ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana trok een wenkbrauw op toen Jason vertelde te hopen dat de andere twee het zouden redden. Hoewel het handig was in teamverband te werken, wist ze ook dat het een zwakke gedachte was en daarom had ze besloten haarzelf er van af te sluiten. Hij moest in haar ogen hopen dat hij het zou redden, zodat hij die duizend punten zou bereiken, waar ze allen naar toe werkten. Met elke dag kwamen ze een stapje dichterbij, zorgen maken om anderen was dus iets wat niet in haar agenda paste en naar haar weten ook niet in die van Jason. Daarom verbaasde het haar dat hij een dergelijke uitspraak deed. Na het bericht te hebben gestuurd, waren ze dan ook verder gegaan en dat hadden ze verder in stilte gedaan. Tot ze hun plek bereikten dan toch en het duidelijk was dat iemand tussen hun spullen had zitten neuzen. Zwijgend stuurde ze haar lichte ogen dan ook door de ruimte heen, voor haar aandacht pas weer op Jason kwam te liggen en ze heel even haar schouders op haalde. ''Het belangrijkste hebben we nog.'', probeerde ze het maar luchtig te houden. Het waren kleine dingetjes waar ze nu over vielen, het was wel te vervangen.
Ook Zhana keek om toen Karou en Elijah binnen kwamen wandelen. ''En heelhuids, het is een wonder.'', glimlachte ze gemaakt. Een glimlach die meteen verdween bij een irritante stem en een schot wat volgde. Haar wenkbrauwen gingen omhoog en kort keek ze toe hoe het lichaam begon te knipperen en opging in het niets. ''Dat was dan ook wel weer niet nodig, maar goed.'', mompelde ze. Ze sloeg haar armen over elkaar en keek toe hoe Stephen weer overeind kwam en voor een tweede keer neer geschoten werd door Jason. Deze keer leverde het hem echter geen punten op, want Stephen had niets meer immers. Nu niet teminste, maar een diepe zucht volgde toch omdat dit gewoon tijdverspilling was.
''Oh, volgens mij is dan nu van mij, net als de rest nu van ons is. Eerlijk gestolen, had je ons maar moeten tegenhouden en dat heb je niet gedaan. Omdat je niet slim genoeg bent om mensen te lezen, behalve het manipuleren van kleine, naïeve meisjes dan.'', schokschouderde ze op Stephen zijn woorden. ''Daarnaast had ik al het vermoeden gehad dat je ons zou volgen op een bepaald punt, hoewel ik me afvraag hoe je dat voor elkaar hebt gekregen omdat Karou haar chip niet meer draagt. Maar toch.. we zijn niet voorzichtig geweest met onze sporen, dat moet ik toegeven.'', somde ze op. ''Anyway, om terug te komen op je verzoek; het antwoord is nee. Maar ik kan wel een tegenverzoek doen, vertrek en je hoeft niet opnieuw te sterven en dan kan je weer punten stelen van je metgezellen, of blijf rondhangen om toe te kijken hoe de rest sterft?'' En daarmee had ze afwachtend haar hoofd iets gekanteld. ''Explosief sterft.'', benadrukte ze nog even.

Elijah had het buisje maar van Karou aan genomen en zonder verder te vragen achterover geslagen. Zijn stamnia schoot een stuk omhoog, hoewel het nog niet helemaal vol was, was het genoeg om terug te geraken bij de plek die ze in bezet hadden genomen tijdens hun verblijf in deze area. Misschien moest hij zelf ook wat meer uitkijken naar dergelijke potions, maar hij was altijd zo gefixeerd op het behalen van punten, maar ook overleven, dat hij dat soort dingen altijd vergat. Hij wou immers gewoon naar huis, dus uitkijken naar dergelijke items zat niet echt in zijn systeem op dit moment. Daarbij was het nu ook verstandiger om door te lopen en niet rond te gaan neuzen voor dergelijke dingen. Daar was geen tijd voor en daarbij stond hun leven op het spel. Ze moesten door, zorgen dat ze van het slagveld af kwamen en Jason en Zhana weer zouden ontmoeten op de afgesproken plek. Met die gedachte sprintte hij flink door, hoewel hij zich wel iets inhield om Karou niet uit het ook te verliezen. Hij was nu eenmaal groter dan haar, dus hij kon iets meer vaart maken.
Ook Elijah was niet blij wat hij zag toen ze, nog buiten adem, naar binnen stapte. Hij reageerde dan ook niet en zijn gezicht vertrok iets. Het was waar wat Zhana zei, de belangrijkste pullen hadden ze. De rest konden ze inderdaad wel weer opnieuw verzamelen, dat was een kleine moeite op zich. Hoewel hij ook fronste om Stephen, die niet heel lang de tijd kreeg om te praten dankzij Jason dan toch. Een frons die dieper werd door de woorden van Zhana en de connectie die hij kon leggen. Explosieven? Serieus? Hij zuchtte even diep en kon enkel hopen dat ze zelf heelhuids het gebouw uitkwamen voor ze die af zou laten gaan.
Voor nu stapte hij iets voor Karou en keek hij Stephen even waarschuwend aan. ''Als we dood gaan is dat onze eigen keuze. Uiteindelijk hebben we betere afspraken dan jij ooit kan bieden.'', verzuchtte hij. Hoewel hij niet op de details in ging. ''Ongetwijfeld dat er genoeg andere jongedames zijn die met alle liefde hun punten bij je inleveren, Karou hier heeft daar in tegen een eigen keuze gemaakt. Het is niet zo alsof we haar ontvoert hebben.'', somde hij op. Nee, ze had zelf de keuze gemaakt om met Elijah mee te gaan, ze had ook kunnen weigeren en blijven als ze dat liever had gedaan.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason haalde eens diep adem om zijn ademhaling weer rustig te krijgen. "Ik hoop dat ze het redden," mompelde hij. Hoewel hij het niet graag toegaf, betekende Elijah wel wat voor hem net zoals Zhana dat ook voor hem deed. Al was dat anders. Elijah was meer een vriend en hij hoopte dat hij toch het monster had kunnen ontwijken en weg kunnen komen zonder dood te gaan. Jason zou graag willen zien dat Elijah ook terug ging naar de echte wereld. "Je hebt gelijk." Na het bericht waren ze weer in beweging gekomen om naar hun basis te gaan. Het was nog een eindje rennen, al liepen ze het laatste stukje. Waarom veel energie verbranden als het niet nodig was? Ze konden dan zo even slapen en sneller weer ter been staan dan als ze continu zouden rennen. Opgelucht keek hij naar het gebouw wat hun basis was. Hij ging met Zhana naar binnen en fronste bij wat hij daar aan trof. "What the hell...?" Het was een puinhoop. Al hun spullen waren overhoop gehaald. Hij beende direct naar de plek waar ze de wapens opborgen en de munitie. "Leeg," zei hij en hij keek om naar Zhana. Het was misschien niet slim dat ze hun basis onbeschermd achterlieten, maar eerlijk was eerlijk... Ze hadden nooit verwacht dat iemand hun basis zouden vinden. Blijkbaar toch wel. Zuchtend haalde hij een hand door zijn haar, terwijl hij diep nadacht hoe ze de persoon in kwestie konden opsporen. Hij keek op toen Karou en Elijah binnen komen. "Ik ben blij om jullie te zien," knikte hij. "Helaas ben ik minder blij met het aanzicht van dit."
