ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana had haarzelf goed afgespoeld en daarna de kraan dicht gedraaid. Een handdoek wikkelde ze rond haar middel en de ander rond haar haren, zodat de handdoek het meeste van het vocht kon opnemen. Dat scheelde haar gewoonweg tijd. Echter was Jason verdwenen toen ze de badkamer uit was gekomen, maar voor de zorgen echt waren komen opspelen, had ze het ontbijtje met de notitie gevonden. Het leek alsof ze gewurgd werd, maar meteen weer werd los gelaten. Heel even had ze haar ogen dan ook gesloten, voor ze had besloten het ontbijtje maar voor lief te nemen. Het was veel te veel, maar ze had besloten van elk iets te eten. Op die manier kon ze iets opdrogen, voor ze haarzelf naar de kledingkast had gedwongen. Het was zoals gewoonlijk enorm mooi weer in dit gedeelte van het land en daarom was het verstandig een donkerblauw jurkje aan te trekken tezamen met een stel pumps. Omdat Jason haar enkele dagen mee wou nemen, had ze maar gewoon een koffer tevoorschijn gehaald en daar kleren, nodige dingen om haarzelf te kunnen verzorgen, belangrijke dingen etc. in gestopt. In haar handtas had ze haar portemonnee met pasjes en dergelijke, sleutels en telefoon. Daarna had ze haarzelf gebogen over het föhnen van haar haren en het aanbrengen van wat mascara. Simpel, maar goed genoeg. Precies wie ze was.
Na nog een keer gecontroleerd te hebben of ze alles wel had, was ze naar beneden gelopen – dankbaar dat ze gewoon een normaal huis had en niet één of ander appartement op de tiende verdieping en zonder lift – en door de voordeur heen gestapt. Ze sloot de deur af met de sleutel en stopte die weg in haar handtas, vooral ze haarzelf omdraaide en kort haar wenkbrauw optrok. ''Wel, of je hebt gelogen over je inkomsten of die nieuwe baan van je moet wel héél goed betalen.'', wierp ze hem met een glimlach toe. Klagen deed ze niet, in nog geen honderd jaar dat ze zo'n auto kon betalen. Alleen al de benzine wat het op moest zuipen tijdens het rijden. Het zou voor haar gewoon meer dan haar maandloon kosten. Niet dat ze klaagde met haar twee onder één kap woning, Fiat Panda en fiets voor de korte stukjes. Vaak ging ze zelfs nog lopend ook.
Zhana was de voortuin doorgelopen en had het hekje achter haar gesloten, vooral ze even met haar ogen rolde. ''Ik krijg het idee dat jij meer zin hebt in dat Theme park dan ik.'', grinnikte ze zachtjes. Serieus, hij deed haar een beetje denken aan een kind die net iets gewonnen had. Om die redenen legde ze de koffer maar gauw achter haar stoel, vooral ze instapte. Ergens had ze er wel even behoefte aan, om even van huis weg te zijn. En haar werk liet het ook wel toe, ze had aardig wat overuren gedraaid, dus ze kon deze paar dagen wel even gewoon genieten van haar leven vond ze.

Elijah keek op toen de deur open ging en glimlachte even onschuldig vooral hij even knikte. ''Me.'', mompelde hij terwijl hij even langs haar heen keek. Hij wist dat hij niet bepaald uitgenodigd was, maar hij wou gewoon aantonen dat het hem weinig kon schelen of ze in een villa woonde of in een één kamer appartement waar je amper je kont kon keren. Ze was wie ze was, ongeacht wat ze deed of waar ze woonde. Het interesseerde hem echt niet. Weinig dan, want hij maakte zich nog steeds een beetje zorgen. Hij stapte daarom ook langs haar heen, na haar excuus en uiteindelijk de uitnodiging om binnen te komen. Wat hem een beter zicht gaf op de kamer waarin ze blijkbaar leefde. Hij sprak zijn gedachten echter maar niet uit en was zo brutaal om een pot te pakken, waar hij de bloemen in kwijt kon. Daarna draaide hij zich om en had hij Karou in eerste instantie een beetje onderzoekend aangekeken.
''Geloof me.. na twee jaar in de Game, is kraanwater bijna een delicatesse om te drinken.'', probeerde hij de boel een beetje luchtig te hebben. Hoewel het zeker wel de waarheid was. Hij hechtte niet zoveel waarde aan dure wijn of iets anders, koffie dronk hij ook niet. Hij kon meer van een koude frisdrank of water genieten dezer dagen. Ook uiteten was minder van toepassing, hoewel hij nog steeds geen ster was achter het fornuis. Iets wat zijn zoontje hem vaak genoeg duidelijk leek te maken, al dan niet in directe woorden. Hij was drie en hoewel hij zeker geen blad voor zijn mondje had, had hij nog heel wat te ontwikkelen qua uitdrukkingen, maar ook volledige uitspraken. Na het gemis van zijn ouders, de terugkeer van zijn vader en alle poespas er om heen leek hij sowieso wat terughoudender te zijn. Maar iedereen in zijn omgeving verzekerde Elijah er van dat het wel goed kwam. Dat het tijd nodig had en dat hij zeker niet moest doemdenken.
Het duurde even voor zijn gedachten weer op een rijtje lagen en hij zijn bruine ogen weer naar Karou liet afzakken. ''Laten we gaan. Ik wil je wat laten zien en je een voorstel doen.'', besloot hij. Daarmee was hij in beweging gekomen, had hij haar tas van de tafel gepakt en op haar schoot neer gezet, zodat hij haar in haar stoel de kamer uit kon rollen en de deur achter hen kon sluiten. Nog even en ze kon zelf weer lopen, waarschijnlijk eerst met krukken dan toch, maar dat was beter dan constant in een stoel zitten dan toch. Hij kon met de auto, maar Elijah besloot om het lopend te doen richting zijn huis en daarmee meteen gewoon even te genieten van het loopje op zich.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason was wakker geworden zodra Zhana uit bed was gestapt. De avond ervoor was vooral veel praten geweest tot ze beide zo moe waren dat ze waren gaan slapen. Er was niets gebeurd en dat hoefde van Jason ook niet. Al moest hij toegeven dat hij het lastig vond om naast zo'n mooie vrouw te mogen slapen. Hij had zich erg moeten inhouden om zijn arm niet rond haar middel te slaan en haar tegen zich aan te trekken. Jason gleed uit bed en trok zijn broek en shirt weer aan. Hij haalde een hand door zijn haar en liep door naar de keuken waar hij een uitgebreid ontbijtje voor Zhana maakte. Toast, spiegeleieren, bacon en sinaasappelsap. Hij schreef een briefje erbij dat hij zo dadelijk terug was en dat ze over een uurtje klaar moest staan. Jason was daarna vertrokken naar zijn eigen huis. Haar gedag zeggen wilde hij juist niet want hij wilde het mysterieus houden voor zijn verrassing. Thuis nam hij zelf een douch, trok hij schone kleding aan en at hij zelf een ontbijtje. Hij printte de tickets uit en liep daarna naar zijn garage waar hij in zijn auto stapte. Ergens was hij erg benieuwd naar Zhana's gezicht als ze zijn auto zag. Geduldig wachtte hij af tot de garage deur open was en reed daarna naar buiten. Nu hij wist waar ze woonde kon hij haar een stuk gemakkelijker terug vinden. Hopelijk kon Zhana zich in een uurtje klaar maken anders zou hij nog vast in zijn auto moeten wachten. Rustig reed hij haar wijk in en toeterde hij toen hij voor de deur geparkeerd stond. Hij stapte uit en leunde grijnzend tegen zijn auto. Haar voordeur ging open en zijn ogen gleden over haar heen. Ze zag er prachtig uit net zoals gister. "Care to take a ride?" vroeg hij en hij haalde de zonnebril van zijn neus af, zodat hij haar kon aankijken. De grijns was nog altijd niet van zijn gezicht. Hij was erg trots op zijn auto die prachtig in het zonlicht glom. Jason was redelijk netjes voor een man, maar zijn auto hield hij het schoonst. Als het niet glom in het zonlicht dan kon hij zo een halve dag poetsen. "Ik heb VIP tickets dus dat scheelt in de wachtrijen. Al betekent dat niet dat we er laat heen moeten gaan." Hij liep om zijn auto heen en opende de deur voor Zhana. "Hop in."



