O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

"I don't doubt you. I never will. But the world is fucked up and my boy is out there," antwoord hij. Ze begint over de omstandigheden. Dat het niet aan hem ligt maar aan de omstandigheden. "No matter the circumstances, there is always a way to survive and if there is a way to survive, there is a way to thrive and conquer" vertelt hij haar. Hij draait haar hoofd naar haar toe nu ze bij elkaar liggen. Hij is stukken groter dan zij. Zij is breekbaar zoals porselein. Het enige wat hij kon doen, was voorzichtig zijn.
Hij kijkt op zijn horloge en tikt de GPS van Nate aan. Lost signal. "Something happened" zegt hij. Hij laat het horloge aan haar zien. Dit kan zoveel betekenen. Hij kan het er zelf uit gehaald hebben, hij kan dood zijn, Sean kan hem gevonden hebben en de chip verwijderd hebben in de wetenschap dat hij achter Nate aan zit. Dat laatste lijkt hem niet logisch, want Sean moest hem hebben vanwege het feit dat hij alles over de gevangenen en de missie wist. Sean wilde hem hebben, of dat nu levend of dood was. "There's no time to lose, no time to sleep. He's nearby and I really can't lose the motherfucker" zegt hij. Hij drukt een kus op haar voorhoofd en klimt opnieuw achter het stuur. Zonder lichten aan te zetten, rijdt hij op een rustig tempo de weg weer op. Hij kookte nog net niet van woede. Het lampje op zijn horloge gloeit oranje en stopt niet.
Hij probeert het te negeren. Hij kijkt voor zich op de weg en naar de omgeving om zich heen. Als hij Nate was waar zou hij dan heen gaan? Maximiliano was het type om in eerste instantie mijlenver weg te gaan, de eerste 72 uur, want dan was de overlevingskans het grootste. Nathaniel daarentegen was het type om te schuilen en materialen te verzamelen. Hij kon dus nooit ver weg van hem zijn.

Ze draait zich om, naar hem toe. "For some reason I'm sure I should" antwoord ze. Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan. Zijn hypnotiserende ogen. Ze lacht zacht om hem. "There's only one way to find out. Eventually you will.. Find out, that is" zegt ze zacht. Voor het eerst sinds tijden ontspant ze een beetje. Ze legt haar handen op zijn borstkas en sluit haar ogen.
Ze doet een poging om te slapen, maar om een of andere reden lukt het niet. Haar vingers strelen zacht zijn borstkas. Ze had zijn littekens zojuist gezien. Ze vroeg zich af wat hij allemaal wel niet had meegemaakt als soldaat zijnde.
Ze slaat haar ogen even neer. Een kort moment, voordat ze hem weer aankijkt. "There's something about you," geeft ze toe. Het was zijn energie, zijn aantrekkingskracht. Alsof er een magnetisch veld was waar zij naar toe werd gezogen en ze geen andere keuze had dan zichzelf aan hem overgeven.

Re: O | To the moon and back.

''He is safe on a island, for now.'', had ze terug geantwoord. ''I don't know anything, it seems. But for now he is safe on a island with the rest if your family.'' Zo kon hij het ook bekijken en Yulia vond het op één of andere manier dus belangrijk om zijn stres level naar beneden te brengen of zo. Hij leek zo opgelaten om alles, alsof hij morgen de wereld nog moest veranderen. Maar dat was niet mogelijk. ''We survived untill now, we'll survive tomorrow too and tomorrow we will see if we will survive the day after that.'', knikte ze vast besloten. Met de dag leven, dat was haar motto op dit moment want de kans dat je morgen zag, was klein. Zeker in hun positie. Ze zaten niet veilig op een eiland of een andere omgeving die hen veilig hield van mensetende... monsters. Ze waren niet eens meer menselijk te noemen in haar ogen.
Fronsend had ze naar zijn horloge gekeken en keek ze hem wat vragend aan toen hij ineens zei dat er iets gebeurd was. Ze kon één wel bij één oprekenen. Daar ging hun nachtrust. Ze was zelf ook overeind gekomen en knikte even toen hij zei dat hij Nate niet kon verliezen, in wat grovere woorden dan toch. Ze haalde een hand door haar lichtblonde haren en sloot kort haar ogen, waarna ze zelf ook weer terug haar stoel op klom en haar wapens weer goed neer zette. Zodat ze het kon gebruiken als het nodig was. ''I demand two days of rest after this.'', glimlachte ze flauwtjes. Ze was té moe eigenlijk om er nog serieus over te kunnen zijn. Twee dagen rust als ze dit achter de rust hadden, vond ze meer dan eerlijk.
Yulia kon een geeuw niet onderdrukken, vooral ze iets beter ging zitten en haar blauwe ogen maar op de weg richtte, om zelf haar ogen ook open te houden en weliswaar iets op te vallen. Iets wat de eerste kilometers niet gebeurde dan toch. ''Stop.'', merkte ze dan ook meteen op, waarbij ze de handrem al aangetrokken had. Even dacht ze na en scande ze kort de omgeving even. ''Fresh car-tracks.'', verklaarde ze maar. ''But not car tracks from a pick-up or something that you normally see with a farm, and on a high speed.'', verklaarde ze haarzelf nog iets nader. ''We are going on a walk for som kilometers.'', glimlachte ze waarna ze al uit stapte en haar automatische geweer meteen tegen haar schouder aanzette. Los van het feit dat ze Nate dus wouden vinden, wou ze ook bereid zijn om meteen zombies neer te halen. Als ze die tegen kwamen.

