O | To the moon and back.
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 9 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Oldest posts first ]
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/24/2018 07:24 PM"I wish I could. Old habits die hard, kid" plaagt hij haar, aangezien ze veel jonger is dan hem. Hij kijkt met een frons op zijn gezicht uit het raam. Hij herkent de gezichten uit duizenden: Nathaniel met Ciara. De afdelingen op de begane grond waren leeg dus hij verwachtte geen problemen wanneer zij naar binnen zouden komen. Hij bekijkt haar als ze haar tanktop recht trekt. Ze heeft prachtige borsten, een perfect figuur. Hij werd er even stil van. In zijn blik was te zien dat hij even van de wereld af leek te zijn, verbaasd door haar schoonheid.
De harde klanken van schuivend meubilair bracht hem terug naar deze wereld. "Nate and Ciara.. They found us" concludeert hij. Hij spreekt kalm, met een beheerste stem. De adrenaline raast echter door zijn lichaam. Hij loopt naar Yulia toe en legt zijn hand onder haar kin, waarna hij voorzichtig haar gezicht ietwat optilt. "You're so beautiful" zegt hij kalm. Hij glimlacht en laat haar gezicht weer los. Hij kan niet meer leven. Hij vraagt zich af wat hij waard is als hij haar ook verliest, na al dat hij al kwijt is geraakt. Hij zou van de wereld verwijderd raken als hij haar kwijt zou raken. Omdat zij zijn bestaan, zijn wereld is. Zijn vrede en tegelijkertijd zijn pijn. Hij kan geen stempel op hun relatie drukken. Hij weet alleen dat hij iedere dag nu ook voor haar leeft.
Hij draait zich om en loopt naar de tassen. Hij neemt een wapen uit en loopt ermee naar de trap. "This way!" roept hij naar beneden, in de hoop dat Nathaniel hem hoort en er beneden verder niks meer is. Hij wacht ietwat ongeduldig totdat hij Ciara de trap op ziet lopen met Nathaniel achter haar aan. Ze zien er beiden ongedeerd uit en dat is een positief iets. Bijna te mooi om waar te zijn.
Die nacht was het alsof zij en Nathaniel de enigen op de wereld waren geweest. Hij was de eerste man sinds een lange tijd voor wie zij zich openstelde. Zij wees altijd iedere man af, zoals ze ook Sean heeft afgewezen toen hij haar vertelde dat hij gevoelens voor haar had en het leven met haar wilde delen. Ze voelde zich niet aangetrokken tot Sean en zag zijn visie op de wereld al helemaal niet zitten. Sean betaste haar tegen haar zin in en behandelde haar als oud vuil. Hij wilde haar dwingen en zij ging daar tegen in. Al had hij vaak genoeg duidelijk gemaakt dat ze altijd naar hem mocht komen, om zich aan hem over te geven. Dat hij goed voor haar zou zijn en dat soort bla-bla. Ze vond hem maar een engerd, zeker met het gestoorde idee dat hij in zijn hoofd had om een zogenaamde perfecte wereld te creëren.
Hoewel de tijden niet de beste waren die deze aardbol, kon ze enigszins genieten van het uitzicht op de prachtige bossen die langs hen voorbij raasden aangezien Nathaniel op volle snelheid reed. Ze luistert op bijna automatische piloot naar Nathaniel als hij haar commandeert uit de auto te stappen en blijft dicht bij hem.
Ze was nog steeds bang, zeker nu ze geen wapens of iets dergelijks hadden waar ze zichzelf mee konden verdedigen. Het was nog maar de vraag of Maximiliano en Yulia het hadden gered en zelfs als ze het gered zouden hebben was het nog de vraag of ze hebben overleefd wat er ook in het gebouw aanwezig was. Ze loopt achter hem aan naar binnen en hoort de stem van Maximiliano roepen bovenaan de trap. Ze loopt er naar toe. Het duurt niet lang voordat ze voor Maximiliano staat en Yulia op een afstandje ziet.
ReplyxMirima
Deleted user
Re: O | To the moon and back.
from xMirima on 06/24/2018 01:53 PMEen zuinige glimlach sierde Yulia toen Max zei ook van haar te houden. Dat verwarmde haar hart meer dan ze misschien wou. Maar het was een feit dat ze gevoelens had voor deze man en dat ze vast beraden was om te overleven met hem, met de hoop dat er een tijd zou zijn dat ze ergens konden settelen. Met Rodriquez erbij dus, die kon ze niet uitsluiten en hij was meer dan welkom als het aan haar lag. Ze had heus mannen in haar leven gehad die hadden gezegd van haar te houden, maar niets had zo goed gevoeld zoals nu en misschien had de apocalyps dan toch nog iets positiefs voort gebracht. Yulia had haarzelf dan ook iets dichter tegen Max aangerold en haalde even diep adem, om toch nog een hoop spanning te kunnen loslaten. Niet zo zeer van wat er nu net was gebeurd, maar alles wat vooraf was gegaan.
''Yóu gotta save the world first time in the morning. I'm just helping you.'', fluisterde ze nog. Uiteindelijk volgde ze zijn leidraad en niet haar eigen. Als het aan haar had gelegen, had ze nu nog in haar grot gezeten. Maar dat was niet zo en daarom moest ze er het beste van maken. Ze had beloofd hem te helpen en kon enkel hopen op rust als dit alles achter de rug was. Dat ze ergens een plek konden opbouwen waar ze veilig zouden zijn voor zolang ze nog zouden leven.
De volgende ochtend werd ze langzaam een beetje uit haar diepe slaap getrokken, doordat ze Max had voelen bewegen. Maar ze was nog niet klaar om helemaal naar het oppervlak te komen en haar ogen te openen. En daarom was ze naar de plek gerold waar hij had gelegen. Het was heerlijk warm en dat zorgde ervoor dat haar ademhaling ook meteen weer wat rustiger werd. Zelden had ze oprecht een goede nacht, ze wou er nog iets langer van genieten. Nog heel even was ze dus zo blijven liggen, tot haar bioritme haar toch wakker maakte en ze haar blauwe ogen had geopend. Kort keek ze even over haar schouder.
''Why can't you ever stay a little longer?'' had ze gesproken. ''You're always so early.'', verklaarde ze haar vraag maar, waarna ze haarzelf wat overeind duwde en een hand door haar witblonde lokken haalde. ''We're safe for now, it is alright to sleep a little longer.'', drukte ze hem nog op het hart terwijl ze helemaal overeind was gekomen en haar tanktop recht trok.
