ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana schudde haar hoofd even bij de woorden van Jason. ''Over mijn dode lijk.'', was haar antwoord. ''Het laatste wat ik nodig heb ik een babysitter die het niet af kan met zijn rechterhand.'', bromde ze. Oké, misschien in een normaal leven had ze zijn attitude wel iets gevonden, maar in deze game was het niet van belang. Alles mocht dan echt aanvoelen, zelfs het dood gaan was een ervaring die je liever niet had in deze wereld, maar dat betekende nog niet dat het echt was. Het was een game. Ze waren al dood. Het had geen meerwaarde, hoewel het misschien gemakkelijk was om nooit ziek te worden of zo en in Jason's geval was het schijnbaar handig om dood zaad te hebben. Die gedachte zorgde ervoor dat een mondhoek heel even omhoog ging, maar dat dwong ze al snel weer in een neutrale stand.
Het was belangrijk om haarzelf niet over de grens te laten duwen, bij wat dan ook. Het beste was om gewoon terug te bijten en niet al teveel te zoeken in de conversaties die plaats vonden, als het al een conversatie genoemd kon worden. Tot nu toe hadden ze meer dingen naar elkaars hoofd geslingerd, die elkaar uitdaagden om heel eerlijk te zijn. Ze duwde alles weer weg in dat zwarte gat ergens in haar hoofd en had haar lichaam in beweging gezet, om weer een sprintje te nemen richting het noorden. Daar was een woud te vinden en daar konden ze schuilen voor de dag, om dan 's nachts weer verder te gaan. Ze konden beter in de schaduwen verscharen momenteel, het zou hen ook zoveel mogelijk uit het zicht houden voor monsters en NPC's. Het was de veilige manier om ergens te komen.
Op een open, maar toch beschutte plek was ze tot stilstand gekomen en knikte ze even om aan te geven dat ze hier zouden overnachten. Of 'overdaggen' eigenlijk. Ze was vaker door dit woud heen getrokken, dus ze wist dat deze plek zo veilig was als maar kon. Helemaal veilig was het immers nooit... Heel even bestudeerde ze Jason's metgezel en vervolgens de vrouw die zich ook bij hen had gevoegd. Al zag ze dit niet als een groep of zo. Ze was nog steeds van plan om dit enkel te doen totdat ze de basis veilig had bereikt. ''Hoe ben je hier beland?'', vroeg ze ineens waarop haar groenblauwe ogen dan ook naar Jason toe waren gegaan.

Elijah glimlachte even. ''Ik denk dat dat sowieso de bedoeling al is.'', antwoordde hij. Als Zhana bi hen mocht blijven, dan moest Karou geen probleem zijn. Maar hij had het gewoon even duidelijk willen hebben dat ze nergens aan vast zaten en dat het ieder voor zich was, als het erop aan kwam. Hoewel hij zichzelf al in een positie bevond, door haar überhaupt te helpen met het wegkomen, waar hij liever niet was geweest. Echter was er nu niets meer aan te doen en Jason had gelijk; het was verstandiger om met z'n allen te reizen, no strings attached en ieder voor zich dus. Van elkaar profiterend dan toch, want ze konden meer punten met elkaar scoren, met z'n viertjes dan in tweetallen of helemaal in hun eentje. Dat was wat ze allemaal wouden, toch? Zoveel mogelijk punten scoren zodat ze hier weg konden komen.
Even haalde Elijah diep adem toen ze tot stilstand kwamen. Hij kon de rust wel gebruiken. Er was niets mis met zijn conditie, nooit geweest, maar een halve nacht rennen was wel iets wat gek genoeg tot op zijn hart leek te slaan. Maar je kon dan ook op vele manieren sterven in dit spel, zelfs een hartaanval gokte hij zo. Hij knikte even dankbaar naar Jason toen die hout aan het verzamelen was en plofte zelf neer, om zelf water uit zijn tas te halen en dat te delen met de rest. Hoewel Zhana afstand leek te houden. Behalve van het eten dan toch. Hij schudde even ongezien zijn hoofd en dronk even dankbaar van zijn water.
''Waarom vecht je met een zwaard?'' vroeg hij zich af toen hi zich gesetteld had. Hij had zelf ook een zwaard, maar ook zeker vuur ammo. Hij had liever een combinatie omdat e dan gewoonweg twee richtingen op kon werken. Met alleen zwaarden en messen weliswaar, kwam je niet heel ver? Hij vroeg het zich af eigenlijk, omdat iedereen z'n kwaliteiten leek te hebben in het spel en zijn vuurwapen had hij ook verdiend met zijn punten. Hij was ook begonnen met een zwaard, maar had enkel iets scherps toch wel onhandig gevonden tegenover bepaalde monsters, bosses en NPC's.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason trok een wenkbrauw op. "Phoe phoe zeg," zei hij oogrollend. "Wellicht dat je het alleen kan, maar wat je gister meemaakte kon je niet alleen aan. Je wil je punten toch houden om bij de 1,000 te komen? Waarom dan geen hulp aannemen? Het is alleen hulp voor eigen belang, niets meer en niets minder. Al zou ik geen nee zeggen als je meer zou willen," zei hij toch met een kleine grijns. Het was plagerig bedoeld. Jason viste nergens op, maar het feit dat ze eerder die avond zo op zijn zaakje had gereageerd vertelde hem wel dat ze ernaar hunkerde. Niet dat hij er misbruik van zou maken. Hij zei simpelweg dat de mogelijkheid er voor haar was.
Stil keek hij haar aan. Zijn ogen stonden niet geschokt, maar eerder geamuseerd.
"I deserved that," grijnsde hij. "En noted. Ik denk dat dat een goede richting is voor ons." Hij keek even om naar Elijah en die knikte naar hem. "Dus we volgen je." De groep kwam in beweging en fronsend keek hij even om naar Elijah. Al brak een glimlach snel door. "Maak je geen zorgen. Ik sterf niet voor haar, maar zorg er zelf ook voor dat je niet voor een vrouw sterft," zei hij met een knipoog. "Je zegt misschien niet veel, maar je houding zegt alles. Dit keer was jij de redder in nood, vergeet dat niet. Ik denk niet dat Stephen het leuk gaat vinden dat je zijn duifje hebt meegenomen."
