zoiets waar ze op hoopte. Hoewel er niets tussen hun speelde, voelde ze zeker wel wat voor hem. Ze wist alleen niet of hij ook iets voor haar voelde. Het was iets wat ze ook niet zou durven vragen. Al had ze niets te verliezen toch? Hij was alleen ouder dan haar... Dat kon misschien een probleem zijn?
Ze keek naar hem op en glimlachte. "Het staat je wel mooi, als ik dat mag zeggen," zei ze. Karou probeerde hem in te beelden met wat korter haar. Het stond zeker niet verkeerd als hij verder er net zo uit zag.
"Ik zie er wel anders uit," grinnikte ze. "Ik heb wel blond haar, maar... Ja, ik zou eigenlijk niet weten hoe ik het moet uitleggen. Ik ben denk ik wat dunner? Minder spieren. Mijn conditie is ook echt niet hetzelfde als hier. Die is niet bestaand." Bedenkelijk keek ze voor zich uit. "Ik ben student en ik werk bij de Starbucks om een beetje extra bij te verdienen. Niet veel bijzonders ben ik bang."

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 05/01/2018 09:55 PM

Ook deze Zaterdag nacht stond ze achter de bar en leek het wel abnormaal druk te zijn. Ze bleef de bierglazen, shotjes, wodkaglazen en dergelijke vullen. Na het één kwam het ander weer, maar iedereen leek plezier te hebben in het uitgaan en iedereen was ook vriendelijk. Het zorgde voor een glimlach op haar gezicht. Dit was gewoon wat ze het liefst deed, onder de mensen zijn. Ze schoof nog een dienblad met gevulde glazen de bar op en wenkte één van de dames die rondliep om het rond te brengen, om het op te komen halen en naar de des betreffende tafel te brengen. Het was een jaar sinds ze wakker was geworden uit haar coma, of wat het ook had mogen zijn, en het was nu ook weer zomer. Extra toeristen, jongeren die op vakantie waren en sinds ze meer richting de pier en het strand te vinden waren, was dit zeker wel een hotspot.
Een nieuw glas werd gevuld en net toen ze die de bar op wou schuiven zag ze een wel héél bekend gezicht. Jason. Even stond Zhana genageld aan de grond en langzaam bekroop een misselijk verdrietig gevoel haar, eentje waardoor ze het glas liet voor wat het was en ze haar lichte ogen los trok van de man. Alles leek als een klap terug te komen, alle herinneringen en beloften die tot nu toe een droom leken te zijn geweest. En dat maakte dat ze zich omdraaide, nadat ze Dave had gevraagd haar even een pauze te gunnen, nadat ze haar tas had gepakt en haarzelf tussen de andere medewerkers doorwurmde richting de achteruitgang... het feit dat ze vluchtte was dan ook puur omdat ze niet wist of ze dit wel aan kon.

Elijah had zijn leven weer kunnen oppakken, hij had zijn zoontje terug en die was drie geworden afgelopen jaar. Hij had echter wel drastische veranderingen gemaakt waardoor hij meer thuis te vinden was en leuke dingen met zijn zoontje deed. Dat had hem ook tijd gegeven om mensen in te schakelen om Karou op te sporen. Hij kon enkel haar uiterlijk een beetje beschrijven en haar naam dan.. Het was een naald in een hooiberg geweest, maar hard werken beloonde uiteindelijk en dat was vorige week het geval geweest, toen iemand naar hem toe was gekomen met een doorbraak. Uiteindelijk was het dus fijn om een dergelijke positie te hebben en daarmee het geld om mensen in te schakelen als je iets voor elkaar moest krijgen. Hij vond het dan ook totaal geen geld verspilling en kon er dus ook niet om wakker liggen. Als hij maar gedaan kreeg naar waar hij op zoek was geweest. Dat moest dus nog gaan blijken... Er waren ook wat gezichten voorbij gekomen die op Karou hadden geleken, maar geen van allen waren haar daadwerkelijk geweest.
Diep haalde hij adem terwijl hij naar de voorgevel van de gigantische bibliotheek opkeek. Op hoop van zegen dan maar, dit keer leek het echter dan toch echt zo te zijn. Langzaam was hij dan ook naar binnen gestapt en gingen zijn bruine ogen opzoek naar degene wie hij hier hoopte te treffen dankzij een 'fluisterend vogeltje'. Hij stapte de zaal door, maar bleef in eerste instantie een beetje aan de kant hangen, om niet meteen aandacht te trekken. Het was best raar om hier tussen de studenten te lopen en waarschijnlijk vonden ze hem even raar in zijn nette kleding. Het duurde dan ook niet heel lang voor hij vond wat hij zag en meteen voelde hij zich een klein jongetje die het niet aan zijn moeder durfde te vertellen dat hij een meisje leuk vond.
Een nieuwe ademteug volgde, waarna hij zich herpakte en naar de tafel toeliep. Hoewel het sneu was, was hij blij dat ze in een rolstoel zat. Dan kwam ze niet zo snel weg als ze dat zou willen, dan zou hij een kans kunnen nemen om haar te sussen als ze te erg zou schrikken. Maar voor nu schoof hij de stoel tegenover haar naar achteren en nam hij er plaats op. Hij moest toegeven dat het wel iets had dat ze zo geconcentreerd bezig was. ''Je was lastiger te vinden dan ik gehoopt had, Karou.'', merkte hij vervolgens zachtjes op, met een zwakke glimlach.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 05/01/2018 10:24 PM