Het was op dat moment dat er gelach klonk en er iemand vanachter een pilaar vandaan kwam. Jason herkende hem meteen. Great. Hun acties hadden dus gevolgen. Even keek hij om naar Karou. Voor zijn welzijn zou hij haar zo hebben uitgeleverd, maar in de game had hij ook een aantal dingen geleerd over wie hij was en wie hij wilde zijn. Hij wilde niet terug naar de oude Jaz en daarom zuchtte hij diep. Hij richtte zijn pistool snel op de man en schoot zonder erbij na te denken recht tussen de wenkbrauwen van de man. Hij viel om en begon te knipperen. Op zijn scherm zag Jason dat hij een flink aantal punten erbij had gekregen. "Nice, dat had ik eerder moeten doen." Stephen kwam woedend overeind. "Mijn punten!" riep hij kwaad. Jason haalde zijn schouders op. "Karou is nu van ons," zei hij simpel. "Je gaat er spijt van krijgen," zei Stephen en hij spuugde op de grond.
Jason kreeg een gevaarlijke grijns rond zijn lippen. "Make me. Ik weet precies hoe ik jouw soort moet aanpakken." Hij schoot de man nog eens neer en wachtte ongeduldig tot hij weer overeind kwam. Stephen was razend en vloog op hem af. Juist dit soort types moesten woedend gemaakt worden want dan dachten ze niet meer na en maakten ze fouten. Stephen deed precies dat.

Karou liet zich meetrekken. Haar benen kwamen vanzelf in beweging, maar haar hoofd tolde nog altijd. Ze kreeg niet veel binnen van wat er allemaal gebeurde en daarom was ze blij dat Elijah nog genoeg bij zinnen was dat hij hen kon leiden naar een donker steegje waar ze veilig waren. Voor nu dan toch. Hijgend leunde ze tegen de muur. Haar ogen vielen op een rode vlek bij Elijah en ze zuchtte zacht. "We gaan het niet halen als we nu door rennen," zei ze vermoeid. Haar eigen wonden putte haar enorm uit. Karou haalde uit haar riem twee kleine reageerbuisjes met en rood goedje erin. "Drink," mompelde ze en ze gaf het aan hem. Ze haalde de kurk eraf met haar tanden en dronk het goedje in één keer op. Meteen voelde ze zich al een stuk beter. De enorme snee genas meteen en haar stamina schoot weer omhoog. Ze kon nu weer een heel eindje rennen. Het was maar goed dat ze uit keek voor genezende potions die verstopt waren in de wereld. Ze verzamelde ze altijd aangezien ze vaak gewond raakte aan het front. Veel had ze er niet, maar nu was het wel een noodgeval geweest.
Karou las het bericht ook en stuurde een bericht terug dat ze hen daar weer zouden zien. "Goed idee. Let's go." Ze pakte haar zwaard weer op en hing deze over haar rug. Het was maar goed dat het zwaard in kon klappen anders zou ze het niet eens kunnen dragen. Ze rende samen met Elijah door de nacht naar hun basis. Het was toch nog een heel stuk rennen, maar met de hulp van de potion hield ze het een stuk beter uit. Hijgend rende ze naar binnen om Jaz en Zhana daar aan te treffen. Zwijgend keek ze rond. Het was een enorme rotzooi. Al hun spullen die ze hier verzameld hadden was overhoop gegooid en met één snelle blik door de ruimte kon ze concluderen dat hun ammunitie en wapens weg zijn. Had iemand hun basis geplunderd?
De vraag werd al snel beantwoord door gelach. Vanachter een pilaar kwam Stephen die zijn handen in zijn zij zetten. "Jullie hebben volgens mij een aantal dingen die van mij zijn," zei hij, kijkend naar Zhana's wapen op haar rug. "Maar ik ben bereid dat te vergeven als mijn liefste Karou met mij mee gaat." Een vies glimlachje kwam rond zijn lippen. "Doe het verstandige sweetheart. Je wil toch niet dat je vrienden dood gaan door jou? Iedereen staat buiten. Wees de verstandige meid die je bent."
Geschrokken keek ze op toen een schot klonk en ze keek om naar Jason. Van binnen kromp ze ineen. In wat voor problemen zouden ze nu komen?

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana was gek genoeg bij het drietal gebleven, in haar eigen belang natuurlijk; het was makkelijker om monsters en NPC's aan te pakken in een groep en haar punten stegen met de dag. Eindelijk had ze weer een beetje hoop om daadwerkelijk de punten te bereiken die ze nodig had om naar huis te kunnen, om dat simpele leven te leiden waar ze over gesproken had. Hoewel ze moest toegeven dat ze meer met Jaz had dan daadwerkelijk met Elijah en Karou. Weliswaar kwam dat omdat die twee simpeler waren en hoewel ze voor een simpel leven wou gaan, hield ze niet van mensen die voorspelbaar waren. Daarbij leek Elijah niet eens behoefde te hebben aan verder contact en Karou was in haar ogen nog steeds de naïeve, onzekere dame die gered was van een erger lot dan ten onder te gaan tijdens een goed gevecht. Het was niet alsof je echt stierf in deze Game immers, je kwam gewoon terug en begon opnieuw. Lullig weliswaar, maar het was beter om toch voor je eigen hachje te kiezen in haar ogen. Zhana vond haar dromen belangrijker dan die van een ander, dus zou ze altijd voor zichzelf kiezen.
Deze dag waren ze druk bezig geweest in een andere area waar ze enkele dagen terug aan waren gekomen. Ze hadden eerst de omgeving verkend, gekeken wat ze aantroffen en een inschatting gemaakt van wat ze konden verwachten. Deze monsters en NPC's waren dan ook zeker lastiger te doden dan degenen waar ze zich mee bezig had gehouden, toen ze Jaz min of meer tegen het lijf was gelopen. Die overigens hun back-up was op dit moment. Zelf schoot ze er ook op los en ze moest toegeven dat het wapen, wat ze mee had gejat, haar zeker wel beviel. Het zorgde voor een soort drukveld waardoor de monsters gewoon min of meer ontploften. Hoewel het niet bij elke monster leek te werken, waardoor ze zeker wel hulp nodig had van haar andere wapens. Maar het werkte prima op deze manier, ze kon de punten in het schermpje van haar eigen 'helm' ook omhoog zien schieten. Dat zorgde er op z'n beurt weer voor dat ze min of meer plezier kreeg in dit alles, wetend dat ze met elke punt een stap dichterbij de werkelijkheid was.
