O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

"I had to bomb the city in order to bail you out! I should have been in prison as well but they didn't because I did it to bail you out! I committed a fucking war crime and they considered me a hero. I am not a hero, Nate! Fifty innocent people! Women and their children!" snauwt hij hem af. Hij werpt hem een boze blik toe, al was er in zijn ogen het schuldgevoel te zien dat hij had vanwege het bombardement. "Decide what you want" verzucht hij. Niet veel later trapt Nathaniel de deur open, die zonder moeite op de grond beland. Hij loopt voor Nathaniel uit, met een snelle pas naar de kamer van de meiden waar de deur al open is. Hij geeft er een trap aan. Hij hoort de ijselijke schreeuw van Yulia en ziet hoe de man haar ruw benadert. Het breekt zijn hart, het breekt hem helemaal van binnen. Het enige wat hij nu nog had, het enige wat nog onaangetast leek te zijn door de apocalypse, had hij door zijn onoplettendheid, laten aantasten. Hij voelt zich vrijwel meteen schuldig. Hij trekt de man in kwestie van haar af en verkoopt hem flink wat klappen. Al snel raken ze in een vuist gevecht. Hij gaat er van uit dat Nathaniel zich bezig houdt met de man die Ciara vast heeft.
Hij pakt de nek van de man vast en draait deze zo dat hij zijn nek breekt. De man valt levenloos op de grond en hij kijkt naar Yulia. Hij geeft haar de tijd om haar kleding weer aan te trekken en draait zich om naar Ciara. Nathaniel heeft de man al in zijn houdgreep en Ciara is losgekomen. Ze geeft hem een klein wapen dat ze uit haar broek haalt. Die kleine kreng, denkt hij bij zichzelf. Hij pakt het wapen dankbaar aan en schiet de andere man door het hoofd. "We have to get out of here, immediately. Whatever happens, travel way up north, high way bound so we can find each other there" commandeert hij. Hij loopt de kamer uit met het wapen voor zich gericht en wenkt Nathaniel. De dames moesten tussen hen in lopen zodat ze naar buiten geleid konden worden. Hij besluit de zijn ood uitgang te pakken, langs de tuin. Er is nog niemand op hun af gekomen maar daar kan ieder moment verandering in brengen.

De tranen lopen over haar wangen als Yulia begint te schreeuwen. Het is vreselijk om te zien wat er met haar gebeurt, traumatiserend. Voor hetzelfde geld was zij het geweest. Ze deed haar best om tegen te stribbelen maar de man was veel te sterk voor haar. Als de deur open zwaait en Maximiliano binnen komt met Nathaniel er achteraan, overhandigt ze hen zodra ze los komt beide een van de kleine handwapens die ze in haar broek had gestopt voordat ze het kamp in reden. Het was het enige dat ze mee wist te smokkelen. Het jasje dat ze al jaren had, liet ze in de kamer liggen toen Maximiliano commandeerde dat ze moesten gaan. Het voelde alsof ze een deel van zich zelf achterliet en dat er een nieuw tijdperk was begonnen.
Ze wend zich tot Yulia, die ze helpt met aankleden. Door de onverwachtse adrenaline kick is ze gestopt met huilen en alerter dan ooit, sterker dan ooit. Ze ondersteunt haar. "Come on, we have to keep walking" zegt ze kalm. Dat was haar sterkste eigenschap als verpleegster geweest. Ze reageerde bijzonder goed onder stress en handelde alsof de tijd langzaam ging, al stond de tijd op tikken en waren het kwesties om leven en dood. Ze kon zichzelf loskoppelen van de gebeurtenis en alles stap voor stap over zien.
Ze is blij om Nathaniel weer te zien, maar er is geen tijd voor een kus of een praatje. Ze moeten nu zo snel mogelijk weg zijn. Het is duidelijk geworden dat Ryce geen goede bedoelingen had en god weet of ZOLA iets met deze groep te maken heeft of niet. En of deze groep iets zou weten over het vaccin of over Nathaniel. Dan hadden ze de poppen helemaal aan het dansen. Echter was er niemand in het gebouw te vinden, althans zo leek het te zijn. Het zijpad dat Maximiliano wilde nemen, was naast de tuin met zombies. Aangezien Nathaniel bij hun was, was het waarschijnlijk dat ze niet naar hen toe zouden komen, dus wat dat betreft was het een goede zet van Maximiliano.
Ze pakt Yulia's hand en neemt haar mee. Ze moesten blijven rennen, zo ver als ze maar konden. Maximiliano gooit de deur open. "We have to run, fast" commandeert hij. Het is dertig meter tot aan een groot gebouw. Ze blijft rennen. Nu kwam haar fitness training toch goed van pas.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had kort een wenkbrauw opgetrokken. ''Well, I can see why that Franklin wanted you. You are a pretty women, Ciara.'', glimlachte ze. ''I suppose Nate is lucky with you, not only because you are beautifull.'', had ze geknikt. Ze meende het, ze had geen problemen met wie dan ook. Ze had enkel wel gewild dat Ciara wat meer had geweten van overleven. Maar als een model leerde je zulke skills niet, tot in tegenstelling tot het drilkamp waar ze zelf in had gezeten dankzij haar vader. Yulia was hard opgevoed en daar was ze ook naar gevormd. Het was niet apart geweest als ze weer een vlakke hand tegen haar wang aan had gekregen of zo. Bepaalde dingen mistte ze dus totaal niet, maar een normale wereld was wel gewenst. Ze had heus plannen gehad om een rustig leven te leiden, normaal werk te vinden en een gezin te stichten als het even kon.
''He survived because my dad found the key.'', was ze verder op haar verhaal in gegaan. ''My dad was the person, together with some others, that created the vaccins, along with the virus it is. He used my DNA for it and it seems Max made sure I was deleted from the earth itself. So nobody knows I excist, ZOLA doesn't know that they need DNA from two persons.'', verklaarde ze maar iets nader. Er was geen reden om te liegen erover, want ze kwam er uiteindelijk toch wel een keer achter. ''So Max actually hopes we can find some labratorium where you can use your medical skills.'', bekende ze maar.
''I will teach you when we are out of here, alright?'', glimlachte ze een belofte. Het was niet verkeerd om wat dingen aan te scherpen met het idee dat ze zichzelf beter kon redden en niet zoveel op onder andere Nate hoefde te leunen. Veel meer tijd had ze echter niet om daar op in te gaan, want er waren twee mannen binnen gekomen en daarmee had ze Ciara achter haar geduwd. Echter bleef ze een vrouw en zou ze daarmee altijd een zwakker geslacht zijn. Ze had de man een paar goeie tikken gegeven, maar dat had hem enkel kwaaier gemaakt. Haar top ging nog net niet door de helft en de rest werd simpelweg half naar beneden getrokken. In eerste instantie had ze geen stemgeluid gegeven, omdat ze hem dat vermaak niet wou gunnen, maar dat was iets wat niet binnen bleef toen er een helse pijn tussen haar benen door trok...