Karou was al vroeg wakker geweest. De hele nacht had ze nauwelijks geslapen, nadenkend over morgen. Ze had alles goed geregeld zolang ze op tijd op de afgesproken adres was. Vlak erna was ze weer in slaap gevallen en had haar wekker haar gewekt om acht uur. Met moeite had ze zichzelf uit bed gehesen en in haar rolstoel gemanoevreerd, zodat ze zich naar de wastafel kon brengen om zichzelf te wassen met een washandje. Haar haar waste ze door erboven te hangen en met de douche kop de shampoo uit haar haren te wassen. Al met al duurde dat voor haar vrij lang want het was absoluut niet gemakkelijk in een rolstoel in een kleine ruimte die niet rolstoel vriendelijk was. Ze rolde naar haar kast toe en begon zich met aankleden was het niet dat er op de deur geklopt werd. Geschrokken keek ze op. Er kwam nooit iemand bij haar langs. Was het de deurwaarder? Haar verhuurder die haar eruit kwam zetten? Ze slikte moeizaam en trok nog snel een rokje aan, zodat ze in elk geval aangekleed de deur open kon doen. Haar haren hingen nog nat naar beneden toen ze de deurklink vast pakte. Van alle dagen dat ze langs konden komen, kwamen ze precies op de dag dat ze met Elijah had afgesproken. Wat als ze op straat werd gezet en ze niet eens naar Eli toe kon, omdat haar spullen op de stoep stonden? Het was niet anders. Ze had het in elk geval geprobeerd. Eli begreep het vast wel als ze een smsje stuurde dat het vandaag niet zou lukken. Met al haar moed duwde ze de klink omlaag en opende ze de deur op een kier. Karou hield haar adem in, maar toen haar ogen omhoog gleden zag ze dat het niet een deurwaarder was en ook niet haar verhuurder. "E-Eli?" stamelde ze. Wat deed hij hier? Hoe wist hij waar ze woonde? Ze slikte zich moeizaam en zag toen pas de rozen. Een enorme bos rode rozen. De mooiste die ze ooit had gezien. Ze kon hem nu niet afwijzen en de deur dicht doen. Niet nu hij met zo'n mooi bos bloemen voor haar deur stond. "Let alsjeblieft niet op de rommel," zei ze zacht. "Ik heb niet echt de tijd gehad."
Moeizaam rolde ze achteruit, zodat ze de deur ver genoeg open kon doen voor Eli om binnen te komen. Als ze had geweten dat hij naar haar huis zou komen dan had ze er alles aan gedaan om het netjes te maken. "Ik zou willen dat ik je iets te drinken kon aanbieden, maar ik heb alleen kraanwater." Ze vond het vreselijk dat hij haar zo moest zien in die omgeving, maar misschien was het beter geweest dat hij het zag. Zelf zou ze het nooit willen toegeven hoe krap ze bij kas zat en juist omdat hij geld had wilde ze niet dat hij haar hielp. Straks dacht hij nog dat ze alleen iets met hem wilde voor zijn geld en dat was absoluut niet zo.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Die avond hadden ze vooral nog met elkaar gesproken, zij en Jason. Meer dan dat was er eigenlijk ook niet gebeurd, tot ze echt té moe waren geweest om nog bij het onderwerp te blijven. Ze hadden elkaar iets beter kunnen leren kennen buiten de klik om die ze in de Game al hadden gehad. Zhana was echter blij geweest toen Jason in had gestemd te willen blijven, dat betekende toch dat hij het niet erg vond om bij haar in de buurt te zijn en dat vond ze een prettig gevoel. Hoewel ze wist dat ze beide nog steeds de personen waren die ze hadden leren kennen, was het toch een beetje anders en dat hield haar toch wel een klein beetje tegen. Vooral om haarzelf volledig te kunnen openstellen.
Zhana hoopte dan ook dat als ze meer tijd met Jason door zou brengen, dat dat alleen maar beter werd en dat ze ook in deze wereld, in de realiteit, dezelfde band konden behouden die ze in de Game hadden gehad. Haar karakter was nog steeds hetzelfde, ze was nog steeds de Zhana die hij had leren kennen, ze had alleen ook een aardige klap gehad van alles wat de Game teweeg had gebracht. Bij iedereen... Zij, Jason, Elijah, Karou. Allemaal hadden ze hun eigen redenen gehad om er volledig voor te gaan en hunzelf boven de ander te stellen. Daarom was ze die ochtend ook weggeslopen en had ze de touwtjes in eigen handen genomen. Het was makkelijker geweest om gewoon weg te lopen dan de mogelijkheid onder ogen te zien, de mogelijkheid om iemand te verliezen waar ze in een korte tijd enorm veel om was gaan geven.
Een logeerkamer had ze niet gehad, dus hij had het moeten doen met het delen van een bed. Meer dan dat was het ook niet en ze vond het prettig dat hij die grens voor nu had gerespecteerd. Het had haar even een mogelijkheid gegeven om alles van de voorgaande avond te verwerken en te beseffen dat het zo echt was als maar kon, dat Jason echt voor haar neus had gestaan en dat ze met elkaar hadden gesproken over van alles en nog wat. Gek genoeg was ze ook iets frisser van bed gekomen en had ze besloten Jason te laten liggen, terwijl ze zelf de mogelijkheid had gezien om een douche te nemen. Zwijgend spoelde ze de shampoo uit haar lange zwarte haren en pakte een spons om haar lichaam nog te kunnen wassen...

