O | To the moon and back.

O | To the moon and back.

<3




Luitenant Maximiliano Gustavo Voltinos

Re: O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

Zijn hele leven heeft hij gevochten voor zichzelf. Het begon op de basisschool al, waar niemand ruzie met hem durfde te zoeken en trok door naar de middelbare school toen hij met verschillende vechtsporten begon. Kickboksen, worstelen, MMA: hij was fanatiek in alle vormen. Waar zijn leeftijdsgenoten naar de universiteit gingen om voor een saaie kantoorbaan te studeren, vertrok hij met zijn beste intenties naar het leger. Hij wilde, net zoals zijn vader, het land dienen met zijn kwaliteiten. Vijftien jaren in het leger, alle ervaringen en trauma's in zijn hoofd, waren sinds een half jaar geleden terug niks meer. Vergeleken met hoe de wereld om hem heen er nu uit zag. Hij had heel even de rust kunnen nemen van de zoveelste aanval. Hij was het gebouw waar al deze ellende vannacht was begonnen uitgerend, met een explosie achter zich die hij net op tijd wist te ontwijken. Hij had een ding met dynamiet en ergens in hem huisde het vermoeden dat het niet de laatste keer zou zijn dat hij iets zou opblazen. Met name zombies zou opblazen. 
De gevangenis waar hij de laatste maanden werkte als surveillant, was in rook en vlammen verdwenen. Ze deden er testen op gevangenen, met vaccins die mensen immuun moesten maken tegen zombies. Echter kregen ze het niet voor elkaar om het goede vaccin te vinden. Alle gevangenen stierven vrijwel meteen nadat ze het vaccin toegediend kregen en als het niet meteen was, dan enkele minuten of uren later. Hij kreeg telkens de taak om de gevaccineerde gevangene naar het CDC lab aan de andere kant van het land te brengen mits deze de inënting overleefde. Een taak die hij niet kon volbrengen doordat geen enkele gevangene het overleefde, tot vannacht. 
Nathaniel.
Hij had het vaccin overleefd als enige van de drie gevangenen die op dat moment tegelijkertijd een ander vaccin toegediend kregen. Eentje was op slag dood, de ander veranderde in een zombie en beet de verpleegster en Nathaniel viel in slaap. De zombie in de ruimte ging niet op hem af, maar wel op Maximiliano dus had hij deze dood geschoten. Genade geschonken. Het was niet de eerste keer. De zombies waren immers een experiment van de overheid. Een uit de hand gelopen experiment, want het halve land werd nu geteisterd met deze epidemie. Het begin van het einde. Het gebouw vulde zich met steeds meer zombies. Maximiliano was in de veronderstelling geweest dat Nathaniel dood was, totdat hij hem het gebouw uit zag rennen terwijl hij met een aantal zombies in gevecht was. Het waren er teveel en met moeite was hij bij het dynamiet gekomen. 
Inmiddels was hij ergens buiten en keek hij op zijn horloge. Een smart-watch. Nathaniel was gechipt met GPS, zoals alle andere gevangenen, voor het geval dat. Hij was richting het noorden gegaan. 
Maximiliano probeerde te bedenken wat hij zou moeten doen. Hij had vervoer nodig, munitie en wat te eten. Dat stond allemaal op de legerbasis, iets verder van het nu ontplofte gebouw. Het was te riskant om daar in zijn eentje heen te gaan, dat wist hij nu al. Veel tijd had hij echter niet, als hij gegrom hoort achter hem. Een rij met meer dan twintig zombies. Hij begint vrijwel meteen te schieten, recht in hun hoofden. De meest effectieve manier, had hij inmiddels ondervonden. Hij was op de helft toen zijn wapen stopte met vuren. Leeg. Al snel raakte hij in gevecht met een z, met handen en voeten wist hij deze te verslaan. Maar het waren er teveel en ze begonnen hem te omcirkelen. Toch vocht hij voor zijn leven. 