Nate en Ciara hadden elkaars liefde gedeeld, om vervolgens in slaap te vallen. Wel, zij viel in slaap. Nate had de hele nacht nog wakker gelegen omdat hij onrustig was en niet het idee had dat hij slaap nodig had. Het was dan ook ver tegen de ochtend aan geweest, dat hij eindelijk zijn ogen had kunnen sluiten. Hij had de hele nacht dan ook naar Ciara liggen kijken, wat door haar haren gestreeld en zijn vingertoppen haar rug laten verkennen in een poging om zichzelf bezig te houden en niet te gaan doemdenken over van alles en nog wat. Dat ging hen niet verder brengen namelijk. Erg blij was hij dan ook niet toen Ciara hem wakker had gemaakt en het duidelijk was dat ze door moesten gaan. Daarom was hij ook overeind gekomen, had hij zichzelf aangekleed en had hij de tassen weer gepakt om samen met haar naar de auto te lopen.
Ze hadden nog een behoorlijk stuk door het bos gemoeten voor ze eindelijk een weg vonden die hen naar de stad kon brengen, waar Genetic Interforce ook te vinden was. Die weg had hij dan ook genomen en hij had het gaspedaal aardig ingedrukt om er sneller te komen. Niet dat het heel veel verschil leek te maken. Het duurde alsnog een goed half uur om er te komen en ook Nate was wat naar voren gekeken om het gebouw toch even te bekijken, het zag er nog goed uit. Hij hoopte dat er een noodgenerator was die nog werkende was te krijgen. Dan kon Ciara een lab intrekken en kijken wat er in zijn bloed gaande was.
''And still standing. I hope I can get the power up so that you can use the lab this building has.'', glimlachte hij kleintjes. Hij had het gaspedaal ondertussen los gelaten, tot hij de auto tot stilstand liet komen en ook uitstapte. ''Come on.'', gebood hij Ciara dan ook. Hij had haar hand beet gepakt zodra zij ook uitgestapt was en trok haar net nog niet met zich mee naar binnen, waarna hij de deuren weer sloot en er een kast voor schoof. Dan konden die in elk geval niet open. Zombies waren te dom om het glas te breken. Niet opzettelijk dan toch. ''Let's find Max and Yulia first.'', knikte hij.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/23/2018 08:26 PMLiefde word op allerlei manieren geuit, maar de beste manier is vanuit het hart. Hij sluit zijn ogen als hij haar lichaam onder zijn handen voelt bewegen, van verlangen en genot. Alles wat ze wou dat hij deed, zou hij doen. Haar wens was zijn bevel geworden. Alles om haar gelukkig te maken. Hij wilt haar liefhebben, haar stevig bij zich houden en van haar houden op een manier die hij nog moest verkennen. Hij wilde niets liever dan deze manier verkennen met haar. Hij heeft zijn broek goed gedaan als zij op haar zij bij hem ligt, hun gezichten dicht bij elkaar en haar warmte die de zijne aanvulde. Haar woorden zijn als een aardbeving door zijn lichaam. De laatste vrouw tegen wie hij deze woorden had gezegd, was Mary geweest, een uur voordat Rodriguez geboren werd. "I love you" zegt hij kalm, met een glimlach. De les die hij ervan had geleerd was dat het leven te kort was en dat hij ervan moest genieten, ieder moment. Hij moest niet bang zijn voor de liefde, hij moest er open voor staan. Dat had Mary juist gewild. Hij kust haar voorhoofd. "We need to sleep. We gotta save the world first thing in the morning" fluistert hij. Hij kust haar voorhoofd opnieuw en laat zichzelf in slaap vallen met haar.
Enkel en alleen om haar in de vroege morgen wakker te worden. De zon is net op. Een teken dat ze een nieuwe kans hebben gekregen om te leven. Op een of andere manier had hij een kalm gevoel in zijn lichaam, maar niet het kalme gevoel van rust. Eerder het gevoel dat dit de stilte was voor de storm, voordat de hel zou losbreken. Hij kon het gevoel niet plaatsen. Het maakte hem in zekere zin onrustig. Hij legt haar voorzichtig van zich af en staat op. Hij loopt stilletjes naar het raam, om naar buiten te kijken. Ondanks alle ellende op deze wereld, draaide de zon nog steeds om de aarde heen en toonde deze haar schoonheid. Voor het eerst kon hij ervan genieten. Nu kon het nog, want er stond hen nog veel te wachten. Een confrontatie met ZOLA was onvermijdelijk, wat tot die tijd zou gebeuren was onvoorspelbaar. Alles was onvoorspelbaar aangezien ze niet eens wisten wat het vaccin precies inhield. Hij gaat op de vensterbank zitten en overdenkt alle mogelijke stappen die ze kunnen ondernemen. Hij kijkt naar de weg in de verte en bespeurt een auto. Een terreinauto. Het verbaasde hem dat er nog steeds overlevenden waren, al hield hij de hoop dat het hier om Nathaniel en Ciara ging. Hij vond het helemaal niks dat Ciara bij hem was. Hij vertrouwde haar niet aangezien ze vaak bij Sean te vinden was. Hij kan alleen maar hopen dat ze niet voor Sean of ZOLA werkt.
"Yeah, we'll see" antwoord ze. Ze kan hem geen beloftes doen omdat ze niet weet tot welke ontdekkingen ze zal komen. Het was nog de vraag of ze er iets van kon maken omdat elektriciteit niet meer vanzelfsprekend is. Ze geeft zichzelf gewillig aan hem over. Haar fantasie word realiteit als ze in zijn armen ontwaakt in de vroege morgen. Ze sluipt uit het bed en pakt wat spullen bij elkaar, om hem vervolgens wakker te kussen en met hem mee te lopen naar de auto. Het is een wonder dat ze een rustige nacht hebben gehad. Ze zou alles geven om er een dag te ontspannen en nog een nacht goede slaap te hebben, maar daar was nu simpelweg geen tijd voor. Ze miste de tijden waarop je elkaar gewoon kon berichten of bellen, om te vragen waar je was en eventueel een locatie te versturen. Of dat chips nog steeds werkten en de apparaten die men daarvoor nodig had ook. Maar daar was nu geen sprake meer van.
Ze zit op de passagiersstoel naast hem en kijkt om zich heen om de goede weg te vinden. Na een paar paden in het bos vinden ze uiteindelijk de snelweg die naar Genetics Interforce leidt. Hopelijk. Het was te hopen dat haar richtingsgevoel haar niet in de steek laat. De zonsopgang is prachtig met al haar kleuren. Ze kijkt even naar Nathaniel. In een korte tijd heeft hij haar geleerd hoe ze opnieuw kan liefhebben. Ze glimlacht naar hem en kijkt vervolgens weer naar de weg. Ze naderen een klein dorpje, waar een groot gebouw met gebroken letters in de verte zich laat zien. "There it is..." merkt ze op. Genetics Interforce, al misten er een paar letters. Het maakte niet uit, het was het gebouw waar ze naar op zoek waren. Hopelijk waren Maximiliano en Yulia daar. En waren ze nog in leven. Ze legt haar hand op Nathaniels bovenbeen. "There!!" glimlacht ze. Het geeft haar hoop.
xMirima
Deleted user
Re: O | To the moon and back.
from xMirima on 06/23/2018 05:15 PMEen genietende zucht ontsnapte Yulia toen ze de tong van Max voelde op een plek waar ze uitermate gevoelig was. Haar vingers hadden zich vast gegrepen aan zijn, tegenwoordig ietwat lange, haren terwijl ze op haar onderlip had gebeten om haar stem nog enigszins te smoren toen er een kreun door haar keel heen rolde. Met het verlangen wat ze op dit moment voelde, was er ook niet veel meer nodig om haar een gelukzalig gevoel te bezorgen en haar langzaam naar een hoogtepunt te brengen. Haar lichaam kronkelde dan ook op het spel wat gespeeld werd, iets wat ervoor zorgde dat ze alleen maar natter werd tot ze haar hoogtepunt ietwat schokkend bereikte, omdat haar spieren zich aanspanden.
