O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

"Your father told me to burn his file back then, so I did. And I hacked the system and deleted all of his information" geeft hij toe. Het is niet bepaald iets waar hij trots is op geweest, omdat hij het achter de rug van de overheid om heeft gedaan en iemand anders de schuld heeft gegeven. "According to the system, he doesn't have kids. So if these guys in ZOLA search anything about him.. they won't find you. It is more likely that they will link you to me if they find us than that they will think you are your fathers daughter" antwoord hij. "Your father really hated me but I did everything he said because I didn't want to lose my job back then. Back then I wasn't a lieutenant, back then I just joined the force" legt hij uit.
Hij lacht. "Yeah, you are right. Every man would kill to start a new world with a pretty face. Luckily I am the one with the most beautiful woman on the planet" knipoogt hij. Hij pakt haar handen vast. "You don't have to participate anything, for now. We need to survive before we can even consider doing such things. We don't know what is going to happen with Nathaniel, what this vaccine will do to him. It is a matter of time and until then, we need to get as far away from everything as possible" vertelt hij haar. Hij zit rechtop en kijkt haar recht in haar prachtig blauwe ogen aan.
Hij pakt haar hand vast als ze zijn gezicht streelt. "Yulia, you are gorgeous and smart, whether you are a big girl or not, I will protect you with my life. Whether you like it or not" lacht hij. Hij buigt zich naar haar toe en drukt een kus op haar lippen, voor even alle ellende vergetend.

Het moment dat hij door het gebied van Franklin rende, wist ze al dat er iets ongewoons aan hem was en al waren de afgelopen drie dagen erg zwaar, had ze geen seconde spijt van de beslissing om met hem mee te gaan. Ze is bij zijn zijde gebleven. En iets in haar zegt haar dat ze nooit meer van zijn zijde wilt wijken.
Het feit dat zij hem toestemming geeft en dat hij haar geeft waar ze zo zacht om had gesmeekt, doet haar genieten. Ze holt haar rug een klein beetje als ze zijn handen tussen haar benen voelt, maar gaat gewillig zo liggen dat hij kan doen wat hij wilt. Haar handen glijden over zijn rug, van zijn onderrug naar zijn schouders. Ze houdt zich stevig aan hem vast, drukt haar lichaam tegen het zijne aan. Een zachte kreun glijdt over haar lippen als ze hem hoort kreunen. Zijn warmte, zijn langzame stoten en de manier waarop hij haar in zijn armen hield.
De sterke soldaat die ze wel eens voorbij zag komen, van wie ze altijd had afgevraagd wat zijn verhaal zou kunnen zijn. Desondanks haar relatie had ze hem een aantrekkelijke man gevonden. Alle andere vrouwelijke werknemers hadden gelijk; hij was sexy, als een soort god. Een soort drug. Ze waren allemaal verliefd op hem en nu was zij dat ook. Plotsklaps, ineens was het gevoel daar en wist ze dat ze voor altijd van hem zou houden. Voor altijd en een leven lang, met daarbij nog een aantal dagen opgeteld. "Oh.. Nathaniel.." Het glipt kreunend over haar lippen. Hij wist hoe hij haar op haar hoogtepunt moest krijgen, dat was een ding wat zeker was. Ze kust hem gepassioneerd, liefdevol, vol verlangen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia zuchtte even bij het voelen van zijn handen en schudde kort haar hoofd. ''Not yet. It is just a matter of time, it is not like this book is the only thing my dad has ever written.'', mompelde ze. Ze kende haar vader beter dan hem, hoewel die twee overduidelijk wel gesproken hadden anders had Max Yulia nooit gezien immers. Of andersom. Dan hadden ze elkaar niet herkend enkele dagen terug. Dat was weer een andere kant, dus er was tenminste nog iets goeds uit die lab bezoekjes gekomen. Ze draaide het zwarte boekje wat rond in haar handen, voor ze het maar aan de kant legde en een hand door haar vochtige haren haalde. Dit was zoveel om te laten bezinken en ze wist bij goed niet wat ze ermee moest doen. Misschien moest ze het maar loslaten om die reden, omdat ze haarzelf anders alleen maar gek maakte.
''No doubt, she is a pretty face and if you want to start a new world... Well, I would go for the pretty faces as well if I was a crazy man.'', fronste ze. Ze kon het wel begrijpen, los van het feit dat het handig uit kwam dat Ciara dus kundigheid had als een zuster. Dat was dezer dagen sowieso een pluspunt. Ergens was het grappig om dan te bedenken dat Yulia zich compleet nutteloos voelde. Ze kon een wapen uit elkaar halen en weer in elkaar zetten en ze wist hoe ze moest vechten... Verschillende vechttechnieken om precies te zijn. Maar hoe een dame te zijn, dat was iets wat ze nooit had geleerd. ''I don't know if I want that.'', antwoordde ze. ''I don't know if I want to stand off my DNA and be some kind of labrat like Nate was.'', fronste ze toch wat moeilijk. Ze hoopte dat Max het begreep, maar daarmee had ze het niet meteen afgewezen. Ze zou erover na denken, daar kwam het op neer. ''Maybe for you.'', glimlachte ze dan ook flauwtjes. Voor Max zou ze het zonder twijfelen doen, dat was zeker.
Yulia haalde even diep adem en legde haar handen voor een moment even op Max's onderarmen toen die om haar heen wikkelden. Dat was op zich wel een fijn gevoel, al rolde ze even ongezien met haar ogen bij waar zijn handen belandde. Ze had haarzelf iets los gewurmd, waarop ze haarzelf iets om kon draaien en op haar knieën tegenover hem kwam te zitten. Ze had haar voeten onder haar kont gevouwen en had hem even onderzoekend aangekeken met haar blauwe ogen. ''I can defend myself.'', glimlachte ze zoetjes. ''I'm a big girl now.'', lachte ze zachtjes. Het was lief, maar niet nodig. Ze had liever dat hij aan zichzelf en zijn zoontje dacht, die kwam op de eerste plek. Ze had met haar duim over zijn ietwat stoppelige wang gestreeld terwijl ze hem met een glimlach aankeek. Wie had gedacht dat het allemaal op deze manier zou lopen?