Het was voor Karou erg lastig geweest om de draad van het leven op te pakken. Het moment dat ze wakker was geworden was het moment dat ze erachter was gekomen dat ze enorm lang zou moeten revalideren. Ze had zoveel botten gebroken dat ze haar in een kunstmatige coma hadden gehouden, zodat het rustig kon genezen. Nadat ze na een aantal maanden was ontslagen uit het ziekenhuis had ze erg veel fysiotherapie moeten hebben. In het jaar dat gepasseerd was, was het voor haar allemaal achteruit gegaan. Ze was ontslagen bij de Starbucks, omdat ze niet kon werken en ze had een enorme studie vertraging opgelopen. Dat betekende dat ze nog langer zou moeten studeren en dus nog meer collegegeld zou moeten betalen. Hoe ze dat moest doen zonder baan wist ze niet. Nochtans hoe ze de fysiotherapeut moest betalen. Het was tegen het advies in, maar ze had fysio op moeten geven, omdat ze simpelweg het geld er niet voor had. Haar appartement was een enorme puinhoop want ze had noch de kracht nog de tijd om het op te ruimen en schoon te maken. Ze probeerde werk te zoeken, maar niemand nam iemand aan in een rolstoel. Hoe het kwam dat ze dan toch nog rustig haar huiswerk kon maken in de bibliotheek was haar een raadsel. Misschien kwam het wel omdat ze het had opgegeven. Op een dag zou de deurwaarder langskomen en haar op straat zetten. Het stelde haar enorm teleur dat ze zo moest leven want er was een vaag gevoel dat iemand haar ooit had gezegd dat het beter zou worden. Toch niet dus.
Ergens had ze gehoopt dat het beter ging worden. Ze werd immers als hero beschouwd voor het redden van het kindje in de wieg. Althans, zo was het geschreven in de regionale kranten, maar nee. Niemand hielp haar om haar leven weer recht te krijgen. Peinzend dacht ze na over de formule die ze op probeerde te lossen, totdat een stem haar deed opschrikken. Geschrokken keek ze de man aan, bang dat het iemand was die geld van haar kwam opeisen. Het was pas toen ze hem echt in de ogen aan keek dat alles terug kwam stromen. Elijah.
De man met de lange haren waar ze gevoelens voor had gehad in het spel. Ze had nog zolang naar hem gezocht toen ze in een rolstoel zat. Elke dag was de in de bieb gegaan om te googlen naar bedrijven, maar ze had niet meer geweten wat voor bedrijf hij had. Ze had gehoopt eventueel hulp van hem te vragen en nu had ze de kans, maar ze durfde het niet. Ze durfde niets meer. Wat als ze weer eens een verkeerde beslissing nam?
"Ik heb geen idee wie u bent," zei ze zacht terug. Een bibliotheek was immers een rustige plek en ze wilde niet te hard praten. Het deed haar pijn om hem af te wijzen, maar ze wilde gewoon niemand belasten met haar zorgen want dat waren er een hoop. Ze boog zich weer over haar boek heen en probeerde niet naar hem op te kijken. In de game was hij al knap geweest en hij had een vage beschrijving gegeven. Echter had dat haar niet voorbereid op het feit dat hij nog knapper was in het echt.

Jason voelde zich nog altijd rot. Vanaf het eerste moment dat hij wakker was geworden voelde hij zich leeg en achtergelaten. In zijn dromen zag hij altijd een vrouw met wie hij kuste om haar vervolgens in rook op te zien gaan. Na een flinke operatie aan zijn hart was hij gaan revalideren. Hij had zijn leven weer in orde gebracht door zijn schulden af te betalen aan de zware jongens. Vervolgens had hij alle connecties met de onderwereld verbroken. Alles was netjes afgehandeld en dus was hij nu helemaal clean. Het beviel hem wel om niet meer in de onderwereld te zitten. Nu kon hij echt genieten van het geld wat hij ermee had verdiend. Hij was aardig rijk en dat investeerde hij dan ook om nog meer geld te verdienen. Pas toen hij zijn huisje boompje beestje in orde had was hij op zoek gegaan naar de mysterieuze vrouw van zijn dromen. Elke dag zwierf hij wel rond en altijd kwam hij met lege handen thuis. Moe van zijn zoveelste zoektocht liep Jason een bar in. Hij had een sterk drankje nodig als hij zijn zoektocht wilde blijven doen. Volgens mij had hij het beloofd om haar te vinden, maar zeker weten deed hij niet. Althans... Dat was toen zijn oog viel op de vrouw achter de bar. Het kwam hem allemaal weer te binnen. Hun kus. Zijn belofte en haar ontsnapping. "Oh nee," gromde hij licht. "Zo gemakkelijk kom je nu niet meer van me af." Jason duwde een hoop mensen aan de kant en rende hard achter de vrouw aan. Wat vrouwen van de bediening schreeuwden dat hij niet door de keuken heen mocht gaan, maar het kon hem geen barst schelen nu hij alles weer wist van Zhana. Zhana, ja... Dat was haar naam. Elke keer had het op het puntje van zijn tong gelegen en nu wist hij het weer. Met een harde klap ging de achterdeur open en zag hij nog net hoe ze het hoekje omrende. Jason zette snel een sprint in. Ze had dan misschien wel bij het leger gezeten, maar ze was absoluut niet sneller dan hem dit keer. Jason rende nog net iets harder en tackelde haar daarna. Precies zoals de eerste keer. Als hij dat in de game had gedaan dan had ze hem dood gemaakt, maar nu zette hij zijn kansen maar in. Jason kwam half overeind, waardoor hij geknield bij haar zat. "Ik zei toch dat ik je zou vinden," zei hij met een brede grijns. Langzamerhand verdween die toch en werden zijn ogen donker. "Waarom wachtte je niet?" vroeg hij toch redelijk pissig.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 05/01/2018 11:03 PM