Elijah had die avond ingestemd met een uur of één, dat hij Karou zou oppikken. Al wist hij ook beter en was ze waarschijnlijk vergeten dat hij haar beter kon lezen dan ze zelf doorhad. Hij had alleen niets gezegd en daarmee was hun avond afgesloten. Ze hadden afscheid van elkaar genomen en daarmee was hun avond afgelopen. Het was nog redelijk goed verlopen als het Elijah gevraagd werd, ze was niet gillend weggerold in haar rolstoel in elk geval en had toegestemd met een afspraakje. Op ietwat valse voorwaarden dan toch. Hij had het echter maar los gelaten en was richting huis gegaan nadat ze afscheid genomen hadden van elkaar. Dat gaf hen beide even de tijd om de dingen te verwerken, na te denken en te bedenken of dit wel echt was wat ze wouden. Hoewel Elijah het antwoord op die vraag al wist, Karou leek degene te zijn die wat afstand leek te vragen en niet helemaal durfde over te geven aan het idee.
Die avond had hij zijn tijd voldaan met zijn zoontje, Julian en uiteindelijk met het naar bed gaan. Hij had zijn rust ook hard nodig gehad en had gek genoeg een goede nacht gehad. De nachtmerries waren niet meteen over, maar het was dan ook niet bepaald iets wat gewoon was. Wat ze mee gemaakt hadden. De volgende ochtend was hij dan ook zeker wel meteen uitgerust en was hij voor een ietwat simpelere outfit gegaan. Jeans, shirt en ... simpel. Hij zou vandaan niet met werk bezig zijn, dus het was niet nodig om de oneindige knoopjes van een bloesje vast te knopen. Hij had daarna alle belangrijke spullen verzameld en was op weg gegaan naar Karou. Veel te vroeg en met een goede reden. Hij wist namelijk dat ze niet eerlijk was geweest over waar ze woonde en ergens nam hij het haar misschien ook wel niet kwalijk, maar het was nergens nodig voor geweest. Ze zou hem onderhand goed genoeg moeten kennen om te weten dat hij haar niet zou veroordelen en dat hij al helemaal niet neer zou kijken op de situatie waarin ze leefde. Ze was een student, geen miljonair zoals hij dat was. Er was echter niets om zich voor te schamen vond hij, omdat hij graag wou helpen en dat hij had ook duidelijk gemaakt. Toch?
Even haalde hij diep adem terwijl hij naar de deur keek, van de kamer waar hij voor stond. Ook hij moest zijn moed even bijeen schrapen maar het was voor een goed doel en met die gedachte klopte hij op de deur. Waarna hij toch wel iets in spanning afwachtte, vooral omdat Karou het hem waarschijnlijk niet in dank zou afnemen, maar dat was dan maar zo. Hij had een plan achter de hand en als ze zouden willen dat dit ging werken, dat ze een poging wouden doen om het te laten werken, zouden ze beide eerlijk moeten zijn.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

"Oh dat verklaart," zei ze grinnikend. Er waren zoveel Elijah's geweest op Facebook en geen van allen was haar Elijah geweest die nu voor haar zat. "Ik snap het wel. Er is niet zoveel aan en eerlijk gezegd heb ik het zelf ook nooit gehad. Ik had alleen een account aangemaakt in de hoop dat ik je zou vinden, maar tevergeefs."
Ze glimlachte naar hem en hield haar hoofd een beetje schuin toen hij zei dat hij zijn manieren had. Hoofdschuddend lachte ze zacht. "Dan zijn ze niet zo goed in hun beroep. Ik heb me immers nooit verstopt," grinnikte ze. "Ik ben juist extra vaak naar buiten geweest."
En het was juist wanneer ze niet naar hem zocht dat hij haar gevonden had. Het was soms vreemd hoe dingen verliepen, maar ze was blij dat ze elkaar nu gevonden hadden. Een beetje geschrokken keek ze naar hem op toen hij eruit gooide dat hij zich wel zorgen om haar maakte. Dat had ze juist niet gewild. Lipbijtend sloeg ze haar ogen neer en haalde ze even trillerig adem. "Dan weet ik niet hoe ik moet opstarten," zei ze zacht. Als het na een jaar al niet beter ging dan zag ze niet in hoe dat daarna wel beter zou gaan. Echter trok ze haar handen niet uit de zijne. Het voelde juist fijn en de stilte die volgde vond ze niet erg. Ze keek op van zijn telefoon. Het was een zwarte Iphone. "Oké," zei ze en ze nam zijn mobiel in haar handen. Ze tikte haar nummer in en opende daarna zijn notities waar ze een adres in typte. "Je kan me hier ophalen. Hoe laat wilde je komen?"
Karou wilde niet dat hij zag dat ze in een volgepropt vies studentenflat woonde. Het adres wat ze had gegeven was een paar straten verder op, maar de huizen waren een stuk mooier naar haar mening. Als ze dan zorgde dat ze al eerder stond te wachten op de stoep dan kwam het helemaal goed. Ze pakte haar eigen mobiel erbij en gaf die aan hem, zodat hij zijn nummer erin kon zetten. Toen ze naar buiten keek zag ze dat het al aardig donker was geworden. Misschien was het eens tijd om naar huis te gaan, ook al vond ze het nog zo fijn bij Elijah. Het scheelde dat ze wist dat ze hem morgen weer zou zien. "Zullen we anders een uurtje of één doen?"
Ze had immers aardig wat tijd in de ochtend nodig met wassen en aankleden.

Jason knikte maar klein. Misschien dat hij er niet als een crimineel uitzag en dat ze het vandaar niet aan had zien komen. Hij liet het in elk geval liggen, zodat ze aan het idee kon wennen. Het was nu zijn verleden en daar wilde hij het ook laten. Glimlachend keek hij naar haar op. "Ja, rijke stinkerd is het," lachte hij. "Ik heb geen idee. Ik heb Karou wel geprobeerd te vinden, maar tevergeefs. Ik denk dat hij met zijn geld wel wat mensen heeft ingeschakeld om haar te vinden dus de kans is wel groot."
Hij schudde zijn hoofd. "Ik lijk zelf ook minder op mijn karakter. Mijn haar is langer," grinnikte hij. "Maar dat maakt mij niet uit. Je voelt nog altijd vertrouwt en als Zhana van in de game. Dat je er iets anders uit ziet is niet belangrijk. Je bent nog steeds mooi," zei hij. Zijn blik verzachtte iets toen ze vertelde over de bom. Hij stak zijn arm uit en trok haar zachtjes tegen zich aan. Hij legde zijn hand op haar wang en keek naar haar ogen. "Je bent een wonder." Hij drukte een zachte kus op haar lippen. "Ik zweer dat de kogels door mijn hart zijn gegaan toen ik beschoten werd, maar in het ziekenhuis bleek dat ze net langs mijn hart waren gegaan. Ik ken de jongens die het wapen vuurden. Die schieten nooit mis. Ik denk dat de game een aantal dingen veranderd in het echt hier, zodat we kunnen overleven en opnieuw kunnen beginnen."