Nate liet een lach los en rolde even met zijn ogen. ''You didn't, you should've kept your mouth shut and I don't know what else you think I am blaming you for; I am only blaming you for thát. Nothing else. I may not know anything, but neither do you. You don't know what I endured in that prison and you walked around that prison like nothing ever happend.'', gromde hij nog net niet. Dit was wederom een gevoelig punt. Het ging misschien nog niet eens om het feit dat hij geïnjecteerd was met één of ander vaccin, maar het verraad wat hij had gevoeld van iemand die zijn vriend had moeten zijn. Het was misschien wat kleinzerig, maar het had oprecht een schop na gegeven en een bitterheid los gemaakt. Het had ervoor gezorgd dat hij het liefst niemand meer wou vertrouwen, niemand toe wou laten. Het kostte hem al ontiegelijk veel moeite om over die onderwerpen te praten met Ciara, want zij leek de enige persoon te zijn die hem niet veroordeelde en in zijn onschuld geloofde. In tegenstelling tot iedereen die hem in die gevangenis had gestopt.
Zijn bruine ogen keken Max doods aan toen de man hem bij zijn shirt pakte en nog net niet in zijn gezicht stond te schreeuwen. Hoewel hij moest toegeven dat die informatie nieuw was. Onderzoekend keek hij hem dan ook aan, voor hij zijn handen wegduwde en zijn shirt weer recht trok. ''You know I want to safe her, I am still deciding about you and your blonde girlfriend.'', mompelde hij. Uiteindelijk wist Nate ook wel dat hij dat wel ging doen, hij was te soft om iemand niet het leven te gunnen. Ondanks wat ze gedaan hadden. Iemand die hem goed genoeg kende, wist dat ook wel, maar goed. Hij zweeg verder, niet dat er echt iets te zeggen viel door het stemgeluid wat door de stem heen trok. In eerste instantie dacht hij aan een rat of zo, maar het was al snel duidelijk dat dit een schreeuw om hulp was.
Hij hoorde de woorden van Max wel, maar had er niet op gereageerd, omdat hij de deur had bekeken en dan voornamelijk de scharnieren, ze waren roestig. Hij kon enkel hopen dat Ciara gelijk had en dat hij daad werkelijk sterker was. Hij had zijn voet op de onderste scharnier gezet, waarna hij er een flinke trap tegenaan zette en deze brak en de hele deur naar beneden zakte. Hij had aan de kant moeten stappen, anders was het ding bovenop hem beland...

Re: O | To the moon and back.

Ze kijkt verbaasd als ze de boekjes ziet met foto's van de laatste shoot die ze had gehad. Ze kijkt op naar Yulia. Er is geen tijd om na te denken of ze haar zouden hebben herkend. "Yes, I used to work at the prison but they fired me a few weeks before the outbreak happened. I wanted to get out of town, but I was robbed and I ended up at a camp. There was this guy, Franklin" vertelt ze haar. Ze gaat op het bed zitten. "He wanted to start a new world and he was having these crazy plans. Then Nathaniel showed up, out of nowhere and I knew there was something going on with him because he was supposed to get a vaccine.. and no one had ever survived such a vaccine.. so I kind of lied to Franklin about who he was and later that night, we sneaked out and eventually ended up at the farm where you found us" verkortte ze het lange verhaal van wat ze de afgelopen tijd allemaal heeft meegemaakt.
"Survival mode or not, you don't treat a lady like that!" roept ze ietwat beledigd uit. "I guess I am fine. Things don't even surprise me anymore," antwoord ze. "And I guess these are skills I will learn over time. I'm the kind that learns from doing things.." verzucht ze. Als Yulia haar bij haar pols pakt en achter haar duwt, gaat een onheilspellend gevoel door haar heen. Dit kan nooit goed zijn en dat blijkt dan ook als Yulia op het bed word gegooid door een van de mannen. De ander wend zich tot haar en pakt haar stevig bij haar polsen vast. Hij draait haar om en legt haar op haar buik op het bed. Ze voelt zijn zware lichaam over haar heen hangen. Ze schreeuwt het in een harde gil ijselijk uit. Ze slaat hem met haar ellebogen. Ze voelt al snel zijn arm om haar nek, waarna hij haar omdraait en op schoot heeft. Ze ziet wat de andere man bij Yulia doet. Hij scheurt haar kleding kapot. "Don't worry sugar, I am sure you are going to like it" spreekt de man in kwestie. Het is niet Ryce, het is iemand anders. Ciara stribbelt tegen en bijt in de man zijn onderarm. Ze krijgt een klap van hem in haar buik en schreeuwt nogmaals. Dit maakte haar woedend. Tranen springen in haar ogen als ze ziet hoe ver de man gaat.