Zhana wist dat het niet oké om weg te gaan, maar wat moest ze dan? Ze was al eens weggegaan en grote kans dat hij het haar niet in dank afnam. Nu ze hem zo recht in de ogen aan had gekeken, was alles terug gekomen alsof het gisteren gebeurd was en ze voelde zich enorm schuldig. Hoewel het haar poging was geweest om de schade te beperken, omdat een afscheid nog lastiger was geweest tezamen met beloften. Waarvan ze overigens dus niet verwacht had dat hij ze zou behouden. Wat moest ze zeggen? Doen? Wat als alles bespeeld was door de Game zelf? Ze kon haar hart naar haar keel voelen stijgen en haar benen leken haast automatisch te gaan. Ze had deze laarzen nooit aan moeten doen, de hakken zorgde ervoor dat ze half niet zo hard ging als ze zou willen. Niet zonder haar enkel te breken dan toch. Ze liep in één rechte lijn door de keuken heen en duwde de achterdeur open, om vervolgens de steeg uit de hollen. Ze woonde vlakbij, het moest mogelijk te zijn daar te arriveren zonder dat ze hem nog tegen het lijf liep. Daarna zou ze kunnen nadenken en bedenken hoe ze haar acties in de Game kon verklaren.
Ze was nog geen twee meter van de steeg verwijderd of ze tuimelde naar voren door een voet die voor die van haar gehaakt werd. Een gil volgde, waarna ze tweemaal omrolde en uiteindelijk op buik tot stilstand kwam. Een zachte, pijnlijke kreun volgde, voor ze haar handen onder haarzelf neer zette en haarzelf iets overeind duwde, zodat ze haarzelf kon omdraaien. Toch ietwat beledigd blies ze een verwarde, zwarte lok uit haar gezicht en keken haar lichte blauwgroene ogen naar de man die nu gehurkt voor haar neus zat. Zee had nog steeds een knoop in haar maag door haar keuzes en de keuze om ook nu weg te lopen. Om te vluchten. Ze leek tegenwoordig niets anders meer te doen.. Ze liep constant op haar tenen, had bij het minst geringste de reflexen om naar haar wapens te pakken en keek altijd maar over haar schouder omdat de rillingen nog steeds over haar rug liepen. Ze was veel gewent, maar de Game was andere koek geweest.
''Omdat ik mijzelf dan moet verklaren.'', was haar zachte antwoord geweest. ''Waarom ik heb gedaan wat ik heb gedaan en ik weet dat je gekwetst bent daardoor.'', perste ze eruit. ''Weliswaar zelfs kwaad.'', piepte ze nog met een brok in haar keel terwijl ze de tranen in haar ogen terug dwong. Ze had niet de beste keuzes gemaakt, hoewel het de beste keuzes leken op dat moment. In hoop hem minder te kwetsen maar het feit dat hij zo vast had gehangen aan zijn belofte, dat had weten te onthouden terwijl het voor haar tot nu toe een droom had geleken, dat betekende dat ze hem heel diep geraakt moest hebben en dat brak haar hart in duizend stukjes. Ze voelde meer voor hem dan ze misschien wel zou willen.

 