Nate had net zijn ogen even gesloten, voor hij beweging op het matras voelde en weer naar haar op keek. Haar lichte ogen waren een heel verschil met zijn donkere ogen. Dat was zeker. Een mondhoek trok kort omhoog tot een flauwe glimlach. ''I am kinda curious to that reason now.'', antwoordde hij zachtjes. Misschien was het nog wat leuks om over te praten, wist hij veel. En misschien had Ciara wel gelijk. Uiteindelijk wisten ze beide niet wat dit alles betekende, wat het nog kon gaan betekenen. En hoewel hij zich oprecht zorgen maakte om zichzelf, maar indirect dus ook om Ciara omdat ze met hem mee reisde, waren het ook dingen die tot nu toe nog niét gebeurd waren. Hij kon er vanuit gaan dat er geen virus gaande was betreft zichzelf, want ze hadden elkaar aangeraakt, dan was ze nu al ziek geweest gezien hoe snel het virus van de zombies verspreid was. Het maakte het nadenken ook lastiger... Want was het dan wel?
Hoewel zijn ademhaling en hartslag misschien rustig waren, voelde hij zich niet rustig. Onderzoekend had hij Ciara dan ook aangekeken, misschien wel een beetje... afwachtend. Zowel afwachtend tegenover de situatie als tegenover hen beide. Hij wist het allemaal niet zo goed en hij vond het verschrikkelijk dat er geen zekerheid was tegenwoordig, met niets niet. Heel even had hij dan ook een moeilijke frons op zijn voorhoofd gehad, ware het niet dat haar woorden hem weer uit zijn gedachten trokken.
''A glow.'', antwoordde hij een beetje luchtig. Ze had constant over een glinstering in zijn ogen gesproken, dus de reactie was er al uit voor hij er erg in had. ''Sorry.'', verontschuldigde hij zich dan ook. Dat was misschien niet de beste opmerking geweest. Nate moest dan ook toegeven dat hij gewoon niet goed was met dit soort dingen en in het verleden was gebleken dat zijn timing niet het allerbeste was. Hij nam het deze keer maar voor lief, los van de omstandigheden en het feit dat hij niet helemaal zeker wist waarom hij het deed, om haar gezicht tussen zijn handen te nemen en iets vluchtig zijn lippen tegen die van haar te drukken. Voor hij nog meer domme dingen zei.

Re: O | To the moon and back.

"Yes, at least he safe now" knikt hij. Ze heeft zeker gelijk, dat ze van dag tot dag moeten leven. Het kon niet anders dan op die manier in tijden zoals deze. Echter was hij een visionair. Hij had een visie over zijn leven, over de wereld en de manier waarop hij zijn visie tot een werkelijkheid kon maken. Hij blijft koppig voor zich houden dat de dag dat hij Rodriguez in zijn armen zou nemen, nabij was en dat hij een einde zal maken aan de gekte waar Sean aan begonnen was. Het uitroeien van een hele populatie om zogenaamd met een frisse start de wereld te veroveren. Maximiliano was daar niet van gediend.
"Honey, it's the apocalypse," lacht hij om haar flauwe grapje. Hij zwijgt even. Hij knikt en grinnikt even. Hij schudt zijn hoofd en stopt de auto in de berm. Zo stond deze in het duister uit het zicht en was het risico dat hij gestolen werd door voorbijgangers verkleind. Hij tikt met zijn vingers op het stuur. Natuurlijk. Verse bandsporen. Ze zou een excellente aanwinst zijn voor het leger. Hij wist eigenlijk niet wat ze deed voor al deze ellende begon. Welke hobby's had ze? Welke studie? Wellicht zou hij dat later nog uitpluizen.
"Thanks, for tagging along" zegt hij kalm. Hij haalt de sleutel eruit, pakt zijn wapens en wat munitie, stapt uit en draait de auto op slot. De sleutel stopt hij in zijn broekzak. Hij loopt een aantal stappen voor haar uit en besluit niet veel later naast haar te lopen. Hij pakt haar hand vast.

Ze had zacht gelachen om zijn nieuwsgierigheid. Zelf was ze enkel nieuwsgierig naar alles en iedereen. Een eigenschap die haar ver had gebracht, maar ook had afgeremd doordat ze teveel van de gevangenen wist en daarmee ook van de experimenten. Ze was vaak op het kantoor van Sean te vinden, al was het maar om koffie te brengen of een rapport af te geven. Ze had nooit begrepen waarom hij haar zo vaak wilde zien en die kans had ze ook niet gekregen toen ze er werd ontslagen.
Nate leek op dit moment in orde te zijn en zelf voelde zij zich niet anders dan normaal. Ze voelde zich prima en merkte geen symptomen op die mensen normaal gesproken kregen met het virus. Het virus dat zo razendsnel was gemuteerd dat het levensgevaarlijk was geworden. Eerst duurde het vier dagen voordat men veranderde in een monster, later twee en een paar jaar later was het zodanig gemuteerd dat iemand ter plekke veranderde. Ze gokte dat het niet lang meer zou duren voordat het virus zover was gemuteerd dat men alleen maar dood hoefde te zijn om te veranderen in een levensgevaarlijk monster.
Haar ademhaling verzwaarde zich en haar hart ging tekeer. Het gaf haar een warm gevoel om zo dicht bij hem te zijn, liefdevol en vertrouwd, zo voelde het.
"Yes, ofcourse" lacht ze, om zijn reactie. Ze wilt hem nog vragen hoe het kan dat ze niet kan wegkijken eenmaal ze oogcontact met hem heeft, als ze zijn handen op haar gezicht voelt en haar lippen meegaan in wat de zijne bij haar doen: een kus. Er is geen vezel in haar lijf die er aan denkt om zich er tegen te verzetten. Sterker nog, ze geniet stiekem van het moment. Ze legt haar handen op zijn borstkas. Een zachte kreun ontsnapt over haar lippen. Dit moment is alles wat er op dit moment op de wereld is. Ze vergeet dat pijn bestaat. Het is als liefde, in een heel ander licht.