Ze renden daarna de hele dag door en namen al snel de route om het woud in te gaan. Het gaf een hoop dekking en er kon makkelijk in worden verstopt, zeker 's avonds. Toen het al goed donker was, stopten ze en verzamelde Jason wat hout waar hij een vuur van maakte. Hij zakte neer en deed al zijn meuk van zijn rug op de grond naast hem. Dankbaar nam hij het eten aan van Karou en knabbelde er tevreden op. Nadat hij het op had, ging hij op zijn rug liggen om naar de sterren te kijken. Als het hem lukte om terug te gaan dan zou hij een hoop dingen anders doen. Onder andere zou hij ervoor zorgen dat hij clean werd van de drugs en de zaken met de mafia netjes zou beëindigen. Het leven was te mooi om zo te misbruiken en het was eigenlijk enorm stom van hem dat hij het op deze manier pas inzag.

Karou luisterde naar Elijah's uitleg. "Is er een mogelijkheid dat ik mij daarbij kan aansluiten met dezelfde regels?" vroeg ze. Hij had haar dan wel bevrijd, maar ze was niet zeker over haar eigen kunnen om uit de klauwen te blijven van haar oude groep. Karou vermoedde alleen wel dat het voor haar moeilijk zou worden om geen band te krijgen met de groep. Iedereen leek erg afstandelijk en hoewel zij dat ook wilde zijn, was zij juist iemand die zich tot iemand aantrok. Ze kon het gewoon niet helpen. Het ging vanzelf. In de groep had ze dat ook willen doen, maar niemand had haar daar gemogen. Waarschijnlijk kwam dat omdat ze nog jong was en naïef. Iedereen had misbruik gemaakt van het feit dat ze wilde helpen en nog onzeker was in wat ze moest doen. Het was dan ook nu dat ze vrij was dat ze besloot om sterker te zijn en haar angsten onder ogen te zien. Daarom stelde ze verder geen vragen aan de drie en volgde ze hen te voet. Elijah had haar zelf aangespoord om mee te gaan dus ze veronderstelde dat het een ja was op haar vraag.
Wat ze wel merkte was dat ze hen gemakkelijk bij kon houden, terwijl ze nog niet eens op haar hardst rende. Hoewel ze dan geen vuurwapen af kon schieten, puur om het feit dat ze niet raak zou schieten, was ze wel erg snel en lenig in het vechten met een zwaard. Het was een van de weinige voordelen om op de eerste rang te vechten. De hele dag door hadden ze gerend, totdat de avond viel. Hijgend zette ze haar spullen neer en keek ze om zich heen. Ze waren de wouden in gegaan en het was akelig stil en donker. Al bleef het niet lang donker, door het vuur wat Jason aanmaakte. Karou maakte een aantal gespen van haar armor los en zette deze stukken op de grond neer, zodat ze wat gemakkelijker kon zitten. De wond in haar nek van de chip bloedde nog steeds, maar echt spullen om het te verzorgen had ze niet en daarom liet ze het doorbloeden. Het zou op een gegeven moment wel drogen. Ze pakte het eten uit haar tas en verspreidde het brood met wat kaas over de rest. Daarna at ze in stilte, terwijl ze naar het vuur keek.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana rolde met haar ogen. Ongetwijfeld dat er meer was dan het oog toeliet, maar daarvoor was ze hier niet. Ze was hier om te overleven, te vechten, haar vrijheid terug te winnen. Sentimentele, onnodige gesprekken hoorde daar niet bij. Buiten de poort had ze dan ook een sprint getrokken en rende ze zo snel als ze kon richting het noorden, precies waar ze sowieso al naar toe aan het reizen was geweest. Ware het niet dat ze een groep robots tegen was gekomen dan toch en dat was iets wat haar nogal nieuwsgierig maakte, normaal waren er niet zóveel robots samen. Dus wat was er veranderd? Misschien dat de game in secties was op gedeeld, maar het was ook zeker mogelijk dat ze in de buurt kwam van een sterkere boss dan die ze tot nu toe aangevochten had. Daarom had ze ook het grote wapen mee genomen, ze wist wat het deed maar ze zou het zeker uit moeten proberen om te zien of het ook aan haar verwachtingen voldeed.
Tijdens die gedachten was Zhana zo gefocust op het wegkomen, dat ze Jason totaal niet aan had horen komen. Ze klemde haar kaken dan ook op elkaar toen ze onderuit ging en een paar keer doorrolde tot ze stillag. Kwaad keek ze op naar Jason, pisnijdig eigenlijk terwijl haar wenkbrauw omhoog ging en haar blik eigenlijk verveeld werd. ''Ik heb al een boss gedaan. Alleen.'', merkte ze op alsof het niets voorstelde. Ze wist wel beter ondanks. En ze wist ook dat het een goeie deal was op zich; ieder z'n eigen punten, je eigen hachje redden en niet hechten aan je reisgenoten. Dat was beter dan wat anderen haar nu hadden aangeboden dan toch. Zwijgend tuurde ze hem even aan vanaf de grond, vooral ze haarzelf overeind duwde en haar bruine lokken uit haar gezicht blies. Heel even ging haar blik naar haar ooghoeken, om de bewegingen van schijnbaar Elijah – zoals hij dus heette – en de andere vrouw op te vangen.
Zhana wist wat ze deed, maar ze was zelf ook verbaasd dat het zo snel ging; ze had haar hand geheven en deze vlak tegen zijn wang aangeslagen. ''En als je me nog eens tackelt, dan ben jij degene die het niet overleefd.'', siste ze hem toe. Ze zou hem castreren als hij nog eens zo'n grapje uithaalde, hij kwam toch wel terug als hij dat niet overleefde met zijn hele zaakje er gewoon weer aan. ''Ik reis noordwaarts. Er is daar een basis.'', sprak ze duidelijk genoeg zodat de andere twee het opvingen. ''Of je ook gaat is aan jou.'', mompelde ze. Daarmee stemde ze min of meer met zijn voorstel in. Of de basis nog bezet was, wist ze niet, dat zouden ze wel zien als ze er aan kwamen. Nu was het belangrijk zo ver mogelijk weg te komen in het beetje nacht wat ze nog hadden.