Hun kamp lag afgelegen, ongeveer vijftien kilometer vanaf de legerbasis. Ze waren met ongeveer dertig mensen, voornamelijk vrouwen en kinderen. De mannen waren erop uitgetrokken om te vechten, maar velen waren niet meer teruggekeerd of al veranderd in een zombie. Het waren moeilijke tijden geworden, het begin van het einde en dat wist zij maar al te goed. Het leek zo lang geleden dat ze haar dag begon met een kop koffie van de Starbucks, op weg naar haar werk in het ziekenhuis om vervolgens in de avond te gaan sporten. Al was het slechts een paar weken dat de hele wereld op zijn kop stond. Alsof ze allemaal op een korte vakantie waren, een nachtmerrie van vakantie en dat alles binnenkort weer normaal zou zijn. Maar dat was niet zo. Dit was het begin van het einde. 
Er klinkt geschreeuw vanaf de heuvel. Het is te zien dat de legerbasis in brand staat, in rook op gaat en het is slecht nieuws. Ze zit op een schommelbankje in de tuin. De zon schijnt, het is warm, prachtig weer. Een mooi seizoen voor bittere tijden, dacht ze bij zichzelf. Er ontstaat opwinding en rumoer. En al helemaal als een van de weinige mannen die hier woont, Franklin, een andere vreemdeling ziet rondrennen in de buurt van hun kamp. Ze springt overeind en rent naar Franklin, die op de heuvel staat. Ze draagt een lichtroze hemdje met fushia gekleurd vestje en een donkere driekwartsbroek met witte gympen. Haar lippen had ze roze gestift, met het enige aan make-up dat ze bij had toen ze terecht kwam bij dit kamp. Nadat ze alles had verloren: haar geliefde vriend waar ze mee samenwoonde, die voor haar ogen in een zombie veranderde. Haar appartement in het centrum van de stad. Haar auto, die het op de weg hier naar toe werd gestolen door een stel maniakken. Wat uiteindelijk haar geluk is geweest, want ze was van plan om door te rijden en niet meer te stoppen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had gewoon rustig wat eten willen zoeken, maar te horen aan de explosie – welke overigens de grond bij de berg nog deed schudden – had ze het gevoel dat er weer wat gaande was bij de oude gevangenis. Een gevangenis wat nu meer een soort laboratorium was in haar beleving. Ze was er ver bij vandaan gaan leven, maar toch dichtbij genoeg. Daarbij bood het verwilderde woud, nu er niet meer gekapt werd, ook voldoende beschutting en mogelijkheden om vallen te planten. Op die manier hield ze haarzelf veilig en ze leefde dan ook al een aardige tijd op haarzelf. Ze vond het wel prima om een konijn te villen en voor te bereiden voor een avondmaal en ze was al enkele dagen geen zombie meer tegen gekomen. Godthank. Hardnekkige wezens waren het. Ze noemde het wezens, omdat het in haar ogen geen mensen meer waren en er was ook geen enkele mogelijkheid om ze weer menselijk te krijgen. Het was geen film waarin liefde en gevoelens ervoor zorgden dat een verdroogt hart weer ging kloppen.
Zo nieuwsgierig als Yulia was, had ze haar comfortzone – haar grot dus, welke ze haar thuis had gemaakt – verlaten en was ze door het woud getrokken om te zien wat er precies gaande was. Dat werd echter snel duidelijk toen ze een zwarte rookpluim omhoog zag wellen bij... Wel, daar moest een gevangenis staan maar daar was nu nog maar weinig van over. Helaas had het ook ongenodigde aandacht getrokken en kon ze niet alleen de zombies in de buurt horen, maar het geluid kwam ook al van verder af. Het zou ze naar de zwarte rookpluim trekken, naar de gevangenis dus. Dat betekende dat ze jammerlijk genoeg te dicht in de buurt kwamen van haar schuilplek. Met een diepe zucht sloot ze haar ogen dan ook even en dacht ze snel even na over hoeveel vallen ze nog had liggen, wat er voor kon zorgen dat die plek ook daadwerkelijk ontdekt bleef. Genoeg weliswaar, maar misschien moest ze voor de zekerheid wat bijmaken en grotere maatregelen treffen om alles op een afstand houden. Dat werd weer een dag en nacht werk waarbij ze zich te pletter zou werken om iets voor elkaar te krijgen. Ze kon veel, maar ze had niet het uithoudingsvermogen van een man. Ze was en bleef een vrouw en hoewel ze het niet graag toegaf, ze wist ook dat dat in haar nadeel werkte en dat alles twee keer zoveel tijd nam. Ze had die spierkracht gewoon niet.
Eigenlijk had Yulia willen omdraaien, ware het niet dat een bepaald geluid haar aandacht trok en haar blauwe ogen naar een verschijning gingen. Te zien aan zijn outfit was hij uit de gevangenis gekomen, al dan niet als labrat. Heel even keek ze toe hoe hij de één naar de andere zombie neerhaalde, tot het er teveel leken te worden. Ze stonden weer op zodra je ze neerhaalde, tenzij je er voor zorgde dat hun hoofd van hun romp gescheiden werd dan toch. Zelfs zonder benen kropen ze gewoon verder op zoek naar menselijk vlees om te verorberen. Ziekelijk gedachte, maar zo was het helaas. En het was de schuld van elke idioot die mee gewerkt had aan dit project. Daarom wou ze eigenlijk omdraaien en weglopen, maar dat kon ze ook niet over haar hart verkrijgen omdat dat tegen al haar menselijke instincten in ging.
Yulia was afgedaald van de helling waar ze veilig tussen de bomen had gestaan en ze kon het zand al haar laarzen in vullen stuiven. Ze kon van ver schieten, maar die afstand was niet haalbaar geweest voor een handwapen. Het was niet de bedoeling dat ze de man in kwestie zou raken nu ze dit zo besloten had. Met haar wapen gericht op de zombies, had ze met haar andere hand haar hand ondersteunt terwijl ze de trekker overhaalde en herhaaldelijk schoot op de zombies. Dit was puur om te zorgen dat ze niet per ongeluk in menselijk vlees schoot. Dan zouden ze pas echt ver van huis zijn en zou ze de meest onmenselijke keuze ooit moeten maken; diegene alsnog achter laten na een mislukte poging om te helpen. Zodra ze genoeg afstand had, had ze dan ook semiautomatische geweer van haar rug geplukt en ging het neerhalen van de groep hongerige beesten dan ook een stuk makkelijker. Dat ruimde op.
Heel even was ze blijven kijken naar het zwarte bloed wat de grond besmeurde en ze moest dan ook een stapje achteruit doen om er zelf niet in te staan. Tevreden draaide ze haarzelf om, waarna ze toch wel iets nauwkeuriger naar de man voor haar neus keek. ''Always making noises, too much noises.'', schudde ze haar hoofd. ''Run, before the others will arrive.'', mompelde ze nog naar hem voor ze langs hem heen stapte. Zelf zou ze ook de veiligheid opzoeken. Er kwam nog een hele horde aan van wat ze gezien had. Ze gooide haar wapen weer op haar rug en boog wat naar voren terwijl ze stap voor stap de helling weer op klom.

Wat er precies gebeurd was wist Nate niet meer, maar hij had het onwijs handig gevonden dat de zombies hem om één of andere reden niet hoefden te hebben. Op die manier was er haast een prachtig pad voor hem vrij hadden gemaakt, hoewel hij er zwart vanaf was gekomen. Hij wist niet hoe, maar er hadden een reeks explosies geklonken en het enige wat hij kon denken, was dat hij dankbaar was dat hij nog in leven was. Van een afstandje had hij dan ook even toegekeken hoe er nog een paar knallen volgden en er muren in begonnen te storten. Oké, het was verstandig om door te gaan. Op zijn blote voeten dan toch en dat voelde niet helemaal prettig op de bemoste bodem van het woud, de eikels die op de grond gevallen waren en de takjes die in het zachtste gedeelte van zijn voeten prikten. Maar het was even niet anders, hij moest het maar mee doen dat hij nu enkel een broek aan had.
Nate was pas tot stilstand gekomen toen hij ineens tegen gehouden werd door twee mannen. Hoewel ze hem eerder deden denken aan nijlpaarden omdat ze nogal opgeblazen leken. Niet zo zeer spier, gewoon groot en een flinke buik erop. Nuchter als hij was stak hij onschuldig zijn handen in de lucht met een flauwe grijns op zijn gezicht. Ze zagen er normaal uit, geen zombies in elk geval en daarom waagde hij de gok maar door te blijven staan en zich mee te laten voeren, zodat hij veilig achter die hoge muren terecht kwam. Het was beter dan doelloos, zonder spullen, rond te dwalen in een woud. Niet dat hij opgegeten zou worden, dat was wel gebleken. Dat was nog iets wat hij uit zou willen zoeken; wat hadden ze precies met hem gedaan en waarom? Wat had hij eraan, wat kon hij ermee, stelde het niets voor en was hij gedoemd tot een eenzaam leven terwijl iedereen om hen heen wél aangevallen werd? Er waren zoveel opties en het maakte hem ergens gewoonweg kwaad. Vooral omdat hij als één of andere labrat was gebruikt en voor wat? Hij had niet eens terecht vast gezeten, dus wat had ze het recht gegeven?!
Eenmaal de poorten achter zijn kont dicht, had hij zich los getrokken uit de greep van de donkere man naast hem. Zijn bruine ogen gingen daarna al snel naar alle andere nieuwsgierige gezichten die op waren komen dagen, maar er viel maar eentje op. ''You.'', merkte hij meteen op met een wijzende vinger naar Ciara. Haar herkende hij, ze had rondgelopen in de gevangenis voor wat voor reden dan ook. Misschien kon zij hem antwoorden geven over wat daar gaande was geweest. Wat ze hem toegediend hadden. Het was het gokken waard. Boos had hij even naar de man naast hem gekeken, die wat van hem terug leek te deinsen, vooral hij in beweging was gekomen en Ciara bij haar bovenarm had gepakt. Er leek nu nog niet echt een leiderfiguur te zijn, dus hij nam zijn kansen maar. ''You have been in the prison before, you must know about what was going on there, right?'', fluisterde hij haar toe terwijl hij even over zijn schouder keek zodat hij zeker was dat niemand hen hoorde.