Het was een vreemd concept en ging tegen alle natuurkundige en wiskundige theorieën in, maar hij wist niet hoe hij het anders kon verklaren dat ze nog leefden. De game was letterlijk een engeltje op hun schouder. Al was de game zelf, waar ze door heen hadden moeten gaan, een hel geweest. Dus Jason beschouwde de game als het engeltje en het duiveltje wat op iemands schouders kon zitten. Hij werd uit zijn gedachten gehaald bij haar vraag. Zijn duim gleed over haar wang. "Ik blijf," zei hij.
Rustig sloeg hij zijn armen om haar heen en knuffelde hij haar. Hij had zo het gevoel dat ze dat wel nodig had. "Moet je morgen werken?" vroeg hij nieuwsgierig. "Anders neem ik je mee naar de Universal Studio Theme Park."
Als ze hier net wat komen wonen dan had ze het vast nog niet gezien. "Als een Los Angeles inwoner is dat wel iets wat je gezien moet hebben." Hij gaf haar een knipoog om haar over te halen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana schudde haar hoofd even. ''Zo bedoelde ik het niet.'', mompelde ze terwijl ze nog steeds naar haar wijn keek. ''Het is meer dat ik het niet aan zag komen, denk ik.'', bekende ze maar. Ze wist niet hoe ze het anders onder woorden moest brengen. Het maakte hem geen minder persoon, toch? Ze hadden beide wat op hun kerfstokje staan, was dat niet in deze wereld, dan hadden ze in de Game wel een massamoord gepleegd met een hele groep mensen die waarschijnlijk ook slechts naar huis wouden. Door de brand waren ze hun drie levens zo kwijt geweest en dat was een boost geweest voor hun eigen punten. Even zuchtte ze dan ook bij die gedachte, vooral ze haar glas het blad van de keuken op schoof en weer naar Jason op keek. ''Ik wil dan ook niet dat je gaat.'', knikte ze nog even. Nee, dat was wel het laatste, ondanks dat ze het eerder vooralsnog op het lopen had gezet. Maar dat was in haar beleving niet gek geweest omdat het nogal een klap was geweest om hem te zien, dat alles ineens terug kwam. Eerlijk gezegd had ze er een beetje hoofdpijn van ook, alsof ze net een veel te harde smakker had gemaakt.
''Je hebt Elijah gevonden?'', vroeg ze ietwat verbaasd. ''Wel, dat was wél te verwachten geweest. Hij zal Karou ondertussen ook wel gevonden hebben.'', glimlachte ze. ''Die twee hadden nog een hoop om aan te werken en dat kunnen ze nu voort zetten.'' Dat was wel een fijne gedachte, het was heus niet zo geweest dat ze hen niet had gemogen. Ze was het gewoon niet eens geweest met het naïef zijn en dergelijke, ze had ze wat meer willen pushen. Uiteindelijk hadden ze allemaal sterk moeten zijn, moeten overleven en ieder had het op z'n eigen manier gedaan. Zhana was altijd alleen gebleven, Jason en Elijah hadden een pact gemaakt en Karou had veiligheid gezocht boven al het andere. Het was maar goed dat ze terug waren in de realiteit gokte ze zo, ze had het niet veel langer kunnen uithouden namelijk.
''Uiteindelijk lijk ik minder op mijn avatar dan ik hoopte, op blauwe ogen na dan toch. Dus het is niet gek dat je me niet meteen gevonden hebt. Ik heb alles achtergelaten en ben hierheen verhuisd om opnieuw te kunnen beginnen na een lange revalidatie periode. Het doet best pijn om door een bom weg geslingerd te zijn, ik was alleen minder gewond dan ik me kan herinneren – en wat me ook in de Game gestopt had. Een 'wonder' zoals ze het noemden.'', somde ze op. Kort haalde Zhana haar schouders even op voor ze toch een slokje van haar wijn nam. ''Blijf je?'', vroeg ze uit het niets, waarna ze hem vragend aan had gekeken. Ze zou het jammer vinden als hij weer zou vertrekken, dus het was een schaamteloze vraag voor haar.

''Ik heb geen social media, alleen een telefoonnummer.'', bekende Elijah. ''Dus het is niet raar dat je me niet hebt kunnen vinden, ik heb nooit tijd gehad voor dergelijke dingen. Mijn ouders hebben altijd erg veel druk gelegd op het ontwikkelen van mijzelf, daarmee dus mijn studie en uiteindelijk het overnemen van het bedrijf. Of in elk geval de voorbereiding erop, het overnemen gebeurde gewoon eerder dan verwacht.'', verklaarde hij maar waarom hij gewoonweg geen tijd had voor zulke onbenullige dingen, hoewel hij zich wel besefte dat ze hem wel had kunnen vinden als hij het wél had gehad. Maar dat was nu pindakaas na de maaltijd en niet meer nodig ook nu ze tegenover elkaar zaten. ''En ik heb mijn manieren.'', glimlachte hij. ''Ik ben naar mensen toegestapt, die er een beroep van hebben gemaakt om mensen te vinden. Hoewel het me nog een jaar genomen heeft.'', lachte hij zachtjes. Hij had het liever ook eerder gezien, maar helaas, daarom moesten ze dit moment ook nemen voor wat het was. Het was goed om hiermee te beginnen, toch? Elijah had geen verwachtingen verder, maar opgeven zou hij niet.
Verbaasd keek Elijah even op toen Karou zijn hand beet pakte en er vormde dan ook een frons op zijn voorhoofd, voor zijn bruine ogen naar haar opkeken. Kort schudde hij zijn hoofd even. ''Ik maak me wél zorgen.'', gooide hij er maar uit. ''Het word er dan ook niet beter op als je het zo stelt... Ik weet dat je sterk bent, dat was je al, maar het is oké om rust te willen.'', verzuchtte hij. Hij kon haar beter lezen dan hij misschien zou willen en dat brak zijn hart ergens wel een beetje. Hij pakte haar hand dan ook wat beter beet en legde zijn andere hand daar bovenop. ''Maar in de Game was het niet beter geweest, dan was je nu misschien echt... dood geweest.'', fluisterde hij zachtjes, voor mensen dachten dat hij gek was met hetgeen wat hij uitsprak. ''Het is een nieuwe kans, je bent enkel nog niet opgestart.'', besloot hij daarom ook. Ondertussen was hij aan het nadenken wat hij kon doen, zonder haar af te schrikken.
Heel even bleef het stil tussen Elijah en Karou, meer omdat hij over vanalles nadacht en zijn hoofd nog een ergere rotzooi leek te zijn dan het werkelijk was. Hij schoof uiteindelijk zijn telefoon haar kant op. ''Laten we in elk geval nummers wisselen?'' vroeg hij, hij kon het zich niet veroorloven om wéér naar haar op zoek te gaan. Niet nu hij haar gevonden had. ''En ik haal je morgen op voor iets anders, ik verzin nog wat.'', besloot hij al knikkend. Afwachtend keek hij haar dan ook aan.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

"Ik wist dat het iets met economische zaken te maken had, maar meer wist ik niet meer. En er zijn ook zoveel Elijah's op social media. Ik vind het knap dat je mij gevonden hebt. Hoe heb je dat gedaan?" vroeg ze nieuwsgierig. "Tenminste, je zag er niet uit alsof je naar de bieb toe moest gaan dus je wist dat ik er al zat."