Het was het moment dat Elijah klem kwam te zetten en Karou gewoon dom leek te zijn. Zelf had ze haar wapen terug op haar rug gegooid en had ze het op het lopen gezet. Geen haar op haar hoofd die eraan dacht om haar punten kwijt te raken voor iemand die gewoonweg een verkeerde move had gemaakt. Zhana rende dan ook zo hard als ze kon, tot ze naar haar idee ver genoeg was van de scene en ze tot stilstand kwam. Even legde ze haar hoofd achter in haar nek en sloot ze haar ogen voor een moment, terwijl ze haar hart weer op ritme probeerde te krijgen. ''Geen idee. De NPC's en monsters zijn sterk, het is niet te doen met twee man.'', mompelde ze tussen haar versnelde ademhaling door. ''We sturen ze een bericht en gaan verder, ik ga mijn punten niet op het spel zetten voor iemand die niet uitkijkt voor hun eigen leven.'', verzuchtte ze. Ze konden immers een bericht naar elkaar sturen, dus dat was het beste. Voor nu konden ze beter terug gaan naar hun schuilplek en daar een dag of zo wachten.

Elijah deed zijn best, maar hij merkte toch wel dat zijn geschiedenis als eigenaar van een miljoenen bedrijf hem niet beter maakte in vechten. Alles wat hij deed en kon, had hij geleerd in deze game en daar had hij heel wat voor moeten sterven ook. Hij werd beter, dat had hij zelf ook wel door, hij kon sneller reageren en merkte ook dat hij meer lef begon te krijgen om het voortouw te nemen. Ook hij wou terug naar huis immers. Zijn punten stegen en daarmee steeg de drang om meer punten te verscharen ook. Daardoor had hij nu een enorme fout gemaakt en kon hij horen hoe de muur naast hem afbrokkelde, dat het staal schreeuwde en hoe alles neer kwam, wat ervoor zorgde dat er een stofwolk omhoog kwam. Zelf was hij echter vast komen te zitten en hoewel een schreeuw van pijn hem was ontsnapt, was hij drukker om zichzelf los te krijgen. Tevergeefs dan toch. Dit was het dan, hij kon helemaal opnieuw beginnen... Ware het niet voor Karou.
Hij had vaag door al het opdoende stof kunnen zien hoe ze haar zwaard door de kop van de robot boorde en deze vertraagd werd. Het was drukker met zijn eigen schade nu en voor hij het wist belandde haar zwaard naast zijn hoofd. Met ietwat grote ogen keek hij even naar het lemmet voor hij naar Karou keek die aan hem trok. Toen pas besefte hij zich dat hij vrij was, dankzij haar, en dat hij overeind kon komen. Hij zette zijn lichaam dan ook in actie om haar niet verder aan hem te laten sjorren. Het was inderdaad beter om nu weg te gaan en een andere keer terug te komen. Deze punten hadden ze immers wel nodig, dat kon niemand van hen ontkennen. Ze zouden echter met een nieuw plan komen, een nieuwe strategie. Ze moesten dit als een les meenemen in dat alles en zorgen dat ze het verbeterden, zodat ze wél zouden winnen en die punten zouden verzamelen. Hij was voor nu dankbaar dat hij niet was gestorven.
''Slim.'', merkte hij slechts op, waarop hij haar bij haar pols pakte en haar met zich mee trok. Het was hem niet ontgaan dat ze stond te trillen op haar benen en hij wist dat het dan fijn was om steun te hebben aan iemand, zodat je overeind kon blijven. Gelukkig heelden hun wonden enorm snel, en hoewel het echt pijn leek te doen, wist hij toch dat het niet echt was. Het was een gekke gedachte om iets te voelen wat er eigenlijk niet was. Wat hem echter ook over dingen liet nadenken, maar dat was meer neurologisch gezien. Hij schudde die gedachte maar van zich af en trok haar mee een donkere steeg in, waar hij tot stilstand kwam. Even keek hij over zijn schouder voor hij opgelucht adem haalde en het hem nu pas opviel dat er wat kleverig langs zijn arm stroomde. Dus toch... ''Laten we terug gaan, Jaz en Zhana zijn daar ook.'', stelde hij voor nadat hij het bericht had gekregen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Karou telde de dagen niet meer, maar ze wist wel dat er een hoop verstreken waren sinds ze met Elijah, Jason en Zhana mee was gegaan. Pas de dag erna had ze Zhana's naam leren kennen. Karou zei er niets over tegen de groep, maar naarmate de tijd was verstreken merkte ze wel hoe iedereen meer met elkaar leek te binden. Zij voelde zich aangetrokken tot Elijah, maar vanwege zijn eerdere opmerkingen dat hij niet wilde binden hield ze toch wat afstand. Ze wilde zichzelf ook niet aan hem opleggen. Daarnaast was ze ook niet zeker of hij hetzelfde had bij haar. Misschien was het leeftijdsverschil hem toch te groot, Karou durfde het niet te zeggen. De hele dag slenterde ze al rond in een verlaten stad waar ze keer op keer robots dood schoten. Het was haast een spelletje waarin iedereen het doelwit moest raken, maar niet doden. Zodra iedereen iets van schade had aangebracht werd de robot pas vermoord. Op die manier kreeg iedereen een punt en dat was eerlijk.
Pas toen het langzaam aan donker begon te worden hadden ze een aantal robots aangevallen die moeilijker te doden waren, maar meer punten opleverden. Het was nog geen boss, maar toch waren ze behoorlijk in de knel komen te zitten. De omstandigheden waren niet ideaal. Het was donker en het regende zo hard dat het lastig was om iets te zien verder dan tien meter. Het gaf de robots een enorm voordeel. Daarom hadden ze ook het besluit genomen om te verplaatsen en de robots mee te lokken. In elk geval naar een plek waar zij meer in het voordeel waren anders kon dit behoorlijk slecht aflopen. Karou had zelf een flinke snee in haar zij, maar ze vocht toch nog verbeten door. Aangezien zij van dichtbij vocht, zou ze pas als laatste wegrennen. Als het ware was zij een soort afleiding voor de rest. Toen ze het seintje hoorde van Jaz draaide ze zich om en maakte ze dat ze uit de voeten kwam. Haar adem stokte en alles in haar schreeuwde om achterom te kijken. De trilling in de grond vertelde haar immers dat de robot op haar hielen zat. Toch keek ze niet om en rende ze verder. Ze ging het hoekje om en gleed zo in een steegje waar de robot zelf niet in paste. Vanaf daar keek ze toe hoe de andere drie de robot mee lokten naar de positie die ze nu in hadden genomen. Karou ademde even diep in en legde haar hand op de wond, terwijl ze toe keek. Ze zag hoe Jason vanaf een kamer in een gebouw aan het schieten was en hoe Zhana ook van een afstand schoot. Alleen Elijah was dichtbij. De robot sloeg een muur stuk waardoor Elijah aan de kant moest springen. Het was slim, want het boog een stalen buis over Elijah heen. Zelfs vanaf hier kon Karou zien dat het ze niet ging lukken. De robot was gewoonweg te sterk voor hun vier. Jason en Zhana leken het ook in te zien want Karou kon ze niet meer zien. Lieten ze Elijah voor wat hij was? Het was dan wel hun afspraak, maar toch kon Karou het niet. Ze balde haar vuisten en rende met een noodvaart op de robot af. Ze zette zich hard af en sprong omhoog, zodat ze op de rug van de robot terecht kwam. Haar zwaard stak ze toen hardhandig in het hoofd van de robot. Zijn ogen knipperden en zijn lichaam schudde hevig, waardoor Karou van hem af geslingerd werd en met een harde klap tegen een muur aan kwam. De wereld duizelde voor haar ogen, maar toch stond ze op en maakte ze haar weg naar Elijah toe. Iets vertelde haar dat de robot nog niet dood was en ze moest juist nu gebruik maken van de extra tijd. Met een schreeuw van pijn bracht ze haar zwaard weer omhoog en liet ze het hard neerkomen op de buis. Haar zwaard was zo scherp dat het er recht doorheen sneed. Hijgend trok ze Elijah eronder vandaan. "Ren," hijgde ze. Zelf kon ze amper op haar benen blijven staan.