De blik die hij kreeg van Karou, vertelde hem genoeg; ze herkende hem en dat was goed. Het leek alsof hij eindelijk een keer normaal kon ademhalen. Elijah zijn mondhoeken krulden dan ook op terwijl hij haar wat onderzoekend aankeek toen ze zei hem niet te kennen. Het vermaakte hem ergens, ze was nog onschuldiger dan ze had geleken in de Game. En meer op haarzelf ook. Ze leek nu meer een muur omhoog te hebben dan Zhana eerst, en hij was vast besloten die af te breken. Daarom bleef hij ook zitten en wendde hij zijn blik geen enkel moment af. ''De toon in je stem en de twinkeling in je ogen, zeggen iets heel anders.'', was zijn simpele antwoord. ''Je kent me en dat weet je.'', sprak hij nu toch wel iets dringender. Het was goed dat ze niet zo goed wist wat ze ermee aan moest, maar het was niet nodig om hem compleet af te wijzen. Als ze ruimte nodig had, prima. Dan zou hij het haar geven, zolang ze het maar nodig had. Maar hij ging zich niet weg laten drukken alsof er nooit was geweest was, er niets was gebeurd en ze geen dingen hadden gedeeld in hun tijd, in de Game. Ze kon haarzelf voorliegen, ze hield hem niet voor de gek.
Elijah zuchtte even zachtjes. ''Ik ben hier niet om een inbreuk te doen op je privacy. Ik wil gewoon weten of je oké bent en misschien gewoon wat praten. Ik verwacht niets.'', probeerde hij haar ietwat gerust te stellen. Het laatste wat hij wou, was haar een gevoel bezorgen alsof ze nog steeds aan de Game vast zat. Want dat was niet zo. Ze was vrij, net als hem en ze was vrij in haar keuzes. Even dacht hij dan ook na, omdat ze hier best wel moesten fluisteren wegens de regels. ''Zullen we ergens wat gaan drinken?'', vroeg hij daarom ook. ''Dan kun je daarna besluiten of je me nooit meer wilt zien of niet, wat je ook besluit dan, ik zal het respecteren.'', besloot hij. Dat was misschien het beste, dan legde hij het bij haar neer en hoopte hij toch wel een klein beetje op haar gevoel in te spelen, in hoop dat ze anders zou beslissen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 05/01/2018 11:57 PM

Jason keek haar stil aan. Ja, hij was behoorlijk pissig, maar betekende dat dat hij het haar niet kon vergeven? Nee. Zeker niet toen hij de tranen in haar ogen zag. Zacht legde hij een hand op haar wang en boog hij iets naar voor om een kus op haar lippen te drukken. De tranen hadden hem genoeg verteld. Ze hield wel nog steeds van hem. De gevoelens waren er nog altijd. Hij deed zijn jack uit en legde deze over haar schouders.
"Ja, je hebt mij er pijn mee gedaan," zei hij zuchtend. "Maar ik wil het begrijpen. Ik meende wat ik toen zei. Ik meende het toen ik je beloofde dat ik je wilde vinden. Zhana, dat wat ik voor jou voel heb ik nog nooit gehad. Nog nooit zo intens. De reden waarom je opeens zo toen was weg gegaan maakt mij eigenlijk niet uit, zolang we nu samen kunnen zijn."
Hij had zoveel aan zijn leven veranderd om samen met haar te kunnen zijn. Het zou hem zo vreselijk veel pijn doen als ze hem nu zou afwijzen, maar dan was het klaar voor hem. Hij zat al zolang achter haar aan. Op een gegeven moment moest hij er ook mee stoppen. Niet dat hij het wilde. Absoluut niet. Jason hielp haar overeind en glimlachte. "Sorry dat ik je alweer tackelde. Als je niet elke keer van me weg zou rennen zou ik het niet hoeven doen," grijnsde hij toch een beetje onschuldig. Hij keek even op zijn horloge. Zo heel laat was het nog niet. Dus het betekende dat ze iets van een pauze zou moeten hebben genomen om van hem weg te kunnen vluchten. "Wat zeg je ervan als ik je trakteer op een drankje van de club? Dan kan je weer rustig worden."
Hij haatte het eigenlijk om haar zo moeilijk te horen spreken. Daarom trok hij haar in zijn armen en streelde hij zacht door haar haar heen. "Het is oké," zei hij zacht. "Maar ren alsjeblieft niet meer van me weg. Ik weet niet of ik een derde keer nog eens overleef," grinnikte hij toch wel een beetje. Hij was zo opgelucht om haar in zijn armen te hebben. Na zolang te zoeken had hij haar eindelijk gevonden. Jason sloot zijn ogen voor een moment en genoot gewoon van het staan met haar in zijn armen. Hier had hij al zolang van gedroomd.

