O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

Hij was geirriteerd toen ze het voortouw nam, omdat het nooit een goed idee kon zijn om door een deur te gaan die nog open stond. Een andere deur naar die kamer zou dicht kunnen zijn vanwege een reden, zoals zombies. Hij hoorde er echter geen kabaal, dus hij ging na een tijdje om zich heen kijken, achter haar aan.

De kus duurde kort, maar hij was krachtig. De gevoelens die door haar heen gingen waren fijn. Ze werden overgenomen door een gevoel van angst toen ze een krakende vloer en voetstappen hoorde. Ze knikt, schiet overeind en trekt haar schoenen weer aan. Ze neemt het wapen in haar handen en staat op. Ze hoort een wapen af gaan. Het was menens, er was iemand hier. Mensen. Ze loopt er naar toe, haar wapen gericht op de dame die haar wapen op Nate gericht had. Ze staat achter haar, stilletjes.
Maximiliano loopt er naar toe. Tot zijn grote verbazing treft hij Ciara aan. Hij kent haar wel, het lingeriemodel dat als verpleegster op de afdeling werkte. Hij vertrouwde haar niet, ze was vaak bij Sean. Hoe komen die twee bij elkaar? Het is een opmerkelijke gebeurtenis, al had het net zo goed toeval kunnen zijn. Ciara ziet Maximiliano staan en haalt haar wapen omlaag. Het is lieutenant Voltinos, een gezicht dat ze maar al te goed kende omdat hij altijd bij de proeven was waarbij vaccines werden toegediend. Hij moest de gevangenen uit hun lijden verlossen wanneer zij desondanks het vaccin veranderden en hield de verpleegsters in de gaten. Het gerucht ging dat hij zich bezig hield met een geheime missie, maar net zoals zoveel dingen die werden gezegd, had ze gedacht dat het slechts praatjes waren.

"Yes, that's him" bevestigt Maximiliano. Hij knikt met zijn hoofd, als bevel dat Yulia van hem af moet gaan. Hij pakt Nathaniels hand vast en trekt hem overeind, zodat ze tegenover elkaar staan.

Ciara kijkt met grote ogen naar wat er zojuist is gebeurd. Natuurlijk kennen de twee elkaar, Nathaniel is een soldaat en hij is een lieutenant. De vrouw die bij Maximiliano is kent ze niet, maar ze moet toegeven dat ze weet wat ze doet. Ze is overduidelijk getraind. Ze is benieuwd wat er nu gaat gebeuren. Maximiliano was op zoek naar Nathaniel.
Maximiliano was voorbereid op alles. Hij wist dat Nathaniel boos op hem was, woedend en dat was nog zacht uitgedrukt. Hij had toentertijd zijn mond voorbij gepraat en ergens tussendoor was er nog veel meer fout gegaan waardoor de hele missie uit de hand liep. Ze beschuldigden elkaar ervan terwijl Maximiliano wist dat hij Nathaniel zijn excuses verschuldigd was, maar door Nathaniel was hij verbannen uit ZOLA en zag hij zijn kind al bijna een jaar niet.
Het verbaasde hem, de meesten overleefden het vaccin niet eens. Hij ziet er goed en gezond uit, al was er iets anders aan zijn ogen. Het gaf hem de hoop dat ze de mensheid konden redden.
"Did you really think that I wouldn't find you?" zegt hij kalm. Hij schud zijn hoofd en lacht. Mocht Nathaniel hem aanvallen, dan kende hij genoeg vechttechnieken om zichzelf te kunnen verdedigen. Zijn lach verdwijnt al snel van zijn gezicht.

"Listen, we don't have a lot of time. Before anything else, I am sorry. I fucked up everything and I am not worthy of being a lieutenant. It was all my fault. I should have been in your place. For all that it is worth, I am sorry. And I need to get rid of this fucking watch before Sean finds us too and if you got this chip out right here, the last seen location will be here and they are probably on their way ever since they lost signal. I don't care how mad you are, I don't care if you are going to the CDC with me to create more doses of the vaccine so we can save every person on the planet or not, but if you want to live, we have to get out of here NOW" Hij spreekt luid en duidelijk.

Ciara legt haar armen over elkaar. Zijn excuses komen oprecht over, al was het natuurlijk aan Nathaniel om het te accepteren of niet. De sfeer was opeens gespannen en de druk was hoog. De lieutenant heeft wel gelijk, dat ze hier zo snel mogelijk weg moeten. Er is geen tijd voor rust. Wanneer Nathaniel naar het CDC gaat kunnen ze het recept van het vaccin maken en nieuwe doses maken. Daarmee kunnen ze andere mensen redden en misschien zelfs ook zichzelf. Het was duidelijk dat Sean met ZOLA een nieuwe wereldorde wilde opstellen en het vaccin als middel daarvoor wou gebruiken. Hoe egoïstisch dat ook was. Ze kijkt naar Nathaniel, nieuwsgierig naar wat hij gaat doen of zeggen. Ze zwijgt over het feit dat zijn lichaam gespierder lijkt te zijn dan een dag geleden. Het lijkt wel alsof hij langzaam sterker wordt.