Ciara proefde zoet in zijn beleving, het was haast een verslaving waar hij tegenaan was gelopen en het koste hem veel moeite om haar lippen überhaupt met rust te laten. Om adem te halen tijdens deze bezigheid. Hij had dan ook op gevoel zijn jeans uit moeten schoppen richting de vloer, tezamen met de rest, omdat hij zijn handen nodig had gehad om zichzelf iets te ondersteunen. Hij zou niet willen dat hij Ciara liet bezwijken onder zijn gewicht, gezien hij toch een goede anderhalve kop groter was dan haar. Niet te spreken over de breedte. Ze was haast breekbaar vergeleken met hem. Zo breekbaar en toch leek ze zo sterk... Het was zo dubbelop, de algehele situatie, de wereld op dit moment en al het andere wat samen hing. Wat hen samen had gebracht. Natuurlijk had hij eraan getwijfeld of dit wel goed was, maar waarom niet gewoon in je gevoel mee gaan? Hij had het idee dat ze mondig genoeg was als ze het niet had gewild.
Een mondhoek trok kort omhoog bij Nate, bij het simpele woord wat zachtjes over haar lippen gleed. Tijd om te antwoorden kreeg hij echter niet van haar en dat was iets wat hij gek genoeg wel kon waarderen. Dat ze er niet bepaald gras over liet groeien nu ze op dit punt waren beland. Hij had haar voor even weer terug gekust, waarop hij zijn eigen knieën had ingezet om haar benen nog iets verder uit elkaar te dwingen en haarzelf boven haar te positioneren. Dat was dan ook pas het moment dat hij haar lippen weer los liet en zijn lippen naar haar schouder/hals verplaatste en haar huid daar zachtjes kuste.
Nate had een hand naar haar heup verplaatst terwijl hij op zijn andere arm steunde. Hij had zijn heupen iets naar die van haar toegebracht en had met een ingehouden, gesmoorde kreun (tegen haar hals) bezit van haar genomen. Ze was heus niet de eerste die onder hem was beland, hij was niet braaf geweest, maar in een gevangenis kreeg je niet bepaald de kans om een dame te versieren tot aan je bed. Hij had om die reden dan ook even nodig om te wennen aan het genot wat het met zich mee bracht, voor hij zich iets had terug getrokken en zijn heupen weer naar haar toe had gebracht... Die rustige, stotende beweging aanhoudend.

Re: O | To the moon and back.

Hij plaatst zijn handen op haar schouders en gaat achter haar op zijn knieën zitten nu ze op het randje van het bed zit. Met zijn duimen masseert hij zacht de trapezius, die overduidelijk gespannen aan voelt. "Honey," zegt hij zacht. Het is zijn koosnaampje voor haar geworden. "They don't know about you. And we should keep it that way, especially after this. We need to continue your fathers work. That means we have to take notes or we should ask Ciara to take notes. She's a nurse. But I'm not sure if I trust her" vertelt hij.
"Sean wants Ciara. She knows the procedures with the vaccines, how to make them and how to inject" vertelt hij haar. "We could create the vaccine with your DNA and the ingredients as written on the list with her help, but we need to be at the CDC or another lab for that. The thing is, we don't know if the CDC even exists anymore. We haven't seen any other survivors since we met. I ask myself.. what would be the odds that the staff of CDC would be alive right now?" denkt hij hardop na.
"And Sean wants Nathaniel, because he survived the vaccine. He knows that because Nathaniel was tracked through a chip, which he destroyed three days ago and I was tracked through my watch. He needs me because he doesn't have a skilled army and I know everything, inside out. When he finds out about you and the DNA thing, we're fucked" vertelt hij. Zijn horloge had hij inmiddels allang aan een of andere zombie geplakt. Hij wist echter dondersgoed dat dat geen garantie was dat Sean hen niet zou vinden. ZOLA was groot en had allerlei apparatuur en middelen die zij niet hadden.
"We need to stay here for one day, to take some rest and eat.. then we need to move on. The CDC is east, but it seems to be safer way up north and around the rivers. We need to find a map, an old school paper map. We're still in the army district and it takes 12 hours to get away from here, walking. And 6 if we take the car. So we should leave in the early morning" stelt hij voor. Zijn handen glijden over haar armen, om haar middle en haar borsten neemt hij in haar handen. Hij drukt een kus op haar schouder. "I promise they will not kill you before they have killed me"

