ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 05/01/2018 11:03 PM

Zhana wist dat het niet oké om weg te gaan, maar wat moest ze dan? Ze was al eens weggegaan en grote kans dat hij het haar niet in dank afnam. Nu ze hem zo recht in de ogen aan had gekeken, was alles terug gekomen alsof het gisteren gebeurd was en ze voelde zich enorm schuldig. Hoewel het haar poging was geweest om de schade te beperken, omdat een afscheid nog lastiger was geweest tezamen met beloften. Waarvan ze overigens dus niet verwacht had dat hij ze zou behouden. Wat moest ze zeggen? Doen? Wat als alles bespeeld was door de Game zelf? Ze kon haar hart naar haar keel voelen stijgen en haar benen leken haast automatisch te gaan. Ze had deze laarzen nooit aan moeten doen, de hakken zorgde ervoor dat ze half niet zo hard ging als ze zou willen. Niet zonder haar enkel te breken dan toch. Ze liep in één rechte lijn door de keuken heen en duwde de achterdeur open, om vervolgens de steeg uit de hollen. Ze woonde vlakbij, het moest mogelijk te zijn daar te arriveren zonder dat ze hem nog tegen het lijf liep. Daarna zou ze kunnen nadenken en bedenken hoe ze haar acties in de Game kon verklaren.
Ze was nog geen twee meter van de steeg verwijderd of ze tuimelde naar voren door een voet die voor die van haar gehaakt werd. Een gil volgde, waarna ze tweemaal omrolde en uiteindelijk op buik tot stilstand kwam. Een zachte, pijnlijke kreun volgde, voor ze haar handen onder haarzelf neer zette en haarzelf iets overeind duwde, zodat ze haarzelf kon omdraaien. Toch ietwat beledigd blies ze een verwarde, zwarte lok uit haar gezicht en keken haar lichte blauwgroene ogen naar de man die nu gehurkt voor haar neus zat. Zee had nog steeds een knoop in haar maag door haar keuzes en de keuze om ook nu weg te lopen. Om te vluchten. Ze leek tegenwoordig niets anders meer te doen.. Ze liep constant op haar tenen, had bij het minst geringste de reflexen om naar haar wapens te pakken en keek altijd maar over haar schouder omdat de rillingen nog steeds over haar rug liepen. Ze was veel gewent, maar de Game was andere koek geweest.
''Omdat ik mijzelf dan moet verklaren.'', was haar zachte antwoord geweest. ''Waarom ik heb gedaan wat ik heb gedaan en ik weet dat je gekwetst bent daardoor.'', perste ze eruit. ''Weliswaar zelfs kwaad.'', piepte ze nog met een brok in haar keel terwijl ze de tranen in haar ogen terug dwong. Ze had niet de beste keuzes gemaakt, hoewel het de beste keuzes leken op dat moment. In hoop hem minder te kwetsen maar het feit dat hij zo vast had gehangen aan zijn belofte, dat had weten te onthouden terwijl het voor haar tot nu toe een droom had geleken, dat betekende dat ze hem heel diep geraakt moest hebben en dat brak haar hart in duizend stukjes. Ze voelde meer voor hem dan ze misschien wel zou willen.

 

De blik die hij kreeg van Karou, vertelde hem genoeg; ze herkende hem en dat was goed. Het leek alsof hij eindelijk een keer normaal kon ademhalen. Elijah zijn mondhoeken krulden dan ook op terwijl hij haar wat onderzoekend aankeek toen ze zei hem niet te kennen. Het vermaakte hem ergens, ze was nog onschuldiger dan ze had geleken in de Game. En meer op haarzelf ook. Ze leek nu meer een muur omhoog te hebben dan Zhana eerst, en hij was vast besloten die af te breken. Daarom bleef hij ook zitten en wendde hij zijn blik geen enkel moment af. ''De toon in je stem en de twinkeling in je ogen, zeggen iets heel anders.'', was zijn simpele antwoord. ''Je kent me en dat weet je.'', sprak hij nu toch wel iets dringender. Het was goed dat ze niet zo goed wist wat ze ermee aan moest, maar het was niet nodig om hem compleet af te wijzen. Als ze ruimte nodig had, prima. Dan zou hij het haar geven, zolang ze het maar nodig had. Maar hij ging zich niet weg laten drukken alsof er nooit was geweest was, er niets was gebeurd en ze geen dingen hadden gedeeld in hun tijd, in de Game. Ze kon haarzelf voorliegen, ze hield hem niet voor de gek.
Elijah zuchtte even zachtjes. ''Ik ben hier niet om een inbreuk te doen op je privacy. Ik wil gewoon weten of je oké bent en misschien gewoon wat praten. Ik verwacht niets.'', probeerde hij haar ietwat gerust te stellen. Het laatste wat hij wou, was haar een gevoel bezorgen alsof ze nog steeds aan de Game vast zat. Want dat was niet zo. Ze was vrij, net als hem en ze was vrij in haar keuzes. Even dacht hij dan ook na, omdat ze hier best wel moesten fluisteren wegens de regels. ''Zullen we ergens wat gaan drinken?'', vroeg hij daarom ook. ''Dan kun je daarna besluiten of je me nooit meer wilt zien of niet, wat je ook besluit dan, ik zal het respecteren.'', besloot hij. Dat was misschien het beste, dan legde hij het bij haar neer en hoopte hij toch wel een klein beetje op haar gevoel in te spelen, in hoop dat ze anders zou beslissen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 05/01/2018 10:24 PM