"You don't know shit, Nathaniel. Past is past. I'm sorry for the mistakes I made, but I did what I had to do. And now we need to do what has to be done!" Maximiliano is boos, niet zo zeer op Nathaniel maar op deze hele situatie. Hij had Ryce moeten vermoorden toen hij de kans ertoe had gekregen.
"We will find another car or vehicle or whatever, what is important is that we get out of here" Hij is behoorlijk gefrustreerd en het uitzicht op de zombies buiten maakt het er niet beter op. Hij pakt hem bij zijn kraag vast. "We have the recipe for the vaccin. We found out that we need your DNA and Yulia's and everything else that is in the cocktail. It can give us answers about what is going to happen to you. And ZOLA doesn't know the recipe. They don't know they need Yulia as well. Get your head in the fucking game, this is real. We need to figure out if someone at the CDC survived and if they didn't, Ciara can try and make a vaccine. I'm pretty sure you want to save at least her" spreekt hij zachtjes, zodat niemand anders het horen kan. Hij laat hem los. Veel tijd om erover na te denken is er niet als hij een ijselijke gil hoort.
Ciara. Overduidelijk Ciara, maar er was meer aan de hand. Er klinkt veel kabaal vanuit een paar kamers verderop. Hij trekt het luchtrooster open en twijfelt even of het wel zo'n goed idee is. De volgende optie was om het raam kapot te slaan en eruit te klimmen, om zo naar de kamer van de meiden te gaan, maar er lopen daar zombies door de tuin. Hij kijkt naar de deur. Hij hoort meerdere stemmen schreeuwen, het zijn beide meiden en niet alleen Ciara. Ze moeten iets vinden waardoor ze in een keer uit de kamer zijn, zodat de mannen van Ryce hen niet horen en naar hun kamer komen voordat zij er weg zijn. Ze moesten snel handelen. Hij moest kiezen tussen het luchtrooster waar hij waarschijnlijk te breed en gespierd voor was of het raam en rennen voor zijn leven tussen de zombies, zonder een fatsoenlijk wapen op zak want het wapen dat hij had zou het na een paar zombies al begeven. Hij kijkt naar Nathaniel en dan naar de deur. Ook hij had de veranderingen aan Nathaniels lichaam gespot. "We need to break down the door.."

Re: O | To the moon and back.

Nate rolde kort met zijn ogen wegens de woorden van Max. ''I know enough.'', mompelde hij. Hoewel hij wist dat dat niet waar was, hij wist weinig over alles wat er met hem gebeurd was en wat Max ook mocht wisten, het was pure koppigheid dat hij er verder niet naar vroeg. Hij had zijn bruine ogen gericht op de man die aan het hoofd van een lange tafel stond, waarop zijn wenkbrauw ook iets omhoog ging. Zijn blik stond nogal doods eigenlijk, omdat hij niet geamuseerd was door de situatie waarin ze nu weer beland waren. Is het niet ZOLA is het wel iets anders. Hij moest dan ook moeite doen om niet achterdochtig een zucht te laten horen, omdat hij niet op de gevoelens van de beste man in wou werken. Gezien de blikken die de dames op waren gegaan, hij daagde dus liever niets uit betreft dat, want dat zou hij zichzelf dan weer niet vergeven. Hij vroeg zich vooral af waarom die man besloot dat ze niet naar het noorden konden, maar goed. Het leek hem dat het dezer dagen niet verstandig was om waar dan ook heen te gaan, gezien de zombies. Hij zweeg echter en liet Max het woord maar doen, daar was hij beter in dan hem. Ironisch genoeg.
Over zijn schouder had hij nog een bemoedigende blik naar Ciara geworpen, omdat hij ook wel kon bedenken dat het niet handig was om nu stennis te lopen schoppen. Hij had zijn arm dan ook al los getrokken uit Max's greep en had hem een ietwat waarschuwende blik toegeworpen, voor hij zich maar voort had laten duwen. Een kamer in met twee simpele bedden. Hij keek even omhoog naar het hoge plafon, voor hij de rest ook even bekeek. De boekjes vielen hem dan ook wel op en hij had de bovenste van het stapeltje gepakt. Heel even fronste hij bedenkelijk, voor een lach hem ontsnapte. ''Well, at least one of the girls was reconized for her beauty.'', greens hij vermaakt. Hij kon het toch niet laten om op Max zijn gevoel in te spelen, ongeacht de situatie. Hoewel hij heus wist dat er niet veel goeds ging gebeuren als ze hier heel lang gingen blijven, want hij had nooit gezegd dat Yulia niet een mooi gezicht was om te zien. Hij had het idee dat de mannen hier nog eenzamer waren dan de gevangenen in de gevangenis.
Nate was op het bed tegenover die van Max gaan zitten en had hem even recht aangekeken. ''What do you want to do?'' vroeg hij dan maar. ''I don't think they like it when we force this door open and try to take the girls with us. Not to mention the gates are closed and our car is behind that gate. They have all our stuff by now, I suppose.'', merkte hij met een opgetrokken wenkbrauw op. ''Loose from the fact you hidden some things away offcourse.'', wuifde hij nog. Maar hij was alsnog benieuwd naar wat Max wou doen, want hij had hen hierheen gereden immers.

Yulia en Ciara werden gescheiden van de mannen, maar ondanks ging ze zich er nu niet druk om maken. Ze was nog samen met Ciara en dat was het belangrijkste, zij redde zich wel maar ze voelde een zekere verantwoordelijkheid tegenover de blondine dan toch. Ze wist niet waarom eigenlijk, maar goed. Ze had geen kick gegeven toen ze bij haar bovenarm was gepakt en mee was gesleurd, in tegenstelling tot Ciara die meteen een scene gooide. Ze zei niets en had enkel toe gekeken, waarna ze de kamer rond keek nadat die op slot was. Ook hier waren twee bedden te vinden en twee nachtkastjes, meer niet. Veel meer was er ook niet nodig dezer dagen dan toch. Haar vingers gleden meteen langs de naden van de muur, vooral ze fronsend naar de blondine keek en even glimlachte. ''Don't worry, I don't think they will see a model as a treath.'', lachte ze zachtjes. ''You should be fine.'', verklaarde ze maar wat ze bedoeld had. ''However I am wondering how a model ends up with a ex-prisoner it is. You said you where a nurse in the prison, right?'', probeerde ze wat verheldering te krijgen. Ze kon niet ontkennen dat het fijn was iemand erbij te hebben met medische kennis dan toch, aan modellenwerk had je niets momenteel. Tenzij je de zombies eruit wou poseren, maar dat zag ze niet snel gebeuren dan toch.
''People are in a surviving mode.'', verbeterde Yulia haar. Ze waren niet zo zeer gek, ze waren aan het overleven en mensen deden dan rare dingen. Zelfs zij had dingen gedaan waar ze niet trots op was dan toch. Ze had haar hand terug getrokken toen ze ineens Ciara haar handen voelde en keek haar wat onderzoekend aan. ''The better question is if you're alright. I am fine, I know how to survive. I did it for 3 years, I had defence classes before that and can handle tons of weapons. I am fine.'', verzekerde ze haar. Yulia haar blauwe ogen gingen echter langs haar heen toen de deur weer open ging en twee mannen door de deur heen kwamen. In eerste instantie met een dienblad met eten, maar de grijns stond haar niet aan. Daarom had ze Ciara bij haar pols gepakt en achter zich getrokken, zodat ze haarzelf voor de blondine neer kon zetten. ''Stay behind me.'', fluisterde ze vooral ze haar kin iets hief en zonder verdere woorden de mannen slechts aankeek...