Jason had ergens gehoopt dat Zhana verder zou kijken dan wat hij liet zien. Iets in hem wilde gewoon gezien worden. Wie hij echt was en niet als wie hij zich voornamelijk voordeed. Jason kon immers enorm sluw zijn als het aan kwam opmerkingen waarmee hij genoeg mensen beledigde. Hij had ergens ook een lieve serieuze kant naast zijn partypartyparty karakter wat vooral naar boven kwam. Echter leek het er niet op dat ze dat in hem zag. Het stelde hem teleur, maar aan de andere kant... Was dat niet precies wat hij wilde? Zijn geheimen zouden haar immers enorm afschrikken, dacht hij zo. Het waren geheimen waar hij voor schaamde en hij wilde niet dat ze naar boven kwamen en tegelijkertijd ook weer wel bij haar... Het zorgde voor een enorme tweestrijd in hemzelf, waardoor zijn plagerijen minder waren geworden. In plaats daarvan was hij nukkiger en koppiger. Natuurlijk was hij nog wel eens vrolijk, maar veel van wat hij zei en deed kwam niet overeen met hoe hij zich voelde. Wat het precies was, wist hij niet. Hij kon het geen plek geven, maar Zhana had het veroorzaakt. Dat wist hij wel. Dus was het dan wat hij dacht dat het was? Of was hij gewoon compleet gek aan het worden in de game?
Het was een vraag die Jason steeds verder naar beneden duwde. Hij concentreerde zich meer op de gevechten die vlekkeloos leken te verlopen. De regels die ze hadden afgesproken zorgden ervoor dat iedereen baat had bij elke punt en hun punten waren dan ook al flink gestegen. Hij en Elijah waren al over de helft. Misschien zorgde dat er ook voor dat ze overmoedig raakten. De aanval op de robot was ondoordacht en dat bracht hun een hoop problemen. Ze hadden meer ruimte nodig en door Karou's afleiding hadden ze die ruimte op kunnen zoeken. Hij rende hijgend de trappen op en brak het raam met zijn elleboog. Jason zette zijn geweer op de houten rand en schoot vanaf een afstand op de robot. Heel even leken de kansen omgedraaid te zijn, maar dat werd al snel de grond ingedrukt. Letterlijk. Met geschrokte ogen keek hij toe hoe Elijah in de knel kwam te zitten. Iets in hem vertelde hem om hem te helpen, maar dat waren niet de regels. Daarnaast wilde hij ergens zijn eigen punten niet verliezen... Hij pakte zijn wapens in en sprong uit het raam. Het viel nog mee dat men in de game meer kon verdragen dan in het echte leven anders zou hij zijn enkels hebben gebroken. Hij rende als een speer weg en zag Zhana al in de verte voor hem rennen. Een kleine grijns kwam weer rond zijn lippen. Zou hij haar weer tackelen? Nee, beter van niet. Anders raakte hij zijn punten alsnog kwijt. Pas op een afstand kwam hij hijgend tot stilstand naast Zhana en keek hij in de richting van waar de stad lag. Het was niet meer te zien door de regen. "Denk je dat ze er heelhuids uitkomen?" vroeg hij. Ietwat ongeduldig wachtte hij toch wel op Karou. Zij zou immers ook gerend moeten hebben voor haar leven. Jason besefte zich toen ook pas dat ze nog geen regel hadden of ze op elkaar zouden wachten of niet. Zelfs als Elijah zijn punten kwijt raakte dan kwam hij nog levend terug. Hij zou zich weer bij hen kunnen aansluiten, maar hierover waren geen afspraken gemaakt. Dus wat werd het? Wachten of verder trekken? "Wat doen we?" vroeg hij uiteindelijk aan Zhana. "Wachten we op Karou en Elijah?"

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

God, in een normale situatie had Zhana hem een stoot verkocht, gokte ze zo. Maar nu kon ze het gek genoeg wel waarderen. Ja, serieus zijn was wel een must als je het allemaal wou overleven, maar het was goed om te weten dat er nog simpele zielen aanwezig waren. Zoals Jason dus. ''Meisjes.'', verbeterde ze hem echter. ''Meisjes vinden het te spannend, een vrouw zou er niet van op moeten kijken.'', merkte ze simpel op. Serieus? Ze had gedoucht en omgekleed waar mannen bij waren geweest. Je kreeg niet veel andere opties in haar situatie dan toch, maar het ging om het principe. Zelf hield ze ook niet van koosnaampjes maar ze vond 'mannelijkheid' wel even iets anders dan alles wat Jason op dit moment allemaal had opgenoemd. Ze liet het daarom maar voor wat het was, ze had immers haar zegje gedaan.
''Ah.'', verzuchte ze toen hij door ging op haar hond. ''Ik hoop het voor hem, het is een rot om op een dergelijke manier aan je einde te komen.'', schokschouderde ze. Heus deed het haar wat, maar het was beter om te doen alsof het haar niet deerde. Of bijna niet. Ze moest sterk zijn als ze wou overleven hier dus het had geen zin om emotioneel te worden om een hond. En daarbij was het zielig om te bedenken dat het gewoon altijd 'Zhana en haar hond' was geweest en dat er verder niemand in haar leven was geweest betreft ook maar wat contact. Pas nu bedacht ze zich hoe eenzaam haar bestaan wel niet was. Natuurlijk had ze haar collega's, maar dat was heel anders. Ze had niet eens iemand die ze echt een vriendin kon noemen. Misschien moest ze daar maar verandering in brengen als ze terug kwam.