Het was voor Karou erg lastig geweest om de draad van het leven op te pakken. Het moment dat ze wakker was geworden was het moment dat ze erachter was gekomen dat ze enorm lang zou moeten revalideren. Ze had zoveel botten gebroken dat ze haar in een kunstmatige coma hadden gehouden, zodat het rustig kon genezen. Nadat ze na een aantal maanden was ontslagen uit het ziekenhuis had ze erg veel fysiotherapie moeten hebben. In het jaar dat gepasseerd was, was het voor haar allemaal achteruit gegaan. Ze was ontslagen bij de Starbucks, omdat ze niet kon werken en ze had een enorme studie vertraging opgelopen. Dat betekende dat ze nog langer zou moeten studeren en dus nog meer collegegeld zou moeten betalen. Hoe ze dat moest doen zonder baan wist ze niet. Nochtans hoe ze de fysiotherapeut moest betalen. Het was tegen het advies in, maar ze had fysio op moeten geven, omdat ze simpelweg het geld er niet voor had. Haar appartement was een enorme puinhoop want ze had noch de kracht nog de tijd om het op te ruimen en schoon te maken. Ze probeerde werk te zoeken, maar niemand nam iemand aan in een rolstoel. Hoe het kwam dat ze dan toch nog rustig haar huiswerk kon maken in de bibliotheek was haar een raadsel. Misschien kwam het wel omdat ze het had opgegeven. Op een dag zou de deurwaarder langskomen en haar op straat zetten. Het stelde haar enorm teleur dat ze zo moest leven want er was een vaag gevoel dat iemand haar ooit had gezegd dat het beter zou worden. Toch niet dus.
Ergens had ze gehoopt dat het beter ging worden. Ze werd immers als hero beschouwd voor het redden van het kindje in de wieg. Althans, zo was het geschreven in de regionale kranten, maar nee. Niemand hielp haar om haar leven weer recht te krijgen. Peinzend dacht ze na over de formule die ze op probeerde te lossen, totdat een stem haar deed opschrikken. Geschrokken keek ze de man aan, bang dat het iemand was die geld van haar kwam opeisen. Het was pas toen ze hem echt in de ogen aan keek dat alles terug kwam stromen. Elijah.
De man met de lange haren waar ze gevoelens voor had gehad in het spel. Ze had nog zolang naar hem gezocht toen ze in een rolstoel zat. Elke dag was de in de bieb gegaan om te googlen naar bedrijven, maar ze had niet meer geweten wat voor bedrijf hij had. Ze had gehoopt eventueel hulp van hem te vragen en nu had ze de kans, maar ze durfde het niet. Ze durfde niets meer. Wat als ze weer eens een verkeerde beslissing nam?
"Ik heb geen idee wie u bent," zei ze zacht terug. Een bibliotheek was immers een rustige plek en ze wilde niet te hard praten. Het deed haar pijn om hem af te wijzen, maar ze wilde gewoon niemand belasten met haar zorgen want dat waren er een hoop. Ze boog zich weer over haar boek heen en probeerde niet naar hem op te kijken. In de game was hij al knap geweest en hij had een vage beschrijving gegeven. Echter had dat haar niet voorbereid op het feit dat hij nog knapper was in het echt.

Jason voelde zich nog altijd rot. Vanaf het eerste moment dat hij wakker was geworden voelde hij zich leeg en achtergelaten. In zijn dromen zag hij altijd een vrouw met wie hij kuste om haar vervolgens in rook op te zien gaan. Na een flinke operatie aan zijn hart was hij gaan revalideren. Hij had zijn leven weer in orde gebracht door zijn schulden af te betalen aan de zware jongens. Vervolgens had hij alle connecties met de onderwereld verbroken. Alles was netjes afgehandeld en dus was hij nu helemaal clean. Het beviel hem wel om niet meer in de onderwereld te zitten. Nu kon hij echt genieten van het geld wat hij ermee had verdiend. Hij was aardig rijk en dat investeerde hij dan ook om nog meer geld te verdienen. Pas toen hij zijn huisje boompje beestje in orde had was hij op zoek gegaan naar de mysterieuze vrouw van zijn dromen. Elke dag zwierf hij wel rond en altijd kwam hij met lege handen thuis. Moe van zijn zoveelste zoektocht liep Jason een bar in. Hij had een sterk drankje nodig als hij zijn zoektocht wilde blijven doen. Volgens mij had hij het beloofd om haar te vinden, maar zeker weten deed hij niet. Althans... Dat was toen zijn oog viel op de vrouw achter de bar. Het kwam hem allemaal weer te binnen. Hun kus. Zijn belofte en haar ontsnapping. "Oh nee," gromde hij licht. "Zo gemakkelijk kom je nu niet meer van me af." Jason duwde een hoop mensen aan de kant en rende hard achter de vrouw aan. Wat vrouwen van de bediening schreeuwden dat hij niet door de keuken heen mocht gaan, maar het kon hem geen barst schelen nu hij alles weer wist van Zhana. Zhana, ja... Dat was haar naam. Elke keer had het op het puntje van zijn tong gelegen en nu wist hij het weer. Met een harde klap ging de achterdeur open en zag hij nog net hoe ze het hoekje omrende. Jason zette snel een sprint in. Ze had dan misschien wel bij het leger gezeten, maar ze was absoluut niet sneller dan hem dit keer. Jason rende nog net iets harder en tackelde haar daarna. Precies zoals de eerste keer. Als hij dat in de game had gedaan dan had ze hem dood gemaakt, maar nu zette hij zijn kansen maar in. Jason kwam half overeind, waardoor hij geknield bij haar zat. "Ik zei toch dat ik je zou vinden," zei hij met een brede grijns. Langzamerhand verdween die toch en werden zijn ogen donker. "Waarom wachtte je niet?" vroeg hij toch redelijk pissig.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 05/01/2018 09:55 PM

Ook deze Zaterdag nacht stond ze achter de bar en leek het wel abnormaal druk te zijn. Ze bleef de bierglazen, shotjes, wodkaglazen en dergelijke vullen. Na het één kwam het ander weer, maar iedereen leek plezier te hebben in het uitgaan en iedereen was ook vriendelijk. Het zorgde voor een glimlach op haar gezicht. Dit was gewoon wat ze het liefst deed, onder de mensen zijn. Ze schoof nog een dienblad met gevulde glazen de bar op en wenkte één van de dames die rondliep om het rond te brengen, om het op te komen halen en naar de des betreffende tafel te brengen. Het was een jaar sinds ze wakker was geworden uit haar coma, of wat het ook had mogen zijn, en het was nu ook weer zomer. Extra toeristen, jongeren die op vakantie waren en sinds ze meer richting de pier en het strand te vinden waren, was dit zeker wel een hotspot.
Een nieuw glas werd gevuld en net toen ze die de bar op wou schuiven zag ze een wel héél bekend gezicht. Jason. Even stond Zhana genageld aan de grond en langzaam bekroop een misselijk verdrietig gevoel haar, eentje waardoor ze het glas liet voor wat het was en ze haar lichte ogen los trok van de man. Alles leek als een klap terug te komen, alle herinneringen en beloften die tot nu toe een droom leken te zijn geweest. En dat maakte dat ze zich omdraaide, nadat ze Dave had gevraagd haar even een pauze te gunnen, nadat ze haar tas had gepakt en haarzelf tussen de andere medewerkers doorwurmde richting de achteruitgang... het feit dat ze vluchtte was dan ook puur omdat ze niet wist of ze dit wel aan kon.