Elijah had Karou niet zo zeer willen laten schrikken, maar hij wou het zo stilletjes mogelijk doen en de manier waarop hij het nu deed, leek voor hem de enige manier. Hij zou zijn excuses later wel maken. Hij liet het verzorgen van haar nek echter aan haarzelf over en ook stelde hij geen vragen toen ze haar wapens bijeen raapte. Hij stond amper te springen om te gaan, omdat het hem toch wel een beetje lang duurde en hij had enkele minuten geleden Jason en Zhana al weg zien gaan. Toen ze klaar was, kwam hij ook in beweging – niet dat hij een keuze had omdat ze zijn hand beet had gepakt. Maar hij zei niets en volgde haar braaf eigenlijk. Al ging zijn blik wel meteen naar de muren toen ze over camera's begon. Een zucht volgde. Jason was dus niet voorzichtig genoeg geweest volgens haar woorden. Hij knikte even en volgde haar aanwijzingen en opdrachten, voor deze keer.
Toen ze beiden staken ze veilig over en daarna kwam hij ook weer in beweging, om zijn metgezel op te zoeken. ''Hij is geen vriend. Slechts een reisgenoot. We helpen elkaar, maar enkel in eigen belang. Als het erop aan komt red ik mijzelf en laat ik hem achter.'', knikte hij, om het maar kort en krachtig uit te leggen. Hoewel hij wel zijn armen over elkaar sloeg toen hij Jason en de andere jongedame zag. Hij was tot stilstand gekomen en volgde alles fronsend, vooral er een mondhoek omhoog schoot. Dat was puur wegens de klap die Jason's wang opving en het vermaakte Elijah meer dan eigenlijk zou moeten. Noordwaarts klonk echter logisch, er waren berichtgevingen over dat er daar meer te vinden was.
''Laten we gaan, het is verstandig onszelf nu tot het uiterste te dwingen en dan pas te rusten.'', spoorde hij Karou een beetje aan, waarna hij achter haar aan liep. Bij Jason was hij echter even blijven staan. ''Probeer je niet teveel te laten afleiden. Ik weet wat onze deal inhoud, maar ik zie je liever ten onder gaan in een goed gevecht dan door een vrouw die je pas ontmoet hebt.'', mompelde hij hem toe, voor hij echt langs hem heen liep en gauw achter Karou aan liep. Indirect gaf hij daar ook mee aan dat Zhana Jason's verantwoording was en dat Elijah er niets mee te maken wou hebben eigenlijk.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason grijnsde breed. "En nog veel meer," zei hij. Al zou ze daar niet achter komen aangezien ze er maar al te graag vandoor wilde zonder hun. Hij keek even om naar Elijah toen hij niet mee ging om de tech te bekijken. Lichtjes fronste hij toen hij zich over een meisje heen boog en even rolde hij met zijn ogen. Natuurlijk moest hij weer iemand redden, maar Jason begreep daarbij wel Elijah's handgebaar. Hij zou weg gaan en buiten wachten. Als Elijah de volgende morgen er niet zou zijn dan vertrok hij alleen verder. Jason glipte zelf ook uit en nam een sprintje van het huis weg achter Zhana aan. Tijdens het rennen bedacht hij zich echter iets... Zou zij geen baat hebben om bij hun te blijven? No strings attached, enkel voordelig voor ieder. Daarom nam hij nog een extra sprintje en tackelde hij haar enkels. Ze viel recht voor hem neer en hij viel boven op haar. Samen rolden ze een stukje over elkaar heen tot ze tot een stilstand kwamen en Jason bovenop belandde. Hijgend keek hij haar aan. "Ik denk dat het voordeliger is voor jou als je met ons mee gaat," zei hij. "Met z'n drieën kunnen we meer aan dan alleen. We hebben de afspraak om niet te bonden. Als iemand in de problemen raakt dan red je je eigen hachje." Hij keek haar van dichtbij aan. "We zouden zelfs bosses kunnen doen. Ding ding, extra points."
Jason kwam overeind en ging staan. Hij raapte wat van zijn wapens op wat hij tijdens de val was verloren. "Je gaat me niet vertellen dat het geen aanlokkelijk idee is. Als je weer in een situatie zit zoals gister dan overleef je het niet en begin je weer vanaf nul. Kom met ons mee," zei hij. Het was niet zo dat hij haar per se wilde charmeren. Het was meer dat hij haar wilde helpen om weg te komen van deze wereld. Net zo graag als hij of Elijah dat wilde. Bedachtzaam keek hij haar even aan. "Al denk ik dat we eerder met z'n vieren zijn dan met z'n drieën, gezien Elijah's acties van net," grijnsde hij.