Het is te begrijpen dat hij er niet over wilt praten. Het is al lastig genoeg om het überhaupt te bevatten. Hij had een uitbraak van zombies overleefd op de basis van de gevangenis. Dat was wonderbaarlijk en ook Maximiliano had uitzonderlijk veel geluk gehad. Blijkbaar had hij genoeg vaardigheden en kennis in huis om zichzelf uit de problemen te krijgen. Die explosie had ze op het kamp van Franklin al gehoord. Hoe het daar zou gaan, wist ze niet. Waren ze er nog steeds veilig en op een goede plek? Ze wist het simpelweg niet.
Ze laat zich meegaan in zijn handelingen en slaat haar benen om hem heen. Ze kreunt zacht terwijl ze hem kust. Ze land op het zachte bed en maakt met een simpele beweging de knoop van zijn broek open. "Please..." fluistert ze. Ze pakt zijn handen vast, trekt hem een beetje naar zich toe en kust hem opnieuw. Haar heupen duwt ze wat omhoog, naar hem toe. Ze geeft zich over aan hem en aan alles wat er gebeurt. Het was misschien niet logisch om hierin mee te gaan, maar met de apocalypse was niets meer logisch. Het was alsof iedere vezel in haar lijf om hem schreeuwde. Ze wist niet of het haar verlangen naar lichamelijk contact was, of dat hij als een soort magneet naar haar toe werd getrokken waardoor ze alles wilde doen wat hij maar wenste.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had nog een kleine glimlach laten vallen. ''I hope so. For you.'', beaamde ze maar. Ze ging niet tussen hem en Nate in staan eigenlijk. Tenzij het echt nodig was dan... Want ze ging het niet toestaan dat ze elkaar de hersenen in zouden slaan. Ergens had ze het idee dat één partij wel op dat randje zat, dus dat zou een oneindig iets worden. Ze duwde de negatieve gedachten maar van haar af, waarop ze onder de douche was gestapt en haar ogen genietend sloot. Er was nog warm water, voor zolang dat zou duren want op een gegeven moment was dat ook klaar. Dan moesten ze het doen met koud water en in het ergste geval een rivierstroom. De voorzieningen zouden minder en minder worden. Water ging langer mee dan elektriciteit en het meeste gas was al op, omdat er niet meer geboord werd. Net als benzine dus. Ze konden enkel hopen dat ze genoeg tankstations tegen kwamen en dat ze niet te voet hoefden te reizen.
Nadat ze haar haren had gewassen en haar lichaam had gefatsoeneerd, had ze het water uit gedraaid, omdat ze beter konden sparen. Ze haalde een handdoek door haar haren, tot deze enkel nog vochtig waren en gewoon zouden moeten drogen aan de lucht, waarna ze haar lichaam droogde en het laken rond haar middel knoopte. Ze had eerst schone kleding nodig uit haar tas. Voor zover die dus schoon waren. Ze zuchtte zacht bij die gedachte, waarna ze de slaapkamer weer in liep en haar vuile kleren op de grond bij het bed neer gooide. Fronsend keek ze Max echter aan toen hij over een 'match' begon. Tijd om kleren te pakken had ze dus niet omdat het boekje al in haar handen gedrukt werd.
Even las ze vluchtig de pagina door. ''Soo...'' mompelde ze. ''My DNA is a match with Nate's, wich means we both contain a gen that is a possible cure fort he Z-virus. Or at least a gen that is the key to making that vaccin.'', somde ze de slordige krabbels van haar vader op. Haar blauwe ogen gingen vragend naar Max, omdat ze toch even na moest denken. Bepaalde dingen werden nu wel duidelijk. ''Now it isn't that weird anymore that he took me that often to the lab when I was little. However I am wondering if they are only looking for Nate then. According to my father's note's the one isn't without the other, so they need us both. Don't they?'' stelde ze de vraag maar waarop ze toch bezorgd naar Max had gekeken. Ze had niet echt zin om als labrat te eindigen eigenlijk. Hoewel DNA op vele manieren afgestaan kon worden, maar dan moest in dat stukje afgenomen DNA maar net dát gen zitten wat ze nodig hadden voor klaarblijkelijk het vaccin.
Yulia was op het randje van het bed gaan zitten en trok een diepe, bedenkelijke frons terwijl ze haar ogen niet van Max afhaalde. ''And you... They need you because you know too much. Probaly much more than they do. And I can fill in myself why they want Ciara, she has a pretty face.'', mompelde ze. ''We are a group of impala's hunted by the very lions themselves. On a clear hunting ground it is...'' verzuchtte ze vervolgens diep. ''What are we going to do?'' vroeg ze zich dan ook af en ze hoopte dat Max een antwoord had want ze voelde de paniek al opzetten eigenlijk. Haar hele lichaam wou in de vluchtmodus, zorgen dat ze zo snel en stil mogelijk hier vandaan kwam. Zo ver weg als maar kon.

Hij snapte heus dat Ciara graag wou weten hoe hij zich voelde, of er iets veranderde, nieuw erbij kwam of juist weg ging. Ze had een medische achtergrond, dus hij gokte zo dat het ook een soort natuurlijk iets was voor haar om het te willen weten. Maar voor nu wou hij daar even niet over na denken, over te hoeven praten. Hij had drie dagen lang moeten aanhoren dat hij waarschijnlijk de sleutel was tot een oplossing, dat ze hem wouden hebben en dat hij de wereld kon redden van de ondergang. Heus dat het door hem heen was gegaan om zijn eigen community dan maar te starten. Als hij daadwerkelijk de sleutel was, waarom dan zelf niet bepalen wie wel en niet hetzelfde kreeg? Uiteindelijk was het zijn goed recht na alles wat ze met hem gedaan hadden en hij wist ook al wie hij uit zou sluiten dan. Hoewel hij ook het idee had dat Ciara daar een stokje voor zou steken als hij die gedachten zou uitspreken.
Nate had zijn bruine ogen gesloten en was op gegaan in het gevoel van haar zachte lippen tegen de zijne. Het was ergens hebberig en toch leek het een soort rust uit te stralen. Een prettig gevoel, al zei hij het zelf. Daarom was het ook lichtelijk teleurstellend toen ze de kus af brak, al was zijn shirt anders niet over zijn hoofd gekomen dan toch. Hoewel hij meteen de kans had om toch even naar haar te spieken en met zijn vingers haar blonde lokken uit haar gezicht te halen en achter haar oren te stoppen. Hij klaagde niet, hoewel hij niet zeker wist of het de situatie was die dit teweeg bracht, of dat het meer was dan alleen dat. Ze hadden genoeg tijd om dat uit te zoeken gokte hij zo. Ze konden het er maar beter van nemen, misschien zagen ze morgen het zonlicht wel niet meer. Niemand zou het kunnen voorspellen immers.
Zijn handen waren over haar rug heen gegleden, tot hij de ronde vormen van haar billen had bereikt en hij haar iets optilde, zodat hij hen terug naar het bed kon brengen. Hij had geen zin om moeilijk te doen, vandaag niet in elk geval. Hij had haar lippen echter niet los gelaten, ook niet toen hij haar met haar rug op het matras neer had gelegd en hij over haar heen boog. Weliswaar was het wel een beetje jammer dat hij niets had om uit te trekken en dat hij enkel zijn eigen knoop los kon maken, om zijn jeans uit te schoppen. Nate had daarop haar lippen toch los gelaten, zodat hij haar aan kon kijken. ''You're sure?'', had hij voor de zekerheid gevraagd. Hij was ergens weliswaar nog steeds onzeker over wat het misschien met haar kon doen. Wie wist..