Elijah had zijn leven weer kunnen oppakken, hij had zijn zoontje terug en die was drie geworden afgelopen jaar. Hij had echter wel drastische veranderingen gemaakt waardoor hij meer thuis te vinden was en leuke dingen met zijn zoontje deed. Dat had hem ook tijd gegeven om mensen in te schakelen om Karou op te sporen. Hij kon enkel haar uiterlijk een beetje beschrijven en haar naam dan.. Het was een naald in een hooiberg geweest, maar hard werken beloonde uiteindelijk en dat was vorige week het geval geweest, toen iemand naar hem toe was gekomen met een doorbraak. Uiteindelijk was het dus fijn om een dergelijke positie te hebben en daarmee het geld om mensen in te schakelen als je iets voor elkaar moest krijgen. Hij vond het dan ook totaal geen geld verspilling en kon er dus ook niet om wakker liggen. Als hij maar gedaan kreeg naar waar hij op zoek was geweest. Dat moest dus nog gaan blijken... Er waren ook wat gezichten voorbij gekomen die op Karou hadden geleken, maar geen van allen waren haar daadwerkelijk geweest.
Diep haalde hij adem terwijl hij naar de voorgevel van de gigantische bibliotheek opkeek. Op hoop van zegen dan maar, dit keer leek het echter dan toch echt zo te zijn. Langzaam was hij dan ook naar binnen gestapt en gingen zijn bruine ogen opzoek naar degene wie hij hier hoopte te treffen dankzij een 'fluisterend vogeltje'. Hij stapte de zaal door, maar bleef in eerste instantie een beetje aan de kant hangen, om niet meteen aandacht te trekken. Het was best raar om hier tussen de studenten te lopen en waarschijnlijk vonden ze hem even raar in zijn nette kleding. Het duurde dan ook niet heel lang voor hij vond wat hij zag en meteen voelde hij zich een klein jongetje die het niet aan zijn moeder durfde te vertellen dat hij een meisje leuk vond.
Een nieuwe ademteug volgde, waarna hij zich herpakte en naar de tafel toeliep. Hoewel het sneu was, was hij blij dat ze in een rolstoel zat. Dan kwam ze niet zo snel weg als ze dat zou willen, dan zou hij een kans kunnen nemen om haar te sussen als ze te erg zou schrikken. Maar voor nu schoof hij de stoel tegenover haar naar achteren en nam hij er plaats op. Hij moest toegeven dat het wel iets had dat ze zo geconcentreerd bezig was. ''Je was lastiger te vinden dan ik gehoopt had, Karou.'', merkte hij vervolgens zachtjes op, met een zwakke glimlach.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 05/01/2018 08:19 PM

Jason was blij dat Zhana zijn kus beantwoordde. Misschien had ze hem inderdaad weggeduwd omdat het verstandig was, maar Jason hield er meer van om het moment te pakken. Als hij de sprong niet waagde dan zou hij altijd spijt krijgen. Soms deed hij daardoor ook impulsieve dingen en dat had er ook voor gezorgd dat hij was neergeschoten. Genietend kuste hij haar en hield hij haar dicht tegen zich aan. Op het moment voelde hij zich enorm gelukkig. Hopelijk konden ze nog meer van dit soort momenten hebben, voordat ze afscheid moesten nemen. Stel dat ze beide terug zouden gaan dan zou hij haar zoeken. Langzaam liet hij haar lippen los en legde hij zijn voorhoofd tegen de hare. "Ik zal je zoeken," zei hij zacht. "En ik zal je vinden. Dat beloof ik je."
Waarschijnlijk had ze hem niet toe willen laten, omdat ze bang was dat ze hem daarna nooit meer zou zien. Hij wilde het tegendeel bewijzen. Hij wilde haar laten zien dat als een moment gepakt werd dat er meerdere momenten konden volgen. Wellicht niet gelijk of meteen, maar hij zou haar vinden. Al moest hij weken zoeken.
Zacht streelde hij haar rug en voelde hoe zijn hart als een gek tekeer ging. Jason was wel eens eerder verliefd geweest al was dat niet te vergelijken met wat hij nu voelde. Nog nooit was hij zo gefocust geweest op één meisje en nu had hij haar eindelijk kunnen kussen. Glimlachend drukte hij nog een kusje op haar lippen. Dan waren Elijah en Karou toch niet de enige tortelduifjes. Aangezien hij ze ook wat tijd wilde gunnen, kuste hij Zhana opnieuw. Niet per se alleen om Elijah en Karou, maar ook omdat hij het zelf graag wilde. Eerlijk gezegd kon hij niet van haar afblijven nu hij haar eindelijk vast hield.

Karou beet zacht aan haar nagel, terwijl ze voor zich uit keek. Gelukkig leek Elijah het luchtig te houden. Echt dieper ingaan op de details wilde ze niet. Ze schaamde zich er immers voor. Hij leek zijn leven wel in orde te hebben en Karou wilde gewoon niet laten zien wat voor een zooitje die van haar was.
"Dat zien we dan wel weer," knikte ze klein. Misschien dat het inderdaad beter ging worden. Dat hoopte ze dan toch. Ze wilde wel van het leven genieten, maar zonder geld leek het zo onmogelijk. Alles voelde aan als een gevecht. Nooit ging iets vanzelf of gemakkelijk. Hopelijk had Elijah gelijk. Het kon voor haar alleen maar beter worden en niet slechter. Zeker als ze hem nog zou herinneren... Dat was nog zoiets waar ze op hoopte. Hoewel er niets tussen hun speelde, voelde ze zeker wel wat voor hem. Ze wist alleen niet of hij ook iets voor haar voelde. Het was iets wat ze ook niet zou durven vragen. Al had ze niets te verliezen toch? Hij was alleen ouder dan haar... Dat kon misschien een probleem zijn?
Ze keek naar hem op en glimlachte. "Het staat je wel mooi, als ik dat mag zeggen," zei ze. Karou probeerde hem in te beelden met wat korter haar. Het stond zeker niet verkeerd als hij verder er net zo uit zag.
"Ik zie er wel anders uit," grinnikte ze. "Ik heb wel blond haar, maar... Ja, ik zou eigenlijk niet weten hoe ik het moet uitleggen. Ik ben denk ik wat dunner? Minder spieren. Mijn conditie is ook echt niet hetzelfde als hier. Die is niet bestaand." Bedenkelijk keek ze voor zich uit. "Ik ben student en ik werk bij de Starbucks om een beetje extra bij te verdienen. Niet veel bijzonders ben ik bang."