Re: O | To the moon and back.

Yulia glimlachte even. Het was fijn om te horen dat Max toch iets leek te kalmeren met alles. De omstandigheden waren nog steeds niet ideaal en ze leken elkaar ook totaal niet aan te vullen, ze had juist het idee dat ze botsten door hun verschillende manieren van doen en laten. Denken vooral. Maar dat kon ook iets goed zijn, omdat twee breinen elkaar scherp hielden. Ze schudde die gedachten maar weer weg, zodat ze zich kon focussen op andere dingen. Dingen die er op dit moment écht toe deden. Zoals verse bandsporen die te zien waren in het muffe zand, ondanks de duisternis. De maan stond hoog aan de hemel, volle maan. Er was genoeg licht om rond te kunnen kijken. Dat was precies wat ze deed met haar blauwe ogen, de omgeving scannen zodat ze wist waar ze aan begon, vooral ze in beweging was gekomen en haar wapen omhoog hield, zodat ze meteen kon vuren als het nodig was.
Yulia haalde even haar schouders op. ''It is not like I have a choice and maybe that I also like to survive a bit longer. So it is not really a burden to catch someone that can assure that.'', glimlachte ze zachtjes. Nee, misschien was het allemaal wel niet zo erg, maar ze zou er wel op toezien dat ze geen gevangenis 2.0 zouden beginnen. Ze bleef bij haar standpunt dat je geen bezit kon nemen over andermans lichaam, dus als Nate besloot Max niet te helpen... Dan was het einde oefening. De vraag was echter of Max het dan ook los kon laten en daar zat ze meer over in als ze heel eerlijk moest zijn. Iets wat ervoor zorgde dat ze inwendig zuchtte en meteen heel wat zorgen op haar schouders haalde.
Bij de boerderij was ze even blijven staan, alle gordijnen leken dicht, het leek verder ook onbewoond. Maar de bandensporen zeiden anders, net als de auto die achter het huis bleek te staan. Daarom was ze de verranda iets op gelopen en trok ze even een moeilijk gezicht toen het hout onder haar voeten kraakte. ''Just take the back, I will handle it here.'', beval ze Max nog net niet. Het was gewoon stom om nu met z'n twee door één deur te gaan. Ze keek hem dan ook na, voor ze de hendel naar beneden drukte en haast moest lachen om het feit dat de achterdeur niet op slot zat. Ze stapte naar binnen en keek de keuken even rond.

Oké, Nate moest toegeven dat het niet heel erg was om haar te kussen. Alles behalve zelfs. Hoewel er nog steeds een hoop door hem heen ging, waardoor hij niet compleet kon ontspannen, leek het toch aardig te lukken door haar aanwezigheid en aanraking op dit moment. Het voelde fijn, vertrouwd helaas en daar was iedereen tegenwoordig naar op zoek gokte hij zo; vertrouwen. Wat dit precies betekende, wist hij echter niet. Ze waren alleen, waren samen en ze moesten nog een lange tijd samen blijven als ze wouden overleven. Wie wist wanneer ze weer een ander gezicht zouden zien. Buiten zombies om dan, hé. Nate had zijn ogen dan ook gesloten en had heel even alles los kunnen laten.
Dat was tot hij abrupt omhoog kwam wegens geluid wat hij hoorde. Hij legde zijn hand heel even tegen Ciara haar mond aan, om haar het zwijgen op te leggen. ''Get dressed. At least some pants and shoes. Keep that gun I gave you, with you.'', fluisterde hij. Hij was zijn schoenen in gestapt en had zijn eigen geweer gepakt. Heel even keek hij nog naar Ciara, wie hij een bemoedigende glimlach toewierp. Hij was langs het bed heen gestapt en de gang opgelopen, waar hij richting de trap sloop. Trede voor trede was hij naar beneden gelopen en had hij eerst beide kanten gecheckt, voor hij door was gelopen...

Een klap volgde, nadat Nate het hoekje op was gelopen en Yulia tegen het lijf was gelopen. Een kogel was vlak langs haar hoofd heen gevlogen en dat had haar eigenlijk allemaal maar kwaad gemaakt. Ze had haar wapen gebruikt om die van hem uit zijn handen te tikken en een elleboog in zijn maag gegeven, voor ze hem een zet richting de woonkamer had gegeven. Daar vloog een lamp haar kant op en belandde die midden in haar gezicht, waarop ze haar lip kon voelen scheuren. Max had haar wel mogen waarschuwen dat dit niet zó makkelijk was, want dan had ze hem door de achterdeur gestuurd zodat die twee het hadden kunnen uitvechten. Er waren nog een paar rake tikken uitgedeeld voor ze haar wapen op zijn neus had gericht en haar wijsvinger op de trekker. ''I'll shoot if you're not a good boy and stay. I don't care about if they need you or not.'', siste ze hem toe terwijl ze op hem zat. Nate had daarop zijn handen iets omhoog gehouden en de blondine met iets grote ogen aangekeken. Vooral verbaasd, omdat hij haar niet kende. ''I suppose this is the guy you need?'', vroeg ze toch iets geïrriteerd toen Max in het visier kwam.

Re: O | To the moon and back.

Hij was geirriteerd toen ze het voortouw nam, omdat het nooit een goed idee kon zijn om door een deur te gaan die nog open stond. Een andere deur naar die kamer zou dicht kunnen zijn vanwege een reden, zoals zombies. Hij hoorde er echter geen kabaal, dus hij ging na een tijdje om zich heen kijken, achter haar aan.