Re: O | To the moon and back.

"Well, I am glad you are capable of logical thinking" lacht hij. Hij blijft haar lichaam zacht strelen met zijn vingertoppen. Haar huid is zacht en de blik in haar ogen is op een of andere manier toch liefdevol te noemen. Ze is een mysterie en tegelijkertijd de grootste zekerheid die hij op dit moment heeft. Hij mocht haar niet verliezen, voor haar zou hij dan ook zijn leven zonder twijfel geven. "He will probably come to his senses... someday" antwoord hij. Nathaniel was woedend en dat was te begrijpen. Want wat als de rollen omgekeerd waren? Wat zou hij dan doen? Het was niet zo moeilijk om te realiseren dat hij kwaad was.
"I will do my best to explain anything at all" antwoord hij. Hij wist veel, had veel meegekregen, maar dit boekje zou zomaar alles kunnen tegenspreken. Hij kijkt haar na als ze naar de badkamer loopt. Voor even bedenkt hij enkel dat ze mooie billen heeft en dat hij hun intieme moment graag zou willen herhalen. Alleen was het daar nu niet het juiste moment voor. Hij zou nog met Nathaniel moeten praten, als deze uberhaupt zou willen praten en het een en ander bespreken over wat ze nu moesten doen. De missie luidde dan wel dat hij naar het CDC moest, maar wat als het CDC ook vergaan was door alle zombies die daar zaten? Wat gingen ze dan doen? Was dat alle risico's waard? Daarnaast moest hij niet vergeten dat Nathaniel een eigen willetje had. Wie was hij om hem niet zijn eigen keuzes te laten maken?
Hij opent het boekje en begint te lezen. Het handschrift is een tikkeltje warrig, zoals dat van de meeste wetenschappers en doctoren. Hij kan er wel om lachen. Toch verschijnt er een frons op zijn gezicht als hij de woorden leest. Allerlei formules en recepten, er staat zelfs bij wat de gevolgen ervan zijn. Sommigen werkten in het begin, maar na verloop van tijd was de patiënt overleden of uiteindelijk toch veranderd in een zombie. Hij komt zijn eigen naam tegen en met zijn naam de namen van vele andere soldaten. Hij heeft schijnbaar het medisch dossier van hen gebruikt. Het verbaast hem. Achter zijn naam staat een kruisje, en bovenaan de pagina staat dat een kruisje betekent dat deze persoon niet geschikt is om een vaccine te maken. Hij bladert verder, ontelbare namen met een kruisje. Tot hij een pagina tegenkomt waar Yulia's naam met die van Nathaniel staat. Possible match. Met de datum waarop hij Yulia's dna heeft afgenomen en een datum waarop Nathaniels dna is afgenomen. Dezelfde data. Eronder staat het recept van het vaccin en de hoeveelheden van alles. Hij leest het nogmaals. Het staat er toch echt. Outcome: unknown. Meer wisten ze dus niet. Hij bladert verder door het boekje, gaat door de informatie heen. Er staan codes van de computers in ZOLA, opmerkingen die Sean had gemaakt. Hij kijkt op als hij Yulia's voetstappen hoort.
"I think I understand.." zegt hij. "He was always talking about it.. that he was looking for a 'match' between two persons but he couldn't find anything. You and Nathaniel are a 'possible match'..." zegt hij. Hij gaat terug naar de pagina waar het staat, staat op van het bed en laat het aan haar zien. "Here, read it. Take your time" zegt hij. Hij moest zelf ook nog even douchen na al deze ellende.