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 05/01/2018 06:31 PM

''Ongetwijfeld.'', was Zhana's antwoord. Het zou haar niets verbazen dat Karou inderdaad iemand nodig had gehad die haar stabiliteit kon geven en haar zodoende dus kon 'redden'. Het was heus niet zo dat ze Karou en Elijah niet mocht, maar gek genoeg had ze niet zoveel met mensen die wat softer waren dan zij was. De enige reden waarom ze zo hard was tegenover hen, was omdat ze het duidelijk wou houden dat ze niet zouden overleven als ze hun gevoelens en emoties over de hele vloer zouden uitleggen. Het was goed om geconcentreerd te blijven, een doel voor ogen te hebben, hard te blijven opdat je niet zou breken. Het was in Zhana haar eigen geval dan ook zeker een soort muur die ze opgetrokken had en die ze gewoonweg niet wou laten zakken. Het was niet omdat ze iemand dwars wou zitten, expres een slecht gevoel wou geven of wat dan ook. Ze kon enkel hopen dat ze dat achteraf konden inzien en begrijpen. Ze wou net zo graag naar huis als iedereen hier dat uiteindelijk wou.
Haar wenkbrauw ging kort omhoog. ''Dan heb ik iets gemist met de laatste mode.'', was haar antwoord, hoofdschuddend. Zij en iemand met een bierbuikje? Ze was te jong om iemand met een bierbuikje aan haar zijde te hebben. Oud genoeg om wapens te handelen en in het leger te stappen, maar zeker te vroeg in de bloei van haar leven om met zo iemand te huizen. Nee dank je. Dan zou ze gillend wegrennen was ze bang, mede omdat ze zelf behoorlijk actief was en een goed lichaam zeker wel iets vond om ook je eigen zekerheid te boosten. Ze was niet lui, ze wou haarzelf gezond houden en deed heus wel wat met haar uiterlijk. Weliswaar geen kilo's make-up, maar doormiddel van gezond eten, sporten, goede ritmes en goed voor jezelf zorgen. Ze zou dat ook van haar partner verwachten.
Zhana was echter verbaasd om Jason's hand te voelen sluiten rond haar pols en ietwat onderzoekend had ze hem dan ook aangekeken. ''Soms gaat het niet om wat ze willen, maar om wat verstandig is.'', was haar zachte antwoord geweest. Hoewel anderen zouden zeggen dat ze gewoon moest genieten van hoelang het kon duren, zou het haar enkel maar gaan achtervolgen en kwellen. Zo zat ze in elkaar. En toch kon ze het totaal niet erg vinden om geen afstand meer tussen hen te hebben, want het was geen straf om de spieren onder zijn huid te voelen rollen en de warmte door haar huid heen te voelen trekken, daar waar hij haar aanraakte. Hoewel ze het aan had zien komen, kwam het toch nog een beetje als een verrassing en zorgde het er voor dat haar muur eigenlijk meteen instortte. Hoe verkeerd het eigenlijk was, zo fijn voelde het tegelijk ook. Zhana had haar ogen dan ook gesloten en haar vrije arm geheven, om die rond zijn hals te wikkelen, terwijl ze zijn kus beantwoordde.

Het deed Elijah zeker wat om de zorgen zo van Karou haar gezicht te lezen en dat zorgde ervoor dat hij zachtjes even zuchtte terwijl hij wat wapens los maakte van zijn outfit en aan de kant legde. Dat maakte het hem wat gemakkelijker op dit moment, daarnaast was het niet nodig om nu alles strak tegen zijn lichaam aan te hebben. Het was niet fijn om tegen een zwaard aan te zitten terwijl je steun zocht met je rug, tegen de koude rotswand. Hoewel de ruimte aardig verwarmd werd nu, door het vuur wat Karou was gestart. Hij was haar dankbaar daar voor, en gezien het stromende water wat te horen was, konden Jason en Zhana straks ook wel een vuurtje gebruiken. Hij zei maar niets, hij had de blik in Jason's ogen wel gezien zodra hij naar die vrouw keek, over haar sprak of met haar sprak. Het deed hem goed dat zijn vriend iets voor ogen had, iets anders dan hoe hij in dit spel terecht was gekomen. Hij en Jason hadden immers dingen gedeeld met elkaar wat ze de dames niet hadden gegund, dat wou hij ergens ook wel zo houden.
''Ik heb altijd gelijk.'', glimlachte Elijah. Het was meer een poging om de druk ook een beetje van haar schouders te halen, door te doen alsof het heel luchtig was allemaal. Eén van zijn eigenschappen die niet altijd gewaardeerd werden en ook niet altijd gepast in bepaalde situaties of gesprekken. ''Maar hoe dan ook... Wat er ook te wachten staan als we onze punten bij elkaar hebben, ik ben er zeker van dat het alleen maar beter kan worden vergeleken met dit alles. Geen idee of het waar is dat we zullen vergeten dat we ooit in deze omgeving hebben moeten overleven, maar dat zien we dan wel weer.'', dat laatste mompelde hij meer. Bepaalde dingen wou hij liever niet vergeten. Hij wist dan ook niet in tot hoeverre ze dit alles zouden vergeten, of ze elkaar ook zouden vergeten. Hij hoopte ergens dat de band dan toch wel sterk genoeg was om elkaar te kunnen herkennen als dat het geval was. Elijah geloofde betreft dat wel in dingen zoals het lot, hoewel hij verder helemaal niet gelovig was in dingen die niet te bewijzen vielen.
Haar vraag verbaasde hem echter, wat er toe zette dat hij kort even naar zijn handen keek nu ze geen handschoenen hadden die ze omvatte. ''Hmm, ik denk dat het er dicht bij in de buurt komt.'', was zijn antwoord. ''Ik weet niet of ik dé aangewezen persoon ben om zichzelf te beschrijven, maar dit komt zeker wel in de buurt. Korter haar dan toch... Dit is wel heel lang voor mijn gevoel.'', grinnikte hij zachtjes. ''Jij?'', vroeg hij nieuwsgierig. ''En wat doe je in het dagelijkse leven?'', vroeg hij nog. Zijn interesse was iets meer gewekt door haar vraag.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 05/01/2018 04:03 PM