Karou staarde naar de formule. Het was maar een fractie van een seconde geweest en hij had al gezien dat ze hem herkende. Ze beet op haar onderlip. Zijn dwingende toon hielp haar enigszins wel. Zacht zuchtte ze en legde ze haar pen neer. "Je bent niet makkelijk te vergeten nee, Eli," zei ze zacht.
Ze had het geprobeerd. Toen ze hem maar niet kon vinden had ze geprobeerd om hem te vergeten, maar daarin was ze nooit geslaagd. Het leek alsof hij vast zat in haar hersenen. Alsof het lot wilde dat ze elkaar vonden. Al moest ze toegeven dat ze niet goed begreep waarom. "Oké."
Ze stopte haar boeken en andere spullen in haar tas en nam die daarna op schoot. Het hielp om haar trui en het jurkje wat ze eronder droeg ietwat te verbergen. Door het gips kon ze geen broeken aan en kleding wassen was bijna niet te doen voor haar. De wasmachine stond bovenop de droger en daar kon ze vanaf haar rolstoel niet bij. Ze waste daarom veel met de hand. In elk geval haar ondergoed, maar met rokjes en truien was ze lakser. Puur omdat ze de puf er niet voor had. Het geworstel van opstaan en in haar rolstoel komen of als ze naar de wc moest was al enorm uitputtend voor haar. Haar lichaam was niks gewend nu ze niet meer kon lopen. Haar spieren waren verzwakt en geen fysio die haar erbij kon helpen want ze had het geld er niet voor. Eerlijk gezegd had ze het al behoorlijk opgegeven en ze schaamde zich om het feit dat Elijah haar op deze manier moest zien terwijl hij... Terwijl hij gewoon een mooi gestreken net pak aan had. Hij zag er echt goed uit.
Met moeite rolde ze iets achteruit om daarna richting de lift te gaan. Hopelijk kende hij een plekje waar ze wat konden drinken zonder dat ze een trap op hoefde. Ze waren even op weg, maar uiteindelijk waren ze beland bij een Irish Pub. Het was een soort pub die altijd wel gezellig was. Er hing een goede sfeer en er was leuke muziek. De bediening hielp met het verschuiven van een aantal stoelen, zodat ze gemakkelijker aan de tafel kon zitten. Ze bestelde een cola. Als het toch kon dan wilde ze haar favoriete frisdrank niet afslaan. Ze legde haar tas op de grond en beet op haar onderlip toen ze een dienblad vol met eten voorbij zag lopen. Op zich was dat nog niet zo erg. Het eerder de geur die ze erna rook en haar maag begon hard te protesteren. "Sorry," verontschuldigde ze zich bij Elijah. "Ik heb nog niet geluncht."
Ze vormde haar handen rond haar glas cola en keek hem uiteindelijk aan. "Waar wilde je het over hebben?"

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 05/02/2018 12:47 AM

Eén ding was zeker, Jason had zijn karakter niet verloren en dat deed haar toch wel goed. Ze schudde haar hoofd dan ook even voor ze haar hand langs haar gezicht haalde, om die weer te drogen en de tranen weg te knipperen. ''Deze keer was het mijn eigen schuld.'', gaf ze maar toe met een kleine glimlach. Het was nog een beetje onwennig, maar ze wou het heus proberen om dit alles ook toe te laten. Het was niet zo dat haar gevoel ineens veranderd was nu ze terug was in het land der levenden. Het was gewoon wat... anders. Echter. Deze keer kon ze niet besluiten om maar gewoon te verdwijnen. Even haalde ze dan ook diep adem en keek ze weer naar hem op. ''Mijn shift is geruild.'', bekende ze maar. ''Dave dacht dat je één of andere creep was en was akkoord gegaan met een avond af.'', mompelde ze ietwat beschaamd.
Zhana had kort haar ogen gesloten bij de omhelzing en die zeker beantwoord door haar hand tegen zijn rug aan te leggen, nadat ze 'm rond zijn zij had gewikkeld. ''Ik ga nergens heen.'', was haar reactie geweest. Hoewel ze nu geen verplichtingen meer had, betekende dat niet dat een drankje niet door kon gaan. Daarom had ze hem ook los gelaten en had ze heel kort getwijfeld, voor ze hem bij zijn hand had gepakt en hem zachtjes met haar mee trok. Het was goed wat privacy op te zoeken voor haar gevoel, was het maar om te kunnen praten zonder gestoord te laten voor mensen om hen heen. Dat kon ze nu niet echt gebruiken. Ze had wel wat flessen staan waar hij uit kon kiezen, waarschijnlijk ook wel wat te eten, dus dat moest wel goedkomen. Daarbij zou ze het fijn vinden als ze hem wat beter kon bekijken dan vanonder een straatlantaarn of een discobal. Jason's hand had ze pas weer los gelaten toen ze het nodig had gehad om haar voordeur te openen en hem naar binnen te laten.
Eenmaal binnen had ze de lichten aan gedaan, haar tas op tafel gezet en haar laarzen uitgeschopt. De privacy die ze nu op had gezocht was ook om rare blikken te voorkomen, Zhana was best op haarzelf en vooral zuinig op haarzelf. Ze wou dit eerst zelf uitgezocht hebben voor ze mensen wou laten speculeren en vragen moest beantwoorden van de mensen die toch wel dichtbij waren komen staan, in het afgelopen jaar. Dit was haar thuis en daar voelde ze zich toch iets veiliger dan op straat. En toch wist ze heel even niet zo goed wat ze moest doen, was het goed om haar gevoel te volgen? Zhana had haarzelf om gedraaid, zodat ze tegenover hem kwam te staan en deze keer moest ze zelfs nog iets meer naar hem opkijken dan ze in de Game al had gemoeten. Voor even keek ze hem slechts aan en had ze de contouren van zijn gezicht tot haar genomen.
''Geen idee wat je nu van mij verwacht, van ons weliswaar...'', was ze zachtjes begonnen terwijl ze iets op de bal van haar voeten was gaan staan en haar handen tegen zijn gezicht aan had gelegd. ''Maar toch ben ik blij dat het geen droom was.'', bekende ze maar. Met die woorden had ze besloten om zijn kus van eerder te hervatten en deze keer haar ogen te sluiten, zodat ze haarzelf weer in dat moment kon verliezen. Zoals de kus die ze in de Game hadden gedeeld. Maar dan echt. Het was nog steeds wat onwennig, maar het voelde goed.