Ze was nu echt heel nieuwsgierig wat hij had gedaan om haar te vinden. Daarnaast vond ze het lastig te geloven dat hij al een jaar lang naar haar zocht. Dan waren de zes maanden die zij had gebruikt er nog niks bij vergeleken. Het was gewoon de helft.
Ze knikte op wat hij zei. Ze zou zeker meer vrijheid krijgen, maar zonder fysio zou ze niet opnieuw kunnen leren lopen. Al zei ze dat maar niet. Er waren gewoon zoveel problemen in haar leven en dat wilde ze gewoon niet op hem afschuiven enkel omdat hij het makkelijker had. Glimlachend hoorde ze zijn verhaal aan. Ze was blij dat het beter ging met zijn leven. Dan was dat tenminste één ding wat goed ging en er was niemand anders dan aan wie ze geluk wilde wensen. Elijah verdiende het. Ze at van haar salade en frietjes. Het was op zich best snel op want ze had enorme honger gehad. Ergens had ze het gevoel dat Elijah iets minder van zichzelf weg gaf, omdat het waarschijnlijk goed ging met hem en met haar niet. Daarom pakte ze ook zachtjes zijn hand vast die op tafel lag. "Maak je geen zorgen om mij, Eli," zei ze zacht. "Ik had al zo'n idee wat er zou gebeuren als ik terug zou gaan naar hier." Een zwakke glimlach sierde haar gezicht. Ze had niets voor niets gezegd dat ze misschien liever in de game wilde blijven. "Ik wist dat het een moeilijke tijd ging worden en dat komt vast wel goed. Na regen komt zonneschijn toch?" Ze deed zich positiever voor dan hoe ze zich voelde, maar dat hoefde Elijah niet te weten.

Het verbaasde Jason niets dat het haar nogal overrompelde. Stel dat hij eens een appeltje had gestolen uit de supermarkt dan was dat een stuk makkelijker te verwerken dan dit. Ze was een soort held voor het land geweest en hij eerder een verrader. Hij verwachtte dan ook niet dat ze het absoluut niet erg vond. Ieder normaal persoon zou er gemengde gevoelens over hebben. Glimlachend keek hij haar aan. "Ik begrijp het wel, maak je geen zorgen. Ik had niet van je verwacht dat je het als niets zou zien want het is niet niks. Dat besef ik mij ook heel goed en juist door dat besef heb ik het je niet meteen gezegd."
De glimlach stond nog altijd op zijn gezicht. "En je hoeft mij er niet uit te schoppen. Als je wil dat ik ga kan je het zeggen en dan lopen mijn benen vanzelf wel naar de deur toe," grijnsde hij.
Jason kon het niet laten of af en toe toch een grapje te maken om het luchtig te houden. "Weet alleen dat ik tijdens mijn werk toen destijds niet alleen slechte dingen heb gedaan. Het is niet zwart wit voor mij. Ik heb vaak genoeg hoeren weggesmokkeld om ze vrij te maken van de mannen van Boaz."
Zijn werk was heel grijs geweest. Dat wat hij deed was niet goed geweest, maar tussendoor had hij wel dingen gedaan om anderen te helpen. Hij nam nog een slok en haalde daarna een hand door zijn donkere haren.
"Ik moet zeggen dat Elijah makkelijker te vinden was dan jij," zei hij met een lichte grijns. "Of zijn bedrijf dan." Jason kon zich nog wel herinneren dat Elijah de CEO was van een bedrijf en daardoor had hij hem aardig snel gevonden door wat dingen te hacken. Niet dat hij er gebruik van maakte. Het was enkel om hem te vinden. Dat was hij gehackt had, had hij weer gerepareerd zodat hij geen sporen achterliet. Echter had hij Elijah niet opgezocht. Zijn eerste doel was Zhana geweest. Daarna ging hij wel een keer langs bij Elijah.
"Ik heb alle straten voor je uitgekamd. Het was maar goed dat je daar aan het werk was anders had ik je denk ik nooit gevonden." Misschien had toeval dan toch tussen hun plaats gevonden.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

De kus was oprecht hetgeen wat vertrouwd voelde voor Zhana. Dit was nog steeds de Jason die haar te hulp was geschoten en onderuit had gehaald toen ze er vandoor was gegaan. Twee keer toe zelfs. Hoewel ze deze keer moest toegeven dat het haar wel wat spierpijn ging opleveren, ze had de Game niet meer om haar een vlugge genezing te geven. Haar lichaam moest het nu zelf doen en dat was zeker wel wennen geweest. Natuurlijk had ze gedacht dat alles een droom was geweest, haar therapeut had het ook een 'zelfbescherming' genoemd of zo, maar nu was het duidelijk dat niets verzonnen was. Dat het hartstikke echt was en dat ze de persoon uit haar dromen ook voor haar neus had staan. Misschien kon ze dan eindelijk stoppen met al die sessies en eeuwige gebabbel over 'hoe zij zich voelde'. Dat zou fijn zijn, want dan zou ze haar leven écht kunnen gaan oppakken na alles.
Zhana was echter verbaasd toen hij direct over zijn verleden begon toen de kus ten einde was gelopen. Vooral toen hij aangaf te hebben gelogen over zijn afkomst en waarom hij in de Game was beland. Geen auto-ongeluk gokte ze zo. Ze moest inwendig even heel diep adem halen en haarzelf dwingen om hem de kans te geven het uit te leggen, in plaats van haar hoofd die zei hem eigenlijk het huis uit te schoppen. Ze was altijd al op haarzelf geweest en had haar eigen drama achter zich kunnen laten, daarom meed ze het liefst andermans drama. Ze moest het echter een kans geven vond ze, in elk geval een kans om het uit te leggen. Hoewel ze dan ook het glas met de wijn van hem aannam, nadat hij zichzelf geholpen had in de keuken, bleef ze wel op haar plek staan en had ze hem onderzoekend aangekeken terwijl hij zijn verhaal deed. Het was veel om te bevatten, moest ze toegeven maar ergens voelde ze zich ook opgelucht toen hij vertelde dat hij het opgelost had en zijn leven op orde had gebracht. Dat was goed.
Heel even bleef ze dan ook nog stil nadat hij zijn zegje had gedaan en had ze bedenkelijk naar haar wijn gekeken met haar lichte ogen, voor ze langzaam weer naar hem opkeek. ''Wel..'', was ze zachtjes begonnen. ''Ik gok zo dat ik het je niet kwalijk kan nemen dat je het niet meteen gespild hebt, in de Game zeg maar. En het is goed om te horen dat je je leven weer op orde hebt in dat geval, een eerlijk baan hebt en je inkomen eerlijk verdiend.'', besloot ze maar. Hoewel ze wist dat dit nog wel even in haar achterhoofd zou draaien, ze wou het nog steeds even goed een kans geven. Net als Jason dat leek te willen, maar de beslissing leek ineens bij haar te liggen. ''Als je denkt dat ik je nu de deur uit ga schoppen, dat ga ik niet doen.'', stelde ze hem op voorhand dan ook maar gerust. ''Het is alleen wel... Iets om te laten bezinken.'', glimlachte ze kleintjes.