De kus duurde kort, maar hij was krachtig. De gevoelens die door haar heen gingen waren fijn. Ze werden overgenomen door een gevoel van angst toen ze een krakende vloer en voetstappen hoorde. Ze knikt, schiet overeind en trekt haar schoenen weer aan. Ze neemt het wapen in haar handen en staat op. Ze hoort een wapen af gaan. Het was menens, er was iemand hier. Mensen. Ze loopt er naar toe, haar wapen gericht op de dame die haar wapen op Nate gericht had. Ze staat achter haar, stilletjes.
Maximiliano loopt er naar toe. Tot zijn grote verbazing treft hij Ciara aan. Hij kent haar wel, het lingeriemodel dat als verpleegster op de afdeling werkte. Hij vertrouwde haar niet, ze was vaak bij Sean. Hoe komen die twee bij elkaar? Het is een opmerkelijke gebeurtenis, al had het net zo goed toeval kunnen zijn. Ciara ziet Maximiliano staan en haalt haar wapen omlaag. Het is lieutenant Voltinos, een gezicht dat ze maar al te goed kende omdat hij altijd bij de proeven was waarbij vaccines werden toegediend. Hij moest de gevangenen uit hun lijden verlossen wanneer zij desondanks het vaccin veranderden en hield de verpleegsters in de gaten. Het gerucht ging dat hij zich bezig hield met een geheime missie, maar net zoals zoveel dingen die werden gezegd, had ze gedacht dat het slechts praatjes waren.

"Yes, that's him" bevestigt Maximiliano. Hij knikt met zijn hoofd, als bevel dat Yulia van hem af moet gaan. Hij pakt Nathaniels hand vast en trekt hem overeind, zodat ze tegenover elkaar staan.

Ciara kijkt met grote ogen naar wat er zojuist is gebeurd. Natuurlijk kennen de twee elkaar, Nathaniel is een soldaat en hij is een lieutenant. De vrouw die bij Maximiliano is kent ze niet, maar ze moet toegeven dat ze weet wat ze doet. Ze is overduidelijk getraind. Ze is benieuwd wat er nu gaat gebeuren. Maximiliano was op zoek naar Nathaniel.
Maximiliano was voorbereid op alles. Hij wist dat Nathaniel boos op hem was, woedend en dat was nog zacht uitgedrukt. Hij had toentertijd zijn mond voorbij gepraat en ergens tussendoor was er nog veel meer fout gegaan waardoor de hele missie uit de hand liep. Ze beschuldigden elkaar ervan terwijl Maximiliano wist dat hij Nathaniel zijn excuses verschuldigd was, maar door Nathaniel was hij verbannen uit ZOLA en zag hij zijn kind al bijna een jaar niet.
Het verbaasde hem, de meesten overleefden het vaccin niet eens. Hij ziet er goed en gezond uit, al was er iets anders aan zijn ogen. Het gaf hem de hoop dat ze de mensheid konden redden.
"Did you really think that I wouldn't find you?" zegt hij kalm. Hij schud zijn hoofd en lacht. Mocht Nathaniel hem aanvallen, dan kende hij genoeg vechttechnieken om zichzelf te kunnen verdedigen. Zijn lach verdwijnt al snel van zijn gezicht.

"Listen, we don't have a lot of time. Before anything else, I am sorry. I fucked up everything and I am not worthy of being a lieutenant. It was all my fault. I should have been in your place. For all that it is worth, I am sorry. And I need to get rid of this fucking watch before Sean finds us too and if you got this chip out right here, the last seen location will be here and they are probably on their way ever since they lost signal. I don't care how mad you are, I don't care if you are going to the CDC with me to create more doses of the vaccine so we can save every person on the planet or not, but if you want to live, we have to get out of here NOW" Hij spreekt luid en duidelijk.

Ciara legt haar armen over elkaar. Zijn excuses komen oprecht over, al was het natuurlijk aan Nathaniel om het te accepteren of niet. De sfeer was opeens gespannen en de druk was hoog. De lieutenant heeft wel gelijk, dat ze hier zo snel mogelijk weg moeten. Er is geen tijd voor rust. Wanneer Nathaniel naar het CDC gaat kunnen ze het recept van het vaccin maken en nieuwe doses maken. Daarmee kunnen ze andere mensen redden en misschien zelfs ook zichzelf. Het was duidelijk dat Sean met ZOLA een nieuwe wereldorde wilde opstellen en het vaccin als middel daarvoor wou gebruiken. Hoe egoïstisch dat ook was. Ze kijkt naar Nathaniel, nieuwsgierig naar wat hij gaat doen of zeggen. Ze zwijgt over het feit dat zijn lichaam gespierder lijkt te zijn dan een dag geleden. Het lijkt wel alsof hij langzaam sterker wordt.

Re: O | To the moon and back.

Haar blauwe ogen hadden kort over haar schouder gekeken naar de andere dame die tevoorschijn was gekomen. Ze zag er niet uit als iemand die vaak met een wapen in haar handen had gestaan, dat was meteen wel duidelijk. Haar blik ging al snel weer naar de man voor haar neus en kort snoof ze toen Max bevestigde dat het Nate was, en ze van hem af kwam. Het zinde haar nu al niet en ze wist nog niet eens waarom. Ze was overeind gekomen, maar had haar wapen niet laten zakken, terwijl ze haar duim langs haar lip haalde en daarbij wat bloed te zien was. Die lamp was in elk geval raak geweest. Dat zou wel blauw worden. Zwijgend keek ze van de één naar de ander terwijl ze haar wapen paraat hield. Ook voor als er iets ongenodigd naar binnen kwam zetten, want dat was ook nog een mogelijkheid.