Opnieuw krulden Elijah's mondhoeken om, tot een glimlach deze keer. ''Gelukkig.'' En daar was zijn slechte poging om het luchtig te houden weer. Hij kon er niets aan doen, hij had nooit gelogen om wie hij was of hoe hij was, in de Game. Hij was nog steeds de Eli die ze daar had leren kennen, alleen dan in het echt. Dat was het enige. Maar er was verder weinig anders aan hem. Gelukkig was er aan Karou ook niet veel wat enorm anders was, hoewel het misschien wel zo voelde. Ze hadden het immers nooit gehad over hun rol in deze wereld, ze hadden enkel door laten sluimeren dat hij een bedrijf had en dat zij nog studeerde. Daar was niets mis mee dan toch. Tegenwoordig maakte het weinig uit tot wanneer je studeerde en wanneer je ging werken, als je maar een diploma had gokte hij zo. Werk vinden was nog niet eens zo gemakkelijk ook, hij had dan ook echt niet te klagen betreft dat. Maar dat sprak hij niet hardop uit.
Tevreden knikte hij even toen ze toch toestemde met zijn idee, waarbij hij zelf ook overeind kwam. Het was warm en hij baalde nu al dat hij een zwart bloesje aan had getrokken. Zelfs in dit gebouw leek het warmte aan te trekken. Daar moest hij de volgende keer iets meer rekening mee houden gokte hij zo. Even keek hij om zich heen voor hij naar Karou toestapte en zonder enig schaamte, of vragen, de handvaten van de rolstoel pakte. Hij duwde haar vooruit, zodat ze een plekje buiten de bibliotheek konden gaan opzoeken. Waar ze rustig konden praten in wat betere omstandigheden dan doodse stilte. Nu hij terug was in de bewoonde wereld leek stilte iets wat gewoonweg niet fijn was.
Bij de pub had hij een tafeltje van twee gevraagd en was hij tevreden neer gezakt op een stoel toen Karou ook haar plek in had genomen. Zelf bestelde hij een spa blauw, gewoon omdat water ineens meer smaak leek te hebben dan het voor dit alles had gehad. ''Dat is te horen.'', merkte hij met een lachje op. Het was niet om haar te pesten, het vermaakte hem gewoon. Daarom wenkte hij de ober ook opnieuw en besloot hij een salade voor beide te bestellen en nog wat frietjes erbij. Dan had ze in elk geval iets te eten. ''En ik moet toegeven dat ik niet na heb gedacht over eventuele vragen, specifieke onderwerpen... Het heeft me aardig wat energie gekost om je überhaupt te vinden, dus daar heb ik me niet mee bezig kunnen houden. Sorry. Hoewel ik moet toegeven dat ik nieuwsgierig ben naar je leven tot dusver.'', besloot hij.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 05/02/2018 11:55 AM

Jason trok een wenkbrauw op bij haar uitleg en lachte erna. Als ze eens wist van zijn vorige leven... Dat wilde hij haar nog wel vertellen. In de game had hij gelogen en ergens had hij het gevoel dat Zhana dat wist. Als ze een relatie wilden proberen dan zou hij met een schone lei bij haar moeten beginnen. "Gelukkig maar," zei hij glimlachend. "Anders zou ik je weer moeten tackelen en volgens mij heb je daar onderhand een hekel aan."
Jason liet zich door Zhana leiden naar haar huis. Nieuwsgierig had hij gekeken naar de straat naam en het huisnummer. Zo kon hij onthouden waar ze precies woonde. Hij liep met haar naar binnen en sloot de deur achter zich. Ietwat vragend stak hij één wenkbrauw op bij haar woorden, maar die liet hij zakken toen hij haar handen rond zijn gezicht voelde. Jason sloeg zijn armen rond haar middel en trok haar iets dichter tegen hem aan. Genietend kuste hij haar terug. De kus was haast een flashback naar eerst toen ze in het beekje hadden gezoend. Het liet hem glimlachen tegen haar lippen. Zacht streelde hij haar heup en trok hij zich na een lange tijd terug. "Ik verwacht niets," zei hij zacht. "Ik wil alleen kijken of dat wat we voelen... Of dat werkt. Geen verplichtingen of verwachtingen. Al moet ik toegeven dat ik graag zou willen dat het werkt en daarom denk ik dat het beter is als ik eerlijk tegen je ben. Wat ik je over mijzelf heb verteld in de game was niet geheel de waarheid. Op mijn naam en leeftijd na," zei hij met een zwakke glimlach. "Ik durfde het je niet te vertellen, omdat ik mij ervoor schaamde."
Het was wat vreemd om erover te vertellen terwijl ze midden in de kamer stonden. Daarom nam hij Zhana rustig mee naar de keuken. Hij zocht wat rond en pakte twee wijnglazen en vulde deze met rode wijn. Na wat rond geneusd te hebben in haar koelkast, maakte hij een paar toastjes. Het was al wel wat later op de avond dus hij had een idee dat ze al wel gegeten had. Hij ging op een barkruk zitten die ze bij het aanrecht had staan en draaide de wijnglas tussen zijn vingers. "Ik weet niet of de naam Boaz je wat zegt?"
Het was de naam van een meest gewilde crimineel. Het was een zware man die een heel ondergronds netwerk had. Zijn zaken gingen van hoeren, drugs dealers tot liquidaties. "Ik was zijn rechterhand."
Jason keek voor zich uit. "Ik ben erg goed in hacken en hij betaalde mij om bij bepaalde bedrijven te hacken. Ik verdiende er goed mee en dat was voor mij heel wat, want ik kom van lage komaf. Niet dat dat het goed praat."
Jason zuchtte even. "Op een dag was ik het zat om geld te stelen van onschuldige hardwerkende mensen dus toen heb ik hem gehackt en zijn geld afgepakt. Ik dacht hem te slim af te zijn, maar hij heeft zoveel mensen voor hem werken. Ze hebben mij neergeschoten toen ze mij vonden."
Hij nam een slokje van zijn wijn. "Sinds ik terug ben heb ik al mijn schulden bij hun afbetaald en verklaringen gegeven aan de politie. Bij wijze van spreken ben ik weer clean en nu werk ik als hacker bij een bank, om zeker te zijn dat hun software systemen goed beveiligd zijn."
Hij keek naar Zhana om. Ze was zo heldhaftig en goed bezig geweest als een vechter in het leger en hij had juist de slechte kant van het leven opgezocht... Hij hoopte maar dat het haar niet afschrikte.