Re: O | To the moon and back.

Yulia glimlachte even. Het was fijn om te horen dat Max toch iets leek te kalmeren met alles. De omstandigheden waren nog steeds niet ideaal en ze leken elkaar ook totaal niet aan te vullen, ze had juist het idee dat ze botsten door hun verschillende manieren van doen en laten. Denken vooral. Maar dat kon ook iets goed zijn, omdat twee breinen elkaar scherp hielden. Ze schudde die gedachten maar weer weg, zodat ze zich kon focussen op andere dingen. Dingen die er op dit moment écht toe deden. Zoals verse bandsporen die te zien waren in het muffe zand, ondanks de duisternis. De maan stond hoog aan de hemel, volle maan. Er was genoeg licht om rond te kunnen kijken. Dat was precies wat ze deed met haar blauwe ogen, de omgeving scannen zodat ze wist waar ze aan begon, vooral ze in beweging was gekomen en haar wapen omhoog hield, zodat ze meteen kon vuren als het nodig was.
Yulia haalde even haar schouders op. ''It is not like I have a choice and maybe that I also like to survive a bit longer. So it is not really a burden to catch someone that can assure that.'', glimlachte ze zachtjes. Nee, misschien was het allemaal wel niet zo erg, maar ze zou er wel op toezien dat ze geen gevangenis 2.0 zouden beginnen. Ze bleef bij haar standpunt dat je geen bezit kon nemen over andermans lichaam, dus als Nate besloot Max niet te helpen... Dan was het einde oefening. De vraag was echter of Max het dan ook los kon laten en daar zat ze meer over in als ze heel eerlijk moest zijn. Iets wat ervoor zorgde dat ze inwendig zuchtte en meteen heel wat zorgen op haar schouders haalde.
Bij de boerderij was ze even blijven staan, alle gordijnen leken dicht, het leek verder ook onbewoond. Maar de bandensporen zeiden anders, net als de auto die achter het huis bleek te staan. Daarom was ze de verranda iets op gelopen en trok ze even een moeilijk gezicht toen het hout onder haar voeten kraakte. ''Just take the back, I will handle it here.'', beval ze Max nog net niet. Het was gewoon stom om nu met z'n twee door één deur te gaan. Ze keek hem dan ook na, voor ze de hendel naar beneden drukte en haast moest lachen om het feit dat de achterdeur niet op slot zat. Ze stapte naar binnen en keek de keuken even rond.

Oké, Nate moest toegeven dat het niet heel erg was om haar te kussen. Alles behalve zelfs. Hoewel er nog steeds een hoop door hem heen ging, waardoor hij niet compleet kon ontspannen, leek het toch aardig te lukken door haar aanwezigheid en aanraking op dit moment. Het voelde fijn, vertrouwd helaas en daar was iedereen tegenwoordig naar op zoek gokte hij zo; vertrouwen. Wat dit precies betekende, wist hij echter niet. Ze waren alleen, waren samen en ze moesten nog een lange tijd samen blijven als ze wouden overleven. Wie wist wanneer ze weer een ander gezicht zouden zien. Buiten zombies om dan, hé. Nate had zijn ogen dan ook gesloten en had heel even alles los kunnen laten.
Dat was tot hij abrupt omhoog kwam wegens geluid wat hij hoorde. Hij legde zijn hand heel even tegen Ciara haar mond aan, om haar het zwijgen op te leggen. ''Get dressed. At least some pants and shoes. Keep that gun I gave you, with you.'', fluisterde hij. Hij was zijn schoenen in gestapt en had zijn eigen geweer gepakt. Heel even keek hij nog naar Ciara, wie hij een bemoedigende glimlach toewierp. Hij was langs het bed heen gestapt en de gang opgelopen, waar hij richting de trap sloop. Trede voor trede was hij naar beneden gelopen en had hij eerst beide kanten gecheckt, voor hij door was gelopen...

Een klap volgde, nadat Nate het hoekje op was gelopen en Yulia tegen het lijf was gelopen. Een kogel was vlak langs haar hoofd heen gevlogen en dat had haar eigenlijk allemaal maar kwaad gemaakt. Ze had haar wapen gebruikt om die van hem uit zijn handen te tikken en een elleboog in zijn maag gegeven, voor ze hem een zet richting de woonkamer had gegeven. Daar vloog een lamp haar kant op en belandde die midden in haar gezicht, waarop ze haar lip kon voelen scheuren. Max had haar wel mogen waarschuwen dat dit niet zó makkelijk was, want dan had ze hem door de achterdeur gestuurd zodat die twee het hadden kunnen uitvechten. Er waren nog een paar rake tikken uitgedeeld voor ze haar wapen op zijn neus had gericht en haar wijsvinger op de trekker. ''I'll shoot if you're not a good boy and stay. I don't care about if they need you or not.'', siste ze hem toe terwijl ze op hem zat. Nate had daarop zijn handen iets omhoog gehouden en de blondine met iets grote ogen aangekeken. Vooral verbaasd, omdat hij haar niet kende. ''I suppose this is the guy you need?'', vroeg ze toch iets geïrriteerd toen Max in het visier kwam.