Nate zijn blik was van verbaasd naar woedend gegaan toen hij een bekende stem hoorde en nog op zijn voeten werd getrokken ook, door die persoon. Hij trok zijn arm dan ook al gauw terug en had pisnijdig van de één naar de ander gekeken. ''No, I didn't think that. I knew you would find me, one way or another. I just regret not making a plan to put a bullit between your eyes.'', snoof hij tussen zijn tanden door. Hij meenden elk woord van wat hij zei. Dankzij de man tegenover hem was hij gestript van zijn rank, zijn positie in het leger op zich en nog niet te spreken over het feit dat de man voor zijn neus bijna zijn dood was geworden. Op dit moment had hij gewild dat dat stomme vaccin voor superkrachten had gezorgd, dan had hij er gretig gebruik van gemaakt. Hij was langs Max en de blondine langs gelopen (iets wat hem niet verbaasde, in zijn beleving had Max altijd een zwak gehad voor blondines) om de keukendeur weer te sluiten en deze keer wel op slot te draaien. Zijn fout. Hij spiekte even door het gordijntje heen, voor hij die weer dicht trok.
''I can care less about your apologies.'', was zijn antwoord meteen geweest. ''I can care less about you, your familie or even your child. I can care less about anybody!'', viel hij nog net niet uit. ''And you as hell are not, it is that there is no army anymore to be a captain of. Otherwise you would be the one sitting in a orange suit behind bars. Not even for betraying me, but betraying your country.'', raasde hij verder. Hij had zijn wapen weer gepakt en was bij Ciara gaan staan. ''So no, your apology isn't worth a thing.'', had hij kalmer gesproken deze keer. Hij zou niet van gedachten veranderen. ''But thanks for the warning.'', haalde hij zijn schouders op voor hij zich tot Ciara wendde. ''Go get your stuff, I will grab the rest.'', spoorde hij haar een beetje aan om de slaapzakken van boven te gaan halen, waarna hij zelf richting de tassen op de bank liep en er eerst een shirt uit viste om aan te trekken.

Yulia trok haar wenkbrauw op bij het horen van alles wat van Max af kwam en vervolgens Nate. Voor zover zij het kon begrijpen hadden beide mannen persoonlijke problemen met elkaar en ze wist niet of ze daar tussen wou zitten. Maar voor zover het aan haar lag, zouden ze dus samen reizen en konden ze daarna verder kibbelen over of ze wel of niet bij elkaar zouden blijven. Ze was in beweging gekomen en was heel even bij Max blijven staan. Haar blauwe ogen keken hem wat onderzoekend aan. ''I don't know what really happend between you two. But I don't think you are in the position at this moment, to give him orders.'', fluisterde ze hem zachtjes toe. ''That's not the way to have this going without bloodshed at least.'', verklaarde ze maar, waarna ze langs hem heen liep en achter Ciara aan stapte.
Kort had ze op de deurpost geklopt, om haar niet te laten schrikken, waarna ze haar eigen wapen naar haar rug draaide en de slaapkamer even rondkeek. Het was jaren geleden dat ze in een bed had geslapen, laat staan een kamer. ''You don't really seem a person to handle a gun.'', merkte ze maar op. ''You forgot to unlock the safety lock.'', knikte ze naar het handwapen wat ze op Yulia haar achterhoofd had gericht. ''However, I am curious about how a pretty face like you ends with a, it seems, prisoner.'', glimlachte ze flauwtjes.

Re: O | To the moon and back.

Hij kon het Nathaniel niet kwalijk nemen dat hij Maximiliano liever dood zag dan levend. Het was te begrijpen na alles wat de twee hadden meegemaakt en wat het gevolg was van alles dat was gebeurd. Hoewel het in het verleden was, was het nog niet zo heel erg lang geleden en was het niet makkelijk om alles los te laten. Hij had besloten om Nathaniel gewoon te laten uitrazen en nam de drie dagen daarop de leiding. Ze moesten zo ver mogelijk van deze plaats geraken alvorens ze ergens voor een langere tijd konden verblijven. Ze werden gezocht door Sean en zijn mannen van ZOLA. Hij en Nathaniel.
Er was veel gebeurd in drie dagen tijd. Ze hadden vele zombies omgelegd en meer dan eens moeten vechten voor hun leven. Voor elkaars levens. Er was niet veel gezegd, het was veel belangrijker om simpelweg te overleven. En dat was nu voor drie dagen gelukt.
Hij had een huis gevonden aan het meer, wat afgelegen lag. Het was leeg. In de keuken stonden nog wat blikken met voedsel en verder was het compleet verlaten. Ze hadden hun lichamen een aantal uur kunnen laten rusten en toch is hij op dat moment zo rusteloos als wat.
Hij ijsbeert door de slaapkamer, denkt diep na. Nathaniel had niet tegen hem gesproken. Het was logisch, wat hij had gedaan was onvergeeflijk. Hij kijkt om naar Yulia. "We were on a mission in Afghanistan..." begint hij. Misschien kon zij hem adviseren. Vrouwen waren veel beter in het bijleggen van ruzies, toch? "It was an under cover mission and everything went well, until they decided to bomb a small city with fifty citizens. We could not let that happen and suggested some ideas to postpone it, so that we could take them down before they bombed that small city and continued to bomb other places. But they didn't trust Nathaniel, for some reason. So they took hostage of us and tortured us until we would say something. Then they threatened they would bomb the city if we didn't speak the truth. Before any of things happened we agreed not to blame another. So I told them I was a soldier. Just me. They bombed the city because Nathaniel refused to speak. And they made me push the button" vertelt hij uit. "This is what happened. But when we came to the sergeant, he blamed Nathaniel for being too weak as they assumed there was something about him and I was expelled because I committed war crime. But because this zombie thing was going on, they didn't want to get rid of us. So they'd put him in prison, having a shot at survival with this fucking vaccine. And they put me there as a guard, with this secret mission. Nathaniel wasn't supposed to get a vaccine. I was this close to distracting the nurse, replace his vaccine with a placebo, when all hell broke loose and I couldn't replace anything because the other two just turned to zombies and began to attack me and the nurse. It's a miracle she injected him anyway. But as the army usually does, they also have a plan for that. Plan A... Make sure Nathaniel does not get a vaccine and get out of the building, plan B... when he survives the vaccine, take him to the CDC and make sure people from ZOLA don't catch him first. It probably sounds crazy to you, all of this, but now you know" vertelt hij haar. Hij laat zich op het bed vallen en gaat er liggen. Hij zucht diep, fronst.