Re: O | To the moon and back.

Maximiliano had hem een beetje uitgelachen toen hij erover begon om een eigen wereld te starten. "If only you knew what I know" zegt hij met een serieuze blik. Veel tijd om zich nader te verklaren is er niet als ze de auto uitgestapt zijn en een aantal mannen moeten volgen. De autosleutel heeft hij in zijn onderbroek verstopt aangezien ze daar waarschijnlijk niet zullen fouilleren.
Ze naderen een hoog gebouw met grote houten deuren. Wanneer ze open gaan en ze naar binnen geleid worden, word het duidelijk dat dit een kerk is. Of was, dan. Of er nu nog een reden was om in een God te geloven, betwijfelde hij. Hij trok de hele mensheid in twijfel, eigenlijk. Hij kijkt even over zijn schouders en ziet de meiden nog. Die moesten ze niet uit het oog verliezen. De hele discussie met Nathaniel laat hij voor nu even gaan. Het is belangrijk dat ze hier zo snel mogelijk wegkomen, maar de mensen hier lijken niet bepaald vriendelijk in deze spookstad.
Hij zucht diep. Aan het hoofd van de preektafel staat een lange man met donkerbruin haar en felblauwe ogen. Hij herkent hem niet, dus het zijn waarschijnlijk niet de mannen van ZOLA. Hij zwijgt wijselijk en wacht af. In deze tijden was grootheidswaanzin niet ongewoon, daarom verbaasde het hem ook niet dat Nathaniel misschien wel zijn eigen wereld wou starten. Wie wilde dat nu niet?
"Welcome to Philly" roept de man. Zijn stem klinkt krakerig, waarschijnlijk van het roken en drinken. De man bekijkt de dames aandachtig, waaronder ook Yulia. Hij werpt een boze en vieze blik op hem; niemand mag naar zijn meisje kijken. De man wendt zich tot hem. "You.. you are probably in charge of these three, aren''t you?" "Who are you, sir?" vraagt Maximiliano. "I am Ryce. I don't care who the fuck you are. What do you want to do way up north?" vraagt hij hem. "It seems to be safe there, so I want to go back home with my wife and family" antwoord hij. Ryce begint hysterisch te lachen. Maximiliano blijft naar hem kijken met een strak en serieus gezicht. De act van naïeve burger ging hem goed af. Zo lang hij geen shirt met korte mouwen aan hoefde te trekken, konden ze niet weten dat hij bij het leger zit, vanwege zijn tattoo. "You can't go way up North. You either stay here or we'll feed you to the Z's. But don't worry. I'm sure we can use you. Especially the ladies are in luck. Stay the night my friend and make a decision" lacht Ryce. Hij knipt met zijn vingers. Zijn mannen pakken de dames stevig vast en nemen hen mee.
Maximiliano pakt Nathaniels pols vast zodat hij niks kan doen. Ryce en een aantal van zijn mannen halen hen ook uit elkaar en slepen hen mee naar een aparte kamer in hetzelfde gebouw. Hij kijkt over zijn schouder om te zien waar ze naar toe gebracht worden. Drie kamers verder. Ze worden in een kamer gegooid en de deur slaat dicht. Deze gaat op slot.
Maximiliano is degene die rustig blijft onder alle omstandigheden. Dus gaat hij op het bed zitten en kijkt hij uit het raam. Het is niet duidelijk wat Ryce wilt, hij wou niet eens hun namen weten. Wat hij met de meiden gaat doen weet hij ook niet en dat frustreert hem. Hij bekijkt de boekjes die op het nachtkastje liggen. De Playboy, FHM en dergelijke boekjes. En een lingeriecatalogus met Ciara op de cover. Geweldig, ze wisten wie Ciara was. Het enige voordeel hier was dat hij met Nathaniel samen was.

Ciara luistert aandachtig naar de man die zich als Ryce voorstelt. Ze probeert de vieze blikken die naar haar en Yulia worden geworpen, te negeren. Ze is wel wat gewend vanuit het ziekenhuis waar ze werkte en de manier waarop Sean met haar om ging. Toch bleef het een ongemakkelijk en akelig gevoel om zo bekeken te worden. Maximiliano stelde zichzelf voor als James, een valse identiteit.
Niet veel later word ze bij haar polsen vastgepakt en voelt ze een harde hand tegen haar billen aan tikken. De warme adem van de man die haar vasthad gleed in haar nek, zo dichtbij kwam hij. Het was te walgelijk voor woorden. Ze stribbelt tegen, maar daardoor pakt hij haar alleen maar steviger vast. Het doet pijn. "Be careful with the model, Tyrese!" schreeuwt Ryce als ze word weggevoerd. Shit. Ze herkennen haar van haar modellenwerk. Ze word samen met Julia in een klein kamertje onder de trap geduwd, de deur valt achter hen dicht en word op slot gedraaid.
"Asshole.." vloekt ze zacht als ze eindelijk vrij kan bewegen. Ze masseert zacht haar pols, deze doet pijn van zijn stevige greep. Ze kijkt uit het raam. Ze zijn aan een kant van een steegje en in dat steegje lopen Z's. Het was dus niet slim om het raam te breken en naar buiten te gaan. "People are fucking crazy these days..." spreekt ze haar gedachten met walging in haar gezicht uit. Ze haalt haar jasje van haar middel en legt deze op het bed. Het was niet duidelijk wat Ryce van hen wilde en hoeveel tijd ze nog hadden, maar hoe het ook wend of keert ze moesten hier zo snel mogelijk weg.
"Are you okay?" vraagt ze Yulia. Buiten begint het te schemeren, de nacht ging bijna vallen. Ze legt haar handen op Yulia's ellebogen en kijkt haar bezorgd aan. Ondertussen werpt ze een blik op de rest van de kamer. Twee bedden, vieze blaadjes op de nachtkastjes en een luchtrooster.

Re: O | To the moon and back.