Re: O | To the moon and back.

"Yes, at least he safe now" knikt hij. Ze heeft zeker gelijk, dat ze van dag tot dag moeten leven. Het kon niet anders dan op die manier in tijden zoals deze. Echter was hij een visionair. Hij had een visie over zijn leven, over de wereld en de manier waarop hij zijn visie tot een werkelijkheid kon maken. Hij blijft koppig voor zich houden dat de dag dat hij Rodriguez in zijn armen zou nemen, nabij was en dat hij een einde zal maken aan de gekte waar Sean aan begonnen was. Het uitroeien van een hele populatie om zogenaamd met een frisse start de wereld te veroveren. Maximiliano was daar niet van gediend.
"Honey, it's the apocalypse," lacht hij om haar flauwe grapje. Hij zwijgt even. Hij knikt en grinnikt even. Hij schudt zijn hoofd en stopt de auto in de berm. Zo stond deze in het duister uit het zicht en was het risico dat hij gestolen werd door voorbijgangers verkleind. Hij tikt met zijn vingers op het stuur. Natuurlijk. Verse bandsporen. Ze zou een excellente aanwinst zijn voor het leger. Hij wist eigenlijk niet wat ze deed voor al deze ellende begon. Welke hobby's had ze? Welke studie? Wellicht zou hij dat later nog uitpluizen.
"Thanks, for tagging along" zegt hij kalm. Hij haalt de sleutel eruit, pakt zijn wapens en wat munitie, stapt uit en draait de auto op slot. De sleutel stopt hij in zijn broekzak. Hij loopt een aantal stappen voor haar uit en besluit niet veel later naast haar te lopen. Hij pakt haar hand vast.

Ze had zacht gelachen om zijn nieuwsgierigheid. Zelf was ze enkel nieuwsgierig naar alles en iedereen. Een eigenschap die haar ver had gebracht, maar ook had afgeremd doordat ze teveel van de gevangenen wist en daarmee ook van de experimenten. Ze was vaak op het kantoor van Sean te vinden, al was het maar om koffie te brengen of een rapport af te geven. Ze had nooit begrepen waarom hij haar zo vaak wilde zien en die kans had ze ook niet gekregen toen ze er werd ontslagen.
Nate leek op dit moment in orde te zijn en zelf voelde zij zich niet anders dan normaal. Ze voelde zich prima en merkte geen symptomen op die mensen normaal gesproken kregen met het virus. Het virus dat zo razendsnel was gemuteerd dat het levensgevaarlijk was geworden. Eerst duurde het vier dagen voordat men veranderde in een monster, later twee en een paar jaar later was het zodanig gemuteerd dat iemand ter plekke veranderde. Ze gokte dat het niet lang meer zou duren voordat het virus zover was gemuteerd dat men alleen maar dood hoefde te zijn om te veranderen in een levensgevaarlijk monster.
Haar ademhaling verzwaarde zich en haar hart ging tekeer. Het gaf haar een warm gevoel om zo dicht bij hem te zijn, liefdevol en vertrouwd, zo voelde het.
"Yes, ofcourse" lacht ze, om zijn reactie. Ze wilt hem nog vragen hoe het kan dat ze niet kan wegkijken eenmaal ze oogcontact met hem heeft, als ze zijn handen op haar gezicht voelt en haar lippen meegaan in wat de zijne bij haar doen: een kus. Er is geen vezel in haar lijf die er aan denkt om zich er tegen te verzetten. Sterker nog, ze geniet stiekem van het moment. Ze legt haar handen op zijn borstkas. Een zachte kreun ontsnapt over haar lippen. Dit moment is alles wat er op dit moment op de wereld is. Ze vergeet dat pijn bestaat. Het is als liefde, in een heel ander licht.

Re: O | To the moon and back.

''He is safe on a island, for now.'', had ze terug geantwoord. ''I don't know anything, it seems. But for now he is safe on a island with the rest if your family.'' Zo kon hij het ook bekijken en Yulia vond het op één of andere manier dus belangrijk om zijn stres level naar beneden te brengen of zo. Hij leek zo opgelaten om alles, alsof hij morgen de wereld nog moest veranderen. Maar dat was niet mogelijk. ''We survived untill now, we'll survive tomorrow too and tomorrow we will see if we will survive the day after that.'', knikte ze vast besloten. Met de dag leven, dat was haar motto op dit moment want de kans dat je morgen zag, was klein. Zeker in hun positie. Ze zaten niet veilig op een eiland of een andere omgeving die hen veilig hield van mensetende... monsters. Ze waren niet eens meer menselijk te noemen in haar ogen.
Fronsend had ze naar zijn horloge gekeken en keek ze hem wat vragend aan toen hij ineens zei dat er iets gebeurd was. Ze kon één wel bij één oprekenen. Daar ging hun nachtrust. Ze was zelf ook overeind gekomen en knikte even toen hij zei dat hij Nate niet kon verliezen, in wat grovere woorden dan toch. Ze haalde een hand door haar lichtblonde haren en sloot kort haar ogen, waarna ze zelf ook weer terug haar stoel op klom en haar wapens weer goed neer zette. Zodat ze het kon gebruiken als het nodig was. ''I demand two days of rest after this.'', glimlachte ze flauwtjes. Ze was té moe eigenlijk om er nog serieus over te kunnen zijn. Twee dagen rust als ze dit achter de rust hadden, vond ze meer dan eerlijk.
Yulia kon een geeuw niet onderdrukken, vooral ze iets beter ging zitten en haar blauwe ogen maar op de weg richtte, om zelf haar ogen ook open te houden en weliswaar iets op te vallen. Iets wat de eerste kilometers niet gebeurde dan toch. ''Stop.'', merkte ze dan ook meteen op, waarbij ze de handrem al aangetrokken had. Even dacht ze na en scande ze kort de omgeving even. ''Fresh car-tracks.'', verklaarde ze maar. ''But not car tracks from a pick-up or something that you normally see with a farm, and on a high speed.'', verklaarde ze haarzelf nog iets nader. ''We are going on a walk for som kilometers.'', glimlachte ze waarna ze al uit stapte en haar automatische geweer meteen tegen haar schouder aanzette. Los van het feit dat ze Nate dus wouden vinden, wou ze ook bereid zijn om meteen zombies neer te halen. Als ze die tegen kwamen.