Jason rolde zijn ogen. "Hij is er gewoon beter in of Karou wilde gered worden. Ik ga voor het tweede," zei hij met een grijns. Het was hem allang duidelijk dat Zhana liever op haarzelf was en dat ze zelf dingen wilde doen. Dat iemand haar had moeten redden was iets wat ze niet leuk had gevonden, maar dat zorgde er niet voor dat hij slechter was in het redden van mooie dames dan Elijah. Hij had gewoon meer geluk in het redden van iemand die makkelijker te paaien was.
Grinnikend keek hij Zhana aan. "Oh idunno. Volgens mij was een dad bod in. Slecht gokje."
Jason vond het niet erg om zo nu en dan toe te geven aan het feit dat hij ergens niet goed in was. Sowieso was hij erg slecht in het raden van het leven van anderen, maar nu had ze hem toch onbewust zijn brandende vraag beantwoord: er was geen vriendje in haar leven. Hij lachte om de opmerking van haar goudvis. "Poor fish."
Hij trok zijn kleding eveneens uit op zijn boxer na en zakte het water in. Rustig zwom hij haar kant op en pakte hij haar pols vast. "Weet je wat soms het probleem is met mensen die iets denken niet te willen?" mompelde hij.
"Ze durven niet toe te geven aan wat ze wel willen. Dus soms... Moet je ze laten zien dat ze het juist willen."
Jason trok haar zacht aan haar pols tegen hem aan. Hij was langer dan haar dus hij kon hier nog staan. Hij sloeg zijn arm rond haar middel en zonder haar enige mogelijkheid te geven om te ontsnappen, legde hij zijn lippen op die van haar. Dit had hij al vanaf het eerste moment willen doen. Ze had hem echter nooit de kans gegeven en als hij niet een kans voor zichzelf maakte dan zou het hem waarschijnlijk ook nooit zijn gelukt. Ergens verwachtte hij een klap, maar aan de andere kant... De aantrekkingskracht tussen hen twee was zo groot. Hij had het niet langer kunnen afwachten nu ze beide alleen waren.

Karou keek voor zich uit. Ze waren er inderdaad bijna. Zeker met de punten die ze vandaag verdiend hadden en misschien was dat ook wel hetgeen wat haar bang maakte. Bijna kon ze weer terug en ze had zich voorgenomen om te veranderen, maar wat als dat haar in het echte leven niet lukte? Wat als ze dezelfde fouten zou blijven begaan? Sweet, sweet Elijah had gelijk. Natuurlijk. Het leek voor hem alleen zoveel makkelijker om te praten. Hij had een eigen bedrijf die goed liep en vast een huis waar ze u tegen zou zeggen. Het leven was makkelijker voor hem dan voor haar. Zou het heel erg zijn als ze haar laatste leven hier zou verspillen?
Lipbijtend keek ze voor zich uit. Ze was geen opgever anders was ze nooit zover gekomen in het leven. Als ze haar laatste leven zou verspillen dan zou dat tegen haar natuur in gaan. Tegen haar persoonlijkheid in. Het was meer dat ze zo moe was. Moe van alle zorgen die ze had en het feit dat ze geen enkel moment rust kreeg. Zhana had haar gezegd dat ze naïef was. Misschien was de keuze om hier te blijven net zo'n naïeve keuze als het aansluiten bij Stephen. "Je hebt gelijk," mompelde ze maar. Al had ze nog niet besloten wat ze zou doen. Ze wilde niet dat Elijah zich zorgen zou maken. Hoewel het duidelijk voor haar was dat ieder z'n eigen hachje redde en toch was dat anders geweest tussen haar en Eli. Hij had haar meegenomen van Stephen en zij had hem gered van een robot eerder vandaag. Waarom hij dat voor haar deed wist ze nog altijd niet, maar het gaf haar wel aan dat hij een zorger was. Daarom wilde ze hem geen zorgen geven.
"Zie je er zo ook in het echt uit?" vroeg ze uiteindelijk en ze keek naar hem om. Hij was al erg knap in game met zijn langere haren en donkere ogen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 05/01/2018 02:21 PM