Nate trok nogmaals zijn wenkbrauw op. ''My plan to safe mankind? It is your plan, not mine. Never was and never will be. I can care less about your loved ones, like I said a few days back.'', was Nate zijn antwoord geweest. Hij zuchtte dan ook even en haalde verwoed een hand door zijn haren omdat hij heus wel iets om anderen gaf. Maar de koppigheid in hem was momenteel te groot om toe te geven aan Max. Hij kon enkel hopen dat Ciara hem geen zak vond op deze manier, dat leek namelijk een grotere zorg te zijn dan hetgeen wat tussen hem en Max speelde op dit moment. ''Maybe I'll start my own world. With people in it that I like.'', schokschouderde hij dan ook, misschien ietwat kinderachtig. ''So I think we should go untill a point we want to go seperated ways. Untill we are out of town, it is.'', knikte hij. Dat was het plan tot nu toe geweest, waarom niet doorgaan met de uitvoering daarvan? Hij kon enkel hopen dat Ciara met hem mee wou dan, anders zou hij niet weten wat hij moest doen.

Yulia rolde met haar ogen. Het liefst was ze te voet door gegaan, maar Max vond het nodig om haar weer te commanderen. Dat was iets wat ze dan niet leuk vond aan hem, als ze heel eerlijk moest zijn. Maar goed, dat was iets om nu niet over de discussiëren. Een onderwerp voor een andere keer dus. Zwijgend had ze de hele poppenkast dan ook gevolgd, van de schreeuwende vragen en antwoorden, tot de houdingen die de mensen hier hadden. Het leek een kleine maar sterke groep zijn, al was een 'beweging' een beter woord. Ze leken georganiseerd en ze was dus niet blij dat ze hier waren beland. Met al die gedachten had ze Max enkel even waarschuwend aangekeken, om duidelijk te maken dat ze het niet tolereerde dat hij die toon tegen haar aansloeg. Ze waren niet getrouwd immers.
Haar blauwe ogen volgden hoe Max en Nate de auto uitstapten, waarna ze haar aandacht op Ciara richtte. ''They can't even figure out themselves. I am not sure if I want to rely on two childeren that are fighting about something stupid at the moment.'', was haar zachte antwoord geweest. ''I get everything, don't get me wrong. But seen the circumstances, I can care less why Nate ended in that prison because Max also didn't had it easy.'' Dat was wel duidelijk geworden na haar conversatie met Max gisteravond. Hij had in bepaalde dingen ook niet echt een keuze gehad en zoals ze had laten weten; het was menselijk om te willen overleven, dus uiteindelijk zou iedereen praten. Onder de juiste druk dan toch. Schijnbaar lag Nate zijn grens betreft dat wat hoger en daarmee was zijn wil om te leven ook minder hoog dan die van Max. Dus het was niet een verkeerd iets ook. Ze nam het Max dus niet kwalijk en kon er niet om wakker liggen. Maar ze zou willen dat de mannen eens stopten met zich zo kinderachtig op te stellen en daarvoor moesten ze beide iets doen. Het was niet alleen Max en het was niet alleen Nate, het was beide.
Ze was deze keer opnieuw de auto uitgekomen en had alles maar over haar heen laten komen terwijl ze Ciara een beetje in de gaten hield. Daarna kregen ze een duwtje om ook te volgen, naar god mocht weten waar. Het enige wat er in haar hoofd omging was het idee dat ze hier misschien niet geheel ongeschonden weg zouden komen. Uiteindelijk leek het erop dat alles van het mannelijke geslacht was en ze hield haar hart vast voor alle opmerkingen en blikken. Welke ze al kregen overigens.

Nate was de auto ook uitgeklommen en had zijn handen in de lucht gestoken, om aan te geven dat er niets aan de had was. Niet van zijn kant dan toch. ''We just want to pass through. We heard it is safer up north, so we want to look if there is something there.'', verklaarde hij maar. Niet geheel gelogen en zoiets zou minder argwaan wekken als het duidelijk werd dat ze naar CDC zouden of dat ZOLA achter hun kont aan zat. Dan hadden ze meteen een kogel te pakken, was hij bang. Hoewel hij dus ook niet wist wat voor effect dat op hem zou hebben. Hij hoopte weinig dankzij dat vaccin dan toch... Superkrachten door dat stomme ding, zou nu wel erg fijn zijn dan toch.
Zijn blik ging even over zijn schouder toen Ciara en Yulia ook de auto uit gebaard werden, en even goed onderzocht of ze iets bij hen hadden zo op het eerste oog. Het beviel hem even min als de rest. De man voor hun neus had hen priemend aangekeken voor hij hen met een simpele hoofdknik had gewenkt en daarmee in beweging was gekomen. Heel even had hij naar Max gekeken, voor hij in beweging was gekomen en achter de man aanstapte. Hij kon zich iets minder zorgen maken om Ciara met het idee dat Yulia bij haar was. Sowieso was het niet slim om daar nu over te gaan huilen dan toch.

Re: O | To the moon and back.

Yulia was beeldschoon, sexy en aantrekkelijk. Zelfs de outfit die ze momenteel aan heeft staat haar goed en hij bijt even op zijn onderlip als hij haar bekijkt. Eigenlijk vond hij het hemdje iets te sexy, maar ze zijn nu niet in een positie waarin ze keuzes hebben dus besluit hij er niets van de zeggen.
Hij lacht en schud zijn hoofd. Typisch Nathaniel om zichzelf zo koppig op te stellen en nu hij dat vaccin heeft gehad lijkt het nog erger. "I think we should see the CDC. See if anyone survived and if they didn't, we can consider your plan to save mankind" antwoord hij. Hij heeft Yulia wel gehoord, of ze een andere route kunnen nemen, maar daar zag het er niet naar uit. Het was een rechte weg en omkeren was geen optie omdat de kans groter was dat het leger van ZOLA in die regio zou zijn. Het was of dat leger tegemoet komen of een nieuwe groep mensen ontmoeten. "Take some weapons underneath your clothes, be quick" commandeert hij Ciara. Hij handigt haar een kleine handwapen over en commandeert Yulia om hetzelfde te doen. Met geluk hadden ze goede bedoelingen, maar al snel merkt hij dat het geluk niet aan hun kant staat wanneer ze worden omsingeld.
Maximiliano laat zijn raampje omlaag glijden en richt zijn handwapen op een van de schutters. "I wouldn't shoot the girl if I were you. Yulia, get back in the car" roept hij. Hij kijkt naar de man achter het raam van het huisje dat er staat. Het is een oude tolweg maar zij hebben er blijkbaar een ingang van gemaakt. "How many of you?" schreeuwt de man. Hij heeft een snee in zijn wang, althans een litteken daarvan. "Four. Me, my wife, my brother and his girlfriend. What happened to the city, sir?" vraagt hij. Hij wacht tot Yulia in de auto zit, waarna de hekken opengeschoven worden. Dit was geen goed teken. Hij was alert op wat er gebeuren zal. Hij rijdt de auto verder door de hekken.
Hij is opgelucht dat hij alle extra dingen in de geheime kofferbak heeft ingeladen, die ook op slot zit. Momenteel ligt er verder niks bijzonders in de kofferbak, enkel wat dekens en een jerrycan met benzine. De rest van het voedsel en benzine zat in de geheime kofferbak eronder. Hij is dankbaar dat het leger zo slim is geweest om te investeren in slimme gadgets maar nu kan hij alleen maar hopen dat ze de auto niet kwijtraken. Hij stopt de auto en steekt de sleutel in zijn broekzak. Zelf had hij een zwarte broek aan met een zwart hemd en een donkerblauwe trui met lange mouwen en een v-hals. En zijn leren jas. Hij stopt zijn wapen vluchtig in zijn binnenzak. Hij stapt de auto uit en maakt met handgebaren duidelijk dat de dames achterin moeten blijven zitten. Hij houdt zijn handen omhoog om te laten zien dat hij geen wapen heeft. Hij wenkt Nathaniel.