Zhana haar wenkbrauw ging kort omhoog. ''Gay én eenzaam.'', merkte ze met een flauwe glimlach op. ''Het word er niet beter op voor je.'', glimlachte ze flauwtjes. Ze zei verder maar niets, anders werd een on-going-conversation. Daarom slikte ze een opmerking over zin gebroken hart maar in voor ze kort fronste om de volgende vraag die hij stelde, nog persoonlijker dan de vraag die zij eerder had gesteld. ''Ik ga niet terug naar het slagveld, als je dat bedoeld. Ik wil rustiger leven, zorgen dat ik niet weer in iets achterlijks zoals dit beland.'', mompelde ze als antwoord. God, ze zou een moord doen voor een goede boxspring onder haar en een stapel, vers gewassen lakens. Nu lag ze tussen de bende die je in de natuur op de grond kon vinden. ''Jij?'', was haar simpele vraag. Normaal was ze helemaal niet van deze simpele gesprekken, maar het hield haar nu even bezig.

Elijah lachte even en schudde zijn hoofd. ''Ik doe niets, ik kijk toe en zet mijn handtekening. De rest gaat vanzelf.'', bekende hij maar. Uiteindelijk was het de waarheid en daar zou hij zeker wel dingen in gaan veranderen dan toch. Hij moest nog maar even bezien hoé hij dat voor elkaar ging krijgen, maar dat was zorg als hij duizend punten had gehaald. Hij zat nu bijna tegen de tweehonderd aan, maar dan was het ook belangrijk die niet te verliezen. Je kreeg één punt voor een simpele NPC, die punten gingen omhoog met de verschillende levels aan monsters en de bosses brachten afhankelijk van hun eigen leven een x aantal punten op die vaak toch wel het vijf dubbele waren. Maar in je eentje, of zelfs met twee mensen, was het vaak onmogelijk om een boss aan te pakken. Dus Elijah en Jason schraapten wat punten bij elkaar door de game heen, door simpele monsters aan te vechten.
''En geschiedenis is dan weer niet mijn ding.'', glimlachte hij eerlijk. Hij had niets met geschiedenis, aardrijkskunde... allemaal van die dingen waarbij je moest nadenken. Daarom was hij ook wel redelijk content met zijn leven zoals het was. Hij kon immers redelijk veel tijd in zijn zoontje stoppen en daar was hij dankbaar voor. Even knikte hij dan ook. ''Ik meende op te vangen dat de ander tweeëntwintig of drieëntwintig is, zoiets, Jason is een jaar jonger dan mij.'', vulde hij maar aan. Ze zou inderdaad de jongste zijn en hij de oudste. Wie had dat gedacht, de meeste mensen in zijn leven waren al eind dertig. Het was niet makkelijk om zijn bedrijf binnen te komen zonder jaren ervaring immers. Daar had hij nog wel zicht op.
''Geen van allen.'', schudde hij zijn hoofd. ''Een vrachtwagen vanuit een zijstraatje. Ik zat niet eens achter het stuur.'', bekende hij maar. Het was eigenlijk erg om te bedenken dat hij zijn koffie liet halen, zich rond liet rijden en gewoon nette kleding aan had op zich. Nog zoiets wat hij misschien maar wat aan moest pakken. ''Ik ben al dankbaar dat ik weliswaar een tweede kans krijg. Niet iedereen krijgt die.'', verzuchtte hij waarop hij zichzelf op zijn rug plaatste. Hij was moe, uitgeput om precies te zijn.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Het had hem wel iets verbaasd toen ze lachte. Haar nukkige houding had hem immers laten denken dat ze niet het type was om te lachen. Het deed hem wel goed en daarom had hij ook moeten glimlachen. "Ik vind van niet," zei hij. "Ik erger me blauw als iemand een penis een kroonjuweel, een worstje of slurfje noemt. Zeg gewoon de naam. Het is niet vies ofzo, maar ik denk dat vele vrouwen het te spannend vinden om het te zeggen."
Vooral de giechelende tienermeisjes. Daarom vond Jason ook dat als een tienermeisje geen penis durfde te zeggen dat ze dan ook niet aan seks moesten beginnen. Dan was diegene gewoon nog niet volwassen genoeg naar zijn mening. "Ik hoop voor je dat hij dan nog leeft," knikte hij. Ze deelde iets emotioneels en daarom reageerde hij er ook serieus op. "Wellicht dat zijn instinct inging en hij weg is gerend."
Honden hadden normaal gesproken wel een goed instinct ervoor. Ergens had Jason wel het gevoel dat de hond het goed maakte. Alleen jammer voor Zhana dat zij er aan de knoppen van ging.
"Misschien ben ik dat wel," zei hij. "Maar misschien ook niet. Het kan net zo goed een masker zijn. Enkel zodat het makkelijker is. Niemand verwacht iets van je want ze weten al precies wat voor type je bent."
Het was wel waar en hoewel hij het lacherig bracht, was het precies de reden voor hem. Men stelde hem nooit vragen, omdat ze al dachten te weten hoe en wie hij was. Dat terwijl er zoveel meer aan hem te pas kwam, maar hij verborg het allemaal onder zijn grapjes en plagerijen. Al vond hij het natuurlijk ook wel leuk om zo te zijn, alleen was hij dat niet continu en zo bracht hij het wel altijd bij mensen. "Heartbroken," knikte hij op haar met een melodramatische toon. Hij ging daarna ook liggen en sloot zijn ogen voor een moment. Als ze toch konden rusten dan kon hij net zo goed zijn lichaam alle rust geven die het nodig had.
"Dus je komt hier weg en dan? Ga je dingen veranderen in het leven of was je wel blij met de manier waarop je leefde?"

Karou staarde een beetje voor zich uit. "Ik probeer het," zei ze zacht. Alleen geldzaken maakte het haar moeilijk. Als ze het zich goed kon herinneren had ze nog maar twee euro op haar bankrekening. Natuurlijk had ze wel wat meer geld op een spaarrekening, maar daar haalde ze nooit geld vandaan. Op haar spaarrekening spaarde ze het geld op voor het collegegeld voor volgend jaar. Ze was goed op schema om het te halen voor augustus, maar dan moest ze er geen geld vanaf snoepen omdat ze geen geld meer had voor eten wegens de huur en andere omkosten. Misschien was het dan wel beter als ze in het ziekenhuis belandde. In elk geval zou ze dan gratis eten krijgen, totdat ze ontslagen werd. Dat idee bracht haar toch iets meer rust. Het zou vast wel goed komen. Eerst maar eens duizend punten verdienen. "Aandelen? Dat klinkt saai. Ik heb niets met economie. Het is maar goed dat ik het niet studeer," grinnikte ze. "Ik studeer geschiedenis aan de universiteit."