Nate had net zijn ogen even gesloten, voor hij beweging op het matras voelde en weer naar haar op keek. Haar lichte ogen waren een heel verschil met zijn donkere ogen. Dat was zeker. Een mondhoek trok kort omhoog tot een flauwe glimlach. ''I am kinda curious to that reason now.'', antwoordde hij zachtjes. Misschien was het nog wat leuks om over te praten, wist hij veel. En misschien had Ciara wel gelijk. Uiteindelijk wisten ze beide niet wat dit alles betekende, wat het nog kon gaan betekenen. En hoewel hij zich oprecht zorgen maakte om zichzelf, maar indirect dus ook om Ciara omdat ze met hem mee reisde, waren het ook dingen die tot nu toe nog niét gebeurd waren. Hij kon er vanuit gaan dat er geen virus gaande was betreft zichzelf, want ze hadden elkaar aangeraakt, dan was ze nu al ziek geweest gezien hoe snel het virus van de zombies verspreid was. Het maakte het nadenken ook lastiger... Want was het dan wel?
Hoewel zijn ademhaling en hartslag misschien rustig waren, voelde hij zich niet rustig. Onderzoekend had hij Ciara dan ook aangekeken, misschien wel een beetje... afwachtend. Zowel afwachtend tegenover de situatie als tegenover hen beide. Hij wist het allemaal niet zo goed en hij vond het verschrikkelijk dat er geen zekerheid was tegenwoordig, met niets niet. Heel even had hij dan ook een moeilijke frons op zijn voorhoofd gehad, ware het niet dat haar woorden hem weer uit zijn gedachten trokken.
''A glow.'', antwoordde hij een beetje luchtig. Ze had constant over een glinstering in zijn ogen gesproken, dus de reactie was er al uit voor hij er erg in had. ''Sorry.'', verontschuldigde hij zich dan ook. Dat was misschien niet de beste opmerking geweest. Nate moest dan ook toegeven dat hij gewoon niet goed was met dit soort dingen en in het verleden was gebleken dat zijn timing niet het allerbeste was. Hij nam het deze keer maar voor lief, los van de omstandigheden en het feit dat hij niet helemaal zeker wist waarom hij het deed, om haar gezicht tussen zijn handen te nemen en iets vluchtig zijn lippen tegen die van haar te drukken. Voor hij nog meer domme dingen zei.

Re: O | To the moon and back.

"I don't doubt you. I never will. But the world is fucked up and my boy is out there," antwoord hij. Ze begint over de omstandigheden. Dat het niet aan hem ligt maar aan de omstandigheden. "No matter the circumstances, there is always a way to survive and if there is a way to survive, there is a way to thrive and conquer" vertelt hij haar. Hij draait haar hoofd naar haar toe nu ze bij elkaar liggen. Hij is stukken groter dan zij. Zij is breekbaar zoals porselein. Het enige wat hij kon doen, was voorzichtig zijn.
Hij kijkt op zijn horloge en tikt de GPS van Nate aan. Lost signal. "Something happened" zegt hij. Hij laat het horloge aan haar zien. Dit kan zoveel betekenen. Hij kan het er zelf uit gehaald hebben, hij kan dood zijn, Sean kan hem gevonden hebben en de chip verwijderd hebben in de wetenschap dat hij achter Nate aan zit. Dat laatste lijkt hem niet logisch, want Sean moest hem hebben vanwege het feit dat hij alles over de gevangenen en de missie wist. Sean wilde hem hebben, of dat nu levend of dood was. "There's no time to lose, no time to sleep. He's nearby and I really can't lose the motherfucker" zegt hij. Hij drukt een kus op haar voorhoofd en klimt opnieuw achter het stuur. Zonder lichten aan te zetten, rijdt hij op een rustig tempo de weg weer op. Hij kookte nog net niet van woede. Het lampje op zijn horloge gloeit oranje en stopt niet.
Hij probeert het te negeren. Hij kijkt voor zich op de weg en naar de omgeving om zich heen. Als hij Nate was waar zou hij dan heen gaan? Maximiliano was het type om in eerste instantie mijlenver weg te gaan, de eerste 72 uur, want dan was de overlevingskans het grootste. Nathaniel daarentegen was het type om te schuilen en materialen te verzamelen. Hij kon dus nooit ver weg van hem zijn.