Ze glimlacht zwak. Hij is groot, gespierd en sterk. Schijnbaar sterker dan de gemiddelde mens. Het effect van het vaccine was voor tot zover ze kon merken, alleen maar positief. Op een aparte lichaamstemperatuur en het feit dat zombies hem negeerden alsof hij niet bestond na dan. "I know, it is not your favorite topic but you should. At least tell me about it, because we have to keep track of it in order to find out if this vaccine is right.. I don't want to think about what happens if it isn't" antwoord ze. Ze kijkt naar hem als hij naar haar toe stapt.
Zijn handen branden op haar wang waarna ze mee gaat in de kus die hij op haar lippen drukt. Gewillig drukt ze haar tengere lichaam tegen hem aan, alsof ze zich vrijwel meteen volledig aan hem overgeeft. Iets wat ongewoon is voor haar, want normaal gesproken is zij zo hard to get als wat. Maar bij hem was het anders. Het voelde anders. Het voelde liefdevol, warm en vertrouwd. Dat maakte dat ze er in mee ging en haar handen naar zijn heupen verplaatste. Ze stopt de kus even om zijn shirt uit te trekken en wanneer deze eenmaal op de grond ligt, legt ze haar handen in zijn nek zodat ze hem opnieuw kan zoenen. Haar borsten komen tegen zijn ontblote bovenlichaam aan. Zacht kreunt ze, puur van genot en verlangen omdat ze op dit moment niets liever wilt dan zo dichtbij hem zijn.
Het was alsof de stress tot ontlading kwam en de rest van de wereld niet meer bestond. Haar handen gingen door zijn haar en met haar vingertoppen streelt ze zacht in zijn nek.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haalde haar schouders op. ''I don't know if I really understand because I have never been in that position.'', glimlachte ze. ''But everyone who thinks a bit logical can think of some reasons.'', verklaarde ze maar. ''Nate doesn't think straight at the moment. He is in a surviving mode after that explosion and everything else they did to him at that prison. I don't blame him either, however I must admit it is a bit childish to ignore someone. If we want to survive it all, it is.'', mompelde ze nog terwijl ze haar blauwe ogen op de bladzijden van het notitieboekje hield en de slordige woorden van haar vader scande. Ze ging het niet eens precies lezen, ze was gewoon op zoek naar antwoorden voor alles wat was gebeurd en misschien nog kon gebeuren. Wisten zij veel, want ze wisten helemaal niet hoe het virus en de vaccins precies in elkaar zaten. Degenen die zich in de gevangenis waanden, die dat deden, waren dood. Dus veel antwoorden gingen ze daar ook niet van krijgen.
Heel even had Yulia haar ogen gesloten, omdat het fijn was om zijn ruwe vingertoppen over haar huid heen te voelen gaan. ''Mhh.'', mompelde ze op zijn antwoord. ''I'm sure he was.'', verzuchtte ze. Ze wou eigenlijk niet eens weten wat voor gekke dingen haar vader had gedaan. Hoeveel levens hij daar misschien wel niet mee verwoest had, families en gezinnen gebroken achterlatend ook waarschijnlijk. Ze schaamde zich haast dat ze een dochter was van die man en kon daardoor haast blij zijn dat ze hem van de aardbodem gewist had twee jaar terug.
Dat Max interesse had in het notitieboekje was haar de eerste dag al niet ontgaan. Het was dus te verwachten geweest dat hij naar het boekje zou vragen en hoewel ze ergens nee wou zeggen, had hij ook genoeg op tafel gelegd. Ze vouwde het ding dan ook dicht en schoof het zijn kant op. ''Maybe you can explain why my name is also in it along with Nate's.'', mompelde ze maar. Ze had haarzelf overeind geduwd en was van het bed af gekomen. ''I'm going to take a shower. I feel dirty after three days in a car.'', deelde ze maar mee. Ze had een laken gepakt en was daarmee op haar blote voeten naar de badkamer gelopen, waar ze de douche aanzette en haarzelf gereed maakte om eronder te stappen. Gewoon even vlug haar haren wassen en haarzelf op frissen.

Nate glimlachte even kort. ''There wasn't, indeed.'', knikte hij instemmend. Dat was waar, vooral wegens zijn zwijg-oorlog die hij tegen Max voerde eigenlijk. Zijn humeur was niet al te best geweest en het was jammer dat Ciara daar ook onder had moeten lijden, dat zeker. Hij voelde zich dan ook wel een beetje schuldig. Hij volgde haar nauwkeurig met zijn bruine ogen en volgde haar dan ook tot ze bij hem op het bed zat. Hoewel het een twee persoons bed was, leek het alsnog erg klein te zijn. Maar dat kon aan hem liggen, hij was een stuk groter dan dat zij was natuurlijk. En het was beter dan de bank, dat moest hij toegeven. Daarbij leek ze het nog steeds niet fijn vinden om alleen te zijn, dus hij ging het niet eens voorstellen ook. Het was van beland dat ze uitgerust waren zodat ze door konden. Hoewel er niet concreet af was gesproken wanneer ze weer zouden vertrekken van deze plek. Zachtjes zuchtte hij dan ook even.
''I did notice.'', was zijn zachte antwoord geweest. ''I'm just not sure if I want to talk about what the vaccin is doing with me.'', gaf hij maar toe. Daarom had hij zijn mond gehouden. Dat constante onderwerp over het vaccin, de wereld redden en iets doen tegen de mensen van ZOLA. De mensen waar ze nu voor op de vlucht waren. Het was een drama, dat was zeker. Hij zou het liefst gewoon naar een onbewoond eiland en daar zijn bestaan verder leven tot hij oud was en gewoon stierf. Dat leek op dit moment een hele fijne gedachte, maar hij sprak het niet hardop uit. Hij volgde haar opnieuw met zijn ogen toen ze overeind was gekomen en naar een kledingkast toeliep.
Nate was zelf ook overeind gekomen en daarmee van het bed af gekomen. Misschien lag het aan de situatie, dat wist hij niet, maar het was jammer geweest dat hun kus enkele dagen geleden was onderbroken en dat er nu pas een moment leek te zijn om dat weer te hervatten. Heel eerlijk kon het hem op dit moment niet echt schelen wat ze aan wou trekken, of wat zijn mening daarover was. Handig was een jurkje misschien niet gezien de omstandigheden, maar ongetwijfeld dat het haar goed zou staan. Hij had die gedachte echter niet uitgesproken en zijn handen tegen haar gezicht aan gelegd, zodat hij haar hoofd iets kon heffen en haar lippen op kon zoeken met die van hem. Voor een kus.

Re: O | To the moon and back.

Hij gaat op zijn zij liggen en haalt zijn hand door haar haren. Haar prachtige, blonde lokken en de blik in haar ogen waar hij de zijne niet van af kon houden. "I'm glad there is someone on this planet that can understand that I did what I had to do" antwoord hij op haar woorden. Misschien was het niet verstandig om haar alles te vertellen wat hij wist, maar hij had toch niets meer te verliezen. En tegelijkertijd alles te verliezen. De dood kwam immers iedere dag om het hoekje kijken. Tot zo ver hadden ze alles gelukkig overleefd.
Hij kijkt naar het boekje dat ze in haar handen heeft. Hij was al eerder nieuwsgierig geraakt naar het boekje dat ze bij haar had en hij was blij dat ze het had meegenomen. "Yeah, he was quite famous for that. Always looking for a volunteer to complete his so called "match" antwoord hij. Hij speelt met haar haren en streelt zacht met zijn vingertoppen in haar nek. "Honey, I don't mean to be rude, but can I read it?" vraagt hij haar. Hij wist veel dingen vanuit het leger, misschien iets teveel. Dat was ook de reden dat Sean achter hem aan zat en hem liever dood wilde zien dan levend. Iets wat niet kon, doordat hij meer wist dan Sean. En hij had de grootste troef in zijn handen: Nathaniel. En Ciara. Want Sean had altijd al een oogje gehad op Ciara en Ciara maakte altijd fel duidelijk dat ze geen interesse had in hem. Ze had een relatie en daarnaast vond geen enkele vrouw op de werkvloer zijn handtastelijkheid leuk. Hij begrijpt overigens niet hoe het komt dat ze hier is, ze werkte al tijden niet meer in de gevangenis. Dus zo werkte toeval.
Hij kust haar zacht in haar nek, afwachtend op haar antwoord terwijl zijn vingertoppen over haar rug streelden naar haar billen, waar hij zijn hand laat rusten.