Geïnteresseerd luisterde ze. "Hoewel je er niets mee te maken hebt klinkt het wel als een ideale situatie. Nooit zorgen om geld en genoeg vrije tijd." Ze was er haast jaloers op, maar misschien dat ze ook op dat punt zou zijn als ze eenmaal zevenentwintig was. Er kon zoveel gebeuren in zes jaar, toch? Beschaamd sloeg ze haar ogen neer. "Sorry," zei ze dan ook en ze trok haar knieën op, zodat ze haar armen erom heen kon slaan. Ze legde haar kin op haar knie. "Ik ben eenentwintig." Haar blik ging ook even naar de brunette. "Dus ik denk dat ik de jongste ben van jullie vier." Een zwakke glimlach kwam op haar gezicht en ze keek weer naar het vuur. Nu ze wist dat de jongens zeker vijf tot zes jaar ouder waren, voelde ze zich toch een beetje een groentje. Ze hadden immers meer levenservaring dan haar. "Dus... Hoe had je je ongeluk? Had je gedronken of was er slecht zicht? Je zat niet op je mobiel toch?" Er waren zoveel mogelijkheden waarop auto ongelukken plaats vonden, maar Karou vond het wel heel erg als iemand dood ging door een mobieltje.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana trok opnieuw een wenkbrauw op en had hem even onderzoekend aangekeken, voor ze het niet kon laten om even te lachen. Serieus, de directheid stond haar wel aan. Hij schaamde zich in elk geval niet, ongedacht of hij een vrouw voor zijn neus had zitten of niet. Liggen, in haar geval dan toch. Ze had lang genoeg gezeten of op haar voeten gestaan de afgelopen dagen. Er was amper een rust moment geweest en daarom pakte ze het deze keer ook gewoon aan. ''Ik moet toegeven dat er inderdaad geen reden voor is, zeker niet in deze game, maar het had een beetje raar geklonken in de zin waarin ik het had willen gebruiken.'', grinnikte ze. Ja, ze was vermaakt en behoorlijk ook.
Haar schouders gingen kort even omhoog bij zijn reactie. ''Mijn hond heeft een fout gemaakt, niet ik. Hoewel ik moet toegeven dat ik misschien meer met dat beest had dan met ieder ander. Dus het zal me benieuwen hoé we terug komen als we de duizend punten halen en of Doris er dan nog is.'', verzuchtte ze. Zou dat wel gewoon zijn zoals het was verlopen? Hoewel ze niet zeker wist wat er met haar hond was gebeurd dan toch. Ze had de Herder niet meer gezien, ook niet tijdens haar vliegles. Dus weliswaar had die weten te ontkomen en zou ze hem nog hebben als ze terug zou keren. Zhana fronste echter ook even door hetgeen wat ze eruit flapte. Wel, dat klonk meer sentimenteel dan het had moeten klinken, daarbij was het ook teveel informatie, bedacht ze zich. ''Nevermind.'', mompelde ze dan ook, waarop ze op haar rug rolde en haar arm onder haar hoofd vouwde. De ander had ze op haar buik liggen, puur zodat ze vlug een wapen kon pakken als het nodig was. Je kon maar beter voorbereid zijn in dit spel.
''Je lijkt me anders een persoon die juist wél party en games is.'', merkte ze op. ''Begrijp me niet verkeerd, maar je lijkt me meer de drank-drugs-blondine typje.'', verklaarde ze haarzelf nader. No offence voor hem, het was even goed dat Elijah haar meer een housedaddy leek en Karou leek gewoonweg ontzettend naïef. Mensen konden je echter verbazen, dus het kon een verkeerde indicatie zijn. Ze had opzich niet echt mensenkennis, ze overleefde op interpreteren betreft de situatie en die te bespelen. ''Ah.. Alsnog gay, hm?'', wierp ze hem ietwat plagend toe. Zijn reacties waren leuk, dus ze kon zichzelf niet helpen.


Elijah haalde zin schouders op. ''Ik raad aan zo lang mogelijk te studeren, je krijgt daar maar één keer de kans voor en ik neem het mijzelf kwalijk dat ik het niet gedaan heb.'', gaf hij maar toe. Het was makkelijker om over dit soort dingen te praten dan echt diepgaande, persoonlijke dingen. Dit waren van die algemene dingetjes die geen geheim waren en niet zo zeer voor een band zorgde die hem in een twijfel neer zouden plaatsen als het erop aan kwam. Want hij zou iedereen hier nog steeds achter laten als het zijn eigen hachje redden. De enige reden dat hij zich met het gevecht van gisteren had bemoeid, was om van de punten mee te snoepen, net als Jason dus. Het was niets meer dan dat en het had ook absoluut geen verdere betekenissen en dergelijke. Hij had niet echt bepaald de drang 'om een vrouw in nood te redden' zoals Jason het genoemd had. De enige reden waarom hij Karou mee had genomen, was wegens het feit dat hij het er niet mee eens was dat iemand een ander kan dwingen om erbij te blijven. Bij de groep. Dat was een vrije keuze toch? Zoals Jason en hij er zelf voor kozen om bij elkaar te blijven, voor zover het hun leven niet op het spel zette. Het was niet persoonlijk geweest, was het een ander geweest – toevallig – dan had hij het ook gedaan.
''Dat de Game zegt dat we levend terug keren, ga ik er vanuit ook.. Ik neem aan in één stuk. Anders is er weinig om voor terug te keren.'', merkte hij flauwtjes op vooral hij even nadacht. ''Aandelen.'', was zijn antwoord dan ook op haar vraag. ''Hoewel ik er zelf weinig mee te maken heb, dat doen anderen voor me.'', mompelde hij. Hij bedacht zich nu eigenlijk pas hoe weinig hij met zijn bedrijf te maken had, hoewel het hij het van zijn familie geërfd had – welke hij dus amper tot niet gekend had en zeker niet een deel van zijn leven waren geweest – en er praktisch in gegooid was geweest. Andere deden de dingen, zolang het maar winstgevend bleef, hij deed hier een babbeltje en een handtekening plaatsen. That's it.
Even was het stil gebleven en had hij heel even Jason en de brunette bestudeerd. ''En nee, ik ben geen man van middelbare leeftijd. De frons op je voorhoofd verraad het..'' merkte hij op. ''Zevenentwintig, om je gerust te stellen. Mijn metgezel is een jaar jonger.'', stelde hij haar maar gerust. Voor ze nog ging denken dat ze met een stel pedofielen was beland of zo. Ongetwijfeld dat de Game die ook huisde, maar dat was in hun geval niet ten orde.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Opnieuw trok hij een wenkbrauw op, maar dit keer schudde hij enkel zijn hoofd. "Zeg maar gewoon penis," zei hij nonchalant. "Er is geen reden voor al die poespas naampjes." Jason was vaak wel vrij direct en hoewel het velen kon afschrikken, schrok het hem eigenlijk nooit af. Juist als iemand direct met hem was vond hij het amuserend en vermaakte hij zich juist des te meer.