Re: O | To the moon and back.

De kogels vliegen om hem heen. Het duurt even voordat hij zich realiseert dat hij niet degene is die de schoten lost, maar dat hij word gered door een engel. Zijn redder in nood. Het zwarte bloed besmeurt de snelweg waar hij zich bevind. Het was pas een korte tijd gaande, maar hij wist dondersgoed dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn voordat het hele land uitgeroeid zou zijn. Hij herkende het geluid van het wapen als een oud liedje dat in zijn oren afspeelt. Een semi-automatisch wapen. De persoon in kwestie kan er behoorlijk goed mee over weg. "Always making noises, too much noises" hoort hij. Hij schiet in de lach. "You better get used to it" grijnst hij. Hij hoort aan de stem dat het een vrouw is. Dat is iets dat hem verrast, aangezien vrouwen volgens hem niet met wapens in aanraking horen te zijn. Hij ziet haar verschijning langs hem komen. Haar blonde haren, vele lagen kleding. Deze persoon is al langer op reis en verschuilt zich behoorlijk goed voor de ellende die zich afspeelt. Hij rent achter haar aan de helling op. Hij rent haar zelfs voorbij. Eenmaal aan de top blijft hij stil staan. Het uitzicht is adembenemend.
"Thanks. I owe you big time" zegt hij. Hij kijkt over zijn schouder naar haar en vervolgens weer naar het uitzicht. Het is nog anderhalf uur lopen naar het noorden. Hij moest Nathaniel in het oog houden, in het gareel. De twee waren ooit partners tijdens een missie. Een missie waar van alles verkeerd was gegaan, Nathaniel werd gegijzeld en bijna levend werd begraven. Doordat Maximiliano zijn mond had voorbij gepraat toen hij werd gemarteld, liep de hele missie uit de hand. Zodanig dat Nathaniel als een crimineel en verrader werd gezien. Maximiliano raakte zijn positie als leidinggevende kwijt en werd een aantal rangen lager gezet met als opdracht dat hij zijn positie maar terug moest verdienen. Door hard te werken kreeg hij dat al vrij snel voor elkaar. Maximiliano was woest geweest op Nathaniel, omdat hij vond dat Nathaniel een fout had begaan. Ze waren in een oorlogsgebied en hun discussie op dat moment had ervoor gezorgd dat een klein dorpje werd opgeblazen. Omdat Nathaniel niet luisterde. Terwijl Nathaniel vond dat Maximiliano degene was die niet aan het luisteren was. Het koste vijftig mensen, vijftig onschuldige mensen, het leven dat ze zo zorgeloos aan het leven waren. Een trauma dat hij nog steeds niet was vergeten, het beeld stond nog op zijn netvlies gebrand en ieder hard geluid deed hem aan de knal van de explosie denken. Hij vergat het echter in een oogwenk, aangezien het heden hem naar een interessante situatie had genomen.
Hij bekijkt haar van top tot teen en glimlacht. Hij was er vrijwel zeker van dat ze, onder haar vele lagen kleding, een prachtig lichaam had. Ze heeft een mooi gezicht. Haar ogen stralen fel, een zekere kracht. Ze weet wie ze is. Ze weet wat ze wilt en waar ze voor staat. Het type vrouw dat over komt als een duivel, met een engelenblik in haar ogen. Het type dat meer whisky dan water in haar glas deed. Haar vurige persoonlijkheid gaf hem een warm gevoel. Een zekere aantrekkingskracht. Hij wilt meer van haar te weten komen. Hij heeft al een lange tijd geen vrouwelijk schoon meer om zich heen gehad. Voor een kort moment flitsen er wilde fantasieën door zijn hoofd. "I am Lieutenant Maximiliano Voltinos. Most people call me Volt," introduceert hij zichzelf. Hij stapt dichter naar haar toe. "Thanks for saving my life, beautiful girl. I don't have a lot of time. I have to find this guy, because he's kind of the cure for this disease. He's sort of... our last hope. It is a long story."
Ze herkent zijn gezicht uit duizenden. Ze heeft een ruime tijd als verpleegster gewerkt in de gevangenis van de overheid, totdat ze vonden dat haar carriere als model in de weg stond. Er was geen ruimte meer voor iemand zoals zij. Ze wilden niet dat ze teveel zou weten, van alles dat daar gebeurde. Want wat er gebeurde, was niet bepaald humaan.
Ze voelt een stevige greep om haar bovenarm. Ze schudt haar hoofd. "No sir, he's not from the prison" antwoord ze. Ze liegt alsof het gedrukt staat. Ze moest hem beschermen, om een of andere reden had ze dat voorgevoel. Je wist maar nooit wat voor een experiment er nu weer was gedaan. En hij zag er normaal uit, misschien had hij geluk en was hij gewoon ontsnapt. Maar dit was de apocalypse. Alles was mogelijk. Haar vermogen om zich snel aan te passen aan de situatie was hier voor de verandering een zegen in plaats van een vloek. "I will check upon him to make sure everything is okay" Ze zegt het kalm, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Franklin knikt en geeft haar een duwtje. Ze loopt naar Nathaniel. "Kom," zegt ze. Ze pakt zijn pols vast en leidt hem naar de tent die ze gebruikten als "ziekenhuis".
De ruimte was wit en steriel. Ze hadden de spullen uit het ziekenhuis meegenomen. Beter gezegd gestolen, want de hele wereld was aan het plunderen geslagen vanaf de eerste dag. Iedereen moest maar accepteren dat dit de nieuwe gang van zaken is. Ze is alleen met Nathaniel. Ze wacht even tot dat ze Franklin hoort weg lopen, die deze gebeurtenis niet zijn doel laat verpesten. Franklin wilt zoveel mogelijk kinderen maken. Wat een gek, dat had ze al vanaf de eerste minuut gedacht. Ze weet dat er een aantal beveiligers in de buurt zijn, maar als ze zacht praat is er waarschijnlijk niks aan de hand. Hij zit onder de schrammen en op zijn arm is nog een licht litteken te zien. Waarschijnlijk van een injectie of infuus. Het ziet er gezond uit en het geneest goed. Ze legt haar hand op zijn voorhoofd. Zijn temperatuur is iets lager dan gewoonlijk.
Natuurlijk was zijn prachtige lichaam haar niet onopgemerkt gebleven. Ze heeft het gezien en het maakt haar zelfs een tikkeltje verlegen. Franklin wist wie zij was: het lingeriemodel. Ze kon dus niet liegen over haar echte identiteit, maar hij kon dat wel. Dat zou hun beschermen. Ze ontsmet de schrammen op zijn bovenlichaam. "This might gonna hurt" waarschuwt ze hem. "My name is Ciara," vertelt ze hem. Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan. "What did they do to you, Michaels? Your name is Michaels, right?"