Karou was in een diepe slaap. In eerste instantie werd ze ook niet meteen wakker, maar zodra het ademen moeilijker ging, schrok ze wakker. Haar ogen gingen direct naar degene toe die half over haar heen gebogen was. Een seconde later zag ze wie het was en sloot ze heel even haar ogen, omdat hij haar erg had laten schrikken. Ze opende haar ogen weer toen hij tegen haar sprak. Elijah stelde haar niet eens een vraag. Hij vertelde haar gewoon op haar kaken te bijten. Daarom klemde ze ze ook op elkaar en kneep ze in het laken, terwijl hij ter werk ging met de chip. Karou ademde diep uit toen het eindelijk uit haar nek was. Het bloedde wel, maar ze drukte er een doekje tegenaan. Ze liet zich van haar matje duwen en trok haar armor onderdelen weer aan. Daarna pakte ze haar lange zwaard en deed die op haar rug. Karou verzamelde nog een paar spullen in een tas en deed deze eveneens op haar rug. Stil keek ze naar Elijah en daarna pakte ze zijn hand en trok ze hem mee naar de uitgang. Er was geen spoor van de andere twee te vinden, maar de metgezel van Elijah kennende zou hij niet ver zijn. Enkel ver genoeg om uit de klauwen te zijn van haar groep en daarom rende ze ook met hem het gebouw uit. "We hebben camera's," zei ze zacht. "Volg me om er niet op te komen." Karou liet zijn hand los en gleed daarna langs de muur via de uitgang verder naar de zijkant van het gebouw. Even keek ze omhoog naar de camera's die boven hingen en bewogen. "We hebben vijf seconden om zeven meter te rennen," zei ze zacht. "Dan zijn we uit beeld. "Als ik zeg 'go' dan ren je en als het weer draait dan ga ik." Even keek ze naar hem om en daarna weer naar de camera's. Het draaide net opzij. "Go!" Ze keek Elijah na en telde de seconden. Glimlachend keek ze naar hem. Hij had het gered. Ze keek weer naar de camera's die opnieuw bewogen. Heel even moest ze nog wachten en daarna rende ze op haar snelst weg. Hijgend kwam ze bij Elijah staan. "Ik ben bang dat je vriend echter wel op de camera staat," zei ze zacht. "Als ze zien dat hij wapens heeft meegenomen dan zullen ze ook op hem jagen en die andere vrouw." Karou keek om zich heen. Ze zag de twee niet, maar ze hoorde nog wel net een klap van iemand die viel. Snel rende ze erheen en keek ze naar Jason en de vrouw die bij elkaar stonden.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason of Jaz... Jaz was inderdaad makkelijker gokte ze zo. Zhana had er echter niets meer op geantwoord omdat het verstandig was geweest om niet al teveel met elkaar te praten. Ware het maar om geen aandacht van anderen te trekken of haarzelf per ongeluk te verspreken over iets. Als ze hier vandaan wou komen, dan moest ze het slim spelen, want ze had nog steeds het gevoel dat ze letterlijk vast kwam te zitten als ze iets aan zou nemen van deze mensen. Een deal met de duivel of zo. Al kon zij voor de grotere duivel spelen dan toch, ze liet niet zomaar gebruik maken van zichzelf, laat staan dat ze zomaar elk aanlokkelijk dealtje aan ging. Deze groep zorgde voor problemen, daar kwam het op neer en het was haar niet ontgaan dat niet iedereen vrijwillig bij de groep verbleef. Dus wegkomen was een slimme zet.
Midden in de nacht, toen iedereen letterlijk sliep, was ze dan ook overeind gekomen, en naar de ammunitie en wapens toegeslopen. Ze vulde haar tas met de ammunitie die ze nodig had voor haar normale wapens, vooral ze haarzelf over de meer high-tech wapens boog. Eentje sprong er voor haar uit en ze greep het ding dan ook. Het was misschien wat groot voor haar zo op het eerste gezicht, maar het was licht gewicht en ze wist wat het deed. Daarom had ze ook al de beslissing genomen om het over haar schouder te gooien en haar rug op te duwen, voor haar blauwgroene ogen naar Jason gingen die naast haar kwam staan. ''Niet alleen een strakke broek, maar ook een dief.'', glimlachte ze vermaakt terwijl ze nog wat kleine dingetjes pakte, voor ze langs hem heen liep.
Zelf had Zhana ook nog wat eten bij elkaar geraapt, vooral ze haar uitweg begon te maken. Stilletjes dan toch en ze lette goed op dat ze niemand wakker zou maken. Straks zou ze echter wel een sprint moeten trekken om zo ver mogelijk weg te komen, in een zeer korte tijd. Ze zette haar helm weer aan, zodat ze zoveel mogelijk informatie kon verscharen van haar omgeving. Ieder z'n eigen ding, uiteindelijk had ze nooit gezegd dat ze Jason en zijn vriend zou helpen of iets, dus vandaar dat ze ook weg liep zonder iets te zeggen. En toch keek ze kort nog even over haar schouder naar wat Jason's vriend deed met het meisje en ze kon niet anders dan met haar ogen rollen. Tijdverspilling als je het haar vroeg.

Elijah had net een paar uur slaap te pakken voor hij wakker geschud werd door Jason. Een tikkeltje geïrriteerd had hij de man dan ook aangekeken, maar hij fronste al snel bij zijn instructies en knikte even. Dat was misschien het beste met alles wat Karou hem verteld had, maar dan zou hij ook zijn belofte houden. Of voorstel eigenlijk. Hij rolde om en duwde zichzelf overeind, vooral hij zijn spullen bijeen pakte en achter Jason aan stapte, hoewel hij zorgde dat zijn ammunitie werd aangevuld, besloot hij om de kostbare tijd om de wapens te bekijken, anders te spenderen. Hij maakte dan ook een gebaar naar Jason dat hij zich wel zou redden en dat hij achter hem aan zou komen als het zover was. Met dat gebaar was hij richting Karou gelopen en hurkte hij bij haar neer, om zijn hand vervolgens tegen haar mond aan te leggen en zijn andere hand naar zijn lippen te brengen, om een stilte gebaar te maken.
Toen Elijah er zeker van was dat ze haar mond zou houden, had hij zijn hand weggetrokken en had hij een klein gereedschapje tevoorschijn gehaald. ''Probeer even op je kaken te bijten, want we moeten snel zijn als je je vrijheid terug wil.'', gebood hij haar nadat hij haar hoofd iets opzij had geduwd en de chip in haar nek even bekeek. Voor de zekerheid keek hij nog even om zich heen, voor hij zich met enige concentratie op het ding kon richten. Als hij het heel kon houden, dan zouden ze in eerste instantie denken dat ze hier gewoon was gebleven. Dat zou hen tijd geven, maar na wat ze hem verteld had, was hij niet van plan haar hier achter te laten. Waarom wist hij ook niet, omdat hij Jason zou laten stikken als het zijn eigen leven zou redden, maar goed. Dergelijke vragen konden later gesteld worden.