''Wel..'', was Elijah begonnen. ''Dat is iets wat ik je niet geheel kwalijk kan nemen. Het bedrijf is aardig goed beveiligd en het is niet zo alsof we te boek staan over de hele wereld.'', bekende hij maar. Hij had geen website en dergelijke. Zijn bedrijf draaide volledig in investeringen en dergelijke, niet zo zeer via zaken zoals het draaien van een kantoor, het hebben van klanten of wat dan ook. Het was echt een bedrijf om geld te maken en dat was het. Een lui leven kwam er ook mee voort, dat dan weer wel. Maar hij had die tijd dus kunnen spenderen in het zoeken van Karou en het was nog steeds een beetje onwerkelijk dat ze nu voor hem zat. Die gedachte probeerde hij weg te duwen terwijl hij naar haar luisterde over het ziekenhuis, haar gebroken been, haar ontslag en studie. Het was best veel in één keer en hij had wel een beetje respect dat ze nog niet opgegeven had dan. Dat was goed, dat betekende dat ze doorzettingsvermogen had.
''Het zal je meer vrijheid geven als je weer kan lopen, dan moet het ongetwijfeld makkelijker zijn om de draad weer op te pakken.'', knikte hij. Dan zou ze sowieso niet meer afhankelijk zijn van haar omgeving en haar eigen plan kunnen volgen. Hij bedankte de ober toen die het eten kwam brengen tezamen met het drinken wat ze hadden besteld, waarna hij zijn bestek pakte en een paar blaadjes van zijn salade op zijn vork prikte. Het smaakte goed en zelf had hij ook best wel trek, dus het was goed dat ze wat te eten hadden besteld. Anders zou hij zelf ook onderuit zijn gegaan. Hij nam nog een hap en had heel even naar buiten gekeken, zin chafeur stond nog te wachten bij de auto en die zou ook blijven wachten tot Elijah terug zou komen. Hij zuchtte even inwendig omdat hij het gevoel had een beetje inbreuk op haar te doen met zijn ''simpele leven''. Hij zei echter maar niets en had weer naar Karou opgekeken.
''Ik heb de veranderingen gemaakt, die ik wou maken. Ik heb meer tijd over en het bedrijf gaat met grote stappen vooruit, dus je kunt wel zeggen dat alles voorspoedig gaat.'', was zijn antwoord geweest. ''Hoewel ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik geen nachtmerries heb over alles wat we tegen zijn gekomen in de Game. En dat ik mijzelf wel een beetje heb uitgeput met de zoektocht naar jou.'', glimlachte hij. Hij dipte een frietje en stopte die ook in zijn mond, waarna hij het weg kauwde. Het was lastig voor hem om nu 100% eerlijk te zijn, sommige dingen konden beter wachten.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason trok een wenkbrauw op bij haar uitleg en lachte erna. Als ze eens wist van zijn vorige leven... Dat wilde hij haar nog wel vertellen. In de game had hij gelogen en ergens had hij het gevoel dat Zhana dat wist. Als ze een relatie wilden proberen dan zou hij met een schone lei bij haar moeten beginnen. "Gelukkig maar," zei hij glimlachend. "Anders zou ik je weer moeten tackelen en volgens mij heb je daar onderhand een hekel aan."
Jason liet zich door Zhana leiden naar haar huis. Nieuwsgierig had hij gekeken naar de straat naam en het huisnummer. Zo kon hij onthouden waar ze precies woonde. Hij liep met haar naar binnen en sloot de deur achter zich. Ietwat vragend stak hij één wenkbrauw op bij haar woorden, maar die liet hij zakken toen hij haar handen rond zijn gezicht voelde. Jason sloeg zijn armen rond haar middel en trok haar iets dichter tegen hem aan. Genietend kuste hij haar terug. De kus was haast een flashback naar eerst toen ze in het beekje hadden gezoend. Het liet hem glimlachen tegen haar lippen. Zacht streelde hij haar heup en trok hij zich na een lange tijd terug. "Ik verwacht niets," zei hij zacht. "Ik wil alleen kijken of dat wat we voelen... Of dat werkt. Geen verplichtingen of verwachtingen. Al moet ik toegeven dat ik graag zou willen dat het werkt en daarom denk ik dat het beter is als ik eerlijk tegen je ben. Wat ik je over mijzelf heb verteld in de game was niet geheel de waarheid. Op mijn naam en leeftijd na," zei hij met een zwakke glimlach. "Ik durfde het je niet te vertellen, omdat ik mij ervoor schaamde."
Het was wat vreemd om erover te vertellen terwijl ze midden in de kamer stonden. Daarom nam hij Zhana rustig mee naar de keuken. Hij zocht wat rond en pakte twee wijnglazen en vulde deze met rode wijn. Na wat rond geneusd te hebben in haar koelkast, maakte hij een paar toastjes. Het was al wel wat later op de avond dus hij had een idee dat ze al wel gegeten had. Hij ging op een barkruk zitten die ze bij het aanrecht had staan en draaide de wijnglas tussen zijn vingers. "Ik weet niet of de naam Boaz je wat zegt?"
Het was de naam van een meest gewilde crimineel. Het was een zware man die een heel ondergronds netwerk had. Zijn zaken gingen van hoeren, drugs dealers tot liquidaties. "Ik was zijn rechterhand."
Jason keek voor zich uit. "Ik ben erg goed in hacken en hij betaalde mij om bij bepaalde bedrijven te hacken. Ik verdiende er goed mee en dat was voor mij heel wat, want ik kom van lage komaf. Niet dat dat het goed praat."
Jason zuchtte even. "Op een dag was ik het zat om geld te stelen van onschuldige hardwerkende mensen dus toen heb ik hem gehackt en zijn geld afgepakt. Ik dacht hem te slim af te zijn, maar hij heeft zoveel mensen voor hem werken. Ze hebben mij neergeschoten toen ze mij vonden."
Hij nam een slokje van zijn wijn. "Sinds ik terug ben heb ik al mijn schulden bij hun afbetaald en verklaringen gegeven aan de politie. Bij wijze van spreken ben ik weer clean en nu werk ik als hacker bij een bank, om zeker te zijn dat hun software systemen goed beveiligd zijn."
Hij keek naar Zhana om. Ze was zo heldhaftig en goed bezig geweest als een vechter in het leger en hij had juist de slechte kant van het leven opgezocht... Hij hoopte maar dat het haar niet afschrikte.

Het was vreemd voor Karou dat iemand haar duwde, maar eerlijk gezegd vond ze het heel fijn. Glimlachend had ze dan ook haar handen op haar schoot gevouwen en had ze rustig om zich heen kunnen kijken.