Ze had gelachen om Yulia. Ze was vanaf het eerste moment aardig tegen haar en dat was fijn in een wereld die zo hard als steen geworden was. "I don't know how to handle a gun, indeed" had ze gelachen. "It's a long story. I hope I get to tell you another time. First we have to make sure these men don't kill each other. Because believe me, they have their reasons to. I'm Ciara, I used to be a nurse at the prison" stelde ze zichzelf voor. Veel tijd voor girl talk was er niet, aangezien Nathaniel haar de orders had gegeven om alles snel in te pakken en weg te gaan. Drie dagen lang hadden ze met z'n vieren in de leger auto gereisd, door stad en land. Ze heeft in een korte tijd wel geleerd hoe een wapen werkt en is de tel verloren van het aantal zombies dat ze heeft gedood.
Eindelijk hadden ze rust, gevonden in een huisje aan het meer. Maximiliano had alles op zijn schouders genomen: hij was naar binnen gegaan, had iedere ruimte en hoekje gecontroleerd en nam de afgelopen drie dagen telkens opnieuw het risico. Hij heeft haar leven gered, dat van Yulia en meerdere malen dat van Nathaniel.
Ze heeft net een paar uurtjes geslapen en heeft net een snelle douche genomen. Een luxe in deze tijd. Haar kleding ligt op de stoel naast het bed en haar natte haren vallen over haar schouders. Ze heeft een handdoek om haar lichaam. Ze schrikt even als ze Nathaniel binnen ziet komen, maar het maakt haar eigenlijk niets uit. Ze bloost. Ze hebben elkaar niet meer gesproken sinds dat ze elkaar gekust hadden alvorens Maximiliano binnen kwam. "Ben je wakker.." glimlacht ze zwakjes. Ze houdt haar handdoek vast alsof deze ieder moment op de grond kan vallen. Ze krijgt een warm gevoel van binnen nu ze hem weer ziet, in dit rustige moment waarin alles even rustig en perfect lijkt.

Re: O | To the moon and back.

Het was drie dagen lang stil geweest en tot haar eigen irritatie was Max ook behoorlijk stil. Ze wist niet exact wat er speelde, maar meer en meer begon ze te denken dat ze het misschien niet eens wou weten ook. Ze had dan ook geen vragen gesteld en gewoon haar deel in het overleven geleverd. Als Max wou praten, dan zou ze het wel horen. Wat ze wel vond, was dat ze die Nate niet helemaal vertrouwde en ze kon haar vinger niet precies leggen op wat het was. De zombies leken om hem heen te gaan en als hij zou willen, kon hij zonder problemen doorlopen zonder gebeten te worden of zo. Het werd tijd dat ze het boekje van haar vader door ging lezen en dat ze er achter zou proberen te komen wat er allemaal precies aan de hand was. Los van wat Max en Nate leken te weten, zelfs Ciara leek meer dan haar te weten en het irriteerde haar mateloos. Het zorgde ervoor dat ze haarzelf achterop stelde, zodat ze er los van kon blijven staan. Maar voor nu hadden ze een klein huisje aan een meer gevonden. Het stond nog overeind en was door de vorige bewoners al dicht gespijkerd. Toch hadden ze het gecontroleerd, maar het leek veilig te zijn en daarom kon iedereen met een gerust hard zijn rust nemen. Twee slaapkamers, dus beide partijen konden afstand nemen van elkaar als ze zouden willen.
Yulia had haarzelf geïnstalleerd op het bed en had het notitieboekje van haar vader tevoorschijn gehaald. Ze had haarzelf op haar buik gerold en haar voeten in de lucht om elkaar gevouwen. Ze leg met haar gezicht richting het voeteneinde, omdat ze op die manier beter in de gaten kon houden wat er over de gang heen liep. Hoewel het nu Max was die in haar gezichtsveld ijsbeerde. Fronsend hoorde ze hem aan en nam ze zijn woorden tot haarzelf, omdat ze er anders niets van zou snappen. ''Nobody can blame you for talking. Everyone would've if it is a fine line between their life and what their kidnapper wants.'', mompelde ze. Ze nam het hem niet kwalijk, dus hij hoefde zich zeker niet te verantwoorden tegenover haar. Het was Nate die schijnbaar moeite had met zijn manier van handelen. ''As much as nobody can't blame Nathaniel for not speaking, because I also know that is one of the rules in the army. Better to die then speak, however it is human-nature to survive. So we talk anyway.'', verklaarde ze haar manier van denken maar.
Haar blauwe ogen volgden hoe Max zichzelf op het bed liet vallen. ''The vaccin is DNA based. That's how much I get from my dad's writings now.'', ging ze maar op het vaccin gedeelte in en daarmee wapperde ze even met het zwarte boekje. ''Seems that he had quite the people to function as his labrats. There are so, so many names..'', mompelde ze zachtjes. ''And alot of things I merly understand too.'', gaf ze maar toe. Yulia keek even over haar schouder naar Max, om zijn reactie een beetje te peilen. Ze wist dat hij al nieuwsgierig naar het boekje was sinds ze elkaar tegen het lijf waren gelopen.

