ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason kon het niet laten om weer te grijnzen. "Niemand, maar ik geef ze of je ze nu wil of niet." Jason liet zich niet zo snel op de kast jagen en zeker niet door Zhana. Het was juist een uitdaging die hij leuk vond om aan te gaan. Natuurlijk waren er wel grenzen, maar dit was een spelletje en dat had hij wel door. Zij ook gelukkig.
Hij zuchtte toch een beetje zaht toen ze weer begon over 'die beslissingen'. Elke herinnering eraan deed hem nog pijn in zijn hart en daarom sloeg hij zijn ogen ook even neer. Hoewel hij het wel kon begrijpen van haar kant deed dat hem niet minder zeer. "Waar zit Karou meer mee dan Elijah?" vroeg hij nieuwsgierig aangezien hij Zhana niet helemaal volgde. Om eerlijk te zijn was Jason nooit zo gefocust geweest op Karou tijdens de game. In het begin lag zijn focus vooral op Elijah en daarna was Zhana in de picture gekomen. Echt tijd om op Karou te passen had hij zichzelf niet gegeven, maar aan de andere kant had Elijah die taak op zich genomen vanaf het moment dat hij besloten had om haar mee te nemen. Hij knikte maar even toen ze zei dat het goed was. Het was fijn om dat te horen want dat betekende dat ze hem nu vertrouwde. Hij legde zijn mobiel weg en zakte weer wat meer in het heerlijke warme water. Door het warme water begon hij eigenlijk een beetje in te dommelen, zeker na de activiteit van net, maar hij werd eruit getrokken toen Zhana opeens weer begon met praten. "Prima."
Het maakte Jason niet zoveel uit, zolang hij maar samen was met Zhana. Elijah kon hij altijd nog op zoeken al kwam hij nog van ver of vice versa. En anders was er nog altijd skype. Al had hij dat niet gevonden bij Elijah. Zelfs geen social media. Het stelde hem enigszins teleur dat hij al die juiciness niet kon bekijken en lezen. Elijah leek hem dan ook iemand die vooral offline leefde als het aan kwam op de uren en vrije dagen na werk.
Jason draaide het knopje om, waardoor er bubbels kwamen in het water. "Ik zeg het je, ik kan zo in slaap vallen hier," mompelde hij. Zacht trok hij Zhana aan haar enkel naar hem toe en draaide haar in een soepele beweging om, waardoor ze met haar rug tegen hem aan zat. "Beter," mompelde hij en hij legde zijn hoofd op het hare.

Karou knikte. Ze begreep heel goed dat Karin in Julian's leven moest blijven en zelf wilde ze ook niets liever. Julian verdiende het om te weten wie zijn ma was. Ze was vast een geweldige vrouw geweest en als Karou hier zou blijven dan zou ze er ook voor zorgen dat hij haar zou blijven herinneren. Karou liet Elijah Julian weer optillen en streek haar shirtje weer glad. Het was wel een stuk kouder zonder het warme jongetje in haar armen. Kinderen konden zoveel warmte vasthouden. Ze zou haast willen dat ze dat kon overnemen want vaak genoeg had hij het nog koud. "Weet je het zeker? Ik bedoel ik red me wel met de metro," zei ze glimlachend. Al zou ze het wel fijn vinden als hij mee ging. Het ziekenhuis was niet echt een bepaald fijne plek voor haar geworden met alle operaties. Elke keer was ze wel bang voor pijn, maar gips eraf halen zou niet zoveel spannends moeten zijn. "Ja, maar de rolstoel moet ik nog wel gebruiken. De krukken moet ik af en toe per dag gebruiken om weer wat beweging te krijgen en voor de operatie waarin ze het bot opnieuw gebroken hebben, omdat het verkeerd groeide, moest ik veel zwemmen. Ik ben bang dat ik een heel dun beentje ga hebben," grinnikte ze.
Het was altijd zo met gips. Zodra het eraf ging waren de spieren enorm verminderd en was het erg dun. Daarom zou ze juist naar de fysio moeten om weer aan te sterken. Het scheelde al enorm dat ze alles al weer kon met haar armen. Het enige probleem waren haar benen. Ze lachte zacht. "Aha, dus daarom had je zoveel haast."
Ze kon het niet helpen om hem een beetje te plagen. Rustig wachtte ze tot hij Julian weer in zijn bedje had gestopt. Hij kwam daarna weer terug en rolde haar naar de trap op. Het was een beetje ongemakkelijk toen hij haar uit de stoel wilde halen want heel gemakkelijk en handig ging het niet. Karou beet op haar onderlip en had haar armen om zijn nek geslagen voor een beetje houvast. "Ik slaap wel bij jou," zei ze zachtjes, terwijl ze hem aan keek. "Ik zou anders niet weten hoe ik het bed weer uit kom," lachte ze zacht. Het zou nog wat zijn als ze midden in de nacht naar de wc moest. Waarschijnlijk zou ze hem niet eens wakker willen maken en zou ze kruipend naar de badkamer gaan.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Elijah glimlachte even. ''Dan zitten we op één lijn.'', besloot hij. Meer dan dat zou hij niet willen, hoewel hij niet bang was dat Karou de plek van Julian's moeder in zou nemen. Ze zou heus wat voor hem kunnen gaan betekenen in een soort gelijke rol, daar twijfelde hij niet aan. Maar Karin zou altijd in beeld blijven voor de kleine en hij zou ook gewoon het graf blijven bezoeken met hem tot hij zelf de leeftijd had om te bepalen of hij dat wou of niet. Maar dat hoefde hij niet uit te spreken, vond hij, omdat het allemaal duidelijk leek te zijn tussen hen. En daarnaast leek Julian Karou nu al te mogen, dus het zou wel goedkomen allemaal. Het was nog heel even tobben met haar revalidatie voor ogen en dergelijke, maar dat kwam ook wel goed. Tot die tijd zou de nanny gewoon over de vloer blijven komen, want hij zou niet willen dat Karou haarzelf over een grens heen zou werken omdat ze niet stil kon zitten of iets.