Re: O | To the moon and back.

Yulia haar wenkbrauw ging omhoog bij de lach die ze hoorde en ze kneep dan ook iets met haar ogen, waarbij ze de man priemend aan had gekeken. Ze kon niet peilen waarom hij het grappig vond, ze had geen grap gemaakt? Ze was serieus geweest. Er was altijd teveel lawaai geweest rondom de gevangenis op zich, de mensen dachten er ook niet bij na. Nee, want er stond een hek omheen en daarom hadden ze zich nooit zorgen te maken. Hun hadden veilig gezeten terwijl de rest van de godvergeten wereld mocht vechten voor hun overleven. Hun voedsel. Of een veilige plek om te verblijven. ''Why?'' vroeg ze dan ook. ''I am not planning on tagging along with you, if that's what you think.'', verklaarde ze haar vraag maar nader. ''So I don't have reasons 'to get used to it'.'', rolde ze met haar ogen. Ze vond hem nu al vervelend en waarom precies wist ze ook niet, want het was geen leugen; het was niet de bedoeling om bij hem in de buurt te blijven of andersom, als het even aan haar lag. Ze had genoeg problemen gehad voor één dag, ze had haar goede daad weer gedaan en nu wou ze genieten van het beetje eten wat ze nog had nadat ze langs alle vallen heen was gelopen, om te controleren of die nog goed lagen en er ook daadwerkelijk benen zouden afklappen als iets of iemand erop ging staan.
Zelf had ze iets meer moeite om de helling op te komen, maar dat kwam omdat ze al de hele dag onderweg was geweest en haar benen begonnen het op te geven voor deze dag. Ze had grote stukken gelopen, wat dingen verzameld en was weer terug getrokken naar de plek waar ze nu al maanden zat. Het woud voorzag haar van eten en andere dingen die ze nodig had om te overleven. Maar zo nu en dan moest ze uit haar comfortzone stappen om bijvoorbeeld aan kleding te komen. Er waren genoeg verlaten kledingwinkels, dus daar kon je die dingen wel krijgen en gezien er bijna niemand meer over was, was daar ook geen oorlog over of zo. Hoewel het dus wel in de stad was en dat was gewoon een gigantisch stuk lopen. Schoenen waren daarom misschien nog wel belangrijker dan kleren op zich, die konden er ook nog wel mee door met een scheur erin. Het was geen modeshow tegenwoordig...
Yulia keek heel even om haar heen terwijl ze een stel ogen op haar gelaat voelde branden. Waarom had ze hem ook alweer bespaard van die zombies? Zachtjes zuchtte ze dan ook even voor ze weer naar hem opkeek, toen hij zich ineens voorstelde. Dat gaf haar een moment om hem een keer te bekijken zonder een spier te verrekken. ''You're more a Max to me.'', merkte ze op toen ze zijn naam eens door haar brein heen had gestuurd en de rest van zijn woorden aan had gehoord. ''Ah, that guy. He runned towards a camp, so it is most likely he is dead.'', schokschouderde hij. ''And there is nobody left in that prison of yours, so I don't see reason why you need him exactly. Using humans as some kind of rat is just sickening. That you are not a doctor, doesn't mean you are not as much as guilty as all those people using those poor prisoners for their own benefits.'', blafte ze verder. ''For what exactly? Immunity? Well.. That didn't work like planned did it, leaving maybe a few hunderd of people alone in this world while the rest turned in men-eating monsters.'', zuchtte ze. Hoewel zijn status haar vertelde dat hij er niets mee te maken had gehad, betekende niet dat hij niet iets had kunnen doen om het te voorkomen, toch? Het klonk niet alsof hij dat bepaald had geprobeerd en dat maakte haar ergens best wel kwaad.
Hoewel ze Max het liefst weg wou sturen, ging het ook tegen haar eigen gevoel in. Daarom zweeg ze ook heel even en had ze langs hem heen gekeken. ''Yulia...'', mompelde ze haar naam. ''And this way. The nights are dangerous when you have no weapons, tomorrow morning you can chase that labrat of yours again.'', besloot ze waarna ze langs hem heen stapte richting haar schuilplek. Het was niet ver lopen gelukkig maar je moest wel weten waar je naar zocht als je het wou vinden. Ze was zelf in het begin ook regelmatig de weg kwijt geweest omdat de grot compleet op ging in de omgeving. Daarom hield ze de klimplanten en mos ook aan de kant zodat hij naar binnen kon stappen, waarna ze achter hem aan naar binnen glipte. De grot werd verlicht met enkele olielampen die ze had weten te scoren ergens. Zwijgend draaide ze de knopjes wat verder om, zodat het licht een groter bereik kreeg, waarna ze haar jas uit schudde en haar wapens aan de kant zette/legde. Ze had verder niets te zeggen, dus ze wou gewoon haar ding doen. Yulia had haar spullen aan de kant gezet en een bakje met wat water Max zijn kant opgeschoven. 