Zhana glimlachte nog even, om daarmee haar antwoord maar af te sluiten, waarna ze haar spullen neer had gezet en in beweging was gekomen. Het belangrijkste had ze bij zich en dat was haar arsenaal aan wapens. Die stopte ze nooit in tassen en dergelijke, daarbij was ze het vanuit haar werk gewent om met groot gewicht rond te lopen, over lange afstanden en soms dagen lang. Natuurlijk was het een roof op haar lichaam, zelfs in dit spel leek het, maar ze wist dat ze het voor een doel deed. Ze moest doorgaan, doorzetten en het uiterste van haarzelf vragen om weer thuis te komen. Om iets simpelers te gaan doen en haar leven nooit meer zo op het spel te zetten. Oké.. Een ongeluk zat in een klein hoekje, maar ze kon haar best doen om het te voorkomen toch? Een simpele baan, een simpel leven, een fijn plekje waar ze gewoon haar leven kon leiden. Maar tot nu toe leek het meer een droom in Zhana haar ogen.
Fronsend keek ze op door Jason's beschuldiging dat er iets bloeide tussen Karou en Elijah. ''Zover het redden van de dame in nood, huh?'', wierp ze hem toch een beetje plagend toe. Uiteindelijk had Elijah meer geluk gehad daarmee en ze was ook niet te beroerd om dat toe te geven. Niet dat ze Jason niets vond of zo, dat was het totaal niet. In tegenstelling zelfs... Maar ze wist ook dat het de realiteit was dat ze elkaar nooit meer zouden zien als ze dit spel uit kwamen. Dus waarom moeite stoppen in iets wat waarschijnlijk toch niet bleef? Ze zou haarzelf er alleen maar mee kwellen en dat wou ze Jason ook niet bepaald aan doen als ze heel eerlijk moest zijn. Met een zuchtje maakte ze haar wapens dan ook los en haalde ze alle riemen en dergelijke los, zodat ze het bij elkaar kon leggen.
Zhana schudde haar hoofd dan ook even op Jason's vraag. ''Wat doet je denken dat ik een vriend met een bierbuikje zou hebben?'', fronste ze. ''Ik heb ooit een goudvis gehad voor twee weken en toen was ik het arme beest al vergeten te voeren.'', glimlachte ze. Het was een simpele aanduiding geweest dat relaties niet bepaald iets waren geweest waar ze zich tot nu toe mee bezig had gehouden. Wie weet wat de toekomst zou brengen als ze haar leven drastisch zou omgooien. Wie wist... Ze had het meest van haar kleding uitgetrokken, op haar top en ondergoed na dan, waarna ze het water in stapte. Zoals verwacht was het redelijk warm omdat ze zich aan de voet van een berg bevonden. Tevreden zette ze haarzelf wat af, zodat ze naar het diepere gedeelte van het water kon dobberen.

 

Elijah glimlachte even. ''Gelukkig.'', beaamde hij maar. Hij wou het er niet een al te groot onderwerp van maken dat ze elkaar alleen maar zouden aansteken met zorgen. Hij was oké, zij was oké en daar moesten ze maar op aan gaan. Als hij zich niet goed had gevoeld, had hij het wel gezegd. De wond die hij eerder had opgelopen was dan ook al genezen, mede omdat het meer oppervlakkig was geweest. Hij had meer gekregen van de klap en alles wat bovenop hem gevallen was, dan de daadwerkelijke aanval. Misschien moest hij ook maar gaan sniperen, dan zou dat niet meer gebeuren. Maar aan de andere kant, was hij dan niet in de buurt geweest om Karou uit de brand te helpen. Dus het was een dubbel gevoel op dit moment. Elijah ging wat beter zitten en sloot kort zijn ogen. De rust die ineens op hem afkwam, vroeg meer van zijn lichaam dan hij misschien zou willen. Hij wou echt niet slapen. Niet nu.
''Mhh.'', mompelde hij. ''Wij allemaal geloof ik, maar we zijn er bijna. We hoeven nog maar kleine dingetjes te doen en verder vooral zorgen dat we niet sterven.'', glimlachte hij. Nog enkele honderden punten en ze konden allemaal naar huis. Als ze bleven samenwerken zoals ze nu deden, dan zouden ze dat binnen een korte tijd kunnen waarmaken. Hoewel hij het ook wel een beetje jammer zou vinden, maar hij wist ook dat het binnen zijn macht lag om Jason op te sporen en Karou uiteindelijk. Het zou wel goed komen, daar vertrouwde hij wel op. Hij maakte zich mee zorgen over de muur die tussen Jason en Zhana bleek te staan. Maar dat kon aan hem liggen, hoewel hij wel moest toegeven dat hij Jason nog niet eerder ergens zoveel energie in had zien stoppen en ze waren toch wel een behoorlijke tijd samen in deze game.
''En laten we dat maar niet doen, of ben je vergeten dat je in het echte leven ook echt sterft als je hier je laatste leven verspeeld?'', fronste hij wat zorgelijk. ''Als we terug gaan hebben we allemaal een nieuwe kans om dingen anders aan te pakken, te beteren en te zorgen dat onze dromen waar worden gemaakt. Dat is niet een kans die je normaal ook krijgt als je de eerste keer al gestorven bent.'', merkte hij op. Elijah probeerde haar een beetje aan te moedigen om heel eerlijk te zijn. Hij vond het jammer dat ze zo dacht.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 05/01/2018 12:12 AM

Jason knikte klein bij haar antwoord. Zeg dat wel en dat was op zich juist wat hij zo leuk aan haar vond. Vanaf het moment dat ze zo op hem was uitgevallen bij hun eerste ontmoeting tot aan nu vond hij haar al interessant en sprak ze hem enorm veel aan. Daarom volgde hij haar ook naar het beekje toe. Zelf was hij ook wel toe aan verfrissing en daarnaast had hij niet zoveel zin om bij Elijah en Karou te blijven zitten. Misschien hadden die twee het zelf niet door, maar Jason had zo het idee dat die twee tortelduifjes werden.
Zuchtend maakte hij wat armor los en legde hij deze naast zich neer op de grond. Hij vouwde zijn handen bijeen en bracht het water naar zijn gezicht. Eigenlijk zou hij een moord doen voor een douch of een bad, maar dat kende ze hier niet in de game. Het was of een duik in een koud riviertje, beekje of meertje of gewoon niet. Het scheelde dat hij niet zweette, maar het ging eerder om het bloed wat aan zijn huid kleefde. Zeker het zwarte vloeistof van de robots was erg hardnekkig om weg te krijgen. "Ik wed dat die twee iets gaan krijgen."
De manier waarop Karou Elijah gered had van de robot en hoe Elijah daarna voor haar had gezorgd... Het zei eigenlijk al genoeg. Het eerste moment waarbij Elijah Karou had meegenomen zei al genoeg. Elijah zou dat echt niet voor hem doen hoor als hij in Karou's positie had gezeten. "Dus heb jij nog een hopeloze vriend met een bierbuikje die thuis lui op de bank zit die op je wederkeer wacht?" vroeg hij.
Jason wilde het antwoord eigenlijk niet weten, maar stiekem ook weer wel. Met heel zijn hart hoopte hij op een nee. Dat gaf hem al iets meer kans dan wat hij tot nu toe bij haar had gehad. Ze kon hem weg blijven duwen of irriteren aan zijn hopeloze charmes, maar Jason was niet iemand die zich snel uit het veld liet slaan omdat het even moeilijk was.