Omdat het nu best wel laat begon te worden, had hij de kleine toch van haar over genomen en de meegekomen dekentje over hem heen gelegd vooral hij even opkeek wegens de bededeling die hij kreeg. Even dacht hij dan ook na. ''Dan ga ik mee.'', besloot hij. ''Ik heb morgen niets gepland zijn, dus dat moet niet onmogelijk zijn. Krijg je krukken mee dan?'' Hij gokte zo dat ze zelf ook zou moeten oefenen met lopen, maar dan ter ondersteuning met de krukken waarschijnlijk. Elijah kon voorstellen dat het fijn was om straks haar been weer te kunnen bewegen, hoewel ze haar spierkracht wel weer opnieuw moest opbouwen. Anders kon ze opnieuw haar been breken natuurlijk. Dat moesten ze maar niet hebben.
Een zachte lag ontsnapte Elijah. ''Dat valt wel mee. Als je de trap op gaat, dan links. Julian's naam staat op zijn deur, de rechter is mijn kamer en eventueel is er een logeerkamer aan het einde van die gang. Maar dat wil ik aan jou overlaten.'' Hij zou het niet erg vinden als ze zou beslissen gewoon bij hem in te trekken, hij had geduld dus het was niet zo alsof hij daar meteen losse handjes van kreeg. ''En je kan een shirt van mij lenen?'' opperde hij ietwat onschuldig, omdat hij daar ook niet aan gedacht had. ''Dan halen we de rest morgen wel op en zal ik die vervelende huurbaas van je opzoeken.'', knipoogde hij haar nog toe. Terwijl was hij aan het nadenken geweest hoe Karou überhaupt boven ging komen, hij gokte zo dat hij haar zou moeten tillen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana had heel even over haar schouder gekeken en kort een wenkbrauw opgetrokken. ''Wie zegt dat ik het nu accepteer?'' vroeg ze zich af. Ze meende het niet, ze was hem slechts een beetje uit de kast aan het lokken. ''Maar je hebt gelijk, ik was toen niet de Zhana wie ik hier wel ben. Het was daar een kwestie van overleven en ik had mijzelf wijs gemaakt dat gevoelens daar niet aan mee gingen werken. Als ik het toen toe had gelaten, had ik niet de beslissingen kunnen maken die op dat moment voor mij correct waren.'', was ze toch wel een beetje serieus op hem in gegaan. Wat als hij gestorven was in het hele proces? Echt gestorven. Ze wist niet of ze het dan aan had gekund, maar de kans dat dat nu gebeurde, was kleiner. Er liepen hier geen monsters rond die hen elk moment konden opeten, dat op zich was al iets waar ze in het begin aan had moeten wennen en zelfs nu keek ze no regelmatig over haar schouder. Simpele geluiden die haar aan dingen deden denken bijvoorbeeld.
Genietend zakte ze neer in het warme water en trok ze haar benen iets op terwijl het schuim haar omvatte. De champagne was dan ook zeker geen slechte bijkomstigheid en tevreden had ze een slokje genomen. Hoewel ze toch een beetje verbaasd opkeek toen Jason ineens begon te lachen. Onderzoekend keek ze hem dan ook wat aan, maar hij gaf al snel een uitleg. Haar lippen vormden een 'O'. ''Ik denk dat Karou er meer mee zit dan Elijah, als het erop aan komt.'', gaf ze haar gedachten maar prijs. Ze wist niet wat het was, maar ze had altijd het gevoel gehad dat die meid iets te verbergen had gehad. Al was het maar iets heel simpels. Fronsend dacht ze dan ook even na vooral ze haar hoofd even schudde. ''Je hoeft je niet aan mij te verantwoorden, Jason. Je zei dat je geen rare dingen meer deed, dus ik ga op je woord af.'', verzekerde ze hem dat het oké was. Ze wou het niet eens weten eigenlijk.
Heel even was Zhana stil gebleven en had ze nog wat van haar champagne genipt. ''Ik wil niet vlakbij Elijah wonen.'', besloot ze om op het onderwerp van eerder in te haken. ''Als ik instem, bedoel ik. Dan wil ik een plek zoeken, samen uiteraard, zonder rekening te houden met anderen. Zelfs als het betekend dat we naar de andere kant van de wereld moeten verhuizen.'', liet ze haar gedachten maar weten. Ze wou geen rekening houden met anderen, daar waren wel weer oplossingen voor te vinden.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Hij lachte zacht. "Zelfs als ik het toen gezegd had dan had je het niet geaccepteerd en nu wel. Dus misschien daarom," zei hij. Jason wilde gewoon dat ze wist hoe mooi ze voor hem was. In zijn ogen was ze alles wat hij wilde hebben en dat mocht ze best weten. Hij keek toe hoe ze overeind kwam en richting de badkamer liep. Als ze dacht dat ze alleen dat bad ging verkennen had ze het toch echt mis. Jason sloeg de dekens van zich af en liep daarna achter haar aan. De badkamerdeur sloot hij achter zich en alsof hij haar gedachten kon lezen zette hij het water van het bad aan. Rustig drukte hij een kusje op haar hoofd en hielp hij haar het bad in, zodat ze niet uit zou glijden. Het was echt een groot bad dus ze pasten er beide gemakkelijk in. Er was nog zelfs ruimte over. Jason liet een flinke scheut van het schuim zeep in het bad vallen en pakte daarna de fles champagne die er stond. Als het er stond dan konden ze er beter gebruik van maken. Hij ontkurkte de fles en schonk beide glazen in. Een van die glazen gaf hij aan haar en de ander zette hij aan zijn lippen voor een slokje. Het was een goede dure champagne. Bij de geur alleen al kon hij het onderscheiden. Jason hield wel van drank op z'n tijd. Hij was geen echte alcoholist, maar hij had wel een voorkeur aan de duurdere goedjes. Het smaakte toch net wat dieper en rijker dan de goedkope imitatie dranken. Jason zakte iets onderuit en keek over het schuimlaagje naar Zhana. Hij had een vrolijke grijns rond zijn lippen. Als het leven voor altijd zo zou zijn, al dan wel niet zonder de champagne en de bubbelbad, zou hij er best aan kunnen wennen. Alles leek gewoon op z'n plek te zijn gevallen. Toch pakte hij zijn mobiel er even bij en stuurde hij een smsje naar Elijah met: "Laten we snel afspreken! Kusje, J". Hij lachte zacht om zijn eigen kwade plan dat hij Elijah zomaar en sms had gestuurd door hem te hacken. "Ik heb Elijah een smsje gestuurd," vertelde hij dan ook aan Zhana. "Maar ik heb zijn nummer gevonden door hem te hacken. Anders zou ik hem nooit gevonden hebben. No worries, ik doe er niets mee en ik heb zijn beveiliging weer veilig gemaakt, maar ik zou zijn gezicht wel willen zien als hij het smsje leest."