Nate had Ciara herkend en het was voor hem het meest logische om haar te vragen wat er precies aan de hand was. Ze wist vast meer dan hij dat deed op dit moment. Hij hield zijn mond echter toen hij een ander figuur opmerkte, die wat meer gezag uitstraalde. Zijn bruine ogen hadden de man even bekeken terwijl hij naar Ciara luisterde. Niet dat er iets aan hem op te knappen viel, er was niets mis met hem voor zover hij wist. Hoewel zei hij niets, omdat het een moment zou geven om allen te praten, zonder pottenkijkers dan toch. Daarom liet hij zich ook meevoeren door haar en zweeg bij verder. Het verbaasde hem alleen wel hoe goed ze het voor elkaar hadden achter de houten muren. Het leek haast een soort samenleving waarin alles tot in de puntjes was geregeld. Hoewel het hem wel was opgevallen dat er een duidelijke onderscheid was tussen man en vrouw, dus dat zorgde ook wel voor een ietwat naar onderbuik gevoel. In deze wereld wist je sowieso niet meer wat mensen wouden doen om te overleven. Het menselijke ras had altijd al de drang gehad om superieur te zijn, om te overleven en het maakte niet uit wat ze daarvoor moesten doen. Zelfs de wereld verwoesten kon gewoon aan het lijstje toegevoegd werden als dat betekende dat ze het overleefden. Hij was er zelf ook schuldig aan, hij was ook een mens en zijn overlevingsdrang was groot genoeg om dingen te doen waar hij achteraf waarschijnlijk niet trots op zou zijn. Hoewel dat niet de reden was waarom hij in de gevangenis had gezeten, het had hen geen recht gegeven om hem als labrat te gebruiken en hij wist absoluut niet wat ze met hem hadden gedaan. Het was zwart geworden het ene moment en het andere moment lag de hele gevangenis zowaar in puin, waarop een hoop explosies waren gevolgd. Hoewel Nate toe moest geven dat hij zelf wel een beetje schuldig was daaraan, omdat hij een gaskraan open had gezet tijdens zijn weg naar buiten toe. Daardoor was alles even extra goed in puin gelegd, dan was die plek in elk geval weg. Opgeruimd zou hij maar zeggen... Hij lag er niet wakker om.
Fronsend was hij op een stoel gaan zitten en zweeg hij terwijl hij Ciara een beetje probeerde te peilen terwijl ze schijnbaar zijn temperatuur vergeleek met die van haarzelf en hem grondig leek te bekijken. Zag hij er gek uit? Niet naar zijn weten. Oké, niet iedereen liep op blote voeten door het woud, maar hij had in elk geval een broek aan. Hij was niet naakt aan komen zetten, dus zo'n grote shocker was het ook wel weer niet. Hij had het snikheet dus sokken en een shirt zouden hem alleen maar warmer maken, hoewel Ciara niet in leek te zitten over zijn temperatuur. Hij zei daarom ook maar niets en probeerde kort even na te denken, maar hij wist oprecht niet wat er met hem gebeurd was en daarom zuchtte hij ook even vooral hij zijn hoofd schudde. Hij wou het wel herinneren, maar het was er gewoon niet. Hij was wakker geworden in een puinhoop en meer dan dat wist Nate niet. Het was zijn uitweg geweest uit dat godvergeten gat.
''I know you're Ciara.'', mompelde hij dan ook. ''You've been in te prison before.'', verklaarde hij maar. ''Men don't forget a pretty face as easily as you might think.'', glimlachte hij flauwtjes. ''And I don't know, I hoped you would know to be honest.'', schokschouderde hij. ''I know it went al black, when I waked up the other two where eating the doctors. That was my change to get away.'', verklaarde hij maar. Hij ging haar niet vertellen dat hij niet aangevallen was geweest, hij wou niet nog een keer als een soort labrat ergens belanden. Hij zou wel een smoes verzinnen daarom heen, dat hij gewoon heel stilletjes weg geslopen was en daarmee gewoon ontiegelijk geluk had gehad dat hij zelf niet opgegeten was. Hij wist namelijk niet of hij Ciara of iemand anders kon vertrouwen op dit moment.

Re: O | To the moon and back.

"I'm not inviting you to tag along, or am I?" grijnst hij. Hij lacht om haar en haalt zijn schouders op. Als er iets is dat hij wel heeft geleerd, dan is het om schijt te hebben aan alles en iedereen. Hij is altijd al een klein beetje overdreven zelfverzekerd geweest. Een soort van arrogantie, waar hij zich hoger voelde dan anderen. Zelf was hij gekleed in zijn legeruniform, of beter gezegd, wat daar nog over van was. Een zwarte broek, met zwarte schoenen. Een zwart shirt en daaroverheen zijn donkergroene leren jas, met een badge van zijn positie. Het wapen had hij zojuist weggegooid, wetende dat hij er niets aan zou hebben omdat de munitie ervan zeldzaam is en hij niks op zak heeft. Hij is het merendeel van zijn spullen kwijtgeraakt tussen alle chaos door.

Nieuwgierig als hij is loopt hij achter haar aan. "If you say so, darling" zegt hij als ze hem meer een Max vind. Zo werd hij vroeger altijd genoemd. Het was lang geleden dat iemand hem zo noemde. Hij verafschuwde de naam naarmate hij ouder werd en vond het fijner om bij zijn volledige naam genoemd te worden, of Volt. Hij knikt. Ze heeft hem gezien. Dat betekent dat hij hoogstwaarschijnlijk nog steeds in leven is, want er kwamen steeds meer zombies in dit gebied. Ze moesten hier zo snel mogelijk weg, al was de grot die ze hier had ingericht een veilige haven. Voor nu, realiseert hij zich. Hij haalt zijn hand over de eeuwenoude stenen terwijl hij zich afvraagt wie er ooit in deze grot heeft geleefd. "Yulia.." begint hij.

Een zeker schuldgevoel is op zijn plaats. Ze hebben proeven gedaan op mensen. Weliswaar gevangenen die behoorlijk veel misdaden hadden begaan, van moord tot verkrachting en verder. Hij had vaak genoeg gedacht dat een behandeling zoals deze op zijn plaats was. Of ze nu dood gingen of behoorlijk ziek werden; ze hadden het verdiend. Maar Yulia had gelijk. Het waren mensen geweest zoals hijzelf en Yulia. Maar zij wist niet wat hij wist. De epidemie was al veel langer bezig. De overheid had er undercover voor kunnen zorgen dat deze mensen werden omgebracht door voordat het virus zich kon verspreiden.

Maar het virus muteerde zichzelf en werd sterker dan de mensen. Beetje bij beetje veranderde het ene dorp na het andere tot een mensen etende massa. Het werkte door tot in de stad en ze wisten dat het slechts een kwestie van tijd was dat deze ziekte het land zou bereiken. De wereld zou bereiken. Dat ze nergens veilig meer zouden zijn. Daarom was de overheid proeven gaan doen. Maar dat hoefde hij haar niet te vellen. Misschien was ze niet eens te vertrouwen. Waarschijnlijk vertrouwde ze hem niet eens. Maar ze heeft hem al in haar schuilplaats gelaten. Dat getuigt ervan dat ze er voor open staat. Anders had ze hem allang weg gestuurd.
"One day you will understand, that what they did is nothing compared to what is going to happen now" antwoord hij. Hij volgt haar bewegingen en duwt de klimplanten en mosplanten op zij. Eenmaal in de grot draait hij een rondje. "Honey.. I am home.." zegt hij kalm. Hij bekijkt de spullen die er staan. Het waren er niet veel, maar de olie lampen verraden haar. Ze is hier al een tijdje. Hij neemt het bakje met water dankbaar aan en neemt een aantal slokken. Hij geeft het bakje terug aan haar. Zij moet ook drinken, zorgzaam als hij is.