Haar vingers waren door zijn haren heen gegleden toen Max iets overeind was gekomen, waarna ze ook nog een poging deed om hem te helpen om zijn broek iets sneller los te krijgen en deze richting zijn knieën te duwen. Ze waren beide nog half aangekleed en als het zo lukte, waarom moeite doen om eerst alle kleren te verwijderen. Het had voor haar geen meerwaarde, zo lukte het ook en het was er niet minder om. Het enige wat ze wist, was ze dat ze hem nu gewoon wou hebben en het kon haar weinig schelen hoé. Van haar part was het op een tafel geweest of in een stoel, ze zochten wel uit hoe het dan kwam.
Een nieuwe kreun ontsnapte haar toen Max bezit van haar nam, waarop ze haar nagels iets zijn huid in had geduwd toen haar handen zijn rug hadden gevonden. Onder zijn shirt. De seks die daarop volgde was liefdevol, zachtaardig en een spel wat niet zozeer om lust had gedraaid. Ze had zich geliefd willen voelen en dat voelde ze zich oprecht. En hoewel het geen vuur was geweest wat wild aan het wakkeren was, merkte ze dat haar ademhaling toch lichtelijk omhoog was geschoten tezamen met haar hartslag. Haar lichaam plakte zelfs een beetje van de, toch wel, inspanning die geleverd was en hoe ze tegen elkaar aan hadden gelegen. Ze had het warm, ontzettend warm.
Het was misschien van korte duur, de betekenis er achter was groot genoeg. Yulia had zichzelf dan ook iets op haar zij gedraaid zodat het allemaal paste op de grote sofa die ze in bezet hadden genomen en haar blauwe ogen hadden Max's gezicht even bekeken. ''I love you.'', fluisterde ze vervolgens. Ze had het nog niet eerder gezegd in alle tijd dat ze nu samen waren, maar ze wist zeker dat ze van hem hield.
''I don't know if I want to find out, Ciara.'', verzuchtte Nate. ''I don't want to know if I am turning in one of those brainless maniaks.'', mompelde hij dan ook. Als dat zo was, dan zou hij nu al een kogel door zijn hoofd jagen. Maar dat was wederom een gedachte die hij niet uit zou spreken, omdat hij zich nog steeds als Nate voelde. Hij voelde zich verder goed, niet meer zoals hij zich had gevoeld toen hij voor die zombies had gestaan. Het was lastig te beschrijven, want toen had hij zich zeker in een mate niet menselijk gevoeld. Maar nu was het gevoel weg, maar de gedachte achter gebleven. Heel even fronste hij dan ook bedenkelijk om zijn eigen gedachten, voor hij het ver in een hoekje wegstopte. Ergens in zijn hoofd.
''We shall see what we can do in the lab we're heading for.'', besloot hij toen met een knikje.
''And they do. But it is our fault. We, humand beings, are selfish and always hungry for more. More power, more control, more money, more knowledge even if that knowledge is dangerous.'', zuchtte hij. De mens was de enige die hier de schuld voor kon krijgen, het was hun eigen schuld dat het zover was gekomen. En hoewel Nate er niet aan mee had gewerkt, hij was wel van de generatie die deze wereld nog verder naar de klote had geholpen dan de voorgaande generaties al hadden gedaan.
Heel even was het stil gebleven tussen hem en Ciara, zo had hij ook heel even zijn ogen kunnen sluiten om zijn hoofd wat rust te gunnen, ware het niet dat Ciara andere plannen leek te hebben. Een zachte kreun ontsnapte hem dan ook, maar tijd om te reageren kreeg hij niet door haar lippen die passend werden gemaakt op die van hem. Well, who cares. Ze waren alleen, de nacht was lang en hij had niet bepaald het gevoel alsof hij moest slapen.
Nate zijn handen hadden een weg gezicht naar haar heupen, zodat hij haar op zich kon draaien, zodat ze schrijlings bovenop hem kwam te zitten. Dit alles zonder haar lippen los te laten en zijn handen vleiden zich onder haar shirt zodat hij haar zachte huid kon strelen.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/23/2018 11:38 AMZe is als een wilde bloem dat uit een ruw pad breekt, als een diepe oceaan gevuld met liefde zonder ook maar een einde te kennen. Ze brengt hem terug, met beide voeten op de grond. En hij is niets meer en niets minder dan een olifant die niks probeert om te stoten in een winkel van porselein. Hij is bang om haar te breken, haar pijn te doen. "I'm here" verzekert hij haar als ze aangeeft dat ze hem nodig heeft. Al is hij degene die haar nu meer dan ooit nodig heeft.
Haar blauwe ogen, haar perfecte gezicht en haar lichaam: de combinatie ervan maakt hem helemaal gek. Al was het haar persoonlijkheid dat hem naar haar toe trok. De aantrekkingskracht is ongekend. Zijn handen hadden haar billen gevonden en strelen over haar benen. Hij wilt haar leren kennen met zijn vingertoppen en proeven totdat ze op haar hoogtepunt komt. Heel even had hij omhoog gekeken, naar haar. Het zicht dat zij opgewonden is, maakt hem enkel tevredener. Met zijn tong vind hij de weg naar haar gevoeligste plekje, dat hij verkent. Zachtjes en liefstrelend. Tot zij op haar hoogtepunt komt terwijl hij de opwinding in zijn eigen broek klem voelt zitten. Het maakt dat hij even zacht kreunt.
Voor heel even bestaat er niets anders op deze wereld. Deze momenten zijn tegenwoordig schaars en hij waardeert ze meer dan ooit. Hij had nooit gedacht dat hij zich ooit weer kon open stellen voor een vrouw en voor de liefde. De laatste keer dat hij dat probeerde te doen, was het slechts een relatie gebaseerd op verlangens. Wel de lusten en niet de lasten, of zo hadden ze gedacht. Hij was dolgelukkig geweest toen bleek dat ze zwanger was van zijn zoon. Zij was doodsbang, maar op dat moment had hij haar beloofd dat hij er voor haar zou zijn. En hij was er ieder moment voor haar geweest. Hij was van haar gaan houden. Op een of andere manier, in zekere zin. Het moment dat Rodriguez na een helse bevalling werd geboren en hij hem in zijn handen hield... Hij was iets groter dan zijn eigen hand en het was voor een minuut alsof zijn hele leven compleet was tot hem werd verteld dat Mary het niet had overleefd. Zijn hart was op dat moment hard geworden terwijl hij zichzelf beloofde dat hij altijd alles zou doen voor zijn kind. Zijn eigen vlees en bloed. Een vorm van liefde die hij nog niet kende, maar waar hij Mary eeuwig dankbaar voor was geweest.