Ze draait zich om, naar hem toe. "For some reason I'm sure I should" antwoord ze. Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan. Zijn hypnotiserende ogen. Ze lacht zacht om hem. "There's only one way to find out. Eventually you will.. Find out, that is" zegt ze zacht. Voor het eerst sinds tijden ontspant ze een beetje. Ze legt haar handen op zijn borstkas en sluit haar ogen.
Ze doet een poging om te slapen, maar om een of andere reden lukt het niet. Haar vingers strelen zacht zijn borstkas. Ze had zijn littekens zojuist gezien. Ze vroeg zich af wat hij allemaal wel niet had meegemaakt als soldaat zijnde.
Ze slaat haar ogen even neer. Een kort moment, voordat ze hem weer aankijkt. "There's something about you," geeft ze toe. Het was zijn energie, zijn aantrekkingskracht. Alsof er een magnetisch veld was waar zij naar toe werd gezogen en ze geen andere keuze had dan zichzelf aan hem overgeven.

Re: O | To the moon and back.

Het feit dat Max haar kus beantwoord, betekend dat er genoeg speelt tussen hen, toch? Ze was zelf ook niet zo zeker als ze zou willen. Niet als het aankwam op gevoelens die ze niet leek te herkennen, gevoelens die misschien nieuw waren of nog moesten ontwikkelen. Wel vond ze het fijn in zijn buurt en gaf het haar een stukje zekerheid waar ze weliswaar naar opzoek was geweest, dat moest genoeg zijn om bij iemand te willen zijn toch? Yulia hield er niet van als ze zich zo onzeker voelde als ze nu deed. Maar toch had ze haar ogen heel even gesloten om het uiterste uit de kus te kunnen halen.
''Then don't doubt me.'', had ze hem zachtjes toe gesproken. Als hij het wist, waarom twijfelde hij dan? Weliswaar was dat inderdaad iets wat hen scherp hield, maar tegelijk meteen af leek te drukken van alles om hen heen. Het was zo verschrikkelijk verwarrend en vervelend tegelijk. ''And you're not. This are circomstances you can't do anything about.'', wuifde ze zijn woorden weg. Hij was niet slecht, ook niet als schijnbaar vader. Dat was iets wat nog goed bij haar door moest dringen dan toch, maar niet iets om nu diep over na te denken gokte ze zo. ''I'm sure you do.'', fluisterde ze dan ook met een korte blik op het fotootje van het jongetje. Ze gaf hem ook geen ongelijk eigenlijk. ''I'm just not sure if the world will ever be a good place, or as it was.'', gaf ze maar toe. ''What if that vaccin is DNA based, blood-type based or something else that makes every person different. Like a fingerprint.'', vroeg ze zich toch hardop af.
Yulia knikte even vooral ze haarzelf iets wegdraaide. Ze drukte op het knopje van de sleutel, wat maakte dat de sloten op slot sloegen. Zelf trok ze haar jas uit en legde ze haar wapens op de grond neer. Op één na, die hield ze graag bij zich. Ze wurmde zich tussen de stoelen door, waarna ze haar plek naast hem innam en haarzelf de mogelijkheid gaf om haar hoofd tegen zijn schouder aan te leggen. Heel even tuurde ze naar het achterraam, voor ze haar ogen iets sloot. Ze wist niet zo goed of ze nog iets moest zeggen, kon zeggen. Ze was niet goed met dit soort dingen.

Nate had zijn schoenen naast het bed achter gelaten, waarna hij het geweer wat hij eerder mee had genomen, ook veilig naast het bed neer zette. Zo kon hij het pakken als het nodig was. Ciara had het handwapen nog, dus wat zij fijn vond liet hij aan haar over. Hij had zichzelf iets gedraaid en de slaapzak voor hemzelf maar tot halverwege gehouden. Hij had het bloedheet, ondanks dat zijn temperatuur dus schijnbaar lager dan gemiddeld was. Het liet hem nadenken over vele dingen, want de kans dat hij zelf zou turnen, was nog steeds niet uitgesloten en dat beangstigde hem ergens wel. Ondanks de belofte dat Ciara hem dan uit zijn lijden zou verlossen. Dat stelde wel iéts gerust, maar niet geheel. Omdat hij ook niet gek was en wist dat de zombies leken te ontwikkelen in iets sterkers en snellers, niet even slim ondanks. Dat gaf hen, als mens-zijnde, dan weer een voordele in deze hele kwestie.
Heel even had hij nagedacht over zijn woord. ''I'm not sure if I'm the guy you want to give in with.'', mompelde hij uiteindelijk. ''What if I turn anyway, or if this vaccin does something with me wich can be the dead of others?'', vroeg hij zich af. ''I'm not sure if I want to be the person to have that to carry around.'', gaf hij maar toe. Hij zou het niet op zijn geweten willen hebben als er iets met haar gebeurde. Mede omdat hij een verantwoordelijkheid naar haar toe voelde. Juist om het feit dat ze met hem mee was gegaan, zonder dat ze beide eigenlijk wisten waar ze midden in stapten. Nu voelde hij zich prima, beter zelfs. Sterker misschien en hij had het idee dat zijn zintuigen sterker waren, als dat mogelijk was dan toch. Maar gezien de technologie en kennis van deze tijd, zou het hem niet verbazen als dat een bijwerking was.
Zijn bruine ogen hadden naar haar rug gekeken, maar hij was niet dom en wist dat ze haar ogen niet gesloten had. Maar hij wist niet zo goed wat hij ermee moest doen, of hij dat wel kon maken. Ze was een slimme, charmante vrouw, dat moest hij haar meegeven. Maar hij wist dus niet of hij op dit moment de geschikte persoon was voor haar, ondanks het onderlinge geflirt schijnbaar. Zachtjes zuchtte hij dan ook en zweeg hij maar, omdat hij het idee had dat zijn woorden deze situatie alleen maar ongemakkelijker maakten.