Hij kijkt naar haar. Misschien moest hij haar het voordeel van de twijfel geven. Ze was erg goed met het wapen geweest en ze wist hoe ze moest overleven. Deze schuilplaats was daar het bewijs van. Dat Nathaniel is weggelopen is begrijpelijk, maar hij moet naar het CDC in Californië. Als het vaccin echt heeft gewerkt, moeten ze er meer van maken zodat ze rest van de wereld nog kunnen redden. Anders sterft de mens uit en was het einde met deze wereld. "Labrat? You mean Nathaniel Alexander Michaels. Former soldier. Judges considerd him guilty but he was not. I am serious. Tons of z's in that building and not a single one tried to kill him. They all came after me," vertelt hij haar. "I don't have time to wait all night. I need to go now. He's 15 kilometres away from here, all the way to the North. It is my mission to take him to California. He might be the cure. But it is also possible there are some side effects. I need to protect him. I need to do my job. I'm lieutenant. The guy is my friend. Or at least he once was."
------------------------------------------------------------



In het begin had ze gedacht dat ze in het paradijs terecht gekomen was. Alsof ze een engeltje op haar schouder had die haar beschermde van slechte dingen. Echter kwam al vrij snel de ware aard van Franklin naar boven. Deze was dominant en sprak alsof hij God was. Het maakte haar nerveus, want hij strafte mensen wanneer deze niet deden wat hij zei. Franklin wou wachten met haar, totdat ze ongesteld zou worden. Want een kind van hen twee, dat zou het mooiste kindje op de aarde worden. Ze was over haar nek gegaan toen hij haar dat had verteld. Verder had Franklin nog niks bij haar geprobeerd: ze moest op haar beurt wachten. Iets wat ze walgelijk vond, maar tegelijkertijd was het haar geluk. Ze kreeg op deze manier tijd om te vluchten en dat was ze zeker van plan. Dat Nathaniel hier was, maakte haar vluchtplan misschien een stukje gemakkelijker. Al wist ze dat Franklin haar niet zomaar zou laten gaan.

Ze kijkt in zijn groene ogen. Ze lijken te stralen, ze geven net geen licht. Het was in ieder geval niet helemaal menselijk. Ze streelt met haar duim over zijn wang. Ze fronst even en glimlacht vervolgens. Hij herkent haar en herinnert zelfs haar naam. Ze grinnikt verlegen. "Thank you," zegt ze. Ze weet dat hij in de gevangenis heeft gezeten maar dat hij naar horen zeggen onschuldig was. Het was een uit de hand gelopen missie, maar de fouten waren niet meer terug te draaien. Het vonnis was geveld en er was niks meer aan te doen. Uit zijn verhaal begrijpt ze dat de dokters er niet meer zijn. Ze pakt zijn hand en streelt even over zijn onderarm. Er staat VZ-101. De naam van het vaccin. "They have given you a vaccine..." zegt ze. Ze laat hem los. Er komt een jongeman binnen met een stapeltje kleding. Ze pakt het aan, bedankt hem en deze loopt weer weg. Ze geeft hem de spijkerbroek en het overhemd. Schoenen zouden ze nog wel voor hem hebben, als ze zijn maat zouden weten. "They gave you a vaccin.. And you're still alive.." stamelt ze. "This place is not safe," zegt ze zacht.

Ze gaat naast hem zitten. VZ-101. Het is een vaccin waar ze aan heeft meegewerkt, met het maken ervan. Ze had niet verwacht dat ze hem een vaccin zouden geven. Ze was slechts een week of ander half ervoor ontslagen. Wellicht is dat haar geluk geweest, anders was ze nu dood. Ze kijkt naar hem. Hij ziet er niet uit als iemand die net een vaccin heeft gehad, al is zijn huid egaal en zijn tanden zijn witter. Wellicht maakte het vaccin zijn hele lichaam sterker, dat maakte ook dat hij het niet koud had nu, aangezien hij de gehele tijd op blote voeten had rondgelopen. "I have to update Frankln about you before he loses his mind. Your name is Mike Rayes, okay?" Op een of andere manier voelt zij zich aangetrokken tot Nathaniël. Ze kon het niet volledig plaatsen, waarom ze het moeilijk vond om bij hem weg te gaan. Ze was eigenlijk blij om hem te zien. Ze plaatst haar hand op zijn knie. "Everything is going to be alright. It isn't now, but it is going to be. But we really have to get out of here. And we need to find out what that vaccine is going to do to you. Who knows what might happen.. Those side effects can be so dangerous. I'm happy that you are alive. It's good to see you again," geeft ze toe. Ze heft vaak genoeg geprobeerd om in zijn buurt te komen, om een praatje te maken.

Re: O | To the moon and back.

Haar blauwe ogen staarden Max even aan terwijl hij praktisch zei dat ze het allemaal niet snapte. ''I understand it very well.'', was haar antwoord. ''My dad was one of those scientists, I found his journal wich he kept to track his work.'', verklaarde ze maar iets nader. Ze was zeker op de hoogte, weliswaar niet zoals Max dat was. Maar ze wist dat dit een ding was wat gemaakt was door de mens, dat het niet iets natuurlijks was en dat maakte haar kwaad. Want daar hadden ze proef personen voor nodig gehad. De mensen en haar eeuwige drang om superieur te zijn, was nu waarschijnlijk hun ondergang geworden.
''Good for him.'', mompelde ze ietwat zacht terwijl Max haar mededeelde wat er gebeurd was. Dan overleefde tenminste één iemand dit hele gebeuren. ''No doubt the women will be fighting over him very soon then, if he survives it is. It is not the zombies I was talking about. I have placed alot of traps in this forest, the other camp did so as well and I can tell you they are mostly not as nice as I am.'' En zij probeerde niet eens aardig te doen. Ze had wat spullen aan de kant gezet, zodat het wat makkelijker werd om deze nacht met twee personen in deze plek door te brengen. Haar nodige dingen had ze veilig opgeborgen. Munitie had ze ook veilig opgeborgen en mocht hij besluiten haar wapen mee te nemen, dan had ze er gelukkig nog eentje. Niet geheel handig, maar eentje was beter dan helemaal niets. Een reserve was dus goed.
Yulia was overeind gekomen en had een hand door haar korte, blonde haren gehaald. ''So what if he is the cure? Is it your place, or that of others, to decide for him to test it and take it from him?'', besloot ze de vraag maar gewoon te stellen. ''You men are always playing God, even when everything was normal and now even more. Just stop with what you are doing for one night, before your head explodes from your own thoughts.'', sprak ze hem nu toch wat strenger toe. ''I don't keep your prisoner, so go if you really want. But I tell you the zombies are even more active in the night.'', verzuchtte ze.
''Try not to touch anything, please.'', gebood ze hem nog voor ze van hem weg was gedraaid. Hij moest vooral weg gaan als hij dat wou. Ze zou hem niet tegen houden. Voor nu had ze rust nodig en dat was precies wat ze ging opzoeken met wat ze eerder al van plan was. Zorgen dat ze weer fris en gewassen zou zijn, voor zover dat tegenwoordig nog kon. Yulia was mopperend door een gang heen gelopen, die naar het meertje toe leidde. Daar had ze haar shirt over haar hoofd getrokken, gevolgd door de rest. Voorzichtig was ze het water in gestapt, waarna ze een keer kopje onder ging en tot in haar neus in het water bleef liggen. Wat een situatie...