Nate had niets meer te zeggen gehad tegen Max, hoewel hij wel Ciara haar advies had opgevolgd om gewoon samen te blijven. Hij moest toegeven dat hij het liever anders had gedaan, omdat hij wist dat hij haar ook wel zonder Max en Yulia veilig kon houden. Hij irriteerde zich de godganse dag en moest zijn best doen om niet kinderachtig verwoestende blikken naar Max te gooien. Dankbaar zijn? Vergeven? Hij zag het niet gebeuren. Hij was nog steeds woest en hij zag het nu niet gebeuren dat dat zou veranderen, of hij wou het niet. Dat kon natuurlijk ook. Voor nu was hij uit de klauwen van die Sean, dat scheelde weer. Nu was het tijd om te rusten en daarna zou hij wel verder zien wat hij wou doen, hij zou de keuze aan Ciara zelf over laten. Als ze liever niet met hem mee ging, zou hij haar niet dwingen. Dat was zeker. Zwijgend had hij het huisje dan ook wat verkend, voor hij één van de kamers had geclaimd. Hij had de tassen van hem en Ciara op de grond neer gezet en had de gordijnen gesloten.
Voor deze keer kon hij niet inzitten over matrassen die al even niet gebruikt waren of iets. Hij was blij languit te kunnen liggen op een bed, in plaats van constant op de achterbank van een auto te zitten. Diep had hij gezucht voor hij zijn ogen had gesloten, toen Ciara had besloten een douche te nemen. Echt slapen kon hij echter niet en het was dan ook haar stem waardoor hij zijn ogen weer opende. ''I am.'', mompelde hij op haar vraag. Of eigenlijk klonk het meer als een constatering. Hij had heel even naar het nachtkastje naast het bed gekeken, voor hij zich iets om gedraaid had en haar aan had gekeken. Hoewel hij ook even langs haar had gekeken om te controleren of de deur wel dicht was. Op die manier had hij heel even het gevoel alsof er verder niemand in dit huis aanwezig was en dat was de enige rust die hij op dit moment leek te kunnen vinden.
''I'm sorry I didn't talk so much.'', verontschuldigde hij zich maar. Hij was iets overeind gekomen en haalde een hand door zijn warrige haren. Normaal zou hij nog wel moeite doen om dat te fatsoeneren, maar dat leek in de wereld van tegenwoordig overbodig. ''How can I make it up to you?'', besloot hij maar te vragen. Hun kus was eerder immers abrupt onderbroken en het was niet alsof ze verder nog de kans hadden gehad om in privé te praten of dat te hervatten. Als ze dat al wou dan toch...

Re: O | To the moon and back.

Hij gaat op zijn zij liggen en haalt zijn hand door haar haren. Haar prachtige, blonde lokken en de blik in haar ogen waar hij de zijne niet van af kon houden. "I'm glad there is someone on this planet that can understand that I did what I had to do" antwoord hij op haar woorden. Misschien was het niet verstandig om haar alles te vertellen wat hij wist, maar hij had toch niets meer te verliezen. En tegelijkertijd alles te verliezen. De dood kwam immers iedere dag om het hoekje kijken. Tot zo ver hadden ze alles gelukkig overleefd.
Hij kijkt naar het boekje dat ze in haar handen heeft. Hij was al eerder nieuwsgierig geraakt naar het boekje dat ze bij haar had en hij was blij dat ze het had meegenomen. "Yeah, he was quite famous for that. Always looking for a volunteer to complete his so called "match" antwoord hij. Hij speelt met haar haren en streelt zacht met zijn vingertoppen in haar nek. "Honey, I don't mean to be rude, but can I read it?" vraagt hij haar. Hij wist veel dingen vanuit het leger, misschien iets teveel. Dat was ook de reden dat Sean achter hem aan zat en hem liever dood wilde zien dan levend. Iets wat niet kon, doordat hij meer wist dan Sean. En hij had de grootste troef in zijn handen: Nathaniel. En Ciara. Want Sean had altijd al een oogje gehad op Ciara en Ciara maakte altijd fel duidelijk dat ze geen interesse had in hem. Ze had een relatie en daarnaast vond geen enkele vrouw op de werkvloer zijn handtastelijkheid leuk. Hij begrijpt overigens niet hoe het komt dat ze hier is, ze werkte al tijden niet meer in de gevangenis. Dus zo werkte toeval.
Hij kust haar zacht in haar nek, afwachtend op haar antwoord terwijl zijn vingertoppen over haar rug streelden naar haar billen, waar hij zijn hand laat rusten.