Het was vreemd voor Karou dat iemand haar duwde, maar eerlijk gezegd vond ze het heel fijn. Glimlachend had ze dan ook haar handen op haar schoot gevouwen en had ze rustig om zich heen kunnen kijken.
Met een klein beschaamd glimlachje keek ze naar hem toen hij ook nog eten bestelde. Ze voelde zich schuldig dat hij extra zou moeten betalen. Elijah was gewoon te lief voor haar.
"Ik had eigenlijk niet verwacht om je ooit nog te zien dus ik ben net zo onvoorbereid als jij," zei ze en ze nam een slokje van haar drinken. "Vandaar dat ik je ook probeerde te vergeten. Ik heb geprobeerd je te zoeken, maar ik wist de naam niet meer van je bedrijf dus ik had geen idee waar ik moest beginnen."
Het speet haar dat ze het had opgegeven, terwijl hij dat niet had gedaan. Anders had hij haar ook niet gevonden. "Er is niet zoveel bijzonders aan mijn leven," zei ze schouderophalend. "Ik heb drie maanden in het ziekenhuis gelegen, omdat mijn lichaam er erg slecht eraan toe was. De dokters begrijpen nog altijd niet hoe ik het heb overleefd," zei ze met een kleine glimlach. Als de game er niet was geweest dan had ze inderdaad niet meer geleefd. "Maar goed. Drie maanden is toch erg veel dus ik ben ontslagen bij de Starbucks en een enorme studievertraging opgelopen. Ik heb sindsdien geprobeerd om het allemaal weer op te pakken, maar als ik eerlijk ben is het nogal ontmoedigend om nog verder te studeren. Ik heb zoveel gemist van dit jaar. Goed nieuws is wel dat het gips binnenkort eraf mag dus dat is iets."
Karou had enorm veel operaties achter de rug. Het aantal littekens op haar lichaam was dan ook gestegen. In het begin had ze het lelijk gevonden, maar over tijd werden de littekens minder rood en verdwenen ze op in de huid als een wit streepje. Het was enkel te zien als men er goed naar keek of als ze bruin was geworden in de zon.
"En jij?" vroeg ze zacht. "Was het moeilijk voor jou om weer terug te komen?"
Haar ogen keken hem zacht en bezorgd aan. Hij zag er goed uit, maar Karou wist hoe gemakkelijk het was om een masker op te zetten. Ze keek op van de bediende die het eten bracht. Karou probeerde zich enorm in te houden om niet alles gelijk in haar mond te schuiven en daarom pakte ze één frietje die ze in de mayonaise saus doopte. Ze nam er een hapje van en zuchtte zacht van geluk. Nooit had ze gedacht friet zo erg te missen, maar het was zo lekker.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 05/02/2018 06:03 PM