Met een brede glimlach keek hij op toen hij het ding heelhuids van haar nek had weten te verwijderen. ''Nu moet je opschieten. Pak je spullen.'', knikte hij meteen waarna hij haar nog net niet van haar plek drukte en wat onbruikbare spullen bij elkaar pakte en onder de deken ophoopte tezamen met de chip. Ze moesten nu weg gaan als ze niemand wakker wouden maken. Het tikte tegen de ochtend aan immers. Of Zhana bij hen ging blijven wist hij niet, maar dat was Jason's probleem.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason schudde grijnzend zijn hoofd. Natuurlijk keken vrouwen altijd naar dat gedeelte en daarom rolde hij zijn ogen. Niet dat hij het erg vond. Ergens was het toch wel strelend voor zijn ego, maar het moest niet groter worden dan dat het al was anders zou het boven zijn hoofd stijgen. Jason vond namelijk niet dat hij er slecht uitzag. Integendeel, eigenlijk vond hij wel dat hij er goed uit zag. De reden hiervoor was wel dat hij wat tijd in zijn uiterlijk stopte, vooral in zijn haar en kleding. Het had de meiden met wie hij eens een one-night stand mee had gehad laten schrikken als ze in zijn appartement kwamen. Hoe kon een verzorgde man zo'n slordige appartement hebben? Het antwoord was simpel. In zijn appartement kwamen nooit mensen langs die lang in zijn leven waren. Die meiden kwamen maar een nacht anyway. Hij wilde wel er goed uit zien voor de buitenwereld, maar aangezien de buitenwereld niet in zijn appartement kwam zag hij niet in waarom hij daarvoor moeite zou doen. Soms had hij wel eens aangekoekt eten in een pan zitten en pas als het schimmelde begon hij met de afwas. Al kwam het nauwelijks voor dat hij zelf kookte. Meestal haalde hij iets of ging hij uiteten of was het magnetron diner. "Jason of Jaz," knikte hij haar toe. Niet veel later was hij daarna gaan liggen. Het was al een aantal uur later toen hij beweging naast zich hoorde en daarom opende hij zijn ogen om Zhana weg te zien sluipen. Hij besloot dat het ook tijd werd voor hem en Elijah. Daarom kwam hij overeind en schudde hij de man zachtjes. Hij bracht zijn vinger naar zijn lippen. "Laten we bijvullen en 'm peren nu het kan," fluisterde hij naar hem. "Zhana doet het ook. We komen hier anders niet weg, denk ik. Laten we gaan." Hij kwam weer overeind en bewapende zichzelf weer geluidloos. Daarna kwam hij bij Zhana staan om ook zijn ammunitie bij te vullen en daarna bij de guns te gaan kijken. Er zat een sniper geweer bij wat een stuk hogere tech had dan die hij nu had en daarom slingerde hij die over zijn schouder. Hij nam nog twee extra kleine geweren mee voor kortere afstanden. Ze waren zeker goed bewapend nu. Jason kon zich voorstellen dat ze toch vrij lang door moesten kunnen gaan met wat hij had ingepakt. Voor de zekerheid stopte hij ook nog wat brood, fruit en wat water in zijn rugzak.

Karou sloeg haar ogen even neer. "Anderen hebben het geprobeerd," zei ze zacht. "Stephen heeft ze altijd terug gehaald en nu tormenteert en pijnigt hij ze. Keer op keer gaan ze dood enkel om opnieuw in zijn hel te komen." Een zwakke glimlach sierde haar gezicht. "Jij kan wegkomen met Jason. Pak die kans nu het nog kan. Ik zou je volgen als ik dat kon, maar ik wil niet eindigen zoals de anderen die het hebben geprobeerd om weg te gaan."
Het was maar goed dat ze daarna over iets anders praatte want het idee om vrij te zijn klonk haar erg aanlokkelijk in haar oren, maar altijd kwam de teleurstelling dat ze nooit vrij zou zijn. "Het zou slecht zijn als hij altijd een charmeur is. Zelfs in dingen waar hij niet in geïnteresseerd zou zijn," glimlachte ze. "En ik denk inderdaad ook dat de dame in kwestie het hem moeilijk kan maken. Misschien heb je dan nog wat leuke situaties om aan te zien met ze." Zacht gaf ze hem een duwtje tegen zijn schouder met de hare als een plagerig gebaar. Ze had meteen zijn indirecte antwoord doorgehad en daarom had ze ook een beetje spijt van haar vorige woorden dat ze hem zou volgen. Het was eigenlijk een stom iets om te zeggen. Hij zou haar eventueel kunnen helpen om vrij te komen, maar dat was geen garantie dat ze bij hen kon blijven. Stom van haar om zo te denken. Ze zuchtte zwak toen hij daarna besloot om te gaan slapen. "Slaapzacht," zei ze nog en daarna kroop ze op haar matras. Ze trok de dunne deken over haar lichaam heen en krulde zich op tot een balletje. Met haar rug lag ze altijd naar de rest toe en met haar gezicht naar de muur toe. Het duurde even voor ze in slaap viel. Ze dacht nog aan zoveel dingen, maar waar ze het meest op hoopte was dat ze de jongemannen de volgende morgen niet zou aantreffen. Dan kon ze Stephen's tirannie in de ochtend wel overzien. Na een klein zuchtje was ze in slaap gevallen en sliep ze diep de uren door. Zelfs toen de twee mannen en de vrouw in beweging kwamen, sliep ze erdoor heen.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana trok opnieuw een wenkbrauw op en liet haar blik even onbeschaamd afgeleiden naar Jason's zaakje. Een frons vormde al snel vooral ze weer opkeek. ''Niet echt.'', merkte ze op. ''Al wel, misschien wel, maar dan niet op de manier waar we nu van spreken.'', merkte ze met een flauwe glimlach op. Kort had ze haar hoofd gekanteld voor haar blik weer kort naar zijn gezicht was gegaan en ze haar aandacht uiteindelijk weer afwendde. Het vermaakte haar hoe hij op haar in ging, het zorgde ervoor dat ze hem nog meer wou uitlokken met dergelijke opmerkingen, maar ze slikte ze allemaal in en hield haar lippen dus wijs op elkaar. Ze wou nu geen scene trappen, want het plan was om te nemen wat ze wou hebben en daarna te vertrekken zonder ooit nog een gezicht van hier te zien of op te zoeken. Dat was het plan...