Met een klein beschaamd glimlachje keek ze naar hem toen hij ook nog eten bestelde. Ze voelde zich schuldig dat hij extra zou moeten betalen. Elijah was gewoon te lief voor haar.
"Ik had eigenlijk niet verwacht om je ooit nog te zien dus ik ben net zo onvoorbereid als jij," zei ze en ze nam een slokje van haar drinken. "Vandaar dat ik je ook probeerde te vergeten. Ik heb geprobeerd je te zoeken, maar ik wist de naam niet meer van je bedrijf dus ik had geen idee waar ik moest beginnen."
Het speet haar dat ze het had opgegeven, terwijl hij dat niet had gedaan. Anders had hij haar ook niet gevonden. "Er is niet zoveel bijzonders aan mijn leven," zei ze schouderophalend. "Ik heb drie maanden in het ziekenhuis gelegen, omdat mijn lichaam er erg slecht eraan toe was. De dokters begrijpen nog altijd niet hoe ik het heb overleefd," zei ze met een kleine glimlach. Als de game er niet was geweest dan had ze inderdaad niet meer geleefd. "Maar goed. Drie maanden is toch erg veel dus ik ben ontslagen bij de Starbucks en een enorme studievertraging opgelopen. Ik heb sindsdien geprobeerd om het allemaal weer op te pakken, maar als ik eerlijk ben is het nogal ontmoedigend om nog verder te studeren. Ik heb zoveel gemist van dit jaar. Goed nieuws is wel dat het gips binnenkort eraf mag dus dat is iets."
Karou had enorm veel operaties achter de rug. Het aantal littekens op haar lichaam was dan ook gestegen. In het begin had ze het lelijk gevonden, maar over tijd werden de littekens minder rood en verdwenen ze op in de huid als een wit streepje. Het was enkel te zien als men er goed naar keek of als ze bruin was geworden in de zon.
"En jij?" vroeg ze zacht. "Was het moeilijk voor jou om weer terug te komen?"
Haar ogen keken hem zacht en bezorgd aan. Hij zag er goed uit, maar Karou wist hoe gemakkelijk het was om een masker op te zetten. Ze keek op van de bediende die het eten bracht. Karou probeerde zich enorm in te houden om niet alles gelijk in haar mond te schuiven en daarom pakte ze één frietje die ze in de mayonaise saus doopte. Ze nam er een hapje van en zuchtte zacht van geluk. Nooit had ze gedacht friet zo erg te missen, maar het was zo lekker.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Eén ding was zeker, Jason had zijn karakter niet verloren en dat deed haar toch wel goed. Ze schudde haar hoofd dan ook even voor ze haar hand langs haar gezicht haalde, om die weer te drogen en de tranen weg te knipperen. ''Deze keer was het mijn eigen schuld.'', gaf ze maar toe met een kleine glimlach. Het was nog een beetje onwennig, maar ze wou het heus proberen om dit alles ook toe te laten. Het was niet zo dat haar gevoel ineens veranderd was nu ze terug was in het land der levenden. Het was gewoon wat... anders. Echter. Deze keer kon ze niet besluiten om maar gewoon te verdwijnen. Even haalde ze dan ook diep adem en keek ze weer naar hem op. ''Mijn shift is geruild.'', bekende ze maar. ''Dave dacht dat je één of andere creep was en was akkoord gegaan met een avond af.'', mompelde ze ietwat beschaamd.
Zhana had kort haar ogen gesloten bij de omhelzing en die zeker beantwoord door haar hand tegen zijn rug aan te leggen, nadat ze 'm rond zijn zij had gewikkeld. ''Ik ga nergens heen.'', was haar reactie geweest. Hoewel ze nu geen verplichtingen meer had, betekende dat niet dat een drankje niet door kon gaan. Daarom had ze hem ook los gelaten en had ze heel kort getwijfeld, voor ze hem bij zijn hand had gepakt en hem zachtjes met haar mee trok. Het was goed wat privacy op te zoeken voor haar gevoel, was het maar om te kunnen praten zonder gestoord te laten voor mensen om hen heen. Dat kon ze nu niet echt gebruiken. Ze had wel wat flessen staan waar hij uit kon kiezen, waarschijnlijk ook wel wat te eten, dus dat moest wel goedkomen. Daarbij zou ze het fijn vinden als ze hem wat beter kon bekijken dan vanonder een straatlantaarn of een discobal. Jason's hand had ze pas weer los gelaten toen ze het nodig had gehad om haar voordeur te openen en hem naar binnen te laten.
Eenmaal binnen had ze de lichten aan gedaan, haar tas op tafel gezet en haar laarzen uitgeschopt. De privacy die ze nu op had gezocht was ook om rare blikken te voorkomen, Zhana was best op haarzelf en vooral zuinig op haarzelf. Ze wou dit eerst zelf uitgezocht hebben voor ze mensen wou laten speculeren en vragen moest beantwoorden van de mensen die toch wel dichtbij waren komen staan, in het afgelopen jaar. Dit was haar thuis en daar voelde ze zich toch iets veiliger dan op straat. En toch wist ze heel even niet zo goed wat ze moest doen, was het goed om haar gevoel te volgen? Zhana had haarzelf om gedraaid, zodat ze tegenover hem kwam te staan en deze keer moest ze zelfs nog iets meer naar hem opkijken dan ze in de Game al had gemoeten. Voor even keek ze hem slechts aan en had ze de contouren van zijn gezicht tot haar genomen.
''Geen idee wat je nu van mij verwacht, van ons weliswaar...'', was ze zachtjes begonnen terwijl ze iets op de bal van haar voeten was gaan staan en haar handen tegen zijn gezicht aan had gelegd. ''Maar toch ben ik blij dat het geen droom was.'', bekende ze maar. Met die woorden had ze besloten om zijn kus van eerder te hervatten en deze keer haar ogen te sluiten, zodat ze haarzelf weer in dat moment kon verliezen. Zoals de kus die ze in de Game hadden gedeeld. Maar dan echt. Het was nog steeds wat onwennig, maar het voelde goed.

Opnieuw krulden Elijah's mondhoeken om, tot een glimlach deze keer. ''Gelukkig.'' En daar was zijn slechte poging om het luchtig te houden weer. Hij kon er niets aan doen, hij had nooit gelogen om wie hij was of hoe hij was, in de Game. Hij was nog steeds de Eli die ze daar had leren kennen, alleen dan in het echt. Dat was het enige. Maar er was verder weinig anders aan hem. Gelukkig was er aan Karou ook niet veel wat enorm anders was, hoewel het misschien wel zo voelde. Ze hadden het immers nooit gehad over hun rol in deze wereld, ze hadden enkel door laten sluimeren dat hij een bedrijf had en dat zij nog studeerde. Daar was niets mis mee dan toch. Tegenwoordig maakte het weinig uit tot wanneer je studeerde en wanneer je ging werken, als je maar een diploma had gokte hij zo. Werk vinden was nog niet eens zo gemakkelijk ook, hij had dan ook echt niet te klagen betreft dat. Maar dat sprak hij niet hardop uit.