De kus was oprecht hetgeen wat vertrouwd voelde voor Zhana. Dit was nog steeds de Jason die haar te hulp was geschoten en onderuit had gehaald toen ze er vandoor was gegaan. Twee keer toe zelfs. Hoewel ze deze keer moest toegeven dat het haar wel wat spierpijn ging opleveren, ze had de Game niet meer om haar een vlugge genezing te geven. Haar lichaam moest het nu zelf doen en dat was zeker wel wennen geweest. Natuurlijk had ze gedacht dat alles een droom was geweest, haar therapeut had het ook een 'zelfbescherming' genoemd of zo, maar nu was het duidelijk dat niets verzonnen was. Dat het hartstikke echt was en dat ze de persoon uit haar dromen ook voor haar neus had staan. Misschien kon ze dan eindelijk stoppen met al die sessies en eeuwige gebabbel over 'hoe zij zich voelde'. Dat zou fijn zijn, want dan zou ze haar leven écht kunnen gaan oppakken na alles.
Zhana was echter verbaasd toen hij direct over zijn verleden begon toen de kus ten einde was gelopen. Vooral toen hij aangaf te hebben gelogen over zijn afkomst en waarom hij in de Game was beland. Geen auto-ongeluk gokte ze zo. Ze moest inwendig even heel diep adem halen en haarzelf dwingen om hem de kans te geven het uit te leggen, in plaats van haar hoofd die zei hem eigenlijk het huis uit te schoppen. Ze was altijd al op haarzelf geweest en had haar eigen drama achter zich kunnen laten, daarom meed ze het liefst andermans drama. Ze moest het echter een kans geven vond ze, in elk geval een kans om het uit te leggen. Hoewel ze dan ook het glas met de wijn van hem aannam, nadat hij zichzelf geholpen had in de keuken, bleef ze wel op haar plek staan en had ze hem onderzoekend aangekeken terwijl hij zijn verhaal deed. Het was veel om te bevatten, moest ze toegeven maar ergens voelde ze zich ook opgelucht toen hij vertelde dat hij het opgelost had en zijn leven op orde had gebracht. Dat was goed.
Heel even bleef ze dan ook nog stil nadat hij zijn zegje had gedaan en had ze bedenkelijk naar haar wijn gekeken met haar lichte ogen, voor ze langzaam weer naar hem opkeek. ''Wel..'', was ze zachtjes begonnen. ''Ik gok zo dat ik het je niet kwalijk kan nemen dat je het niet meteen gespild hebt, in de Game zeg maar. En het is goed om te horen dat je je leven weer op orde hebt in dat geval, een eerlijk baan hebt en je inkomen eerlijk verdiend.'', besloot ze maar. Hoewel ze wist dat dit nog wel even in haar achterhoofd zou draaien, ze wou het nog steeds even goed een kans geven. Net als Jason dat leek te willen, maar de beslissing leek ineens bij haar te liggen. ''Als je denkt dat ik je nu de deur uit ga schoppen, dat ga ik niet doen.'', stelde ze hem op voorhand dan ook maar gerust. ''Het is alleen wel... Iets om te laten bezinken.'', glimlachte ze kleintjes.

''Wel..'', was Elijah begonnen. ''Dat is iets wat ik je niet geheel kwalijk kan nemen. Het bedrijf is aardig goed beveiligd en het is niet zo alsof we te boek staan over de hele wereld.'', bekende hij maar. Hij had geen website en dergelijke. Zijn bedrijf draaide volledig in investeringen en dergelijke, niet zo zeer via zaken zoals het draaien van een kantoor, het hebben van klanten of wat dan ook. Het was echt een bedrijf om geld te maken en dat was het. Een lui leven kwam er ook mee voort, dat dan weer wel. Maar hij had die tijd dus kunnen spenderen in het zoeken van Karou en het was nog steeds een beetje onwerkelijk dat ze nu voor hem zat. Die gedachte probeerde hij weg te duwen terwijl hij naar haar luisterde over het ziekenhuis, haar gebroken been, haar ontslag en studie. Het was best veel in één keer en hij had wel een beetje respect dat ze nog niet opgegeven had dan. Dat was goed, dat betekende dat ze doorzettingsvermogen had.
''Het zal je meer vrijheid geven als je weer kan lopen, dan moet het ongetwijfeld makkelijker zijn om de draad weer op te pakken.'', knikte hij. Dan zou ze sowieso niet meer afhankelijk zijn van haar omgeving en haar eigen plan kunnen volgen. Hij bedankte de ober toen die het eten kwam brengen tezamen met het drinken wat ze hadden besteld, waarna hij zijn bestek pakte en een paar blaadjes van zijn salade op zijn vork prikte. Het smaakte goed en zelf had hij ook best wel trek, dus het was goed dat ze wat te eten hadden besteld. Anders zou hij zelf ook onderuit zijn gegaan. Hij nam nog een hap en had heel even naar buiten gekeken, zin chafeur stond nog te wachten bij de auto en die zou ook blijven wachten tot Elijah terug zou komen. Hij zuchtte even inwendig omdat hij het gevoel had een beetje inbreuk op haar te doen met zijn ''simpele leven''. Hij zei echter maar niets en had weer naar Karou opgekeken.
''Ik heb de veranderingen gemaakt, die ik wou maken. Ik heb meer tijd over en het bedrijf gaat met grote stappen vooruit, dus je kunt wel zeggen dat alles voorspoedig gaat.'', was zijn antwoord geweest. ''Hoewel ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik geen nachtmerries heb over alles wat we tegen zijn gekomen in de Game. En dat ik mijzelf wel een beetje heb uitgeput met de zoektocht naar jou.'', glimlachte hij. Hij dipte een frietje en stopte die ook in zijn mond, waarna hij het weg kauwde. Het was lastig voor hem om nu 100% eerlijk te zijn, sommige dingen konden beter wachten.