Ze zwijgt. Hier heeft zij geen verstand van. Ze kan niet zo goed omgaan met wapens en is te zachtaardig om ook maar aan oorlog te denken. Ze laat het maar aan de mannen over, die in een koud en kil gesprek geraken. Maar tenminste zijn ze met elkaar aan het praten. Het is een goed begin, voor zover dat mogelijk is. Maximiliano stelt voor om bij het CDC te gaan kijken. Als ze toegang hadden tot apparatuur, konden ze de camera's hacken en op deze manier te weten komen wat daar gaande was. Aangezien ze de stad naderden, was dat iets wat ze niet uitsloot. Het was mogelijk. Nu is echter niet het moment om deze informatie te delen, als ze Yulia iets hoort zeggen over de omgeving en een wapen in haar handen gedrukt krijgt van Maximiliano. Ze is verzonken in gedachten maar het koude gevoel van het wapen maakt haar klaarwakker. Ze is weer gefocust op deze wereld. Ze doet wat hij zegt en stopt het wapen onder het randje van haar jeans. Ze heeft wat spierpijn in haar benen na gisteravond, maar het was te handelen.
De auto stopt, Yulia stapt uit en Maximiliano commandeert haar terug in de auto te stappen. De hekken openen. Met grote ogen bekijkt ze de man met een grote snee in zijn wang. Dit kon nooit een goed teken zijn. De sfeer die deze entree met zich mee bracht was enorm onheilspellend. En waarom Maximiliano beweerde dat zij zijn vrouw was en Nathaniel zijn broer, begreep ze ook niet goed. Hij zou het vast om een reden doen, maar dan nog. Ze kijkt even naar Yulia. Ze pakt haar elleboog vast als de twee mannen uitstappen. "I'm sure they will figure it out, they used to argue all the time at the army" zegt ze zacht. 

Re: O | To the moon and back.

''That's clear.'', had Yulia nog geantwoord. Het was logisch geweest dat ze misbruik hadden gemaakt van iemand die eigenlijk helemaal niet zoveel had geweten. Het verbaasde haar dan ook helemaal niet dat haar vader daar aan mee had gewerkt. Die man was altijd ongelofelijk geweest in het manipuleren, voorliegen en bedreigen van mensen met de status die hij had gehad. Hij was wetenschapper geweest in een gigantisch bedrijf, met een gevaarlijk project zoals wel duidelijk te zien was aan de wereld. En om alle bende maar op te ruimen had hij mensen maar als proefkonijn gebruikt om een tegenvaccin voor elkaar te krijgen. Boontje kwam om z'n loontje, dacht ze dan maar. Alles wat van haar vader terecht was gekomen, was zijn eigen schuld geweest en precies wat hij verdiend had ook.
Yulia had voor een keer beter geslapen dan ze de afgelopen tijd had gedaan. De afgelopen jaren eigenlijk. Ze had dan ook moeite gehad om überhaupt wakker te worden en was lichtelijk teleurgesteld geweest toen Max zo vroeg onder de lakens vandaan was geglipt en haar alleen in het bed achter had gelaten. Maar ook zij was uiteindelijk overeind gekomen, waarop ze haarzelf aangekleed had. Een zwarte jeans, met een tanktop erboven. Haar legerboots aan haar voeten en jacket over haar top. Dat was goed zo. Ze zorgde dat haar riem weer rond haar middel zat en dat de hulsten van haar handwapens weer strak rond haar bovenbenen zaten, mes bij haar enkel en daarmee was ze gereed om weer wat zombies neer te halen als het nodig was. Ze had haar eigen spullen niet hoeven te doen, want Max had alles al richting de auto verhuisd. Ze had enkel haar automatische wapen in haar hand gehouden terwijl ze samen met de rest ingestapt was.

----------------------------------------------------------------------------------