''You're welcome.. I guess.'', antwoordde hij toch een beetje uit zijn doen op haar bedankje. Had hij iets verkeerd gezegd? Of goed eigenlijk, anders bedankte je iemand niet toch? Hij haalde heel even zijn schouders op. ''And I suppose.'', begon Nate toen Ciara iets opperde over een vaccin wat hij schijnbaar had gekregen. Hij wist het niet, dus hij kon geen antwoord geven. Ze hadden hem inderdaad iets gegeven, maar wat wist hij niet, omdat hij te druk was geweest met protesteren. Het was niet fijn om vast gehouden te worden en te gedwongen door iets wat schijnbaar dus je dood kon worden, of erger. Te zien aan de andere gevangene, die zijn doctor had opgegeten. Daar was 'ie waarschijnlijk nu nog mee bezig, al het vuur ze al dan al niet opgeslokt had. Hij hoopte van wel eigenlijk, niemand wou door het leven als een hersenloze, mens etende ... monster. Hij fronste even om zijn eigen gedachten voor Ciara ineens iets opperde over dat deze plek ineens niet veilig was. ''It looks pretty safe to me.'', antwoordde hij dan ook iets uit zijn doen.
''This Franklin guy...'', was Nate begonnen. ''He doesn't sounds very nice.'', verklaarde hij zijn woorden maar. De manier waarop ze over die man sprak, zei eigenlijk al genoeg voor hem. Nate was best old-skool als het op de dames aan kwam, dus hij hoopte ergens maar dat Ciara niet in een enorm lastige positie werd gebracht door zijn komst. ''He didn't hurt you or the other girls, did he?'', sprak hij zijn zorgen dan ook maar meteen uit. Uiteindelijk was dit wel een beetje hengsten-gedrag, maar dat had hij altijd gehad. Hij vond het gewoon niet kunnen als een man een verkeerde vinger uitstak naar een vrouw. Dat was gewoon laf, zwak en idioot tegelijk. Hij zuchtte dan ook even en sloot daarbij kort zijn ogen.
Onderzoekend had hij de dame voor zijn neus even aangekeken, voor hij langzaam knikte. ''Mike Rayes doesn't sounds that bad.'', glimlachte hij flauwtjes. Hij keek even naar het stapeltje kleren die hij nu in zijn handen had, zo te zien was het wel zijn maat, dus als zij weg was, kon hij zich om kleden. Gelukkig was het geen oude-mannen kledij, anders was hij wel verder gegaan in zijn witte broek die hij in de gevangenis had gekregen. ''And if you say so... I suppose I didn't plan on staying anyway.'', knikte hij maar. Hij wou zo ver mogelijk van de gevangenis vandaan komen, zeker omdat hij enkele mensen uit het gebouw had zien komen. Waaronder een oud-collega en die kwam hij liever niet tegen.
Nate had Ciara na gekeken en daarmee de kans genomen om zich maar om te kleden. Hoewel het alleen zijn broek was. Hij trok het shirt ook over zijn hoofd en keek heel even naar zijn blote voeten. De broek pastte goed, dus het was wel goed zo. Over een grijs shirt ging hij ook niet klagen. Heel even keek hij dan ook om zich heen, in afwachting van de terugkering van Ciara.

Re: O | To the moon and back.

Dat haar vader een wetenschapper was, wekt vrijwel meteen zijn interesse. Nu moest hij bij haar blijven. Hij moest meer te weten komen over haar, haar vader en het boekje waar ze het over had. Hoe meer hij wist, hoe beter. Hij lacht. "If there are any women left.. that is" antwoord hij bijdehand. "Ofcourse there are traps everywhere. Luckily, soldiers know how to recognize them. I 'm sure he'd outsmart all of us. That guy is a genius. There's a reason why he was sergeant. He was supposed to be captain but we messed up" vertelt hij haar. Even zwijgt hij, als het beeld van al die mensen na de explosie op zijn netvlies verschijnt. Hij lijkt even uit het moment getrokken te zijn, als een versteend standbeeld. Al snel herpakt hij zichzelf.

"We just need one drop of his blood and we have all what we need. But he needs to be there for that, because it needs to be fresh blood. That's the current mission I am on, or I'd lose my job. Not that it matters that I'll keep it, because everyone is probably dead" antwoord hij. Hij blijft in haar buurt. Hij trekt zijn jas uit en legt deze op de grond. Zijn gespierde armen knellen in de strakke mouwen. Ze waren behoorlijk opgepompt door de adrenaline die hij zojuist door zijn aderen heeft voelen stromen.

Hij loopt achter haar aan door de smalle en donkere gang. "Don't tell me what to do" antwoord hij. "Because I am not going to leave you alone" zegt hij. Zijn stem is kalm en beheerst. Hij blijft een afstandje van haar vandaan staan en bekijkt haar silhouette in het duister van de grot. Het maakt zijn ademhaling zwaarder. Het wind hem een klein beetje op. Hij twijfelde of hij moest blijven staan of weg lopen. Iedere vezel in zijn lijf wilt zijn kleding uittrekken en bij haar in het water gaan liggen. Maar respect was op dit moment belangrijker dan zijn ego. "Mag ik?" vraagt hij. Normaal gesproken doet hij wat hij wilt. Maar een beetje relaxen, dat kon vast geen kwaad.