Het maakte dat hij zich nu opnieuw openstelt voor liefde. Naar Yulia toe. Hij geeft zichzelf over aan zijn gevoelens, ziet de liefde in een ander licht en weet dondersgoed dat hij beter van deze vrouw zal houden dan hij voorheen lief heeft gehad. Ze is een wonder, een godsgeschenk en hij wilt haar het gevoel geven dat hij van haar houdt. Hij wilt haar de hele wereld geven, maar het is een feit dat het niet kan omdat zij zijn hele wereld is.
Als ze op haar hoogtepunt is gekomen, maakt hij zijn broek los. Hij gaat boven haar hangen. In haar ogen ziet hij de mooiste dingen op deze wereld. Het voelt alsof hij zweeft. Al zou het stormen en onweren, hij zou er doorheen gaan voor haar als het moest. Hij brengt zichzelf voorzichtig en liefdevol in haar. Als deze liefde in de sterren geschreven staat, dan vergeet hij alles wat pijn doet als hij in haar ogen kijkt. Hij stoot zacht in haar, het is geen moment om ruw te zijn. Hij kreunt zacht, blijft haar aankijken. Hij gelooft dat wonderen bestaan nu dat hij met haar is. Doordat hij zo opgewonden is, duurt het niet lang voordat hij met een zachte kreun klaarkomt als hij uit haar gaat. Hij kust haar zacht in haar nek.
"It is interesting anyway" concludeert ze. Haar handen verplaatst ze naar zijn borstkas. Ze merkt dat hij opnieuw woede in zich heeft nu hij er over praat. Het is in zijn ogen te zien, in de bezorgde blik. Het was angstaanjagend geweest om te zien hoe hij op dat moment even van de wereld leek te zijn met die rode ogen. "I'm sure we are going to find out what you're so hungry for" antwoord ze. Ze opent het pakje met crackers en neemt een hapje. Ze geeft hem er ook een. Ze kijkt voor zich uit. Ze heeft niet eens honger na dit alles.
"At some point they will remain the same... until the environment changes, then they will change and evolve too" antwoord ze. "It will take quite a while before that happens, so for now we are good... kinda.." verzucht ze. De tijd zou het leren, wat het met Nathaniel zou doen. Tot nu toe leken er geen negatieve effecten te zijn, of hij verzweeg deze voor haar. Het feit dat hij een soort controle over de zombies had, was opmerkelijk en zeker iets dat meer onderzoek nodig had. Want wat betekenden die rode ogen die hij op dat moment had?
Ze zijn Maximiliano en Yulia kwijt. Het is enkel te hopen dat ze hen morgen zullen vinden, als ze de volgende dag zullen halen. De omgeving lijkt zo stil te zijn dat er niemand meer is. Dus zo voelde het om alleen op de wereld te zijn? Ze legt de rest van de crackers op het nachtkastje met de cracker waar ze een hapje van had genomen. Het smaakte nergens naar.
Ze vleit zich tegen hem aan terwijl ze haar hand van zijn borstkas naar zijn broek laat glijden. Ze brengt haar gezicht naar de zijne toe en kust hem zacht. Ze bijt speels en zacht op zijn onderlip. Het was iets aan hem dat haar naar hem toe trok als een magneet. Ze merkt dat haar ademhaling wat zwaarder word en haar hart sneller begint te kloppen. Hij maakt haar helemaal gek. Ze wilt even ontsnappen aan de realiteit van alles wat ze zojuist hadden meegemaakt in de andere stad.
xMirima
Deleted user
Re: O | To the moon and back.
from xMirima on 06/22/2018 11:47 PMEen kleine glimlach sierde Yulia toen Max liet weerklinken dat hij haar ook gemist had. Het zorgde voor een fijn gevoel, dat ze iets had om naar uit te kijken als ze terug naar huis ging. Los van het feit dat ze geen thuis had op dit moment, maar wie wist wat de toekomst voor hen zou gaan doen. Ze hoopte nog steeds oprecht dat er ergens een plek was waar ze een rustig bestaan kon lezen, alleen deze keer met Max in haar leven. En zijn zoontje dan, die was meer dan welkom in haar beleving. Ze had er geen moeite mee, ze keek er niet raar van op en stiekem hield ze wel van kinderen. Het was op zich een fijne gedachte, maar ze wist ook dat mooie gedachten keihard gingen vallen in de wereld van tegenwoordig en daarom stopte ze het veilig weg in een ver hoekje, ergens in haar hoofd.
''Good, because I need you.'', fluisterde ze nog tegen zijn lippen, waar ze die van haar voor een moment zacht tegenaan had gedrukt voor een kus. Een intieme één die ergens zorgzaam was, maar ook zeker verlangend naar meer. Veel meer. Zonder tegen te stribbelen had ze zich dan ook om laten draaien, zodat ze met haar rug op de bank terecht kwam.
Heel even hadden haar blauwe ogen hem aangekeken en had haar duim een poging gedaan om wat vuiligheid van zijn gezicht te krijgen. Tervergeefs, hoewel dat het laatste was waar ze zich zorgen om kon maken dan toch. Ze was zelf ook smerig van al het rennen, overnachten in het bos en nu net al het zwarte bloed wat gevloeid had. Ze zou een moord doen voor een bad in plaats van een douche. Dat was zeker, ze was toe aan iets warms waar ze langere tijd van kon genieten en waarna ze ook gewoon schoon verder kon gaan. Een luxe tegenwoordig.
Yulia had haar kont iets opgetild zodat ze Max enigszins een handje hielp met het uitrekken van haar broek, voor een haast gelukzalig zuchtje haar toch ontsnapte en ze haar ogen even sloot door het gevoelig wat door haar lichaam heen tintelde. Haar vingers gleden dan ook door zijn haren heen, voor ze deze beet pakte en lipbijtend even omlaag had gekeken. Erg vond ze he tniet, nu ze de tijd leken te hebben, daarom had ze zeker besloten hem van een wederdienst te voorzien na dit.