Nate en Ciara hadden die nacht nog enkele keren het bed met elkaar gedeeld en daarna waren ze beide kapot genoeg geweest om haast vredig in slaap te vallen. Met haar rug tegen zijn borstkas en zijn arm stevig rond haar middel gewikkeld, was hij met zijn neus in haar blonde lokken in slaap gevallen. Hij had leren overleven met weinig slaap, dus het maakte voor hem niet zoveel uit op welk tijdstip hij precies ging slapen. Zijn lichaam leek het zeker nu meer aan te kunnen dan normaal, hij voelde zich dan ook zeker niet zo moe als een normaal persoon dat zou hebben na dagen, weken, maanden en zelfs jaren overleven. Door constant in een overleving modus te zitten. Nee, het leek hem tegenwoordig weinig te deren en hij had het idee dat hij nog wel even door had kunnen gaan met wat dan ook. Het leek weinig van zijn energie te vragen.
Die ochtend hadden ze allemaal hun deel van het ontbijt gegeten en was dat in stilte verlopen. Daarna hadden hij en Max het op hen genomen om alle tassen in de kofferbak van de SUV te krijgen, de jerrycans die Nate en Ciara hadden gevuld, ook in te slaan en daarna weer met één auto op pad te gaan. Het liefst was hij met twee auto's gegaan, maar de kans om elkaar dan kwijt te raken was groter. Dat wist hij en hoewel hij het haatte om het toe te geven, het was beter om nu met z'n vieren bij elkaar te blijven en zo hun overlevingskans te vergroten. Maar hij zei wederom niets en had gewoon zijn ding gedaan zonder Max in de weg te lopen. Waarna hij Ciara op had gehaald zodat ze met z'n allen konden vertrekken.
Fronsend keek hij echter op toen Max vroeg of hij klaar was. Hij trok al gauw een wenkbrauw op en vernauwde zijn ogen iets. ''I think I am never done, but for the sake of the other lives in this car, I will talk to you this once.'', besloot hij. Ruzie maken zoals mannen dat onder elkaar deden, zou enkel maar voor ongelukken zorgen. ''What do you want?'' vroeg hij dan ook maar, want hij had geen zin in een gesprek over koetjes en kalfjes. Het interesseerde hem nog steeds niet wat Max precies van hem verwachtte, hij was in Nate's beleving nog steeds niet in de positie om ook maar iets van hem te vragen. Hij had zijn hoofd weer afgewend en had door het raam naar buiten gekeken. Naar de landerijen die langzaam opgingen achter hen dermate ze de stad naderde en uiteindelijk ook de stad inreden.

Yulia had haarzelf maar afgesloten van de mannen voor hen en had af en toe even naar Ciara gekeken. Ze maakte zich wel een beetje zorgen om de dame omdat ze niet bepaald ervaring leek te hebben met het overleven. Weliswaar de ervaring die ze tot nu op had gedaan dan toch. Ze leek zo breekbaar vergeleken met haarzelf, ze vond het haast zonde om haar in een omgeving zoals deze te zien. Haar aandacht werd echter al snel getrokken toen de weg, waar ze op reden, afgesloten leek te zijn en daarmee was ze iets naar voren gekomen zodat ze tussen de twee stoelen heen kon leunen. Zo kon ze wat beter door het voorruit kijken, voor haar aandacht naar Max ging. ''They have gates.'', merkte ze op. ''You sure we nééd to go trough it to get wherever we are heading?'' vroeg ze zachtjes. Als er een omweg was, graag. Ze vertrouwde niemand dezer dagen. Ze hield haar adem dan ook iets in toen Max wel gas moest minderen en de auto uiteindelijk tot stilstand moest brengen, waarbij een tal mannen voor hen kwam te staan met de wapens al op hun auto gericht. ''Next time we scout the area before we drive trough it.'', merkte ze op voor ze weer naar achteren verdween en het voortouw maar nam door uit te stappen en meteen haar handen iets te heffen om aan te geven dat ze niet van plan was om iemand overhoop te knallen in hoop dat ze haar ook niet overhoop knalden.

Re: O | To the moon and back.

"My career had just begun.. I had to learn a lot of shit" verklaart hij. Het duurde slechts een paar maanden of hij had zijn rug al toegekeerd naar de wetenschapper in kwestie. "I was at the lab because my superior told me to keep an eye on him. But James died in Afghanistan. The good ones always die too soon" verzucht hij. "So we're gonna get away" fluistert hij. Hij lacht om haar en verliest zichzelf vervolgens in de zoen. De hele nacht bestond uit rustig samen slapen, haar hoofd op zijn borstkas. Voor even was de wereld stil en was alles volmaakt in alle rust. In de vroege morgen, was hij stilletjes uit bed geslopen om alles klaar te zetten en gereed te maken. Het was stil aan het ontbijt, dat voor apocalyptische standaarden erg uitgebreid was: wat crackers met tonijn uit blik en tomaten uit blik.
Enkele uren later zitten ze met elkaar in de auto. Nathaniel zit naast hem, op de passagiersstoel. Hij weet dat ze met elkaar moeten praten over dit alles, want hoewel hij van plan is om toch naar het CDC te reizen, weet hij niet meer zo zeker of dat plan succesvol zou zijn. Als ze meerdere doses van het vaccine zouden willen maken, was ieder lab met de benodigde ingrediënten al genoeg. De ingrediënten ervan en een lab, dat was alles wat nodig was om dit te laten slagen. En hij had de grootste troef in handen: de kennis dat Yulia's DNA noodzakelijk is bij het maken van het vaccin.
"Are you done?" vraagt hij Nathaniel als hij de auto heeft gestart en richting de openbare autoweg rijdt. Hij heeft al drie dagen tegen hem gezwegen en hij is er klaar mee. Ze hadden geen andere keuze dan door de stad te gaan. Hij had geen idee wat ze daar zouden aantreffen en of er nog overlevenden waren. Hij sloot het niet uit, zo lang duurde de ellende nog niet. Hij tikt met zijn vingers op het stuur. Het verbaast hem niet dat hij hem met Ciara zag liggen, het is een mooie vrouw en in situaties zoals deze zocht je elkaar sneller op. Het zorgde voor een soort band op een next level, zoals Nathaniel en Ciara nu een soort van familie van hem was. Hij zou alles voor deze drie mensen doen. Hij wist dat ze werden gezocht door ZOLA. Hij moest met een goed plan komen en snel, maar daar had hij Nathaniel voor nodig.