Re: O | To the moon and back.

Hij lacht en schudt zijn hoofd. "Because they love you. That's what love does" antwoord hij. "I know, you're probably right about that" is hij het met haar eens. Ze hadden meer gemeen dan dat ze beiden dachten. Het was meer dan eenzaamheid dat ze intieme momenten met elkaar hadden gedeeld, het was alsof ze elkaars pijn voelden en deze voor elkaar probeerden te verlichten. Hij parkeert de auto als zij dat van hem vraagt. Hij heeft niet eens een gordel om, dat interesseert hem helemaal niet meer in tijden als deze. De sleutel is in haar handen.
Haar hand lijkt te branden op zijn wang. Hij kijkt haar recht in haar ogen aan. Er gaat veel door hem heen, maar zijn blik was strak, alsof er niks aan de hand is. Het is niet aan hem te zien hoe al zijn herinneringen hem kwellen. Hij gaat mee in de kus die ze hem geeft en glimlacht als ze hem vertelt dat ze hem niet alleen gaat laten.
"I know, you don't need to tell me. But the kid lost his mother at birth... I am a terrible father" zucht hij. Hij heeft zijn kind op dit moment al een half jaar niet meer gezien, sinds hij naar ZOLA is vertrokken. "I haven't seen him in six months. He's almost five years old" zegt hij. Hij haalt tikt op zijn horloge, waar niet veel later een foto van zijn zoontje verschijnt. Een jongetje met zijn ogen, zijn bruine krullen en de lichtgetinte huidskleur van zijn moeder. Verder waren het als twee druppels water.
"His name is Rodriguez. I have to do what needs to be done, Yulia and I want a good life for everyone on this earth. Make an end to this miserable thing for once and for all" maakt hij nogmaals duidelijk. Hij neemt haar gezicht in zijn handen en kust haar innig. Een korte, passievolle kus, die hij stopt. "Turn on the locks of the car" zegt hij haar. Hij draait zich om en kruipt naar de achterbank waar hij de stoelen zodanig neer legt dat ze er kunnen liggen. Weliswaar tussen de spullen die hij had meegenomen en die er al lagen, maar goed. Het was beter dan niets en ze moesten de nacht toch ergens zien door te brengen.

"I wouldn't mind if you didn't" antwoord ze net zo plagerig terug. De flapuit die ze was, maakte dat ze zoiets zei. Ze bloosde lichtjes om haar eigen woorden. Ze trekt het roze jasje dat ze aanheeft uit en legt het op de tas met de EHBO-koffer erin. Zonder haar hemdje uit te trekken, ontdoet ze zich van haar BH. Het zat knel, doordat hij een paar cupmaten te klein was. Ze gaat bij hem in het bed liggen, bovenop de slaapzak met de andere slaapzak als deken boven hen. Ze draait zich op haar zij, met haar billen naar hem toe.
Op een of andere manier voelt ze zich aangetrokken tot Nathaniel. Hij geeft haar een veilig gevoel, alsof ze met hem de hele wereld aan kan. Al wist ze niet wat haar nu te wachten stond en wat hun plan zou zijn de volgende dag dat ze wakker zouden worden. Als dat hun gegund werd, want overleven is geen garantie.
Ze weet wie hij is. Hij was een soldaat, een onschuldige soldaat, die gevangen was genomen volgens een onterechte beslissing van de rechter. Deze man had een hele geschiedenis en ze had vele geruchten over hem gehoord, maar geen enkele ervan had ze geloofd. Ze vroeg zich af wat het maakte dat hij het vaccin had overleefd. Kwam het door zijn DNA, was het daardoor dat hij zo'n groot geluk had? Of lag het aan het vaccin en zou deze voor iedereen werken? Zoveel vragen die ze had, zoals wat de bijwerkingen van het vaccin zouden zijn. Voor nu leek er niks ernstigs aan de hand te zijn qua bijwerkingen en het was al iets meer dan 24 uur geleden.
Wat zou hij van haar weten? Zou hij weten van haar modellenwerk? Ze wist het niet, dat was voor haar een groot raadsel. Ze heeft haar ogen nog niet gesloten, maar staart voor zich uit, naar de witte muur voor haar.