Nate had even naar hun handen gekeken, nu ze zo met de zijne speelde en fronste even door de woorden die ze uitsprak. Hij moest er heel even over na denken, maar hij was bang dat ze gelijk had en het jaagde hem angst aan. Vooral omdat hij niet wist wat het betekende... was het een goed iets en was het slechts een positieve bijwerking, of was het een slechts iets en veranderde hij langzaam in iets waarvan hij niet zeker was of Ciara dan het lef had om een kogel door zijn hoofd te jagen. Dat had hij liever als hij nog gewoon was wie hij was, dan een hersenloze kannibaal als hij heel eerlijk moest zijn. Een gedachte die hij echter niet uitsprak, omdat hij Ciara niet met zo'n belofte wou opschepen. Hij zou het Max wel vragen zodra ze die weer gevonden hadden, samen met Yulia natuurlijk.
''I'm afraid I did.'', gaf hij dan ook toe. ''However it was more a thought that I just wished that they would eat eachother instead of us. You.'', fronste hij nog. Hij wist niet zo goed wat hij gedaan had en des te meer hij erover na dacht, des te minder hij leek te weten met wat hij gedaan had.
''But I felt their hunger too, like it was my own and I suppose I felt angry. Very angry, raging.'', mompelde Nate nog.
''I don't know, I was just hungry for something. I don't know whát and I am not sure if I want to know. If you see what the Z's are eathing and hunting down.. They get smarter every day, week, month. God may know what they are a year from now.'', zuchtte hij.
Stiekem wist hij wel wat hij verlangd had, maar dat zou hij wederom niet hardop uitspreken. Hij wou Ciara geen angst aanjagen, bezorgd maken of wat dan ook. Nee, dat was zijn intentie niet. Ze moesten zorgen dat ze bij dat lab kwamen zodat zij haar magische handen kon laten werken met alle kennis die ze had als een zuster die meer had gewild dan dat. Hij leek er haast blindelings op te vertrouwen dat zij onder een microscoop kon zien wat er precies gaande was met zijn bloed, en anders DNA als het apparatuur het nog toeliet. De stroom zou het echt wel niet doen, maar misschien deed de noodgenerator het dan nog voor het moment dat ze daar zouden zitten.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/15/2018 10:42 AM"I missed you too" zegt hij. Hij gaat op de bank zitten waar ze hem heen leidt en legt zijn handen om haar smalle taille. Hij laat zijn handen over haar lichaam naar haar billen glijden. Zijn handen zijn besmeurd met bloed. Op zijn gezicht zitten wat bloedspetters en zijn haren zitten in de war. Ze zijn gegroeid in de afgelopen tijd. In het normale leven was het tijd om naar de kapper te gaan.
Hij sluit zijn ogen even. Ze wilde zich geliefd voelen, levend. Hij vervloekte de mannen die het gevoel van haar afgenomen hadden. Dit was niet de romantische situatie die hij haar wilt geven. Hij wilt wijn drinken, het vuur van de haard aanmaken en zichzelf overgeven aan haar. Hij wilt haar liefhebben zoals zij dat van hem verlangt. Hij wilt haar stevig vasthouden, haar nooit meer laten gaan tot zij dat van hem verlangt. Hij legt zijn hoofd naar achteren. Hij wilt ontspannen, in de wetenschap dat hij nergens anders heen hoeft. Maar ze moeten hier weg, zo snel mogelijk. Hij streelt over haar billen. Hij heeft plannen om met haar samen te zijn, een heel leven lang. Hij knijpt zacht in haar billen. "I will," zegt hij kalm. Hij opent zijn ogen en kijkt haar weer aan.
In zijn leven heeft hij niet veel liefde gekend. Zijn zoon is het resultaat van een one-night-stand. Yulia is de eerste vrouw waar hij van houdt. Hij zou alles geven om haar gelukkig te maken. En nu zit ze hier, bovenop hem en het wind hem op. Hij zoekt naar de woorden waar hij haar gelukkig mee kan maken. Zijn handen glijden onder haar shirtje en strelen zacht haar huid waarna ze weer terug glijden. Hij draait hen om, zodat hij boven haar ligt. Hij laat zijn hand in haar broek glijden, die hij soepel opent. "I don't want to hurt you... I never will" belooft hij haar. Hij laat zijn vingers met zachte bewegingen het werk doen, omdat hij wilt dat ze enigszins geniet. Hij kust haar zacht in haar nek en trekt haar broek voorzichtig omlaag. Hij verlaagt zijn lichaam en drukt zacht kusjes op haar liezen, steeds dichter naar haar schaamstreek. Hij hoopt dat hij haar kan laten lachen, vergeten dat pijn bestaat. Hij hoopt dat ze naar hem zal kijken en de liefde zal voelen in een heel ander licht. Alleen maar liefde.
Ze lacht zacht en zet het blik op het nachtkastje en de crackers naast hen op het bed. Het gevoel van zijn vingertoppen om haar middel, geeft haar het gevoel alsof ze zweeft. Verliefdheid, het kon niet anders. Het mooiste gevoel van de hele wereld, een gevoel waarvan ze had gedacht dat ze het nooit meer mee zou maken na alles wat ze voor haar ogen had zien gebeuren. Alle ellende, alle kwellingen en pijn. Maar daar was hij dan, haar held, haar redder in nood. De man die de pijn weg kon kussen en haar geruststelde alleen al door naar haar te kijken.
Ze legt haar hoofd op zijn borstkas nu ze bij elkaar liggen. Ze pakt zijn hand vast en streelt met haar duim over zijn handpalm. "It was like you controlled them. They obeyed you, because they were eating each other because you somehow told them to. Didn't they?" vraagt ze hem. Het was een angstaanjagende gedachte, eentje waarvan het haar niet zou verbazen als het uitkomt. Ieder tegengif heeft een klein beetje gif. Dus dit vaccin ook, heeft het zombie virus erin zitten. Hoeveel precies wist ze niet, maar dat het gevolgen zou hebben op zijn lichamelijke toestanden dat wist ze wel. Het was onvermijdelijk. "Can I ask you what you were hungry for?" vraagt ze hem. Ze kijkt naar hem en zijn stralende ogen.
Zijn stralende ogen die als een magneet voor haar werkten. Ze zal altijd alles voor hem doen, dat weet ze. Ze kan enkel hopen dat ze het redden, dat ze een lab zullen vinden om meer te weten te komen over het vaccin. Om zijn leven te redden en met dat van hem ook dat van misschien wel de rest van de wereld. Het was een vreemd gevoel om te weten dat hij een soort van uitverkorene is.