Kort rolde Zhana met zijn ogen op Jason's woorden. ''Zhana.'', legde ze hem maar in de mond. Gewoonweg omdat ze het niet fijn vond om aangesproken te worden als de persoon die geen naam had of zo. Ze keek nog kort naar de groep die hun slaapplek ook opzochten, vooral ze zelf ook op haar zij rolde en haar arm onder haar hoofd vouwde, om een soort van kussen te hebben. Het was belangrijk nu gewoon te doen alsof ze sliep en dan in het hulst van de nacht zou ze haar kans aangrijpen om spullen te pakken en er vandoor te gaan. Niemand die iets door zou hebben, want daar had ze een eigen trucje voor. Tevreden sloot ze haar ogen, niet om te slapen dus, maar gewoon om te rusten zodat de nacht nog enigszins te doen was straks.

Elijah fronste even. ''Als je het nooit geprobeerd hebt, waarom ben je daar dan zo zeker van? Deze game lijkt oneindig groot te zijn, er zijn heus plekken waar die Stephen niet zal komen.'', fronste hij. Hij probeerde het te begrijpen, maar het lukte gewoon niet. Als hij in haar positie had gezeten, dan had hij het aanbod aangenomen, had hij spullen gepakt en was hij er vandoor gegaan. Het was mogelijk om op bepaalde plekken langzaam punten te verzamelen zonder direct een boss te moeten aanvechten. Het duurde weliswaar langer maar voor zover hij wist zou je ondanks gewoon terug gaan naar de plek waar je voor het laatst was geweest. In welke staat wist hij niet, maar vrijheid stond hier gelijk aan leven. Dus dood zouden ze niet zijn. Het liet hem regelmatig nadenken, hopen eigenlijk.
Een flauwe glimlach doorbrak hem. ''Jason is enkel een charmeur als iets hem interesseert en iets in mij zegt me dat de dame hem nog een harde tijd zal bezorgen, maar juist daarom zijn aandacht beet zal houden.'', merkte hij flauwtjes op. Alsof het hem vermaakte en eerlijk gezegd vermaakte het hem ook wel als hij Jason zou zien ploeteren voor iets wat onbereikbaar wou blijven. Het vermaakte hem inderdaad en dat zou hij er nog wel inwrijven uiteindelijk. Vrienden waren ze niet, maar ze konden heus met elkaar lachen als het erop aan kwam. Het hielp om de dingen hier even te vergeten voor een tijdje. ''Ik?'' vroeg hij ietwat verbaasd. ''Ik ben iemand die gewoon van rust houd en hetgeen wil beschermen wat hem het meest naast staat.'', was zijn antwoord. Daarmee had hij indirect meteen de reden gegeven waarom hij niet close wou worden met Jason op een vriendschappelijke basis. Close worden betekende dat je wilde beschermen, iemand beschermen buiten jezelf om kon je dood worden.
Elijah knikte even toen ze over een matras begon. ''En het lijk me verstandig als ik die op zoek.'', was zijn antwoord toen hij doorhad dat Stephen nog net niet door hen heen keek. Hij was overeind gekomen en knikte nog even naar haar vooral hij naar zijn vriend toe liep, om op het matrasje naast hem plaats te nemen.

Zhana had geduldig gewacht tot de kampvuren gedoofd waren en de mensen die de wacht hadden, ook in slaap waren gevallen. Het was op dat moment dat ze om was gerold en haarzelf overeind duwde. Handig en snel duwde ze enkele wapens weer terug in hun holsters, op hun plek en was ze van haar plek af gekomen. Snel keek ze even om haar heen, omdat ze gericht dingen mee zou nemen. Behoedzaam zette ze haar voeten neer, tot ze bij de wapens en ammunitie aankwam. Kort keek ze even om haar heen, voor ze haar tas stil maar snel begon te vullen met de nodige ammunitie die haar weer dagen, misschien weken, vooruit kon helpen. Daarna boog ze zich pas over de wapens.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason zuchtte. Wat was het toch met dat mensen hem altijd verkeerd begrepen. Even rolde hij met zijn ogen. "Absoluut. Heb je niet gezien hoe strak mijn broek zit?" vroeg hij sarcastisch terug. Waarom maakte mensen altijd de verkeerde associaties bij de dingen die hij zei? Wat was er verkeerd aan als een man meer gezelschap wilde hebben met een andere man? Waarom werd dat altijd gezien als gay en niet vriendschappelijk? Jason zou het nooit weten. Mensen dachten gewoon raar of begrepen hem niet, maar dat was hij onderhand wel gewend. De vrouw leek geen uitzondering te zijn en dat was ergens wel een teleurstelling bij hem. Hij haalde zijn schouders op en stond op. "Ik zou zeggen probeer het uit en dan zie je vanzelf wel," grijnsde hij en daarna liep hij naar zijn matrasje waar hij op ging liggen. Als ze hier toch een nacht bleven dan kon hij net zo goed wel even wat rust gebruiken. De vrouw leek niet zo'n prater te zijn en hij had niet zoveel zin om een gesprek af te dwingen. Dat was haast hetzelfde als alleen een koe uit de sloot trekken en één ding was zeker: in het echte leven was hij daar niet sterk genoeg voor. De meeste van de groep leken al in hun slaapplekje te settelen om te gaan slapen. Beter, want als hij een aantal dingen wilde stelen dan moesten ze wel eerst allemaal slapen. Het liefst besprak hij zijn evil plannetje met Elijah, maar de man leek hem helemaal vergeten te zijn door de vrouw die naast hem zat. Blijkbaar hadden ze een leuk gesprek want ze lachte. Ach, hij kon later Elijah nog wakker schoppen en zijn plan doorgeven. Hij gunde zijn metgezel wel wat sociale interactie naast zijn stomme rotkop waar Elijah elke keer naar moest kijken. Een blik op een mooie vrouw moest vast verfrissend zijn. Jason grijnsde licht en vouwde zijn armen onder zijn hoofd, terwijl hij naar het plafond keek. Hoewel ze waren gekomen om goed te kunnen slapen, had hij zo het gevoel dat het een lange bewegende nacht ging zijn.