Soms was Jason nog wel het kleine bengeltje van vroeger. Hij had soms van die ondeugende trekjes, al was dat nooit voor een slecht doel. Jason zou nooit Elijah in het nadeel willen trekken. Integendeel, hij wilde zijn beste vriend wel eens ontmoeten in het echt als hij terug kwam van zijn kleine vakantie met Zhana.

Karou schudde haar hoofd. "Dat is ook niet wat ik wil. Het is juist goed voor Julian om te weten wie zijn echte moeder is. Ik zou niet durven om haar plek in te nemen," zei ze zacht en ze keek weer naar de kleine jongen. Hopelijk zou hij haar aardig blijven vinden. Misschien vond hij haar nu aardig, maar zou hij van gedachten veranderen als hij meer tijd met haar spendeerde. Al hoopte ze toch echt van niet. Als het zou werken tussen haar en Elijah dan wilde ze een goede band hebben met de jongen. Misschien dat ze hem zelfs vaker mee naar buiten kon nemen. Aangezien ze toch altijd thuis zou zijn zou ze alle tijd voor hem hebben. Het zou alleen niet altijd even makkelijk zijn met haar rolstoel, maar als ze weer kon staan en lopen dan scheelde dat al heel veel. Ze zou het erg leuk vinden om Julian mee te nemen naar een speeltuin of iets.
Het luchtte Karou op dat hij ermee in ging dat ze die taken op zich zou nemen zodra ze het aan kon. Het was het minste wat ze voor hem kon doen. Hij ging al zoveel voor haar doen. Ze zou haar spullen moeten verhuizen en het appartement schoon moeten maken. "Ik zou morgen langs het ziekenhuis gaan om mijn gips eraf te laten halen." Ze had daar best veel zin in. Zeker bij het zien van het zwembad in Elijah's tuin. Het scheelde dat het haar laatste operatie was geweest. Als het er eindelijk vanaf is dan kon ze beginnen aan haar revalidatie bij de fysio. Ze was ermee bekend dat opnieuw leren lopen zeker meer dan een maand zou duren, maar ze zou extra hard werken om het des te sneller weer onder de knie te krijgen. "Ik denk dat ik de eerste dagen ga verdwalen hier," grinnikte ze zacht. Hopelijk zou ze snel onthouden waar alle kamers waren. "Als ik had geweten dat je mij zou uitnodigen om hier te wonen dan had ik wel slaapkleding meegenomen." Ze lachte zacht. Doordat Elijah haar zo de deur uit had gerold had ze alleen haar tas met mobiel, sleutels, portemonnee en zakdoekjes bij zich.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana had toe moeten geven dat het best vleiend was om te horen dat iemand content was, simpelweg door iemand in z'n leven te hebben. Zeker als dat op jouzelf sloeg. Ze had echter niet meer geantwoord, want het was te verleidelijk geweest om gewoon haar lippen vast te haken op die van hem. In de Game had er al een heleboel opgekropt gezeten en eigenlijk zag ze nu geen reden meer om het nog weg te stoppen. Het was wel duidelijk dat Jason enorm veel energie had gestoken in de zoektocht naar haar en dat het niet zomaar was. Het zorgde voor een goed gevoel, gelukzalig haast en hoewel de kus in de Game ook oprecht was geweest, was dit toch even hele andere koek. Klagen deed ze echter niet. Het voelde dan ook helemaal niet onwennig en een glimlach sierde haar oprecht bij het horen van Jason's compliment. Tijd om te reageren leek er echter niet te zijn, omdat ze beide meer druk waren met het uitkrijgen van de kleren, zonder contact te verliezen. Ergens was ze blij dat ze een jurkje aan had gedaan en niets ingewikkeld met meerdere lagen kledij. Daarnaast had ze daar ook het geduld niet echt voor, hoewel ze wel van een voorspel kon genieten.
Voor hun eerste keer samen, écht samen, hadden ze dan ook de tijd genomen. Hoe laat het precies was, wist ze niet, maar ze wist wel dat ze tijd waren verloren op deze manier. Hoewel ze dit misschien nog wel leuker had gevonden dan een terrasje pakken en van het weer te genieten. Het was hier vrijwel altijd mooi weer, dus er kwamen nog genoeg momenten om iets koels te drinken in de schaduw. Al waren de winters wel echt winter... dat dan weer wel, maar daar kon ze ook oprecht van genieten. Een witte kerst bijvoorbeeld, genieten van de sneeuw op zich. Ze had het idee dat ze enorm veel gemist had door haar tijd in de Game dat ze van zulke dingen meer leek te genieten dan ze voorheen had gedaan. En Jason leek dat plaatje gewoon compleet te maken. Spijt had ze dan ook niet dat het 'zo snel was gegaan'. Het was precies goed geweest en het was ook fijn geweest om samen te zijn met hem.
''Mhh.'', murmelde ze toch nog wel een béétje buiten adem. ''Ik kan me niet herinneren dat je zo complimentvol was?'' wierp ze hem wat plagend toe. ''Waar is die koppigheid gebleven?'' Ze had het gewoon niet kunnen laten om die vraag te stellen. Maar weliswaar was dit gewoon wie hij was, wanneer hij voor iemand ging. Tackelend en wel dan toch. Zhana had haarzelf omgedraaid en haar hand onder haar gezicht gevouwen terwijl haar andere hand het laken hoog had gehouden. Heel even had ze hem bestudeerd met haar blauwe ogen, voor ze toch iets overeind kwam. Het was warm en ze voelde haarzelf gewoon plakken na de inspanning van zonet, daarom was ze helemaal overeind gekomen en richting de badkamer gelopen. Of Jason wou volgen, liet ze aan hem over...