Ze moeten op hun hoede zijn, nu meer dan ooit. ZOLA is naar hen op zoek en bij het vorige kamp hebben ze maar al te duidelijk meegekregen dat er een heksenjacht op Nathaniel is geopend, al weet niemand hoe hij er precies uit ziet doordat de elektriciteit nergens meer werkt. De apparatuur hier werkt niet, maar in ZOLA natuurlijk wel. Daar hebben ze toegang tot de allerbeste apparatuur. Zij konden alleen maar hopen dat ze hen voor waren, met wat het ook was dat ze hen aan wilden doen. Ze kust zijn voorhoofd.
xMirima
Deleted user
Re: O | To the moon and back.
from xMirima on 06/13/2018 12:32 PMYulia had heus door gehad dat Max ook niet heel zeker leek te zijn over wat hij nu wel of niet kon. Maar als ze eerlijk moest zijn was het beter voor haar om het er niet over te hebben, te doen alsof het nooit gebeurd was en dat ze oké was. Ze hadden er niets aan als ze zielig ging staan doen en haar afstand ging houden. Uiteindelijk zou ze alleen maar haarzelf kwellen als ze afstand zou behouden van hem en dat was het laatste wat ze wou. Daarnaast wou ze Max ook niet kwetsen, alles behalve. Ze hield nog steeds van hem en er was verder niets mis, ze was nog steeds gewoon Yulia. Daarom had ze ook met enige zekerheid iets op de bal van haar voeten kunnen gaan staan, om bij zijn lippen te kunnen en die te kussen, terwijl haar handen tegen zich gezicht aan hadden gelegen. Dat tot hij haar handen beet had genomen en die in een stevige greep nam, dat verwarmde haar hart dan ook. Het was fijn dat zoiets simpels als elkaar handen beet houden en een kus delen nog betekenis kon hebben deze dagen.
''I missed you.'', prevelde ze tegen zijn lippen aan voor ze hem nog een kus gunde en weer terug op haar voeten ging staan. Haar blauwe ogen hadden naar hem opgekeken terwijl ze een hand los had gemaakt uit zijn greep en wat van zijn warrige haren voor zijn voorhoofd weg had geplukt voor haar hand zijn wang had gestreeld. Het voelde een beetje stoppelig, dat had ze altijd al een fijn gevoel gevonden eigenlijk. Daarnaast was Max zeker een kop groter dan haar en in de breedte paste ze er ook wel twee keer in. Nu ze erover na dacht had ze altijd al een zwak gehad voor mannen die groter waren dan haar. Het maakte dat ze haarzelf veilig voelde op één of andere manier en Max had ook wel bewezen, keer op keer, dat hij haar veilig zou houden. Een kleine glimlach sierde haar bij dat idee.
Yulia haalde even diep adem voor ze haar ogen iets neersloeg. Ze waren alleen dus uiteindelijk was er geen reden om niet even tijd samen te spenderen. Heel even had ze naar haar hand gekeken, die nog steeds in die van hem lag, voor ze hem zachtjes met zich mee had getrokken naar hetgeen wat misschien nog iets als een bed kon functioneren. Ook voor de nacht, ze moesten ergens slapen. Ze had Max uiteindelijk iets naar achteren gedwongen tot hij wel moést zitten en zij op zijn schoot kon klimmen. Haar benen schrijlings langs die van hem. Ze had haar handen in zijn nek gelegd en hem wederom een keer gekust.
''Please make me feel alive, loved.'', fluisterde ze zachtjes. Ze had hem nodig. Los van alles was gebeurt, ze had hem oprecht gemist en elke vezel in haar lichaam gilde om hem op dit moment. Nu ze alleen waren, wou ze alle tijd benutten die ze voor nu kregen. Ze ging er vanuit dat Nate en Ciara morgen weer zouden komen en dat betekende dat er weer een lange tijd zou zijn dat ze elkaar niet eens konden aanraken zonder dat de rest daar ook van mee kon genieten. Liever niet dus.
Het hele huisje was leeg en Nate had weer wat kunnen ontspannen. Hij had zelfs even diep adem gehaald en een hand door zijn bruine lokken gestuurd voor hij weer op had gekeken naar Ciara die iets opmerkte, wat Nate liet knikken.
''Yes, we should go at first light. And we should minimalize the light we use. A few candles should do the trick.'', glimlachte hij. Zorgen dat er zo weinig mogelijk licht was, zorgde er ook voor dat niemand door zou hebben dat er iemand in het huisje was. En de zombies zouden er ook niet naar toe getrokken werden. Mochten ze hier al rondlopen, want ze leken in groepen rond te wanen. En als dat al zo was, was er een grotere kans dat ze rechtstreeks het water in zouden lopen en verdrinken, dan dat ze de deur zouden open krijgen. Zo slim waren die dingen dan ook wel weer niet. Ze gingen af op alles wat eetbaar was voor hun en dat was het wel, de honger die hij eerder had gevoeld, had dat wel bevestigd. Tegelijk maakte het hem ook lichtelijk misselijk, maar ook zeker bezorgd omdat het niet oké was om zich zo te voelen. Het was haast of hij de zombies had begrepen en dat maakte dat zijn streslevel meteen weer omhoog schoot.
''Maybe not smart, but they know the area here. So we should move with first light as you said. I have no ammo and no weapons, there isn't much to do when they find us anyway. We can't take the risks, we need to keep moving and rest as much as possible in the night.'', knikte hij. Daarom was het goed om zich juist niet druk te maken en zijn hoofd wat rust te gunnen, maar dat was nog knap lastig ook. Hij zuchtte dan ook nog even, voor hij neer was gezakt op het bed en zijn ogen voor een moment sloot. Tot Ciara weer binnen kwam lopen.
''No, I am not. Thank you.'', glimlachte hij flauwtjes na een blik op het blik met kip geworpen te hebben. Hij had het idee dat het helemaal niet meer zo goed zou zijn, hij wou het risico niet nemen in elk geval. De crackers waren misschien nog wel te doen. Maar voor nu had hij oprecht geen trek en had hij toegekeken hoe Ciara naar hem toe was gelopen en haarzelf tegen hem aanduwde. Hij sloeg zijn armen rond haar slanke lichaam en kustte haar voor een klein moment even terug.
''I was hungry.'', flapte hij er zachtjes uit. ''When I did what I did with the zombies.'', verklaarde hij wat nader. ''However I am not sure what I did, only thing I wanted was they ate theirselves for once instead of us.'', fronste hij wat moeilijk.
Re: O | To the moon and back.
from Rwina on 06/13/2018 11:52 AMHaar woorden laten hem lachen. "Ay aye, captain" plaagt hij haar. Hij geeft haar een knipoog en een speelse glimlach. Natuurlijk was er niks grappigs aan dit moment, waarop hun leven weer eens op het spel stond, maar hij had besloten om er vanaf nu het beste van te maken. Sommigen vonden dat gedrag misschien nonchalant, maar voor hem was het heel gewoon. De normaalste zaak ter wereld. Net zoals zombies achter elkaar doden normaal geworden was. Hij was het anders gaan zien. In het begin beschouwde hij hen als mensen die geen keuze hadden gehad, die zichzelf niet konden beschermen en omwille daarvan "veranderd" waren. Hij wou ze niet doden, want in zijn ogen waren het mensen, tot dat het duidelijk werd dat ze er alleen op uit waren om te eten, doden en de wereld verder naar de klote te helpen. En dat er niks aan te doen was, omdat de zombies nu eenmaal zo geprogrammeerd waren. Hersenen, hersenen en nog eens hersenen. Want hun eigen hersenen werkten overduidelijk niet meer, al reageerden ze wel op bepaalde prikkels en lieten ze andere dingen voor wat het was. Zo was het inmiddels duidelijk dat zombies niet bang waren voor vuur, maar wel voor water. En kon je ze enkel doden door hun hoofd te raken met een kogel of een mes. Inmiddels heeft hij zijn oorlogstechnieken sterk verbeterd sinds al deze ellende begonnen is en hier in dit moment kreeg hij de kans om te schitteren.