Re: O | To the moon and back.

Zachtjes zuchtte Yulia. Er leek niet echt een gesprek aan te knopen te zijn wanneer het op Nate aan kwam en dat vaccin waar hij constant over sprak. Daarom reageerde ze ook niet meer op zijn antwoord en liet ze het voor wat het was. Dat was het beste, anders werd deze discussie straks een ruzie en dat zou niet goed zijn. Dat zou een record zijn trouwens, gezien de tijd dat ze nu samen waren. Los van het feit dat ze elkaar dus van een eerder 'leven' kenden. Ze vond het vervelend dat het op deze manier moest gaan, omdat – hoewel ze aardig gehard was – ze niet van discussies en ruzies hield. Overleven was iets heel anders, dat was niet te vergelijken met gevoelens die plat gestampt konden worden in een woordenwisseling. Gevoelens... Het was gek dat ze dat woord in haar hoofd haalde eigenlijk. ''Why?'', vroeg ze op zijn andere antwoord. ''Why would anyone want to protect me, make sure I'm safe and alive? It is not like I am of big value to anyone.'', vroeg ze zich af. Ze snapte niet waarom mensen over obstakels gingen om haar te beschermen. Graag hoorde ze dan ook een antwoord op die vraag.
''I am not.'', antwoordde ze ietwat stellig. ''You can think whatever you want, but we are pretty much the same, Max. We have been hurt, we have hurt others, we where already surviving before this all happend. Trying to live a life that didn't please us.'', verzuchtte ze. ''You're not the only one with broken feelings that are hard to glue together again.. But what happend when I found you, didn't happend because I was just lonely, it was more than that.'', had ze hem zachtjes laten weten. Wat het precies was, wist ze zelf ook niet. Maar het was geen 'one night thing' geweest.
Stilletjes had ze Max nog aangehoord over zijn vriend, maar het verbaasde haar dat hij ineens over een zoontje sprak. Ze vond het echter niet leuk hoe hij een soort bevel op legde aan haar. ''Just stop.'', merkte ze na een korte stilte op. ''Stop and park te car.'', beval ze hem op haar beurt. Anders zou ze aan de handrem trekken, want het beviel haar niet hoe hij harder en harder probeerde te gaan. Misschien moest zij morgen maar rijden, dat leek haar beter. Ze had haar gordel dan ook los gemaakt toen hij de auto tot stilstand had gemaand en daarmee had ze de sleutel zelf al terug gedraaid, zodat ze motor stil viel en de lichten uitvielen. De sleutel had ze eigen gemaakt en weg gestopt. ''I will drive tomorrow.'', liet ze hem zachtjes weten.
Yulia had haar hand tegen zijn wang aangelegd, toen ze iets wat gedraaid op haar stoel, zodat ze zijn hoofd kon draaien en hij haar wel moest aankijken. ''I am sorry to hear about your little son, but I am not good with words. Never was and probaly never will be. But if I say something, I mean it. I'm not going to leave you alone, I'm not thát kind of women.'', fronste ze toch wel ietwat moeilijk. Ze deed niet aan vluchtertjes, ze was best zuinig op haarzelf eigenlijk. Ze wist niet of het het goede moment was, maar dat kon haar dan ook weer niets schelen. Ze was iets naar voren gebogen en had haar lippen voor een moment zacht tegen die van hem aangelegd, zodat ze een kus met hem kon delen. ''PLease stop thinking and doubting everything. I will help you and after that we will see what we are going to do, alright?'', stelde ze hem fluisterend voor toen ze de kus afgebroken had.