Elijah wist dat ze vraag out of the blue kwam. Maar uiteindelijk was dit een brandende vraag in zijn beleving. Hij wou Karou gewoon niet weer uit het oog verliezen en daarnaast wou hij haar oprecht helpen. Het ging hem niet om het gel of wat dan ook, als hij haar kon helpen, dan deed hij dat. Zelfs als hij haar huurbaas moest afbetalen dus. Dan zou hij wel iemand regelen om haar spullen op te halen, dat kon wel gestald worden in één van de garages in zijn beleving. Dan kon ze er naar kijken wanneer ze weer ter been was en goed genoeg was om überhaupt spullen uit te zoeken, en te verslepen. Al moest hij toegeven dat de stilte hem wel een beetje wurgde, vooral omdat hij niet wist of het een goede stilte was of een onheilspellende, want dat was ook zeker nog een optie. Karou was niet de persoon om constant hulp aan te nemen, hij kende haar goed genoeg daarvoor. Maar hij wist ook dat ze het nu nodig had en dat het daardoor verleidelijk was. Daarom had hij het ook nu getimed en niet later, wanneer ze het niet meer nodig zou hebben.
Ademhalen leek hij pas weer te kunnen toen hij een antwoord kreeg. Elijah sloot dan ook kort zijn ogen voor hij weer naar haar opkeek. De vragen verbaasde hem echter wel. Hij wist niet of hij een goed antwoord had daarop, maar hij kon maar beter eerlijk antwoorden? ''Ik weet zeker dat ik dit wil.'', was zijn antwoord dan ook. ''En of ik over mijn vriendin,'' – daarbij corrigeerde hij haar toch lichtelijk, want ze waren niet getrouwd geweest. Daar hadden ze geen kans voor gekregen door het ongeluk. '', heen ben; dat antwoord is ja. Maar ze zal altijd aanwezig zijn door Julian en ik wil hem ook niet de kans ontnemen om te weten dat Karin zijn biologische moeder was en dat ze het leven heeft gelaten in een auto ongeluk.'', maakte hij zijn antwoord af. Dat zou niet eerlijk zijn tegenover Julian, dus hoe ze het ook zouden wenden of keren. Karin zou uiteindelijk een gespreksonderwerp worden, wanneer Julian er dus naar zou vragen.
Elijah stak bij haar volgende voorwaarde zijn handen even in de lucht. ''Ik ben sowieso een kluns, dus die hulp zou welkom zijn.'', glimlachte hij onschuldig. ''Ik ga dus dubbel akkoord.'', lachte hij zachtjes. ''Hoewel ik gewoon van huis uit werk, voor zover er werk is te doen omdat ik werknemers heb. Maar er zijn inderdaad meetings die een plek hebben in de agenda, en ik denk dat ik het inderdaad fijner vind als Julian gewoon thuis kan blijven met iemand die ik meer vertrouw dan zijn nanny.'' Er was heus niets mis met de vrouw, maar het was toch altijd een vreemde die je inhuurde om met het meest kostbare bezit in je leven rond te lopen. Julian zou altijd zijn nummer één zijn, maar Karou had oprecht een stukje van je die plek in genomen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

"Ik ben best wel voldaan nu ik jou heb," antwoordde hij onschuldig. Een heel jaar lang had hij haar moeten zoeken en had hij niets anders gewild dan haar. Nu hij haar eindelijk had voelde hij zich een stuk rustiger en had hij ook nog eens redelijk goed geslapen. Voor zover dat ging als je naast een mooie vrouw lag. Het was dan ook maar goed dat ze nu niet braaf leken te blijven. Hij lachte zacht toen ze ongeduldig werd en zijn shirt uittrok. Jason liet zich omdraaiden en schopte ondertussen zijn schoenen en sokken uit, terwijl hij toe keek hoe ze haar jurk uit deed. Zijn ogen gleden over haar lichaam heen. "Je bent zo mooi," verzuchtte hij. Zijn handen gleden van haar heupen over haar rug. Overal was ze zacht, maar zelfs zonder te kijken kon Jason de littekens op haar rug voelen. Echter liet hij er niets van merken. Hij vond haar mooi zoals ze was. Met en zonder littekens. Het maakte haar wie ze nu was en wie hij had leren kennen in de game. Al was ze in het echt iets gemakkelijker, opener en liever zelfs. Nu ze in lingerie voor hem zat kon Jason het niet laten om haar beha vrij snel uit te doen. Het waren ondingen die al het moois verstopte. Hij kwam wat overeind, zodat hij haar borsten kon kussen. Hij maakte een spoor van kusjes naar haar nek toe en bracht zijn lippen zo bij die van haar.
Hoewel hij ongeduldig was geweest, had hij toch zijn tijd ervoor genomen. Hij wilde immers wel dat ze zich op haar gemak voelde en dat ze zich geliefd voelde. Hijgend ging hij naast haar liggen en keek hij even naar het plafond. Hij had wel vaker seks met iemand gehad, maar met Zhana was het toch anders geweest. Naar zijn idee had het meer betekenis gehad. Zodra hij een beetje op adem was gekomen draaide hij zich op zijn zij en streelde hij zacht haar arm. "Je bent prachtig," mompelde hij en hij duwde zijn hoofd een beetje in haar nek waar hij haar heerlijke geur in zich opnam. Ergens had hij geen zin in het park. Ze konden best de rest van de dag hier blijven en morgen gaan verkennen. Daarnaast wilde hij dat bad ook wel eens uitproberen.

Karou vond het nog altijd wel lastig. Het idee dat hij een vrouw had gehad, een familie als het ware, was moeilijk. Vooral omdat hij haar in de game had leren kennen en dat was toch vrij snel gebeurd. Wat als hij nog niet helemaal over de dood was van zijn vorige vrouw? Het leek goed te gaan met Elijah, maar Karou wist niet zo goed of ze nu al die plek moet innemen. Al helemaal voor Julian. Het was haast triest dat zij de rol van de moeder op zich zou moeten nemen, terwijl zijn eigen mama dat niet meer kon. Ze slikte dan ook even moeizaam bij die gedachtes die door haar hoofd gingen. Het werd er niet beter op met Elijah's voorstel. Het liet haar behoorlijk schuldig voelen, ook al was het haar uitweg. Haar verlossing als het ware van al haar problemen en zorgen. Ze haalde even diep adem en hield de jongen in haar armen. Ook al kende ze hem pas net ze was nu al dol op hem. Karou keek naar Elijah op. "Ik zeg ja op twee voorwaardes," zei ze. Ze was eigenlijk niet in de positie om voorwaardes te stellen, maar ze wilde het gewoon goed op een rijtje hebben. Niet dat ze straks achter dingen kwam waar ze nu al antwoord op wilde hebben. "Je weet zeker dat je dit wil?" vroeg ze, terwijl ze hem aan bleef kijken. "Het is niet omdat je je genoodzaakt voelt toch? En..."