Karou keek stil voor zich uit. Hoewel Zhana en Elijah deels gelijk hadden, waren ze dat niet helemaal. Ten eerste, als ze zich niet had aangesloten bij Stephen dan was de situatie nooit gebeurd. Ten tweede had ze er ook voor kunnen kiezen om niet met hun mee te gaan. Dus ergens was het wel haar schuld geweest in het maken van haar keuzes. Het werd eens tijd dat ze betere keuzes ging maken vanaf nu.
Glimlachend keek ze naar hem op. Ze was blij dat het goed met hem ging. Het zou wat zijn als hij zich nog altijd niet goed voelde, ook al had hij het drankje van haar gedronken. "Ik ben oké," knikte ze.
Ze had inderdaad een harde klap gemaakt tegen de muur die al haar lucht uit haar longen had geslagen, maar ook zij voelde daar bijna niets meer van. Karou opende haar horloge waar een digitaal scherm uit kwam. Ze drukte een aantal knopjes in en swipte daarna houtblokken van haar scherm naar rechts, waardoor het voor haar neus terecht kwam. Ze sloot haar horloge en maakte een vuurtje, zodat ze in elk geval warm konden worden.
Zuchtend staarde ze naar het kleine vuurtje wat steeds groter werd naarmate het meer en meer aan het hout likte. "Soms wens ik dat ik al genoeg punten had om terug te kunnen," zei ze zacht. "En soms denk ik eraan om liever hier te blijven." Ze trok haar knieën op en sloeg haar armen erom heen. In de normale wereld had ze niet veel en al helemaal niet veel geld. Hier... Hier maakte geld niet uit. Eten, drinken en slapen ook niet. Het was nog altijd een vreselijk enge omgeving waar ze geen moment kon ontspannen, maar misschien was het wel een betere plek voor haar?

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from xMirima on 04/29/2018 02:49 PM

Zhana trok kort een mondhoek op bij het bevel wat ze kreeg van Jason. Hoewel ze het verschrikkelijk vond dat ze zo dacht, vond ze het wel wat hebben dat hij haar zo commandeerde. Bij de andere twee kon ze het nog begrijpen, maar ze nam aan dat ze nu wel duidelijk had gemaakt om zichzelf niet te laten commanderen. Ware het deze keer niet voor haar eigen veiligheid, en ook wist ze dat ze tientallen punten zouden krijgen. Honderden misschien wel, afhankelijk van wie Stephen werkelijk mee had genomen in deze mislukte poging om zijn spullen en geclaimde prijs weer mee terug te krijgen. Ze zei echter niets en was in beweging gekomen, nadat ze haar tas van de grond had geplukt tezamen met die van Jason. Ze had zijn plannetje wel door namelijk, maar ze ging hem niet tegenhouden en die taak zelf op zich nemen. Ze kon enkel voor hem hopen dat hij er ook heelhuids vanaf zou komen, anders zou het sneu zijn.
Ook zij, Karou en Elijah kregen een flinke beuk in hun rug door de explosieven die af gingen, waardoor er een stofwolk hun kant op kwam. Ze was maar net blijven staan en had haar arm voor haar ogen gelegd, om die in elk geval te beschermen. Het was pas toen ze Jason zijn stem hoorde dat ze weer opkeek. ''Zolang het brand.'', was haar antwoord. ''Het zal echter ook ongenodigde aandacht trekken, dus het is inderdaad beter als we gaan.'', stemde ze in. Ze wou nu geen robots en andere NPC's tegen komen om heel eerlijk te zijn. Ze had nog wat dingen te doen om daar weer voor op krachten te zijn. Zhana kwam dan ook overeind en was in beweging gekomen, richting het woud, zodat ze daar een schuilplek konden zoeken. Een grot. Het was beter dan helemaal niets gokte ze zo en het lag aardig beschut achter de klimplanten en mos, niemand die zou bedenken dat hier een grot was als ze niet specifiek op zoek waren naar een dergelijke schuilplek.
Zhana haalde haar schouders op bij Jason's vraag. ''I'm full of suprises.'', glimlachte ze enkel, omdat ze wist dat dat niet het antwoord was wat hij waarschijnlijk wou hebben. Haar lichte ogen gingen dan ook snel naar Karou en kort trok ze een wenkbrauw op. ''Ik heb je weliswaar naïef genoemd en met goede redenen, niemand hier denkt echter dat het jouw schuld is. We zijn allemaal niet voorzichtig geweest.'', wuifde ze het weg. ''Wel, als jullie het niet erg vinden, ik zie daar een opening en ik hoor water stromen. Dus we hebben of het geluk met een kleine waterstroom en als het helemaal meezit zelfs een meertje waar we ons om de beurt kunnen wassen.'', liet ze maar weten dat ze op onderzoek uit zou gaan, zodat ze ook in privé haar punten kon gaan checken. Daarmee kwam ze ook in beweging en wat de rest deed moesten ze goed voor zich weten. (dat is meer een hint om even te volgen haha)

 