Jason keek haar recht aan toen ze haar ogen dicht kneep. Het kon best zijn dat ze hem verdacht van een leugen, maar hij had zo vaak moeten liegen in zijn leven dat hij inmiddels iemand recht aan kon kijken zonder zichzelf te verraden. Immers had hij vaak genoeg moeten liegen voor zijn eigen leven. Zhana schrok hem daarbij niet af. Daarnaast begon hij dan alleen weer op nul punten. Het was niet zo dat hij echt dood ging. Jason floot tussen zijn tanden door. "Heavy way to go," zei hij en hij stopte nog wat brood in zijn mond. Hij keek wat voor zich uit bij haar opmerking over criminelen. Hij kon het weten. Hij was er immers zelf één van. Alleen deed hij geen anderen ermee kwaad. Hij stal niet van onschuldige mensen en die mensen liet hij ook met rust. Nee, hij zat meer in de drugs bende. Hopelijk kon hij er vanaf blijven als hij eenmaal weer terug was. Zelfs als dealer was het soms lastig om ervan af te blijven. Jason bleef zitten en staarde naar het vuur. "Mh? Elijah?" vroeg hij en hij keek even op naar zijn metgezel. "Integendeel. Vaak genoeg verrast hij me nog met zijn opmerkingen, maar je hebt gelijk. Hij is wat aan de stille kant en dat vind ik niet erg. Het hoeft niet altijd party en games te zijn. Zolang ik hem maar erop kan vertrouwen dat hij me niet neer knalt maakt het mij niet zoveel uit. Daarnaast ben ik niet altijd party en games. Het feit dat ik je plaag betekent niet dat ik geen serieuze kant heb. Net zoals dat Elijah altijd stil is, is ook niet altijd het geval." Hij knikte weer naar zijn metgezel die meer woorden verspilde aan een meisje dan aan hem. "I'm rejected," zei hij met een pruillipje.

Karou knikte begrijpend. Zelf zou ze in het begin ook direct een vuurwapen willen hebben, maar ze was al nu zo gewend aan haar zwaard... Hoewel de situaties gevaarlijker waren dan op afstand, was ze wel enorm snel en behendig. Misschien dat hij zich iets minder zorgen zou maken als hij haar eenmaal in actie zag. Althans dat hoopte ze want anders betekende het dat ze niets had geleerd of vooruit was gegaan in de game.
"Een eigen bedrijf? Wauw... Ik studeer nog," zei ze met een zwakke glimlach. Ze bekeek hem nogmaals eens in stilte, verwonderend of hij gewoon op een jonge leeftijd een bedrijf had of dat hij jonger leek dan dat hij was. Zo oud leek hij haar immers niet. "Ik hoop dat ik mijn armen en benen dan nog heb," mompelde ze. Met een zwakke glimlach keek ze naar hem op. "Ik ben aangereden door een metro."
Pas een seconde te laat besefte ze dat het klonk alsof ze zelfmoord had gepleegd. "Ik ben er niet voor gesprongen. Nouja, niet in die zin," zei ze dan ook snel. "Een vrouw lette niet op en haar buggy met een kindje reed van het perron af. Het perron is oud dus het staat een beetje schuin. Ik dacht niet na en sprong gelijk op de rails om de buggy eruit te krijgen. Andere mensen namen de buggy aan en op dat moment weet ik alleen nog dat ik fel licht zag." Een zacht zuchtje ontsnapte haar weer. "Dus ik ben bang dat ik misschien mezelf stuk voor stuk bij elkaar moet rapen." Ze hoopte toch echt van niet. Zolang ze maar in elkaar zat en nog redelijk kon bewegen dan vond ze het prima, maar als ze wakker zou worden en verlamd zou zijn omdat al haar botten naar de punarie waren dan... Nee, dan bleef ze nog liever hier. "Maar wat voor bedrijf heb je? Is het meer ICT of verkoop je dingen? Of iets met diensten?" Karou was oprecht geïnteresseerd. Het ging haar niet per se om het binden, want Elijah zou dat vast niet willen, maar meer om het principe dat ze wist met wie ze samen vocht. De jongens zouden waarschijnlijk hun eigen hachje regelen, maar als Elijah of iemand anders van de groep in de knel zat dan zou ze altijd te hulp schieten. Zo was ze gewoon. Een ander ging voor en dat had haar naar deze situatie gebracht. Al zou ze het voor geen goud willen veranderen als ze weer tot leven kwam.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Voor een moment rolde Zhana even met haar ogen. ''Wel, het zal absoluut verfrissend zijn als je in een winkel vraagt om een maatpak waarbij je je mannelijkheid links kan dragen.'', merkte ze toch wel een beetje vermaakt op. Het was niet zo dat ze hem persé wou uitdagen, maar zijn reacties leken gewoon om mee te vragen, dat was de enige reden waarom ze haar tong niet achter haar tanden kon houden. Nu had Zhana nooit echt een blad voor haar mond gehad en dat was misschien ook wel de enige redenen waarom ze het als vrouw tussen zoveel mannen had kunnen redden. In het leger maakten ze immers geen onderscheid tussen vrouw en man, ieder diende even hard te werken en ze had dan ook hard gewerkt om überhaupt te komen waar ze was in haar leven. Het was niet dankzij de steun van haar onbekende familie dan toch. Maar ze zou zeker dingen anders aanpakken als ze weer terug was.
Heel even vernauwde ze haar ogen, puur omdat ze Jaz niet geloofde, maar ze vroeg niet door. In plaats daarvan vormde er een frons op haar voorhoofd, maar aan de andere kant was de vraag te verwachten geweest. Maar de frons bleef hangen door het feit dat hij in een slechte poging probeerde te raden waarom ze dood was gegaan. ''Avontuurlijk en dominant misschien... Maar fout.'', mompelde ze. ''Militair, bomb-squad, verkeerde stap en het laatste wat ik weet is dat ik door de lucht vloog, voor ik hier wakker werd.'' In tegenstelling tot hem had Zhana totaal geen moeite om haar verleden bloot te leggen, omdat ze niets had om zich voor te schamen. Dus waarom zou ze liegen over het feit dat ze dood was gegaan? En hoe. ''Daarmee gok ik dat deze game geen onderscheid maakt tussen goed en kwaad, criminelen en burgers, man of vrouw.'', verzuchtte ze. Uiteindelijk zaten hier ook zeker wel criminelen.
Zhana rolde zich op haar zij en zette haar elleboog op de grond onder haar, zodat ze haar hoofd kon ondersteunen, zodat ze hem wat beter aan kon kijken. ''Waarom ben je überhaupt met hem samen, buiten het feit om dat je hem kan gebruiken? Hij lijkt me niet echt dé persoon om een diepgaand gesprek mee te voeren, laat staan om goed mee te lachen zoals je zou doen met metgezellen.'', vroeg ze zich af. Elijah en Jason leken allebei té verschillend om het lang met elkaar uit te houden, maar het kon aan haar liggen natuurlijk.

Elijah knikte even begrijpend. Hij kon wel inbeelden hoe het was om hier te belanden 'als je niets kon'. Niet dat hij gigantisch veel had kunnen doen in het begin, maar het scheelde dat hij van een boerderij af kwam en wel eens een geweer in zijn handen had gehad om bijvoorbeeld de vossen weg te jagen, of een hert wanneer hij samen met zijn vader was geweest en het jachtseizoen was geopend. Het was eigenlijk gek om te denken dat hij naar de stad was verhuisd en daar ook was blijven hangen, zelfs nu hij zin vriendin niet meer had en in principe kon gaan en staan met zijn zoontje. Dat was dan ook zeker zijn planning als hij terug was, maar dan zou hij eerst wat dingen moeten regelen was hij bang. Uiteindelijk had zijn vriendin wel familie gehad die meegaand is met het kind, dus hij kon niet zomaar even twee staten verderop gaan zitten of zo. Dat zou niet eerlijk zijn voor beide partijen.