Ze kijkt naar hem nu hij op het bed ligt. "There wasn't much time to talk. But there is time to make it up" antwoord ze met een kleine glimlach. Ze gaat bij hem zitten op het bed. Ze wist dat ze zich snel moest aankleden, want god weet wat er zou kunnen gebeuren op welk moment dan ook. Misschien viel er wel iemand binnen of kregen ze onverwachts bezoek van zombies. Ze moesten voorzichtig zijn in tijden zoals deze. Ze legt haar hand op zijn bovenbeen en kijkt hem aan. Ze plaatst haar hand op zijn borstkas.
"I don't know if you noticed, but you seem to be stronger. More muscular," merkt ze op. Het vaccine lijkt tot nu toe enkel positieve effecten op hem te hebben, al was het opmerkelijk dat zombies zonder boe of bah langs hem heen gingen. Ze deden hem niets, alsof ze hem als soortgenoot beschouwden. Het was buitengewoon en dit was slechts het begin. Ze wist niet hoe het vaccin zich zou ontwikkelen en hoe hij ermee zou omgaan.
Ze wilde weten hoe hij zich eronder voelde. Ze staat op van het bed en loopt naar de kast die voor het bed staat. Er hingen een paar jurkjes in en broeken, shirts. Ze haalt een slipje uit de lade en laat de handdoek die om haar lichaam zit op de grond vallen. Ze draait zich naar hem toe. "Do you think I should wear a dress?" vraagt ze hem. Ze werpt hem een plagerige glimlach toe en bijt kort op haar onderlip. Ze kon er niets aan doen, de sexy blik in zijn ogen was te verleidelijk voor haar.

Re: O | To the moon and back.

Het was drie dagen lang stil geweest en tot haar eigen irritatie was Max ook behoorlijk stil. Ze wist niet exact wat er speelde, maar meer en meer begon ze te denken dat ze het misschien niet eens wou weten ook. Ze had dan ook geen vragen gesteld en gewoon haar deel in het overleven geleverd. Als Max wou praten, dan zou ze het wel horen. Wat ze wel vond, was dat ze die Nate niet helemaal vertrouwde en ze kon haar vinger niet precies leggen op wat het was. De zombies leken om hem heen te gaan en als hij zou willen, kon hij zonder problemen doorlopen zonder gebeten te worden of zo. Het werd tijd dat ze het boekje van haar vader door ging lezen en dat ze er achter zou proberen te komen wat er allemaal precies aan de hand was. Los van wat Max en Nate leken te weten, zelfs Ciara leek meer dan haar te weten en het irriteerde haar mateloos. Het zorgde ervoor dat ze haarzelf achterop stelde, zodat ze er los van kon blijven staan. Maar voor nu hadden ze een klein huisje aan een meer gevonden. Het stond nog overeind en was door de vorige bewoners al dicht gespijkerd. Toch hadden ze het gecontroleerd, maar het leek veilig te zijn en daarom kon iedereen met een gerust hard zijn rust nemen. Twee slaapkamers, dus beide partijen konden afstand nemen van elkaar als ze zouden willen.
Yulia had haarzelf geïnstalleerd op het bed en had het notitieboekje van haar vader tevoorschijn gehaald. Ze had haarzelf op haar buik gerold en haar voeten in de lucht om elkaar gevouwen. Ze leg met haar gezicht richting het voeteneinde, omdat ze op die manier beter in de gaten kon houden wat er over de gang heen liep. Hoewel het nu Max was die in haar gezichtsveld ijsbeerde. Fronsend hoorde ze hem aan en nam ze zijn woorden tot haarzelf, omdat ze er anders niets van zou snappen. ''Nobody can blame you for talking. Everyone would've if it is a fine line between their life and what their kidnapper wants.'', mompelde ze. Ze nam het hem niet kwalijk, dus hij hoefde zich zeker niet te verantwoorden tegenover haar. Het was Nate die schijnbaar moeite had met zijn manier van handelen. ''As much as nobody can't blame Nathaniel for not speaking, because I also know that is one of the rules in the army. Better to die then speak, however it is human-nature to survive. So we talk anyway.'', verklaarde ze haar manier van denken maar.
Haar blauwe ogen volgden hoe Max zichzelf op het bed liet vallen. ''The vaccin is DNA based. That's how much I get from my dad's writings now.'', ging ze maar op het vaccin gedeelte in en daarmee wapperde ze even met het zwarte boekje. ''Seems that he had quite the people to function as his labrats. There are so, so many names..'', mompelde ze zachtjes. ''And alot of things I merly understand too.'', gaf ze maar toe. Yulia keek even over haar schouder naar Max, om zijn reactie een beetje te peilen. Ze wist dat hij al nieuwsgierig naar het boekje was sinds ze elkaar tegen het lijf waren gelopen.