Elijah had de situatie nauwkeurig en stilletjes bekeken, bestudeert, terwijl hij bij Karou bleef staan en zijn wenkbrauwen hoog optrok toen Zhana had medegedeeld explosieven te hebben geplaatst. Lekker dan! Als dat eerder ontploft was geweest, dan hadden ze helemaal opnieuw kunnen beginnen met het verzamelen van alle punten die ze tot nu toe hadden. Hij moest een zucht ook inhouden en knikte even op de aanwijzingen die Jason hen gaf, waarop hij Karou bij haar pols had gepakt en met zich mee had getrokken. Ze renden zo snel als ze konden het gebouw uit, waarna ze doorrenden tot ze op een veilige afstand waren. Ze kregen nog wel een druk verandering van de lucht hun kant op tezamen met een stofwolk, maar dat zou hen niet schaden. Elijah was dan ook zeker wel opgelucht toen Jason ook ongeschonden leek te zijn, zodat ze door konden lopen tot ze ver, ver weg waren van deze plek en ergens konden uitrusten. Tot die tijd moesten ze even het uiterste van hun lichaam vragen. Maar dat was niet anders.
Pas bij een grot had iedereen weer kunnen ademhalen en sloot hij kort zijn ogen toen hij op de grond gezakt was en zijn hoofd tegen een wand aan rustte. Hij was echter wat verbaasd jegens het bedankje en vervolgens excuus wat volgde van Karou haar kant. Echter was Zhana hem al voor en hield hij voor nu dus even zijn mond, tot ze besloot op onderzoek uit te gaan. Fronsend had hij Jason even aangekeken. ''Dusver het redden van de dame in nood, ze heeft temperament.'', greens hij flauwtjes. Hij zuchtte even voor hij zich tot Karou wendde. ''Zoals Zhana zei, niemand geeft je ergens de schuld van. Het was niet eerlijk wat Stephen deed en wat er tot nu toe gebeurd is, is absoluut niet jouw fout. Je bent geen bezit van iets of iemand.'', knikte hij vast besloten. Hij had er een hekel aan als mensen anderen claimden als één of ander bezit. Ze was toch geen hond? Hij kon dat soort dingen nooit begrijpen, maar dat kon komen door de wereld waarin hij leefde. In de echte wereld dan toch. Er was gewoonweg meer respect te vinden.
''Oh.'', merkte hij nog op. ''Prima. Ik ben niet dood en voel er amper wat van.'', glimlachte hij. ''Jij? Je bent zelf ook aardig geraakt in het gevecht wat we eerder hadden.'', besloot hij het onderwerp maar naar haar toe te draaien. Ze was er in zijn beleving iets erger aan toe geweest dan hij. Maar dat zou hij niet letterlijk zeggen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

from Ravn on 04/28/2018 01:14 PM

Jason hield zijn ogen een beetje aangespannen om te kunnen zien hoe Stephen erop zou reageren. Hij was overduidelijk razend, maar bij de woorden van Zhana en Elijah leek hij in te zien dat hij niet veel keuze had. "Ren," siste hij naar de andere drie. Als hier echt explosieven lagen dan had hij een goed idee om van Stephen af te komen. Bij het zien dat Elijah, Karou en Zhana weg renden stuurde Stephen zijn voetsoldaten erachteraan. Jason grijnsde licht en richtte zijn wapen op de grond. Vlak voordat ze bij hem kwamen liet hij het schot afgaan. De grond begon enorm te trillen. Jason draaide zich in minder dan een seconde om en dronk snel een drankje om sneller stamina te krijgen. Als een speer rende hij weg van het kamp. Meerdere enorme knallen waren te horen. Jason nam een laatste sprong en kwam zo net uit het bereik van de explosieven. Hijgend keek hij om naar de andere drie. Hij krabbelde overeind en rende naar ze toe. "Ze zullen daar nog wel even vast zitten, maar we kunnen het beste doortrekken." Jason had er niet zoveel zin in dat Stephen hen opnieuw ging vinden. Al betwijfelde hij het dat de man hen weer zou volgen. Iedereen in zijn club ging immers dood en dus waren al hun punten weg. Jason's, Elijah's, Karou's en Zhana's punten stegen integendeel juist enorm omhoog nu ze de punten erfden. Grijnzend keek hij naar de punten die hij tot nu toe had verzameld op zijn scherm. Nog wat langer volhouden en ze zouden daadwerkelijk terug naar huis kunnen. Met z'n drieën renden ze een enorm afstand over, tot ze onderdak zochten in een grot die ze vonden in een bos. Het was niet enorm groot, maar groot genoeg voor hen allemaal en een vuur. Het zou hen bescherming bieden tegen regen en wind. Vermoeid zakte Jason op zijn knieën en probeerde hij weer op adem te komen. "Wanneer heb je de tijd gevonden om die explosieven neer te leggen?" vroeg hij aan Zhana. Hij had het haar immers niet zien doen en als hij dat wel had gezien dan had hij vast niet zo rustig daar kunnen slapen als dat wat hij had gedaan.

Het deed Karou nogal wat dat Zhana haar naïef noemde. Ze was altijd sterk geweest in haar hele leven. Het maakte haar ergens behoorlijk kwaad. Niet op Zhana zelf, maar op haarzelf. Ze was inderdaad naïef geweest. Karou balde haar vuisten en staarde naar de grond. Door haar eigen toedoen waren ze spullen kwijt geraakt en moesten de andere drie het voor haar opnemen. En dan durfde ze nog wel te zeggen dat ze voor zichzelf kon zorgen. Hoe goed liep haar dat eigenlijk af in het echte wereld? Voor zover ze kon herinneren woonde ze in een kleine hok wat een varkensstal was, omdat ze simpelweg geen tijd had om alles op te ruimen en schoon te houden. Het geld op haar bank was enorm laag. Ze haalde alles maar net op het nippertje op school want haar huiswerk maken ging nauwelijks, omdat ze zoveel moest werken. Ze was een wrak.
Slikkend draaide ze zich om en begon ze met rennen toen Jason haar vertelde om weg te gaan. Ze volgde daarbij Elijah en Zhana. Hun drie stopte pas met rennen toen de knallen te horen waren en ze kon nog net zien hoe Jason uit de vlammen sprong. Het deed haar goed om te zien dat hij er ongeschonden vanaf kwam. Voor hetzelfde geldt was hij ernstig gewond geraakt door haar en dat wilde ze absoluut niet. In stilte volgde ze de rest en probeerden ze zoveel mogelijk afstand te maken tussen hunzelf en Stephen. Moe zakte ze neer en leunde ze tegen de rotswand aan. Haar hart bonkte nog altijd in haar borstkas. "Dank je dat jullie voor mij op kwamen," zei ze zacht toen iedereen zat. Niet iedereen zou het voor haar doen. Zhana was eigenlijk de grootste verrassing aangezien ze zich vaak afsloot van de rest. "Als ik niet naïef was geweest dan was het niet gebeurd. Het spijt mij dat ik jullie in gevaar bracht door Stephen." Zuchtend opende ze haar tas en pakte ze er water uit. Ze voelde zich oprecht heel schuldig en beschaamd. Het zou niet weer gebeuren. De volgende keer zou ze Stephen één op één verslaan zonder dat de rest erbij betrokken hoefde te raken. Dat was als Stephen hen nog op ging zoeken. Iets vertelde haar dat hij dat niet meer zou doen. Ze keek om naar Elijah. "Hoe is je wond?" vroeg ze zacht, bezorgd.