Ze kijkt naar hem nu hij op het bed ligt. "There wasn't much time to talk. But there is time to make it up" antwoord ze met een kleine glimlach. Ze gaat bij hem zitten op het bed. Ze wist dat ze zich snel moest aankleden, want god weet wat er zou kunnen gebeuren op welk moment dan ook. Misschien viel er wel iemand binnen of kregen ze onverwachts bezoek van zombies. Ze moesten voorzichtig zijn in tijden zoals deze. Ze legt haar hand op zijn bovenbeen en kijkt hem aan. Ze plaatst haar hand op zijn borstkas.
"I don't know if you noticed, but you seem to be stronger. More muscular," merkt ze op. Het vaccine lijkt tot nu toe enkel positieve effecten op hem te hebben, al was het opmerkelijk dat zombies zonder boe of bah langs hem heen gingen. Ze deden hem niets, alsof ze hem als soortgenoot beschouwden. Het was buitengewoon en dit was slechts het begin. Ze wist niet hoe het vaccin zich zou ontwikkelen en hoe hij ermee zou omgaan.
Ze wilde weten hoe hij zich eronder voelde. Ze staat op van het bed en loopt naar de kast die voor het bed staat. Er hingen een paar jurkjes in en broeken, shirts. Ze haalt een slipje uit de lade en laat de handdoek die om haar lichaam zit op de grond vallen. Ze draait zich naar hem toe. "Do you think I should wear a dress?" vraagt ze hem. Ze werpt hem een plagerige glimlach toe en bijt kort op haar onderlip. Ze kon er niets aan doen, de sexy blik in zijn ogen was te verleidelijk voor haar.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haalde haar schouders op. ''I don't know if I really understand because I have never been in that position.'', glimlachte ze. ''But everyone who thinks a bit logical can think of some reasons.'', verklaarde ze maar. ''Nate doesn't think straight at the moment. He is in a surviving mode after that explosion and everything else they did to him at that prison. I don't blame him either, however I must admit it is a bit childish to ignore someone. If we want to survive it all, it is.'', mompelde ze nog terwijl ze haar blauwe ogen op de bladzijden van het notitieboekje hield en de slordige woorden van haar vader scande. Ze ging het niet eens precies lezen, ze was gewoon op zoek naar antwoorden voor alles wat was gebeurd en misschien nog kon gebeuren. Wisten zij veel, want ze wisten helemaal niet hoe het virus en de vaccins precies in elkaar zaten. Degenen die zich in de gevangenis waanden, die dat deden, waren dood. Dus veel antwoorden gingen ze daar ook niet van krijgen.
Heel even had Yulia haar ogen gesloten, omdat het fijn was om zijn ruwe vingertoppen over haar huid heen te voelen gaan. ''Mhh.'', mompelde ze op zijn antwoord. ''I'm sure he was.'', verzuchtte ze. Ze wou eigenlijk niet eens weten wat voor gekke dingen haar vader had gedaan. Hoeveel levens hij daar misschien wel niet mee verwoest had, families en gezinnen gebroken achterlatend ook waarschijnlijk. Ze schaamde zich haast dat ze een dochter was van die man en kon daardoor haast blij zijn dat ze hem van de aardbodem gewist had twee jaar terug.
Dat Max interesse had in het notitieboekje was haar de eerste dag al niet ontgaan. Het was dus te verwachten geweest dat hij naar het boekje zou vragen en hoewel ze ergens nee wou zeggen, had hij ook genoeg op tafel gelegd. Ze vouwde het ding dan ook dicht en schoof het zijn kant op. ''Maybe you can explain why my name is also in it along with Nate's.'', mompelde ze maar. Ze had haarzelf overeind geduwd en was van het bed af gekomen. ''I'm going to take a shower. I feel dirty after three days in a car.'', deelde ze maar mee. Ze had een laken gepakt en was daarmee op haar blote voeten naar de badkamer gelopen, waar ze de douche aanzette en haarzelf gereed maakte om eronder te stappen. Gewoon even vlug haar haren wassen en haarzelf op frissen.

Nate glimlachte even kort. ''There wasn't, indeed.'', knikte hij instemmend. Dat was waar, vooral wegens zijn zwijg-oorlog die hij tegen Max voerde eigenlijk. Zijn humeur was niet al te best geweest en het was jammer dat Ciara daar ook onder had moeten lijden, dat zeker. Hij voelde zich dan ook wel een beetje schuldig. Hij volgde haar nauwkeurig met zijn bruine ogen en volgde haar dan ook tot ze bij hem op het bed zat. Hoewel het een twee persoons bed was, leek het alsnog erg klein te zijn. Maar dat kon aan hem liggen, hij was een stuk groter dan dat zij was natuurlijk. En het was beter dan de bank, dat moest hij toegeven. Daarbij leek ze het nog steeds niet fijn vinden om alleen te zijn, dus hij ging het niet eens voorstellen ook. Het was van beland dat ze uitgerust waren zodat ze door konden. Hoewel er niet concreet af was gesproken wanneer ze weer zouden vertrekken van deze plek. Zachtjes zuchtte hij dan ook even.
''I did notice.'', was zijn zachte antwoord geweest. ''I'm just not sure if I want to talk about what the vaccin is doing with me.'', gaf hij maar toe. Daarom had hij zijn mond gehouden. Dat constante onderwerp over het vaccin, de wereld redden en iets doen tegen de mensen van ZOLA. De mensen waar ze nu voor op de vlucht waren. Het was een drama, dat was zeker. Hij zou het liefst gewoon naar een onbewoond eiland en daar zijn bestaan verder leven tot hij oud was en gewoon stierf. Dat leek op dit moment een hele fijne gedachte, maar hij sprak het niet hardop uit. Hij volgde haar opnieuw met zijn ogen toen ze overeind was gekomen en naar een kledingkast toeliep.
Nate was zelf ook overeind gekomen en daarmee van het bed af gekomen. Misschien lag het aan de situatie, dat wist hij niet, maar het was jammer geweest dat hun kus enkele dagen geleden was onderbroken en dat er nu pas een moment leek te zijn om dat weer te hervatten. Heel eerlijk kon het hem op dit moment niet echt schelen wat ze aan wou trekken, of wat zijn mening daarover was. Handig was een jurkje misschien niet gezien de omstandigheden, maar ongetwijfeld dat het haar goed zou staan. Hij had die gedachte echter niet uitgesproken en zijn handen tegen haar gezicht aan gelegd, zodat hij haar hoofd iets kon heffen en haar lippen op kon zoeken met die van hem. Voor een kus.