Nate had niets meer te zeggen gehad tegen Max, hoewel hij wel Ciara haar advies had opgevolgd om gewoon samen te blijven. Hij moest toegeven dat hij het liever anders had gedaan, omdat hij wist dat hij haar ook wel zonder Max en Yulia veilig kon houden. Hij irriteerde zich de godganse dag en moest zijn best doen om niet kinderachtig verwoestende blikken naar Max te gooien. Dankbaar zijn? Vergeven? Hij zag het niet gebeuren. Hij was nog steeds woest en hij zag het nu niet gebeuren dat dat zou veranderen, of hij wou het niet. Dat kon natuurlijk ook. Voor nu was hij uit de klauwen van die Sean, dat scheelde weer. Nu was het tijd om te rusten en daarna zou hij wel verder zien wat hij wou doen, hij zou de keuze aan Ciara zelf over laten. Als ze liever niet met hem mee ging, zou hij haar niet dwingen. Dat was zeker. Zwijgend had hij het huisje dan ook wat verkend, voor hij één van de kamers had geclaimd. Hij had de tassen van hem en Ciara op de grond neer gezet en had de gordijnen gesloten.
Voor deze keer kon hij niet inzitten over matrassen die al even niet gebruikt waren of iets. Hij was blij languit te kunnen liggen op een bed, in plaats van constant op de achterbank van een auto te zitten. Diep had hij gezucht voor hij zijn ogen had gesloten, toen Ciara had besloten een douche te nemen. Echt slapen kon hij echter niet en het was dan ook haar stem waardoor hij zijn ogen weer opende. ''I am.'', mompelde hij op haar vraag. Of eigenlijk klonk het meer als een constatering. Hij had heel even naar het nachtkastje naast het bed gekeken, voor hij zich iets om gedraaid had en haar aan had gekeken. Hoewel hij ook even langs haar had gekeken om te controleren of de deur wel dicht was. Op die manier had hij heel even het gevoel alsof er verder niemand in dit huis aanwezig was en dat was de enige rust die hij op dit moment leek te kunnen vinden.
''I'm sorry I didn't talk so much.'', verontschuldigde hij zich maar. Hij was iets overeind gekomen en haalde een hand door zijn warrige haren. Normaal zou hij nog wel moeite doen om dat te fatsoeneren, maar dat leek in de wereld van tegenwoordig overbodig. ''How can I make it up to you?'', besloot hij maar te vragen. Hun kus was eerder immers abrupt onderbroken en het was niet alsof ze verder nog de kans hadden gehad om in privé te praten of dat te hervatten. Als ze dat al wou dan toch...

Re: O | To the moon and back.

Hij kon het Nathaniel niet kwalijk nemen dat hij Maximiliano liever dood zag dan levend. Het was te begrijpen na alles wat de twee hadden meegemaakt en wat het gevolg was van alles dat was gebeurd. Hoewel het in het verleden was, was het nog niet zo heel erg lang geleden en was het niet makkelijk om alles los te laten. Hij had besloten om Nathaniel gewoon te laten uitrazen en nam de drie dagen daarop de leiding. Ze moesten zo ver mogelijk van deze plaats geraken alvorens ze ergens voor een langere tijd konden verblijven. Ze werden gezocht door Sean en zijn mannen van ZOLA. Hij en Nathaniel.
Er was veel gebeurd in drie dagen tijd. Ze hadden vele zombies omgelegd en meer dan eens moeten vechten voor hun leven. Voor elkaars levens. Er was niet veel gezegd, het was veel belangrijker om simpelweg te overleven. En dat was nu voor drie dagen gelukt.
Hij had een huis gevonden aan het meer, wat afgelegen lag. Het was leeg. In de keuken stonden nog wat blikken met voedsel en verder was het compleet verlaten. Ze hadden hun lichamen een aantal uur kunnen laten rusten en toch is hij op dat moment zo rusteloos als wat.
Hij ijsbeert door de slaapkamer, denkt diep na. Nathaniel had niet tegen hem gesproken. Het was logisch, wat hij had gedaan was onvergeeflijk. Hij kijkt om naar Yulia. "We were on a mission in Afghanistan..." begint hij. Misschien kon zij hem adviseren. Vrouwen waren veel beter in het bijleggen van ruzies, toch? "It was an under cover mission and everything went well, until they decided to bomb a small city with fifty citizens. We could not let that happen and suggested some ideas to postpone it, so that we could take them down before they bombed that small city and continued to bomb other places. But they didn't trust Nathaniel, for some reason. So they took hostage of us and tortured us until we would say something. Then they threatened they would bomb the city if we didn't speak the truth. Before any of things happened we agreed not to blame another. So I told them I was a soldier. Just me. They bombed the city because Nathaniel refused to speak. And they made me push the button" vertelt hij uit. "This is what happened. But when we came to the sergeant, he blamed Nathaniel for being too weak as they assumed there was something about him and I was expelled because I committed war crime. But because this zombie thing was going on, they didn't want to get rid of us. So they'd put him in prison, having a shot at survival with this fucking vaccine. And they put me there as a guard, with this secret mission. Nathaniel wasn't supposed to get a vaccine. I was this close to distracting the nurse, replace his vaccine with a placebo, when all hell broke loose and I couldn't replace anything because the other two just turned to zombies and began to attack me and the nurse. It's a miracle she injected him anyway. But as the army usually does, they also have a plan for that. Plan A... Make sure Nathaniel does not get a vaccine and get out of the building, plan B... when he survives the vaccine, take him to the CDC and make sure people from ZOLA don't catch him first. It probably sounds crazy to you, all of this, but now you know" vertelt hij haar. Hij laat zich op het bed vallen en gaat er liggen. Hij zucht diep, fronst.