De volgende vraag kwam niet gemakkelijk uit haar mond. Misschien kwam het omdat ze bang was voor het antwoord. "Ben je zeker dat je over je vorige vrouw heen bent?" vroeg ze uiteindelijk zacht. Als zijn vrouw was gestorven net toen hij de game in kwam dan had hij eigenlijk nauwelijks te tijd gehad om te rouwen. Karou wilde niet dat hij een relatie met haar zou aangaan, zoals in de game, terwijl zijn andere vrouw nog in zijn hart zat. Natuurlijk begreep ze wel dat de vrouw niet vergeten kon worden en dat wilde ze ook niet. Ze wilde gewoon zeker weten dat Elijah er zeker van was om iets met haar te hebben.
"Mijn tweede voorwaarde is dat als ik gerevalideerd ben dat ik de huishoudelijke taken op me neem. Als ik niet studeer of werk dan zit ik toch niets te doen en dat wil ik niet. Ik wil wel iets doen. Jij werkt immers dus het is meer dan logisch als ik die dingen doe."

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

''Dat is waar, hoewel het normaal is dat een mens altijd meer wil. Ik zou ook wel wat beters willen rijden dan mijn Fiat Panda, maar het ding brengt me ondanks trouw overal heen.'', grinnikte ze. Wie wou er niet een dikke BMW rijden of een Lamborghini zoals Jason in dit geval. Wie wou er niet in een luxe villa wonen met een gigantisch zwembad en bij elke slaapkamer een aparte badkamer? Ze bedoelde maar. Het was natuurlijk dat een mens altijd meer wou, dingen wou hebben die ze niet konden hebben. Hoewel ze heus tevreden was, wist ze ook dat ze niet wakker zou liggen van iets meer dan wat ze nu had. Het had allemaal gekund, maar ze had gewoon geen recht gehad op bepaalde dingen omdat ze verder oké was. Ze had weer op uitzending gekund, maar in plaats daarvan had ze besloten het veilig op te zoeken achter de bar waar ze iedereen trouw van hun drankje voorzag in het weekend.
Zhana was op zijn uitnodiging in gegaan en had plaats genomen op zijn schoot. ''Hollywood, huh?'' grinnikte ze zachtjes. Ze zou geen nee zeggen, maar het was ergens niet nodig in haar beleving. Het was al geweldig om überhaupt een beetje tijd samen door te brengen. Een jaar samen en dan ineens niet, dat was nogal wat. Hoewel het wel een beetje gek was, was het zeker wel vertrouwd en had ze het niet anders gewild. Daarom kuste ze hem ook gelukzalig terug en had ze haar handen tegen zijn hals/kaak aangelegd in dat proces. ''Mhh?'' mompelde ze dan ook toen hij de kus onderbrak en iets opperde over een plek zoals deze, samen. Haar wenkbrauwen waren heel even omhoog gegaan maar tijd om te antwoorden kreeg ze inderdaad niet. Daarom liet ze het voor nu ook los en zou ze er straks wel weer op inhaken.
Een glimlach had zich gevormd tegen Jason's lippen, door de handelingen die plaats vonden. Het was niet onprettig, alles behalve zelfs. Het had haar nog verbaasd dat ze gisteravond beide gewoon in slaap waren gevallen. Het maakte haar terwijl ook een beetje ongeduldig, wat maakte dat ze zijn shirt beet had gepakt en de kus wel moest onderbreken om het omhoog te wurmen. Uit. Met haar voeten had ze haar pumps uitgeschopt en had ze haar gewicht tegen hem in gezet, om hen om te kunnen draaien en hem alvast een handje te helpen met haar jurkje zodat ze de kus kon hervatten zonder hem nog te moeten onderbreken.

Elijah haalde heel even zijn schouders op bij de woorden van Karou. ''Anders was hij toch wakker geworden, nu slaapt hij straks in één keer door.'', glimlachte hij. Vaak at Julian nog iets voor hij nog even zou dutten en dan tegen het einde van de ochtend werd hij pas echt wakker. De reden waarom hij 'ochtends als een roos sliep was omdat het jongetje in de nacht amper sliep. Het brak Elijah ook een beetje op, maar hij had er vertrouwen in dat het zou beteren en daarom was het maar goed dat hij voornamelijk van huis uit werkte en enkel voor de belangrijke meetings van huis was. Dan was er een oppas, een oudere vrouw genaamd Gemma, Julian was dol op haar. Dus het was wel goed op deze manier. Hoewel hij verbaasd was dar Karou niet gillend weg rolde in haar rolstoel met dit alles, het werd wel een beetje in haar gezicht gesmeerd maar haar reactie viel hem nog enorm mee. Gelukkig maar. Daarom knikte hij ook even toen ze vroeg of ze hem beet mocht hebben. Hij gaf haar aan haar over en nam tegenover haar plaats, op de stoel die er stond. Op die manier was er nog ruimte voor hem om de speen opnieuw tussen Julian's lippen te stoppen. ''Ik ben de enige die het geluk had om mijn leven terug te verdienen met de Game, zover je het een geluk kan noemen natuurlijk.'', glimlachte hij. ''Het is goed zo, echt. Anders had ik jou niet ontmoet.'', wuifde hij het meteen weg. Dat was namelijk een andere kant van het verhaal op zich.
Zwijgend hoorde hij Karou's verhaal aan, waarom ze zich in het appartement bevond waar hij haar deze ochtend opgepikt had en wat er vooraf was gegaan. Het was niet niets en hij nam het haar ook zeker niet kwalijk. Waarschijnlijk zou hij hetzelfde gedaan hebben en hoewel het geen goede start was, was het te begrijpen en daarvoor kon hij het haar dus niet kwalijk nemen. Hij had het goed voor elkaar en had zeker niet te klagen, hij kon een ander juist om die reden niet veroordelen om wat ze deden. Hij had een mooi huis, een gezonde zoon, een eigen bedrijf wat alleen maar winstgevender werd met de maand. Hij zat er goed bij voor de rest van zijn leven, zelfs als zijn bedrijf failliet zou gaan, zou hij nog voor de rest van zijn leven niet hoeven te werken. Nee, hij had absoluut niet te klagen en hij kon Karou er makkelijk bij hebben.