Hij kijkt de eerste zombie recht in zijn ogen aan. "I give you mercy.." zegt hij kalm. Hij haalt het mes zonder moeite door zijn hoofd en pakt het weer terug. De bloedspetters komen tegen het raam en op zijn hoofd. Het stinkt maar tegelijkertijd ruikt het naar overwinning. Het motiveert hem meer. Hij snijdt de volgende de keel door. "I give you mercy" roept hij wat harder. De derde plaagt hij, door deze half uit de deur te laten en vervolgens tussen zijn ogen te steken. "I give you mercy" roept hij opnieuw. Het was een kreet die voor zijn gevoel het doden van deze onschuldige zielen rechtvaardigde. Alles wat hij aanraakt gaat immers dood. De vierde probeert hem aan te vallen. Hij moet eerst in zijn arm steken, daarna pas gaat het mes door zijn hoofd. De laatste zombie is vrouwelijk. Haar schreeuw doet pijn aan zijn oren als hij zijn mes wederom tussen haar ogen steekt. "I give ya'll mercy.." sprak hij. Hij laat het met bloed besmeurde mes vallen. Zijn handen zijn besmeurd met bloed en zijn shirt is niet meer zo schoon. Maar ze hebben het gered en hij hielp haar vervolgens met het inladen van twee rugtassen vol met wapens. Op zijn riem zette hij vier glocks en een van de twee tassen vulde hij vooral met munitie. Dat was nu belangrijker dan veel verschillende wapens bij hebben die ze misschien wel kwijt konden raken. Hij sluit de deur achter zich als ze er klaar zijn en laat haar de tassen bij de tafel zetten. Hij verwachtte Nathaniel hier in de vroege morgen, aangezien deze waarschijnlijk niet zou gaan rijden s'nachts. Hun legerafspraak wanneer ze elkaar kwijt raakten, was dat als het langer dan drie dagen zou duren eer ze elkaar zouden vinden, dat er waarschijnlijk sprake was van overlijden en dat ze door moeten gaan. Dus hij gaf Nathaniel drie dagen, besloot hij. Daarna moest hij door met Yulia, of ze dat nu wilde of niet. Haar koppigheid was aantrekkelijk.
Ze blijft hem aankijken en de blik in haar ogen vangt zijn aandacht. Zijn volledige aandacht, hij werd er stil van. Hij wist niet zo goed wat hij moest doen, nu er met haar was gebeurd wat er was gebeurd. Hij wilde niets triggeren, dat konden ze nu niet gebruiken. Hij pakt haar handen vast. Wilde ze hem überhaupt nog wel aanraken? Hij was niet achterlijk, hij heeft het een en ander geleerd tijdens zijn soldaat avonturen. Meisjes die werden verkracht door wildvreemde mannen, die ze onder hun hoede namen en een beter leven gaven door een veilige omgeving om te leven aan te bieden. Hij voelt haar lippen tegen de zijne aandrukken. Een bevestiging dat hij haar mag aanraken, dat het oké is. Hij besluit om er niet over te beginnen. Het is duidelijk in haar ogen te zien dat het heftig is geweest voor haar en misschien was het momenteel niet het juiste moment om erover te praten. Hij geeft haar de tijd om het juiste moment te kiezen. Voor nu zeiden haar ogen meer dan duizend woorden bij elkaar. Haar handen haalt hij van haar gezicht en legt hij langs hun lichaam. Zijn hartslag die omhoog was gegaan van alle adrenaline, leek te kalmeren nu op dit moment de storm in hem ging liggen. Hij wilde niet aan het moment denken dat hij haar kwijt zou raken. Ze moest hem vasthouden en nooit meer laten gaan, dat was een ding waar hij zeker van was. Hij had immers een grote belangrijke taak met Nathaniel en hij had haar nodig, bij zijn kant. Ze was de vrouw waarmee hij de oorlog wilde winnen. Hij wilde haar liefhebben, ooit op een dag kinderen met haar krijgen, als alles weer normaal is. Voor zover de dingen weer normaal konden zijn. Zeker met gekken op deze wereld zoals die in ZOLA. Hij kust haar vol passie, liefde.
Ze realiseerde zich dat ze niet altijd alles zou weten. Hoe verder ze van huis geraakte, hoe vreemder alles werd. Hoe minder dingen ze herkende. Dit zomerkamp herkende ze enkel omdat ze er als kind vaak kwam. Ze sloot niet uit dat ze iets of iemand zouden tegenkomen, al hoopte ze na hun vorige ervaring van niet. Het was gestoord en om te zien wat er met Yulia gebeurde, heeft haar diep geraakt. Voor hetzelfde geld had zij het kunnen zijn. Ze weet niet of ze zoiets zou kunnen verwerken. Ze denkt het niet. Ze zou echt helemaal gek worden.
Ze knikt als hij besluit om het huisje aan het meer te bekijken. In de meeste horror-films was het een slecht idee om een huisje aan het meer te checken, maar nu hadden ze geen andere keuze. Bovendien leek er verder niemand in de wijde en verre omgeving te zijn. Er was niet eens een teken van booby traps of borden die de richting van nieuwe kampen aangaven. Ze waren de meest gekke dingen tegen gekomen in een korte tijd dat het soms onwerkelijk aanvoelde. Alsof ze zou wakker worden uit een vervelende droom. Dit kon nooit echt zijn, maar dat was het wel.
Ze liep achter hem aan het huisje in. Ze controleerde voorzichtig iedere kamer, maar er was niemand te vinden en ze hoorde ook niets. "So we should wake up at sun rise?" stelt ze voor. Dat was het vroegste moment om in het daglicht te vertrekken en overzicht te hebben op iedere onverwachtse situatie. Op dit moment was iedere seconde belangrijk en kon de situatie in een minuut al heel anders zijn. Zo rustig als het nu was, kon het over een minuut misschien niet meer zijn. Zo chaotisch waren deze tijden en ze moesten het er maar mee doen.
"Don't worry about these men, they are not that smart... just rich" flapt ze eruit. Ze loopt naar de keuken en trekt voorzichtig de kastjes open. Misschien was er iets te eten te vinden. Op wat lege koektrommels na stond er niets in. Ze opent het onderste kastje en komt een blikje kip tegen en een doos met crackers. Ze loopt ermee naar het bed in de slaapkamer, die aan de voordeur grensde. Ze zet het eten op het nachtkastje en draait zich naar Nathaniel toe. "I hope you are hungry?" vraagt ze hem met een kleine glimlach.