Karou glimlachte zwak bij zijn vraag en daarom had ze hem ook de chip laten zien, zodat ze het niet hoefde te zeggen. Het zou hem genoeg vertellen in een veel kortere tijd dan als ze het hem zou uitleggen.
"Zelfs als je het verwijderd dan zullen ze mij gaan zoeken," zei ze zacht. "Ik ontkom niet aan ze. Ik kan enkel onwetende waarschuwen," glimlachte ze zwak. Hoe aanlokkelijk zijn voorstel ook klonk... Zelfs als ze weg zou komen dan was ze weer alleen en ze zag gewoon niet voor zich hoe ze het alleen ging overleven als de groep ook nog eens op haar hielen zat. Daarbij zou Elijah haar echt niet meenemen. De man kwam op haar over als iemand die liever zijn eigen hachje redde en daar gaf ze hem groot gelijk in.
Ze lachte zacht om zijn verhaal. "Een charmeur dus," glimlachte ze. "En jij?" Ze hield haar hoofd iets scheef, terwijl ze hem onderzoekend aan keek. Hij leek haar geen charmeur, maar wat hij wel was wist ze niet goed te plaatsen. "Ik ben Karou." Als hij zo netjes was om zijn naam te geven dan deed zij dat ook. Het was vast ook makkelijker om elkaar aan te spreken. Al hoopte ze dat de jongens niet te lang zouden blijven. In elk geval tot morgenochtend. Dan hadden ze nog de kans om weg te komen. Ze dronk haar mok daarna in één keer leeg en zette het op de grond naast haar. "Hebben jullie al een matras aangewezen gekregen?" vroeg ze. Anders zou zij het wel doen. Immers kende ze nu zoveel nieuwelingen en elke keer had ze ze weg kunnen krijgen door haar waarschuwing. Stephen's blik die op haar lag vertelde haar echter dat hij haar spelletje door begon te krijgen. Zacht zuchtte ze dan ook, wetend dat als de jongens morgen weg waren zonder een deal te sluiten dat zij dan de pineut was.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana keek Jason even verveeld aan terwijl ze nog werkelijk een antwoord kreeg op haar opmerking, ze had helemaal geen vraag gesteld namelijk. Slechts iets geconstateerd. Haar blauwe ogen keken hem dan ook ietwat onderzoekend aan, maar meer dan dat deed ze dan ook niet. ''Dus je bent gay?'', merkte ze wat droog op, toen hij liet weten dat zijn vriend 'het zou willen'. Haar wenkbrauwen vormden dan ook kort een frons. Hoewel ze het idee had dat het niet zo was, kon ze zich vergissen natuurlijk.
Veel keuze had je niet in de game op zich. Zelf zou ze er ook geen tijd voor hebben, emoties en gevoelens en alles wat erbij kwam kijken. Het was makkelijker om het uit te schakelen en te negeren dus, dan er aan toe te geven. Dan zou een leven nemen ineens veel lastiger worden, hoewel je niet echt stierf in de game dan toch. Dood was iedereen toch al, hoewel ze zich wel oprecht afvroeg wat er met haar lichaam gebeurde op dit moment. In een kist zou ze niet liggen, dus dan zou ze ergens in een lab moeten zijn toch? Bij degenen die deze game hadden gemaakt, gekoppeld aan de doden? Maar dan was de vraag: hoe kregen ze dat voor elkaar? Het moest in elk geval iets met het brein en het zenuwstelsel op zich te maken hebben. Anders was het niet mogelijk. ''Ah.'', antwoordde ze slechts op de rest van Jason's antwoord, nadat ze haar gedachten weg had gedrukt.
Haar blauwe ogen schoten weer naar de jongeman die nog steeds naast haar stond en priemend keek ze hem even aan. ''Als ik het steel, ga je me dan tegenhouden of ga je me helpen zodat je er zelf ook profijt van hebt?'', legde ze de vraag maar bij hem neer. Haar aandacht ging al snel weer naar een groepje mannen, waarvan één overduidelijk de leider was van dit hele gezelschap. Het straalde gewoon van hem af. ''Iets in mij zegt dat als ik het aanneem dat ik indirect een soort contract aan ga, maar de volgende station waar we ammunitie kunnen aanvullen en dergelijke is mijlen ver.. Dus de keuze is gemakkelijk gemaakt.'', besloot ze. Als ze het niet ging stelen, dan zou ze het niet krijgen. Ze had geen zin om ergens aan vast te zitten. Zelfs niet aan zoiets stoms als een wederdienst omdat ze iets aan nam van een ander.

Elijah luisterde naar wat de vrouw hem te vertellen had over de groep op zich en gek genoeg leek het niet anders te zijn dan alle andere groeperingen die er waren. Dit was exact één van de redenen waarom hij solo was gebleven en hoewel hij een pact had met Jason, was het ook niet meer dan dat. Hij zou de man voor dood achter laten als het ervoor zorgde dat hij zijn eigen kon redden en zijn punten niet kwijt zou raken. Dat was dan ook één van hun afspraken; ze kozen voor henzelf en niet voor elkaar. Ze werkten samen zodat ze meer punten konden scoren en de kans op tech verzamelen groter was, maar meer dan dat was het ook niet. Het was makkelijker in een team te werken, dat moest hij toegeven, maar hij hechtte er geen persoonlijke waarde aan verder. Hoelang ze precies samen reisden wist hij dan ook niet, maar het was in elk geval al enkele weken. Kort ging zijn blik dan ook naar Jason die bij de vrouw met de blauwe ogen stond.