Tevreden knikte hij even toen ze toch toestemde met zijn idee, waarbij hij zelf ook overeind kwam. Het was warm en hij baalde nu al dat hij een zwart bloesje aan had getrokken. Zelfs in dit gebouw leek het warmte aan te trekken. Daar moest hij de volgende keer iets meer rekening mee houden gokte hij zo. Even keek hij om zich heen voor hij naar Karou toestapte en zonder enig schaamte, of vragen, de handvaten van de rolstoel pakte. Hij duwde haar vooruit, zodat ze een plekje buiten de bibliotheek konden gaan opzoeken. Waar ze rustig konden praten in wat betere omstandigheden dan doodse stilte. Nu hij terug was in de bewoonde wereld leek stilte iets wat gewoonweg niet fijn was.
Bij de pub had hij een tafeltje van twee gevraagd en was hij tevreden neer gezakt op een stoel toen Karou ook haar plek in had genomen. Zelf bestelde hij een spa blauw, gewoon omdat water ineens meer smaak leek te hebben dan het voor dit alles had gehad. ''Dat is te horen.'', merkte hij met een lachje op. Het was niet om haar te pesten, het vermaakte hem gewoon. Daarom wenkte hij de ober ook opnieuw en besloot hij een salade voor beide te bestellen en nog wat frietjes erbij. Dan had ze in elk geval iets te eten. ''En ik moet toegeven dat ik niet na heb gedacht over eventuele vragen, specifieke onderwerpen... Het heeft me aardig wat energie gekost om je überhaupt te vinden, dus daar heb ik me niet mee bezig kunnen houden. Sorry. Hoewel ik moet toegeven dat ik nieuwsgierig ben naar je leven tot dusver.'', besloot hij.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason keek haar stil aan. Ja, hij was behoorlijk pissig, maar betekende dat dat hij het haar niet kon vergeven? Nee. Zeker niet toen hij de tranen in haar ogen zag. Zacht legde hij een hand op haar wang en boog hij iets naar voor om een kus op haar lippen te drukken. De tranen hadden hem genoeg verteld. Ze hield wel nog steeds van hem. De gevoelens waren er nog altijd. Hij deed zijn jack uit en legde deze over haar schouders.
"Ja, je hebt mij er pijn mee gedaan," zei hij zuchtend. "Maar ik wil het begrijpen. Ik meende wat ik toen zei. Ik meende het toen ik je beloofde dat ik je wilde vinden. Zhana, dat wat ik voor jou voel heb ik nog nooit gehad. Nog nooit zo intens. De reden waarom je opeens zo toen was weg gegaan maakt mij eigenlijk niet uit, zolang we nu samen kunnen zijn."
Hij had zoveel aan zijn leven veranderd om samen met haar te kunnen zijn. Het zou hem zo vreselijk veel pijn doen als ze hem nu zou afwijzen, maar dan was het klaar voor hem. Hij zat al zolang achter haar aan. Op een gegeven moment moest hij er ook mee stoppen. Niet dat hij het wilde. Absoluut niet. Jason hielp haar overeind en glimlachte. "Sorry dat ik je alweer tackelde. Als je niet elke keer van me weg zou rennen zou ik het niet hoeven doen," grijnsde hij toch een beetje onschuldig. Hij keek even op zijn horloge. Zo heel laat was het nog niet. Dus het betekende dat ze iets van een pauze zou moeten hebben genomen om van hem weg te kunnen vluchten. "Wat zeg je ervan als ik je trakteer op een drankje van de club? Dan kan je weer rustig worden."
Hij haatte het eigenlijk om haar zo moeilijk te horen spreken. Daarom trok hij haar in zijn armen en streelde hij zacht door haar haar heen. "Het is oké," zei hij zacht. "Maar ren alsjeblieft niet meer van me weg. Ik weet niet of ik een derde keer nog eens overleef," grinnikte hij toch wel een beetje. Hij was zo opgelucht om haar in zijn armen te hebben. Na zolang te zoeken had hij haar eindelijk gevonden. Jason sloot zijn ogen voor een moment en genoot gewoon van het staan met haar in zijn armen. Hier had hij al zolang van gedroomd.

Karou staarde naar de formule. Het was maar een fractie van een seconde geweest en hij had al gezien dat ze hem herkende. Ze beet op haar onderlip. Zijn dwingende toon hielp haar enigszins wel. Zacht zuchtte ze en legde ze haar pen neer. "Je bent niet makkelijk te vergeten nee, Eli," zei ze zacht.
Ze had het geprobeerd. Toen ze hem maar niet kon vinden had ze geprobeerd om hem te vergeten, maar daarin was ze nooit geslaagd. Het leek alsof hij vast zat in haar hersenen. Alsof het lot wilde dat ze elkaar vonden. Al moest ze toegeven dat ze niet goed begreep waarom. "Oké."
Ze stopte haar boeken en andere spullen in haar tas en nam die daarna op schoot. Het hielp om haar trui en het jurkje wat ze eronder droeg ietwat te verbergen. Door het gips kon ze geen broeken aan en kleding wassen was bijna niet te doen voor haar. De wasmachine stond bovenop de droger en daar kon ze vanaf haar rolstoel niet bij. Ze waste daarom veel met de hand. In elk geval haar ondergoed, maar met rokjes en truien was ze lakser. Puur omdat ze de puf er niet voor had. Het geworstel van opstaan en in haar rolstoel komen of als ze naar de wc moest was al enorm uitputtend voor haar. Haar lichaam was niks gewend nu ze niet meer kon lopen. Haar spieren waren verzwakt en geen fysio die haar erbij kon helpen want ze had het geld er niet voor. Eerlijk gezegd had ze het al behoorlijk opgegeven en ze schaamde zich om het feit dat Elijah haar op deze manier moest zien terwijl hij... Terwijl hij gewoon een mooi gestreken net pak aan had. Hij zag er echt goed uit.
Met moeite rolde ze iets achteruit om daarna richting de lift te gaan. Hopelijk kende hij een plekje waar ze wat konden drinken zonder dat ze een trap op hoefde. Ze waren even op weg, maar uiteindelijk waren ze beland bij een Irish Pub. Het was een soort pub die altijd wel gezellig was. Er hing een goede sfeer en er was leuke muziek. De bediening hielp met het verschuiven van een aantal stoelen, zodat ze gemakkelijker aan de tafel kon zitten. Ze bestelde een cola. Als het toch kon dan wilde ze haar favoriete frisdrank niet afslaan. Ze legde haar tas op de grond en beet op haar onderlip toen ze een dienblad vol met eten voorbij zag lopen. Op zich was dat nog niet zo erg. Het eerder de geur die ze erna rook en haar maag begon hard te protesteren. "Sorry," verontschuldigde ze zich bij Elijah. "Ik heb nog niet geluncht."
Ze vormde haar handen rond haar glas cola en keek hem uiteindelijk aan. "Waar wilde je het over hebben?"