''Ieder z'n kwaliteiten.'', was zijn simpele antwoord. ''Ik heb liever een combinatie.'', doelde hij op zijn eigen zwaard en handwapens die hij had. ''Daar waar Jason liever de sluipschutter uithangt en op een afstand blijft dus.'', verklaarde hij maar. ''Geen idee wat haar deal is, maar te zien aan haar uitrusting kiest ze liever voor de dingen die zwaarder zijn dan haarzelf.'', fronste hij. Hij verbaasde zich erover dat Zhana nog recht kon staan. Maar goed, het was een game, ieder had z'n kwaliteiten en minderheden. Hij zou het niet goed doen op lange afstanden of dergelijke wapens. Dus hij was eigenlijk wel blij met Jason, want het was niet zo alsof je naar je geraakte target toe moest, die punten telden automatisch op.
''Oh...'', merkte hij een beetje verrast op door haar vraag. ''Werk inderdaad. Mijn eigen bedrijf om heel erg precies te zijn, ik had een auto-ongeluk.'', glimlachte hij flauwtjes. ''En het schijnt dat je terug gaat naar je gewone leven, dus ik ga er vanuit dat we beide niet wakker worden op een ziekenhuis bed.'', merkte hij met een zuchtje op. Daar zat hij helemaal niet op te wachten, al hoewel het nog beter was dan deze game of simpelweg dood...

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason rolde met zijn ogen. "Links. Ik ben linkshandig," zei hij. "En wie zegt dat ik een babysitter wil zijn? Volgens mij kan je het prima zelf af," grijnsde hij. Nee, Jaz was geen babysitter en dat wilde hij ook nooit worden. Zelfs het idee om vader te worden schrok hem enorm af. Hij had gewoon niets met kinderen of met baby's. Bij zijn one-night stands gebruikte hij altijd een condoom. De meeste mannen waarmee hij om ging praatten altijd zo stoer over dat ze het zonder bescherming hadden gedaan. Niet veel later hadden ze een zeikwijf aan de deur bonken over het feit dat ze zwanger was en dat ze kinderbijslag wilde hebben. Nee, Jaz nam dan al snel de benen. Het was dan ook maar goed dat hij altijd probeerde te voorkomen dan dat hij zich liet verleiden om het zonder te doen. Daarin was hij steevast. Hij werd uit zijn gedachten getrokken door haar vraag. Even trok hij een wenkbrauw op. "Dood gegaan," antwoordde hij. Al wist hij natuurlijk wel dat het niet het antwoord was wat ze had willen horen. "Auto ongeluk," verklaarde hij zichzelf maar nader, al was het een leugen. Jaz schaamde zich ergens wel voor zijn historie. Als hij zijn leven opnieuw kon doen dan zou hij het geheel anders aanpakken, maar dat was makkelijk praten achteraf. Nee, als hij hieruit kwam dan zou hij zijn schulden afbetalen en een nieuw goed leven beginnen. Wellicht dat hij zelfs Elijah eens kon opzoeken. Of ze nu afhankelijk van elkaar waren of niet, ze konden wel vrienden zijn in het echte leven? Dan had hij tenminste één normale goede vriend in plaats van de bendes die zijn vrienden moesten voorstellen. "En jij?" vroeg hij. Toch keek hij haar geïnteresseerd aan. Hoewel hij zelf loog over zijn eigen leven, betekende het niet dat hij niet nieuwsgierig was naar die van anderen. Vaak genoeg had hij Elijah ook lastig willen vallen met vragen, maar doordat Elijah vrij stil was van zichzelf had hij het nooit gedaan. Zhana had de vraag als eerste gesteld en daarom hield hij zich ook niet in bij haar. "Nee, wacht. Laat me raden." Hij ging beter zitten, zodat hij haar beter kon aankijken en kneep zijn ogen tot kleine spleetjes. "Mmm. Ik denk niet dat je dood bent gegaan door een ziekte. Je lijkt me avontuurlijk en dominant, dus het was waarschijnlijk je eigen schuld." Nadenkend keek hij haar aan. "Ben je in je haast over gestoken zonder te kijken?"

Karou kon een glimlach niet laten. Het deed haar goed om te weten dat ze mee mocht gaan en dat ze mogelijk wat bescherming bij ze kon vinden. Al rekende ze er niet te veel op. Elijah had haar misschien geholpen met ontsnappen, maar ze was er niet zo zeker van of hij haar zou beschermen als Stephen haar op kwam zoeken. Hun groep bestond immers uit mensen die profijt zochten van elkaar en niet om elkaar te beschermen. Als het moment erop aan kwam dan zouden ze hun eigen hachje redden en niet het hare. Toch had ze een veilig gevoel bij de groep ondanks dat ze haar waarschijnlijk niet zouden helpen. Misschien was het dan toch eens tijd dat ze meer voor zichzelf op kwam, maar ze wist nu al dat ze geen kans maakte tegen Stephen. Hij had meerdere vuurwapens en zij een enkele grote zwaard. Van een paar meter afstand zou hij haar al kunnen pakken.
Verrast keek ze naar Elijah op. "Oh... Ik... Ik werd door Stephen gevonden toen ik pas net hier aan was gekomen," zei ze. "Ik was naïef en vertrouwde hem en het enige waar hij mij in getraind heeft is dit zwaard." Ze klopte er zachtjes op. "Het is het enige waarmee ik goed ben in vechten. Ik heb wel eens iets geprobeerd met een vuurwapen, maar ik schiet altijd mis. Als je met een groep vecht is dat niet handig want dan zou ik iemand van de groep neer kunnen schieten," zei ze schouderophalend. Al was de kans daarvan in deze groep kleiner, aangezien ze maar met vier man waren. Wellicht dat ze het dan wel weer zou oppakken. Ze zuchtte zacht. "Ik ben hier nu al zolang dat ik me zelfs afvraag of ik hier ooit nog wel eens uit kom." De kans was natuurlijk groter nu. "Ik ben je heel dankbaar dat je mij mee hebt genomen," zei ze dan ook om haar dank te laten blijken. Het was niet niets wat hij gedaan had. Hij had immers alleen zijn eigen hachje kunnen redden. "Ik weet niet eens of mijn lichaam nog te redden valt in de normale wereld," grinnikte ze. Al was het besef van tijd hier misschien wel heel anders dan daar. Ze wist het niet, maar het liet haar wel afvragen of het nog mogelijk was voor haar om terug te gaan. "Wat deed jij, voordat je hier kwam? Werkte je al of...?" Vragend keek ze hem nieuwsgierig aan.