''Waarom ga je niet weg dan?'', was zijn vraag meteen maar de chip in haar nek was het antwoord. Hij trok een wenkbrauw op en bekeek het ding even met zijn bruine ogen vooral hij weer voor zich keek. Het zag er niet zo ingewikkeld uit als hij eerlijk moest zijn, pijnlijk.. dat wel als je het wou verwijderen. Pijn leek in de game namelijk hetzelfde te zijn als in het echte leven, dus je voelde het zeker wel wanneer je neer werd geschoten, gestoken, opgeblazen in het ergste geval. Hij was zelf een keer van een gebouw gevallen door iets stoms, het was een verschrikkelijke ervaring geweest om vervolgens weer op dezelfde plek opnieuw te beginnen. Kort daarna was hij Jason dus tegen gekomen. ''Ik kan het verwijderen, als je wil...'', mompelde hij vooral hij zijn mok weer tegen zijn lippen aanzette.
Elijah trok een mondhoek omhoog, omdat hij wist wat ze deed. ''Elijah.'', merkte hij op. ''Mijn naam. En mijn metgezel is Jason, wie de vrouw is weet ik niet. Jason riep iets van 'saving a women in need', ik gok zo dat hij best een charmeur is in het echte leven?'', vroeg hij zich af. Jason en Elijah spraken niet over persoonlijke dingen, het verleden of hoe ze waren gestorven. Dat waren dingen die ze niets aangingen, ze hadden slechts één gemeenschappelijk doel; weer leven.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason vond de manier waarop ze zijn gelijk niet toe wilde geven grappig. Anders was het ook te makkelijk en blijkbaar vond ze het totaal niet leuk – iets wat hem eigenlijk nog meer vermaakte. Daarom had hij haar ook vanaf een afstandje in de gaten gehouden en zag daarbij dat ze inderdaad erg geïnteresseerd leek te zijn in de tech. Hij knikte op haar antwoord. Op zich was het een logische reden. Waarschijnlijk was ze zelf ook laag op ammunitie en dat was wel nodig om te overleven. Natuurlijk kon er altijd nog gevochten worden met zwaarden en messen, maar Jason hield er liever van om te snipen. Het was op afstand en de robots konden hem nooit vinden. Dat was als hij alleen de domme nam. Als hij een boss op zich zou nemen dan moest hij wel heel voorzichtig zijn. "We zijn niet close. Elijah mocht dat willen," grijnsde hij. "Nee, onze pact is puur egoïstisch. Met z'n tweeën krijgen we meer verricht dan alleen. Het biedt meer veiligheid voor slapen, maar ook bij het vechten. We gebruiken elkaar om verder te komen." Als hij het zo zei dan klonk het nog best hard, maar het was de waarheid. Ze hielpen elkaar wel, maar als de ander in een beklemde situatie zou komen te zitten dan zou de ander echt niet twijfelen om weg te rennen. Aan de andere kant was het ook gezellig. Het was beter dan continu alleen rond zwerven en gek worden van je eigen gedachten. Dat was Jason's opinie dan toch wel. Hij was iemand die op zich graag praatte of sociaal actief was. Juist de grapjes maken en gewoon gek doen... Dat was een deel van hem. En in serieuze situaties zoals deze dan had hij er juist nog meer de neiging naar dan gewoonlijk. In zijn echte leven had hij vaak moeite gehad met serieuze situaties en daarom had hij er altijd iets leuks van willen maken met grapjes of bezigheden, terwijl in feite hij het niet onder ogen wilde komen. Juist dat had ervoor gezorgd dat hij hier was beland; zijn verantwoordelijkheden niet onder ogen komen. "Ga je de tech die ze aanbieden aannemen of stelen?" vroeg hij uiteindelijk. Ze leek hem het type wat alles ervoor zou doen om zelf vrij te komen en verder te raken. Het zou hem niet verbazen dat ze iets zou stelen om zelf beter ervan te worden.

Karou had niet verwacht dat de jongen vragen zou stellen, maar blijkbaar had ze toch zijn aandacht geschonken aangezien hij haar kant weer op kwam. Dankbaar nam ze de mok aan waar ze zacht in blies. Hem nu aankijken was geen slim idee als ze over hetgeen moesten praten waar ze eerder een waarschuwing over had gegeven. Stephen hield haar altijd in de gaten. Een zacht zuchtje ontsnapte haar. "Een groep ziet er aanlokkelijk uit," begon ze zacht. "Het heeft de veiligheid. De kans om te sterven is kleiner in principe en iedereen deelt de tech. Althans dat is wat ze je wijs proberen te maken." Ze keek even snel opzij naar hem en daarna weer voor zich uit.
"De gezellig groep die je hier ziet is niet zo gezellig. Stephen," zei ze en ze knikte naar de man toe. "is de leider en hij heeft andere mannen onder zich die zijn orders uitbrengen. Ofwel zijn officieren en zijn vrienden. De rest is meer een nummer voor het team om hem en zijn officieren meer punten te geven. Ik kan op één dag zeker honderd punten verdienen, maar ik kom nooit verder dan dat." Ze nam een slok van haar mok. "Toen ik hier net kwam heb ik veel spullen geleend, omdat ik weerloos was en ik voelde mij onzeker en onveilig, maar juist daarvan maakt hij misbruik. Als ik honderd punten heb dan moet ik mij door Stephen laten doden, zodat hij extra punten krijg ter vergoeding van de spullen die ik heb gebruikt van hem," vertelde ze verder. "Ik kom hier nooit meer weg en daarom wil ik jullie ervan behoeden. Alle ammunitie of wapens die jullie aannemen zorgt ervoor dat je in zijn klauwen terecht komt en je niet weg komt."
Ze trok de kraag van haar jasje iets naar beneden en liet hem een chip zien die vast zat aan haar nek. "Hij kan iedereen taseren als we niet naar hem luisteren of weg lopen." Een zwakke glimlach kwam op haar gezicht. "Dus maak alsjeblieft niet dezelfde fout als ik als je nog terug wil naar het echte leven."
Karou wilde heel graag terug naar het echte leven, maar als ze hier vast bleef zitten en telkens haar punten moest inleveren dan werd het nog een hele lastige opgave. Ze nam nog een slok en zag over het randje van haar mok dat Stephen haar recht aan keek. Daarom begon ze erna te lachen en keek ze de man naast haar aan. "Oh echt waar?" vroeg ze. "Dat had ik nooit gedacht. Een man die van chocola houdt." Het was maar om Stephen's argwaan weg te halen.