''Er is geen excuus voor nodig. Ik begrijp het.'', schudde Elijah zijn hoofd. ''Dat brengt ons alleen wel bij het punt van mijn voorstel.'', was hij verder gegaan. ''Mijn voorstel is dat je hier komt wonen. Ik zal zorgen dat je huur afbetaald word tezamen met je studieschuld.. En voor je nee zegt, denk er alsjeblieft over na of zeg gewoon ja. Dan kun je je focussen op revalideren en kun je daarna besluiten of je nog verder wilt met je studie of iets heel anders met je leven wilt.'', glimlachte hij. ''En Julian vind je aardig.'', gooide hij er ook nog bovenop, om toch een beetje op haar gevoelens in te spelen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

"Ja, dat weet ik... Maar alsnog. Het is gigantisch," zei ze zacht. Voor haar doen in elk geval. Zelfs bij haar ouders had ze altijd klein gewoond. Niet dat ze het erg vond. Het was eerder dat het verschil nu enorm opviel. Al was het waarschijnlijk niets voor Elijah. Karou liet zich duwen en bekeek het huis een beetje voor zover dat kon. Elijah duwde haar namelijk vrij rap naar de achtertuin waar hij haar achterliet. Ze slikte even moeizaam toen hij zei dat hij een leven voor haar had gehad. Dat wist ze wel, maar de manier waarop hij het zei vond ze toch een beetje beangstigend. Lipbijtend keek ze dan ook naar zijn tuin die veruit door strekte met een zwembad op het eind. Er was een hekje erom heen. Het liefst wilde ze nu erg hard weg rijden. Puur omdat ze bang was wat er komen ging. Eigenlijk zat dat gewoon in haar. Als het te moeilijk werd om dan weg te rennen. Had ze dat immers thuis ook niet gedaan? Een brok vormde zich in haar keel toen ze er weer aan dacht. Ze had het altijd zo ver en diep in zichzelf gestopt. Even haalde ze diep adem toen ze de deur open hoorde gaan. Wat Karou had verwacht wist ze niet precies, maar ze had niet verwacht dat Elijah terug zou komen met een van de schattigste jongetjes die ze ooit had gezien. Stil keek ze naar het slaperige jochie. "Je had hem niet uit bed hoeven halen," zei ze zacht. Ze kon zien dat Elijah hem had moeten wekken om hem uit bed te krijgen. "Mag ik hem vasthouden?"
Ergens vond ze het enorm eng, maar zodra Elijah hem in haar armen legde voelde ze hoe het bij haar natuurlijk over ging. Haar zusje was net zo klein geweest, misschien iets groter nog. Het jongetje staarde haar even aan, voor hij zijn hoofd tegen haar borst aan wurmde en weer in slaap viel. "Leeft... Leeft zijn moeder nog?" vroeg ze zacht. Karou wist dat ze erg jong was voor kinderen. Als ze een relatie zou nemen met Elijah dan kreeg ze Julian er gratis bij. Haar medestudenten moesten nog niet denken aan kinderen en zij in principe ook niet... Hij lag alleen zo rustig in haar armen te slapen en Karou wist op dat moment zeker dat ze het absoluut niet erg zou vinden om Julian erbij te krijgen. Het was eerder een cadeautje in haar ogen. Elijah was eerlijk tegen haar geweest en nu was het haar beurt. Ze zuchtte zacht. "Ik had een zusje die net zo klein was als Julian. Een jaartje ouder schat ik. Ze kon al best goed lopen." Karou streelde zachtjes door Julian's zachte babyharen.
"Ik was zelf een jaar of veertien. Kari was een ongelukje. Ze was lief. Een echt engeltje. Op een dag waren we op weg met de auto die opeens uitviel. Mijn vader zette het aan de kant en probeerde bereik te vinden om een dienst te kunnen bellen. Het was warm dus ik en Kari gingen buiten de auto spelen. Zij met haar balletjes en barbies en ik met mijn gameboy." Karou kon niet naar Elijah opkijken. "Er kwam een auto aan met behoorlijk wat vaart en ik... Ik weet nog dat ik vanuit mijn ooghoeken haar achter haar bal aan zag rennen."
Moeizaam haalde Karou adem. De tranen stonden in haar ogen. "Mijn vader en mijn moeder zijn er nooit overheen gekomen. Iedereen hield van Kari. Ik kon er niet mee omgaan, hun verdriet. Ze zochten het namelijk op in drank. Mijn vader kreeg er losse handen van dus toen ik zestien was ben ik op mezelf gaan wonen in het appartement waar je mij vanochtend gevonden hebt. Het was altijd zwaar en moeilijk. Ik werkte veel en had school dus ik had niet echt een leven ernaast. Ik redde het vaak net aan met de huur en vaste lasten en toen gebeurde het ongeluk. Ik ben terug gekomen van de game, maar ik heb mezelf niet kunnen helpen toen ze mij ontsloegen bij mijn baan. Ik kon de fysio niet meer betalen, mijn collegegeld al helemaal niet. Ik loop een aantal maanden achter met mijn huur. De huurbaas heeft al eens aangegeven dat als ik niet snel zou betalen dat hij mij eruit zou dwingen." Karou keek van Julian naar Elijah op. "En dat is mijn leven van voor de game. De waarheid, deze keer. Ik schaamde me dat ik mijzelf niet kon redden. Ik wilde ook niet overkomen alsof ik alleen geld van je wilde. Het spijt me dat ik loog."