Ze was ontelbaar vele keren tot haar hoogtepunt gekomen door hem, iets wat ze nog nooit eerder had meegemaakt en iets wat haar kippenvel bezorgde van haar hoofd tot aan haar tenen. Het was kort maar magisch geweest en ze heeft nog nooit zo fijn geslapen sinds dat de apocalypse is begonnen. Voor het eerst sinds tijden heeft ze een positief gevoel. Ze werd die ochtend dan ook wakker in zijn armen, had hem op zijn mondhoek gekust, waarna ze uit het bed gekropen was en zichzelf had aangekleed. Een broek, een hemd, een shirt en een nieuw vestje. Haar jas zat om haar middel geknoopt en haar gympen, tja, daar moest ze het maar mee doen voorlopig. Ze had haar haren vastgemaakt in een hoge staart en had het ontbijt klaargemaakt. Voor zover ze iets kon maken van tonijn uit blik, tomaat uit blik en crackers. Ze hadden nog wat water kunnen drinken en hun flessen kunnen bijvullen. Die ochtend had ze niet veel met Nathaniel gesproken, enkel een kus op zijn mond toen hij wakker werd en aan de ontbijttafel zat alvorens Yulia en Max erbij kwamen zitten. De mannen waren bezig geweest met de auto inladen en zij maakte voedselpakketjes met wat er nog over was.
Ze zit achterin de auto naast Yulia. De sfeer tussen de twee mannen is een tikkeltje gespannen en Maximiliano probeert aan de praat te raken. Ze kijkt even uit het raam, naar de natuur die ondanks de apocalypse ongerept zijn gang gaat. Hoe zou het zijn in de winter straks? Zouden ze dan nog leven en zo ja, hoe gingen ze de winter dan overleven? Ze kijkt weer voor zich uit. Maximiliano reed de snelweg op, richting een stad. Ze is wel eens in de stad geweest voor een fotoshoot, lang geleden. Het was krankzinnig hoe de wereld kon veranderen in slechts een mum van tijd en eigenlijk gestoord hoe vanzelfsprekend ze alles had genomen toen alles nog "normaal" was. Ze kijkt even naar Yulia. Op dit moment is het beter om te zwijgen, denkt ze bij zichzelf. De mannen hebben immers het een en ander nog uit te praten. Dat was haar wel duidelijk geworden in de korte tijd dat ze bij elkaar waren. Daar wilde ze niet tussenin gaan staan, echt niet.

Re: O | To the moon and back.

Yulia trok een wenkbrauw op toen Max ineens mededeelde haar vaders werk vernietigd te hebben, en gewist. Nee, dat hielp. Ze staarde hem dan ook een beetje ongelovig aan bij de informatie die ze nu kreeg, omdat ze eigenlijk gehoopt had ergens wat duidelijker te vinden. Maar het was wel duidelijk dat er dus op papier en digitaal niets meer te vinden was. Het was niet te geloven... bleef dan ook even stil van haar kant, vooral omdat ze bepaalde uiteinden aan elkaar probeerde te knopen. ''So when you where talking about people wanting to protect me, you where talking about yourself?'' vroeg ze een beetje lastig. Nu klonk het ineens wel logisch, toen hij had gesproken over deze 'personen' die haar hadden willen beschermen. Dit was veel om te verwerken, heel veel, dat was één ding wat zeker was. ''However it doesn't suprise me he manipulated you like that, anyone to be honest. It explains at least why you where so often at the lab too.'', mompelde ze. Ze stopte haar blonde lokken achter haar oren en sloot kort haar ogen.
Kort knikte ze even op zijn woorden. ''Getting away sounds like a good plan.'' Voor nu wou ze ook niets anders doen dan wegkomen en niet moeten nadenken over het redden van de wereld of wie dan ook. Ze wou voor één keer een fatsoenlijke nacht hebben en op een fatsoenlijk bed. ''However I don't agree on the fact I am the most beautifull.'', glimlachte ze flauwtjes. Ze had niet graag zo'n stempel op haar voorhoofd gedrukt, omdat ze gewoonweg niet perfect was en dat was maar goed ook. Ze had geen behoefte om perfect te zijn, om altijd maar mooi te zijn. Ze wou het liefst gewoon de hele dag in een pyama rondlopen en ijs eten. Maar ook dat was iets wat niet mogelijk was. Al het ijs was mogelijk al gesmolten na drie jaar.
''Well, I don't like it.'', grinnikte ze zachtjes. ''I'd like to have you longer around than just a heroic action in order to protect me.'', bekende ze maar. Ze had hem gewoonweg langer bij zich dan enkele dagen, weken, maanden... Hoe lang ze dit ook mochten overleven want het was absoluut niet duidelijk hoe iemand het virus kon krijgen. Ja, wanneer je gebeten werd... maar het is ergens begonnen, dus dat hield in dat het virus ook op andere manieren verkregen kon worden. Een gedachte waar ze niet lang over na kon denken door Max's lippen die die van haar snoerden. Heel even had ze naar zijn gezicht gekeken, voor ze haar ogen dicht had laten vallen en een hand naar zijn nek verplaatste, om de kus langer aan te houden dan misschien de planning was geweest.

Het streelde Nate's ego wel een beetje om haar zo genietend onder zich te hebben. Een klein dingetje wat je goed kon laten voelen in alle ellende die gaande was. Het moest gewoon zo zijn, gokte hij. Hij ging er niet om klagen en wat er van kwam, zagen ze dan wel weer. Voor nu was het moment goed, de plek was oké en Ciara was een prachtige dame met een sterk karakter. Er was geen reden om haar af te wijzen of niet tot haar aangetrokken te zijn. Waarom Franklin haar gewild had, kon hij dus wel bedenken. Jammer voor hem, dat was de enige gedachte die hij erbij kreeg. Een gedachte die hij gauw los moest laten voor het voor hem het moment verpestte en dat was niet bepaald de bedoeling op dit moment.
Hij had geen zin om er iets gehaast van te maken, maar er was tegelijk niet veel meer nodig dan haar ranke lichaam tegen die van hem, het geluid wat over haar lippen kwam en de rest wat samen leek te smelten. Hij had haar willen laten genieten van deze gebeurtenis en haar niet een gevoel geven alsof het een eenmalig iets was. Want dat was het niet als het aan hem lag. Voor hem had het dan ook niet heel lang nodig, zeker niet naar haar zachte woorden, om zijn hoogtepunt te bereiken. Nate had zijn lippen in haar hals gedrukt om zijn eigen stemgeluid te dempen en de rest van het huis niet mee te laten genieten van wat er net plaats had gevonden. Hij had dan ook zeker een momentje nodig om zijn adem te hervatten en daarna pas van haar af te komen, zodat hij zijn plek naast haar op het matras in kon nemen.
Een prater was Nate nooit echt geweest als het op dit soort dingen aan kwam. Maar hij had toch e behoefte gevoeld om zich op zijn zij te draaien en haar in zijn armen te trekken. ''Just a little longer, just like this.'' Hij had zich constant zó boos gevoeld, dat gevoel was eindelijk een beetje weggevaagd en daar wou hij nog even wat langer van genieten als het even kon. Daarbij was het fijn om iemand in zijn armen te hebben en te genieten van haar warmte. Hoewel hij het niet koud had, begon het hem wel op te vallen dat zijn temperatuur zeker lager was dan de rest, waardoor hij extra kon genieten van dit moment.