//

"It is safe. If you are a woman and willing to give the guy a baby," fluistert ze zacht. "Believe me, I'm dying to get out of here" volgt er zacht achteraan. Ze lacht zacht. "Okay Mike, I'll see you in a minute" knipoogt ze naar hem. Ze knijpt even zacht in zijn hand en was verdwenen. Ze loopt naar Franklin. 
"Zijn naam is Mike Rayes, sir. Hij is in orde. Er is niks mis met hem," bevestigt ze. Franklin knikt. Ze kijkt hem met haar vriendelijkste glimlach aan. Hij hoeft niet te weten dat ze hem al vanaf het eerste moment haat. De manier waarop hij sprak en hoe hij naar vrouwen keek. Ze was al vanaf het begin gewaarschuwd dat ze moest blijven of ze kon een kogel krijgen. Uit verstand koos ze ervoor om te blijven en zichzelf op de achtergrond te houden. Dat was de enige manier om te overleven. Want daar ging het in deze tijden om: om te overleven. Franklin legt zijn hand even op haar billen. "Het is goed. Morgen mag hij kiezen tussen een kogel of ons dienen" "Mag hij niet gewoon gaan?" "De keuze is duidelijk, is het niet? Ga uit mijn ogen." Ze zwijgt verder en loopt heupwiegend terug naar de tent waar hij zich bevind. 
 Er was iets aan hem, dat zodra ze hem ziet, dat ze een sterk verlangen voelt. Een sterke aantrekkingskracht. Het is ongewoon, ongekend. "Come, I'll take you to your bed room and make sure you'll get something to eat" zegt ze. "Also, what is your shoe size? I'll make sure you'll have a pair of decent shoes" spreekt ze, wat luider en overdreven netjes. Dat doet ze omdat ze weet dat Franklin in de buurt zal zijn. Ze moest het juiste moment afwachten om met Nathaniel over hun ontsnappingsplan te praten. 

Re: O | To the moon and back.

Yulia fronste even. ''Don't know what I am then, if there are no women left.'' Ze kon het niet laten om die opmerking te maken. Als er geen vrouwen over waren, wat was zij dan? Een ezel? Kort schudde ze haar hoofd even en had ze de rest van Max's woorden aangehoord over die vriend – die geen vriend was – waar hij schijnbaar achteraan zat. Ze had niet van een idioot leren schieten, laat staan hoe ze een semiautomatisch wapen moest onderhouden en beethouden. ''We aren't talking about bombs or mines, but about bear-traps. Stepping on one of those snaps your leg in two... I suppose being eated by zombies is more a warning than having your body simply explode.'', schokschouderde ze. Ze had voor een reden berenvallen geplaatst. Zombies aten niet alles van een mens, dus het zou een waarschuwing zijn voor elke idioot die kwam rondsnuffelen. Daardoor had ze hier zo lang weten te overleven. Zombies kwamen niet op elkaars geschreeuw of bloed af. Dat was wel duidelijk, daar was een gezond persoon voor nodig.
''It still isn't your choice, or someon else's except for the guy himself. You can't just bark around like some dog that tells his pack to do whatever he wants them to do. People have feelings, their own minds and choices to make.'', verzuchtte ze. ''So I can care less about your job, there isn't a job left in the world except for the one's we give ourselves. Mine is surviving, so please go if you want to find that Nathaniel guy so bad.'', mompelde ze. Ze had geen behoefte om haar vertrouwde omgeving te verlaten als het niet nodig was.
Yulia zei maar niets en was wat verder weg gedobberd. Om deze reden had ze haar ondergoed in elk geval nog aangehouden. Waarom had ze ook alweer besloten de held uit te hangen? Heel even sloot ze haar ogen voor ze even over haar schouders keek naar Max, die aan het randje van het meertje was komen staan. ''It doesn't have a sign that says private property, so I suppose you are free to decide for yourself if you need a bath or not.'', was haar antwoord. Ze ging hem niet weigeren, het meertje was groot genoeg en het was dus niet zo alsof ze bij hem op schoot hoefde te gaan zitten om dit te delen. Misschien had hij de verfrissing ook wel nodig en wie was zij om nee te zeggen dan? Met dat antwoord had ze haar handen even over haar armen gehaald, om de zwarte vegen er vanaf te poetsen, voor ze haar handen langs haar gezicht haalde en uiteindelijk door haar haren, zodat ze niet voor haar ogen tegen haar gezicht aan plakten.

Nathaniel trok een wenkbrauw op bij het antwoord wat hij kreeg. ''That's just... weird.'', andere woorden had hij er niet voor. ''And I can believe that. I'm not planning on staying either to be honest. I want to get as far away as possible.'', mompelde hij. Hoe verder weg, hoe beter, hoe minder kans er was dat Max of wie dan ook achter zijn broek aan kwam. Hij zou het niet erg vinden om te moeten overleven, als dat betekende dat er nooit meer een naald in zijn arm gepland werd, of een merk op zijn arm. Het was gek om te denken dat ze dat hadden gedaan zonder dat hij er eigenlijk last van had gehad. Hij wreef dan ook even over de letters en cijfers vooral hij even knikte en Ciara na had gekeken. Daarna had hij de tijd genomen om zichzelf om- en aan te kleden.
Hij keek op toen ze weer tevoorschijn kwam en glimlachte even klein. ''Sure.'', antwoordde hij, waarna hij in beweging was gekomen en achter haar aan liep. De brandende ogen in zijn rug negeerde hij maar terwijl hij zijn best deed om zelf niet te erg vast te staren op bepaalde dingen. ''41 I guess.'', was zijn antwoord op haar vraag over een schoenmaat. Hij was niet klein, maar had gelukkig geen gigantisch grote voeten. Het zou een wonder zijn als er een paar rondslingerde en hij sokken aan zijn voeten kon krijgen. Dat zou het wel wat makkelijker maken om rond te lopen en ook snel weg te komen als daar de kans toe was. Er hing namelijk een zware sfeer in het kamp en het zorgde ervoor dat hij spontaan geen honger meer had. Nate was zeker niet kleinzerig, maar hij wist wel wanneer hij het beste op zijn tenen kon lopen en gewoon het beste kon zorgen dat hij zo snel mogelijk weg kwam. Hij had ongeveer vijftien kilometer gelopen, het was niet verkeerd om er nog eens vijftien te lopen deze avond. Of nacht.
Zijn donkere ogen keken even rond toen ze een tentje binnen liepen waar een campingbedje stond met wat lakens. Dat was beter dan de gevangenis banken dan toch. Hij zakte dan ook neer op het gammele ding en sloot kort zijn ogen. Hij was niet zozeer moe, maar wel goed uitgeput van het lange rennen. Hoewel zijn lichaam er gek genoeg wat beter mee om leek te gaan. ''Can you tell me something more about this vaccin and the risks? I'm like this since this morning, so wouldn't I feel anything by now then?'' vroeg hij zich af.