Jason grinnikte. "Dat is meer dan prima toch? Zolang het de rekeningen maar betaald," glimlachte hij. "Technologie en ICT zijn vaak best goed betaalde banen. Vooral als je resultaten behaald die niet iedereen kan behalen," zei hij met een knipoog. Jason schaamde zich er absoluut niet voor. Hij was enorm goed in zijn werk, maar dat betekende niet dat wat Zhana deed minder was dan hij. Jason was juist blij dat ze na de trauma in het leger het nu juist rustig aan deed. Als hun relatie zou werken – al was het voor hem allang duidelijk – dan was zijn geld ook Zhana's geld. Natuurlijk moest ze niet miljoenen uit gaan geven aan kleding want dan zou hij wel even een hartig woordje met haar praten, maar hij wilde voor haar zorgen. Hij wilde haar de rust gunnen die ze nodig had en haar de luxe bieden die hij had. Dat ze juist kon gaan genieten van het leven zoals hij.
Hij lachte om haar antwoord en was zelf op het bed gaan zitten. Het was leuk om toe te kijken hoe ze de suite verkende en hij meende zelfs iets te zien alsof ze in zoiets wel zou willen wonen.
"Kom eens hier," zei hij dan ook en toen ze voor hem stond trok hij haar zacht op zijn schoot. "We hebben alle tijd en desnoods neem ik je nog mee naar Hollywood ook." Glimlachend kuste hij haar even genietend en streelde haar haar rustig achter haar oor. Na een tijdje trok hij zich terug. "Als je wil," mompelde hij, terwijl hij naar haar keek. "Kunnen we in zoiets wonen. Misschien vlakbij Elijah met een zwembad in de tuin. Heerlijk afkoelend als je het mij vraagt," zei hij met een brede grijns. Haar de kans geven om te antwoorden deed hij niet want hij drukte zijn lippen weer op de hare. Ze had gelijk in de zin dat ze rustig aan konden doen. Een jaar lang had hij met opgekropte gevoelens naar haar gezocht en nu had hij haar eindelijk gevonden. Het borrelde behoorlijk wat gevoelens bij hem naar boven. In een langzame beweging draaide hij hen om en legde hij haar beter op het bed, terwijl hij boven haar hing. Hun lippen hadden elkaar niet losgelaten. Jason wist niet zeker of hij al verder bij haar kon en daarom deed hij ook rustig aan. Zacht legde hij één hand op haar heup en streelde deze zachtjes onder haar shirt. Hopelijk mocht hij verder gaan want hij wilde zo graag zijn liefdevolle gevoelens aan haar geven.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

''Ongetwijfeld dat het beter betaald dan mijn barwerkzaamheden.'', grinnikte Zhana. ''Hard werken voor weinig, maar ik kan mijn rekeningen en dergelijke er van betalen. Dus ik klaag niet.'', besloot ze. Ze vond het prima dat ze geen gigantische spaarrekening had, maar wel gewoon de dingen kon betalen en zelf ook nog wat kon doen van het geld wat ze overhield. Ze beende het prima bij. Daarnaast kreeg ze ook nog een bepaald % van haar vorige werkgever, dus ze zat heus niet slecht bij het kas. Gewoon zoals ieder gemiddeld persoon. Ze was niet invalide of wat dan ook, dus ze kreeg lange niet wat ze met haar pensioen wel zou krijgen. Gelukkig was het nog niet zover, want na alle dingen die gebeurd waren, wou ze eerst even genieten voor ze op die leeftijd zou komen.
Zhana had haar tijd genomen om het gigantische hotel even te bekijken, voor ze Jason naar binnen was gevolgd en hem zijn ding liet doen. Het zag er enorm luxe uit en ze wist zeker dat ze dit zelf nooit had kunnen betalen. Het maakte haar nieuwsgieriger dan ze al was geweest eigenlijk. Ze schrok dan ook op toen Jason haar wenkte om mee te lopen en dat was exact wat ze deed. De kamer viel dan ook zeker niet tegen. Helemaal niet eigenlijk. Fronsend keek ze dan ook om toen hij zei te hopen dat ze het mooi vond. ''Was dat een serieuze vraag, want anders ga ik denken dat er iets met je brein is gebeurd in de Game.'', wierp ze hem ietwat serieus toe. Daarmee had ze haar tas op het tafeltje neer gezet wat in het midden van de kamer te vinden was, met twee loungestoelen.
God.. Ze zou het niet eens erg vinden om hier te moeten wonen. Sowieso dat ze het bubbelbad vanavond ging uitproberen, anders had ze niet volledig gebruik gemaakt van deze kamer. Met een glimlach draaide ze dan ook om naar Jason en zette ze haar zonnebril in haar haren. ''Mhh.'', mompelde ze op Jason's vraag. Ergens was het wel een leuk idee om het park te verkennen, maar ze hadden geen haast? ''Of we doen het rustig aan? Anders heb ik het park straks al gezien voor we op de helft van dit kleine uitstapje zijn.'', wist ze met een glimlach eruit te krijgen. Ze wou het een beetje bij hem neerleggen uiteindelijk, maar het was een feit dat ze meer dan een jaar samen overleefd hadden en elkaar een jaar hadden moeten missen toen hun gevoelens eindelijk op tafel waren gelegd. Hoewel ze van hem weg was gerend, had het niet aan hem gelegen.

De bloemen kon ze later wel bewonderen, vond Eli. Maar hij kon het niet langer aanzien dat ze zichzelf zo kleineerde door te doen dat er niets aan de hand was, dat alles goed was en er niets dwars zat. Hij was niet gek en hij wist beter dan dat. Hij was dan ook niet echt van plan om Karou een grote keuze te geven in deze beslissingen, omdat hij gewoonweg het beste voor haar wou. Als ze alles weer op een rijtje had, dan kon ze altijd nog beslissingen gaan maken over wat ze daadwerkelijk wou. Een nee was niet bepaald een antwoord waar hij nu genoegen mee ging nemen, maar daarvoor moesten ze ook compleet eerlijk tegen elkaar zijn. Daarom duwde hij haar stug voor zich uit en was het ergens wel fijn dat Amerika zowel klein als groot was, voor je het wist liep je vanuit de ghetto in een dure villawijk, het lag zo dicht op elkaar. En ergens was het gek dat ze elkaar op deze afstand nog steeds mis hadden kunnen lopen. Ze had haarzelf goed weten in te graven, ze had het hem niet makkelijk gemaakt om haar te vinden. Dat was zeker.