Ze had gelachen om Yulia. Ze was vanaf het eerste moment aardig tegen haar en dat was fijn in een wereld die zo hard als steen geworden was. "I don't know how to handle a gun, indeed" had ze gelachen. "It's a long story. I hope I get to tell you another time. First we have to make sure these men don't kill each other. Because believe me, they have their reasons to. I'm Ciara, I used to be a nurse at the prison" stelde ze zichzelf voor. Veel tijd voor girl talk was er niet, aangezien Nathaniel haar de orders had gegeven om alles snel in te pakken en weg te gaan. Drie dagen lang hadden ze met z'n vieren in de leger auto gereisd, door stad en land. Ze heeft in een korte tijd wel geleerd hoe een wapen werkt en is de tel verloren van het aantal zombies dat ze heeft gedood.
Eindelijk hadden ze rust, gevonden in een huisje aan het meer. Maximiliano had alles op zijn schouders genomen: hij was naar binnen gegaan, had iedere ruimte en hoekje gecontroleerd en nam de afgelopen drie dagen telkens opnieuw het risico. Hij heeft haar leven gered, dat van Yulia en meerdere malen dat van Nathaniel.
Ze heeft net een paar uurtjes geslapen en heeft net een snelle douche genomen. Een luxe in deze tijd. Haar kleding ligt op de stoel naast het bed en haar natte haren vallen over haar schouders. Ze heeft een handdoek om haar lichaam. Ze schrikt even als ze Nathaniel binnen ziet komen, maar het maakt haar eigenlijk niets uit. Ze bloost. Ze hebben elkaar niet meer gesproken sinds dat ze elkaar gekust hadden alvorens Maximiliano binnen kwam. "Ben je wakker.." glimlacht ze zwakjes. Ze houdt haar handdoek vast alsof deze ieder moment op de grond kan vallen. Ze krijgt een warm gevoel van binnen nu ze hem weer ziet, in dit rustige moment waarin alles even rustig en perfect lijkt.

Re: O | To the moon and back.

Haar blauwe ogen hadden kort over haar schouder gekeken naar de andere dame die tevoorschijn was gekomen. Ze zag er niet uit als iemand die vaak met een wapen in haar handen had gestaan, dat was meteen wel duidelijk. Haar blik ging al snel weer naar de man voor haar neus en kort snoof ze toen Max bevestigde dat het Nate was, en ze van hem af kwam. Het zinde haar nu al niet en ze wist nog niet eens waarom. Ze was overeind gekomen, maar had haar wapen niet laten zakken, terwijl ze haar duim langs haar lip haalde en daarbij wat bloed te zien was. Die lamp was in elk geval raak geweest. Dat zou wel blauw worden. Zwijgend keek ze van de één naar de ander terwijl ze haar wapen paraat hield. Ook voor als er iets ongenodigd naar binnen kwam zetten, want dat was ook nog een mogelijkheid.

Nate zijn blik was van verbaasd naar woedend gegaan toen hij een bekende stem hoorde en nog op zijn voeten werd getrokken ook, door die persoon. Hij trok zijn arm dan ook al gauw terug en had pisnijdig van de één naar de ander gekeken. ''No, I didn't think that. I knew you would find me, one way or another. I just regret not making a plan to put a bullit between your eyes.'', snoof hij tussen zijn tanden door. Hij meenden elk woord van wat hij zei. Dankzij de man tegenover hem was hij gestript van zijn rank, zijn positie in het leger op zich en nog niet te spreken over het feit dat de man voor zijn neus bijna zijn dood was geworden. Op dit moment had hij gewild dat dat stomme vaccin voor superkrachten had gezorgd, dan had hij er gretig gebruik van gemaakt. Hij was langs Max en de blondine langs gelopen (iets wat hem niet verbaasde, in zijn beleving had Max altijd een zwak gehad voor blondines) om de keukendeur weer te sluiten en deze keer wel op slot te draaien. Zijn fout. Hij spiekte even door het gordijntje heen, voor hij die weer dicht trok.
''I can care less about your apologies.'', was zijn antwoord meteen geweest. ''I can care less about you, your familie or even your child. I can care less about anybody!'', viel hij nog net niet uit. ''And you as hell are not, it is that there is no army anymore to be a captain of. Otherwise you would be the one sitting in a orange suit behind bars. Not even for betraying me, but betraying your country.'', raasde hij verder. Hij had zijn wapen weer gepakt en was bij Ciara gaan staan. ''So no, your apology isn't worth a thing.'', had hij kalmer gesproken deze keer. Hij zou niet van gedachten veranderen. ''But thanks for the warning.'', haalde hij zijn schouders op voor hij zich tot Ciara wendde. ''Go get your stuff, I will grab the rest.'', spoorde hij haar een beetje aan om de slaapzakken van boven te gaan halen, waarna hij zelf richting de tassen op de bank liep en er eerst een shirt uit viste om aan te trekken.

Yulia trok haar wenkbrauw op bij het horen van alles wat van Max af kwam en vervolgens Nate. Voor zover zij het kon begrijpen hadden beide mannen persoonlijke problemen met elkaar en ze wist niet of ze daar tussen wou zitten. Maar voor zover het aan haar lag, zouden ze dus samen reizen en konden ze daarna verder kibbelen over of ze wel of niet bij elkaar zouden blijven. Ze was in beweging gekomen en was heel even bij Max blijven staan. Haar blauwe ogen keken hem wat onderzoekend aan. ''I don't know what really happend between you two. But I don't think you are in the position at this moment, to give him orders.'', fluisterde ze hem zachtjes toe. ''That's not the way to have this going without bloodshed at least.'', verklaarde ze maar, waarna ze langs hem heen liep en achter Ciara aan stapte.
Kort had ze op de deurpost geklopt, om haar niet te laten schrikken, waarna ze haar eigen wapen naar haar rug draaide en de slaapkamer even rondkeek. Het was jaren geleden dat ze in een bed had geslapen, laat staan een kamer. ''You don't really seem a person to handle a gun.'', merkte ze maar op. ''You forgot to unlock the safety lock.'', knikte ze naar het handwapen wat ze op Yulia haar achterhoofd had gericht. ''However, I am curious about how a pretty face like you ends with a, it seems, prisoner.'', glimlachte ze flauwtjes.