Zelf was ze niet meer zo zeker of ze honger had... Wat die man met Yulia had gedaan heeft erg veel impact op haar gehad. Ze maakt zich zorgen om Yulia, want die was nu waarschijnlijk bij Max. Hoewel de twee een speciale band leken te hebben, zoals zij met Nathaniel had. Dat was al een hele geruststelling op zich. Ze loopt naar Nathaniel om zichzelf in zijn armen te sluiten. Ze omhelst hem, drukt haar heupen tegen die van hem aan en geeft hem een kus op zijn lippen. Haar handen plaatst ze uiteindelijk op zijn borstkas.
xMirima
Deleted user
Re: O | To the moon and back.
from xMirima on 06/11/2018 05:14 PMYulia rolde met haar ogen. ''I survived 3 years without you, Max. You don't have to talk to me like I'm one of your soldiers.'', was ze tegen hem in gegaan met dezelfde koppigheid die ze altijd al had gehad. Het was niet omdat ze het echt verschrikkelijk vond, maar het was gewoon wie ze was. Yulia liet niet over zich heen lopen en al helemaal niet rondcommanderen. Ze was sterk, dat was iets wat ze haarzelf elke dag vertelde dan toch. Ze deed oprecht haar best om niet te breken onder alle situaties die hadden gespeeld, het lange alleen zijn, het kwijtraken van Max voor de afgelopen dagen. Ze deed haar best om sterk over te komen en te doen alsof er niets aan de hand was. De waarheid was dat ze behoefte had aan affectie en achteraf een goed potje wou huilen eigenlijk.
Zwijgend keek ze even rond. Ze gingen niet zomaar bij de wapens komen dus. ''I suggest I open the door a bit and hold it like that, so you can use your knife to bash in their heads.'', stelde ze maar voor. Een betere optie hadden ze niet. Met Max zijn instemming had ze haarzelf goed neer gezet en had ze de deur iets open geduwd en zo ook gehouden terwijl de zombies er al meteen op af kwamen. Ze probeerde door de deur heen te komen en Yulia moest al haar kracht gebruiken om de deur niet open te laten vliegen terwijl Max de zombies voor zijn rekening nam terwijl ze één voor één hun hoofd naar buiten staken, over de lijken van de andere zombies heen. Ze liet de deur dan ook pas los toen er vijf rottende lijken op de vloer lagen.
Yulia was over het hoopje lijk heen gestapt, waarna ze meteen wat wapens van de planken plukte en ook weer holsters had waardoor ze ook handwapens bij zich kon dragen langs haar wapens en onder haar armen. In een rugzak schoof ze alle ammo die ze kon vinden terwijl ze Max ook maar zijn speelgoed uit liet zoeken. Ze stopte in een andere tas nog andere wapens, waarna ze de deur weer moesten sluiten. Stel eentje was niet goed neer gehaald, dan zat die weer achter een gesloten deur.
Samen met Max hadden ze een plek gezocht waar ze eventueel ook veilig de nacht konden doorbrengen. Ze zette alle tassen neer en legde haar eigen wapens neer op de tafels. Er stonden twee banken, dus ze konden in elk geval een beetje fatsoenlijk slapen. Met een zuchtje draaide ze haarzelf om, waarna ze naar Max keek. Voor heel even bleef ze hem dan ook gewoon aankijken voor ze iets op haar tenen ging staan en haar handen weer tegen zijn gezicht aan legde om hem te kunnen kussen... Ze h ad hem vreselijk gemist.
Nate had gehoopt dat de brug nog heel was, maar niet dus. Het ding was dan ook van hout geweest en zo te zien hadden mensen het ding neer gehaald. Nu konden ze wel over de rivier heen en dan lopend, maar dan hadden ze net zo goed langs de hoofdweg kunnen gaan. En daarbij wou hij het leven van Ciara niet op het spel zetten. Hij zuchtte dan ook even gefrustreerd en sloeg een keer op het stuur omdat hij zo dom was geweest om te denken dat dit alles nog overeind had gestaan. Dat ze er langs hadden gekund en dat alles voor een keer gewoon normaal ging, in hun voordeel. Niet dus, alles werkte tegen en het maakte hem zo, zo kwaad! Hij schrok dan ook nog net niet op toen ze ineens de hand van Ciara op zijn been voelde.
Geschrokken had hij haar even aangekeken voor hij iets leek te kalmeren. ''Lionclaw?'' vroeg hij even niet begrijpend tot ze naar een bord wenkte en hij zijn bruine ogen daar heen liet gaan. ''Oh. Yes, sure. That's the best shot we have for now. Back is no option with all those zombies.'', stemde hij meteen in. Hij startte de motor van de jeep weer en had het stuur om gegooid zodat ze diekant op konden rijden. Voor nu klonk het als een goed idee, zodat ze konden overnachten. Hij wist zeker dat Max en Yulia zouden wachten en hij wist ook zeker dat ze veilig zouden zitten in het gebouw van Genetic Interforce. Daar hadden ook dingen plaats gevonden, maar niet zoals die van de zombies. De standaard dingen zoals het begrijpen van genetisch materiaal, het clonen en dergelijke. Hij wist dus dat het gebouw was gebouwd om een explosief nog tegen te houden.
Het duurde ongeveer een kwartier tot ze de Lionclaw camp site tegen kwamen. Hij reed dan ook wat langzamer en liet zijn ogen even door de natuur gaan terwijl hij het weggetje zocht waar ze op gedoeld had. Die kon echter niet missen met het grote bord wat erbij stond en dat was exact de kant waar hij op reed richting het dorpje waar Ciara over gesproken had. Daar moest wel een huisje zijn, toch? Nog eens twintig minuten verstreken dan ook in stilte, vooral hij de auto tot stilstand maande en de motor uit liet vallen. ''Just let's check out this little lake-house. It is the best shot we have, it seems like zombies don't like water since they never get near it.'', merkte hij op waarna hij uitstapte en even rondkeek.
De twee jerrycans aan benzine tilde hij uit de kofferbak, omdat hij die niet kwijt wou, waarna hij achter Ciara aan het huisje in was gelopen. Het was verlaten en goed ook. Maar het was voor nu een goede plek om te verblijven en even tot rust te komen. De jerrycans zette hij op een tafel neer waarna hij naar de gordijnen liep en die dicht trok en daarbij alle ramen controleerde. Ook de deur sloot hij goed. ''Let's just rest here. Tomorrow we will go on, but it is not safe to drive in the dark. The lights of the cars don't just get attention of the zombies, those men are still looking for us and something tells me they go great lenghts to find us.'', glimlachte hij. Hij maakte ze zich zo druk dat alles een beetje onlogisch had geklonken.