''Mhh.'', mompelde hij. ''Een kleine moeite.'', glimlachte hij uiteindelijk terwijl hij een grote woonwijk inliep en recht op een wit gestuukt huis af liep. Het gazon was groen doordat het gras aan het groeien was en alles lag er netjes bij. Elijah was best gesteld op een verzorgd huis. Hij kon gewoon niet tegen rommel en hij deed ook het meeste zelf. Met zekerheid duwde hij haar dan ook voort en kwam hij pas tot stilstand toen hij zijn sleutels nodig had om de deur te openen, en Karou dus naar binnen te duwen zodat de deur ook weer dicht kon. ''Vind je? Je weet dat ik mijn eigen bedrijf heb toch?'' glimlachte hij. Hij kon er niet zoveel van vinden, het stelde voor hem gewoon weinig voor, hoewel hij kon begrijpen dat het voor haar even een hele andere wereld was. Hij haalde dan ook even diep adem toen ze in de achtertuin waren beland en hij haar daar op de veranda liet staan. ''Als we willen dat dit gaat werken, is het goed om niet tegen elkaar te liegen. Beloof me dat je het een kans geef en onthoud dat we beide een leven hadden voor we elkaar tegen kwamen in de Game.'', drukte hij haar op het hart voor hij zichzelf weer naar binnen begaf.
Het duurde even maar uiteindelijk had hij Julian uit zijn bedje weten te krijgen en mee naar beneden kunnen nemen. Hoewel het jongetje nog erg moe was en herhaaldelijk in zijn oogjes wreef terwijl zijn haar wat warrig alle kanten op stond. Het was een gok wat hij nam, maar ze moesten beide weten waar ze aan begonnen vond hij. Hij haalde dan ook even adem voor hij de veranda op liep. ''Dit is Julian.'', glimlachte hij. ''Een onderdeel wat ik weg had gelaten in mijn verhaal toen je mij vroeg hoe ik in de Game was beland. Ik wist niet zeker of we wel terug zouden komen, dus het was beter om het achterwegen te laten op dat moment.'' Hij vond niet dat ze het hem kwalijk kon nemen dan toch, ze had gister nog tegen hem gelogen met haar adres.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Karou glimlachte zacht om zijn opmerking en wilde een glaasje water voor hem pakken, was het niet dat hijzelf geheel andere ideeën had. "Ja, maar," mompelde ze toen hij haar tas op haar schoot zette en haar de deur uit duwde. Ze had haar haren nog niet eens geborsteld! Gelukkig had ze nog de rozen kunnen bewonderen toen hij ze in een pot had gedaan en ze roken heerlijk. Toen ze de deur uit waren had Karou haar sleutels aan Elijah gegeven, zodat hij de voordeur dicht kon doen. Ze borg de sleutels daarna weer op en liet zich door hem duwen. Een voorstel klonk serieus in haar oren en Karou wist niet zo goed wat ze ervan moest verwachten. Daarom plukte ze ook wat nerveus aan haar rok, terwijl ze nadacht over wat zijn voorstel kon zijn.
"Dank je voor de rozen," zei ze uiteindelijk na een lange stilte. "Ze zijn prachtig en ruiken heerlijk."
Nog nooit had ze zo'n grote bos bloemen gekregen en zeker niet van iemand waar ze eigenlijk zoveel van hield. Karou wist heus wel dat ze anders tegen hem deed dan in de game. In de game was ze juist meer naar hem toe gegaan en was ze vrij open geweest. In het echte leven duwde ze hem juist wat van zich af door haar schaamte, maar eerlijk... Eerlijk gezegd was ze bang. Ze was bang dat ze misschien niet goed zou zijn in een relatie. Het laatste wat ze wilde was Elijah pijn doen. Lipbijtend keek ze om zich heen. Het was nog best wel ver lopen en ze vroeg zich af waar hij naartoe liep. Was hij ook lopend naar haar huis gegaan?
Ze slikte toen ze een wijk in kwamen met enorme villa's die zwembaden hadden in hun gigantische tuinen. Karou zakte wat in elkaar in de rolstoel. Het was prachtig, maar ook enorm intimiderend. Hoe groot moest Elijah's huis wel niet zijn. Dat antwoord kreeg ze pas toen hij op een huis afliep en zijn sleutels erbij pakte om de voordeur te openen. "Ik kan niet geloven dat dit jouw huis is," zei ze zacht.

Jason had zijn ogen gerold. "Nonsense. Je gaat het net zo leuk vinden als ik. Misschien zelfs nog leuker." Hij deed de deur voor haar dicht toen ze instapte en liep daarna zelf om de auto heen om zelf in te kunnen stappen.
"Ik werk voor het goede nu, maar mijn hacking skills zijn niet goedkoop," zei hij grijnzend. "Dus ja, ik heb veel geld. Zeker als een ander bedrijf mij wil inhuren. Dan laat ik de twee bedrijven het lekker uitvechten met hoeveel geld en uren ze willen bieden."
Hij zette zijn zonnebril weer op en startte de motor. Rustig reed hij door de stad en door de Hollywood bergen om bij het park te komen. Al reed hij nog iets verder door en parkeerde hij zijn auto bij een super luxe hotel. Het fijne aan het hotel was dat zijn auto in een aparte garage stond. Dat vond hij wel zo fijn want zijn auto was zeker niet goedkoop geweest. Hij pakte zijn eigen koffertje erbij, zoveel had hij immers niet ingepakt, en die van haar en liep daarna met haar mee naar binnen. "Ik had gereserveerd," zei hij tegen de receptioniste.
Hij gaf zijn naam en wachtte geduldig af. "Ah, de Panorama Suite?"
Jason knikte en nam de sleutel aan. Glimlachend nam hij Zhana mee de lift in en liep hij door de gang naar hun juiste deur. Het fijne aan hun suite was dat ze enorme ruimte hadden. Ze zaten op de bovenste verdieping waar ze een kingsize boxerspring hadden, een lange tafel met stoelen, een comfortabele bank met breedbeeld tv en een kleine keuken waar snacks, frisdrank, koffie en champagne te vinden was. Dan nog niet te spreken over de badkamer die erg groot was. Ze hadden een douche en een grote bad die zelfs bubbelstand had.
De ramen waren de muur en gaf een panoramische uitzicht op Hollywood, Los Angeles en de zee. "Ik hoop dat je het mooi vindt," glimlachte hij en hij zette de koffers neer. "Wil je eerst nog wat drinken of wil je het park gelijk al verkennen?"