Onderzoekend had Nate haar aangekeken toen ze zijn ogen haast leek te bestuderen. Hij was mans genoeg om haar gewoon te durven aan te kijken, er was geen schaamte in zulke dingen. Niet voor hem dan toch. Hoewel hij moest toegeven dat zij wel iets lastiger te peilen was dan hijzelf waarschijnlijk. ''I ám fine.'', bevestigde hij haar nog een keer. ''Stop worrying, because that will do that pretty head of yours no good.'', glimlachte hij. Hij had de EHBO doos weer van haar over genomen en deze terug in een tas gestopt. Als ze alles een beetje opgeruimd hadden, zouden ze snel weg kunnen komen als dat nodig zou zijn. Hij zette de tas bij de anderen op de bank en keek kort de ruimte even door. De gordijnen had hij eerder al dicht getrokken, omdat het dan niet zou opvallen dat er beweging was in het huis. De deuren waren op slot, de ramen echter... Daar zou hij misschien morgen wat aan moeten doen. Er stond een stal naast de boerderij, hij kon daar vast planken vandaan halen.
Ergens had hij het wel verwacht dat Ciara niet alleen gelaten wou worden. Ze was minder getraind dan hij was, voor haar moest het lastiger zijn om bepaalde dingen simpelweg 'uit te schakelen' en gewoon te doen. Hij nam het haar niet kwalijk, ze leek hem dan ook geen persoon die gehard was. Haar gevoelens waren puur en haar bedoelingen evenals. Hij kon wel inzien waarom Franklin haar graag voor zichzelf had willen hebben eigenlijk. Hoewel die man gewoon gestoord was, dat was niet te ontkennen. Grote kans dat als er een knapper gezichtje voorbij was gekomen, een jonger iemand misschien, dat hij dan hak over hiel naar een ander toe was getrokken. Zijn blik wisselde even tussen haar en het bed, maar het was groot genoeg. ''Sure.'', antwoordde hij dan ook met een geruststellende glimlach. ''You don't have to explain.'', knikte hij en daarmee had hij de slaapzakken gepakt. Hoewel hij het wel fris vond om één slaapzak uit te spreiden over het bed dan, omdat hij niet wist hoe lang de lakens hadden gelegen. De ander moesten ze dan maar als deken gebruiken. Haar idee om samen te blijven was inderdaad nog niet zo gek, gezien de omstandigheden.
''I will make sure I will stay on my side of the bed.'', glimlachte hij. Ietwat plagend weliswaar. Hij haalde even een hand door zijn warrige haren, waarna hij op het randje van het bed ging zitten en zijn schoenen maar uit trok. Zijn broek zou hij voor het gemak maar aanhouden, anders werd de situatie wel heel erg ongemakkelijk en dat voorkwam hij liever sinds ze nog een lange tijd samen moesten reizen. Daarnaast was het ook beter voor hem, hij was misschien een romanticus maar daadwerkelijk met een vrouw omgaan was iets heel anders. Hij kon niet zeggen dat hij het beste materiaal was om mee in zee te gaan.

Re: O | To the moon and back.

"Not yet. I have to find him first before they find him" antwoord hij. Ze is slim, leest zijn gedachten want dit was precies hetgeen wat hij wilt doen. Hij moest Nathaniel eerst vinden voordat Sean dat deed. Maar al deed hij zo zijn best om Nathaniel te vinden, er was geen garantie dat hij momenteel nog zou leven. Dit kon op zoveel manieren eindigen.
"Well done, but there are many things that happened behind your back for the sake of your safety. Not in his defense, or in anyone's defense. The guy was madness indeed and quite an asshole," vertelt hij. Zijn handen heeft hij strak aan het stuur.
"Yeah, sure" zegt hij. Ze zegt dat ze hem niet gemakkelijk alleen zal laten. De tijd zou leren wat de waarheid is. Van alles, eigenlijk. "if you would know what these assholes from ZOLA were up to, you'd understand. Remember day one of the virus? The man on the subway in New York? Wes Yades. He used to be my friend. He refused to take part of their mission, so they drugged him and injected the virus straight into his veins. They dropped him off in the middle of the city. He took the subway home. But he turned. Just like everyone else. So here we are now. My family is at the island of ZOLA. They have my son. What if something happens to them? Tell me if It is still a mission I tell myself I have. Tell me now, Yulia"
Door dit te vertellen geeft hij misschien teveel van zichzelf weg. Hij vertrouwt haar en of het een goede zet is dat was de volgende vraag. Zijn zoontje was pas vier jaar, Rodriguez. De moeder was slechts een one night stand en ze was overleden bij zijn geboorte. Hij heeft jaren in zijn eentje voor hem gezorgd, samen met zijn zus. Iedereen is in ZOLA en hij weet dat zodra Sean hem vindt, dat hij zijn familie zal gebruiken om hem te laten doen wat hij wilt. Hij drukt het gaspedaal in om sneller te rijden, nu het donker weer begon te vallen. Hij draait wat aan de radio, maar er is geen bereik noch signaal.

Ze lacht zacht als hij haar corrigeert. "Nate..." glimlacht ze. Ze legt haar hand op zijn wang en kijkt naar zijn ogen. Ze lijken iets meer te glimmen dan eerder, een soort van twinkeling. Het leek hypnotiserend, bijna verslavend om naar te kijken. "You seem fine.. I think we can both use some rest, indeed" zegt ze. Ze ruimt de spullen op en stopt alles terug in het EHBO doosje. Het zou vast niet de eerste keer zijn dat ze deze nodig zouden hebben.
Het geluid van de chip die kraakte op de marmeren vloer, was krachtig. Een bevrijdend moment voor hem, lijkt haar. Als een heer bied hij haar vervolgens het bed aan, om zelf op de bank te gaan liggen. Ze bijt op haar onderlip. "Nate.. I.." stamelt ze. "I don't think I want to sleep alone... will you please just.." stamelt ze. "I really don't want to sleep alone" geeft ze vervolgens toe.
Bij Franklin sliep ze in haar eentje en dat was fijn geweest, maar ze had vele slapeloze nachten gehad doordat ze bang was dat er misschien iets of iemand haar kamer in zou komen en dat ze het niet zou overleven. Dat wist je immers nooit in tijden zoals deze.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haalde haar schouders om. ''Then put it on a zombie. It will keep walking and when they know, you're far, far away.'', probeerde ze maar. Ze snapte heus waar hij vandaan kwam, maar toch. Ze begon zich steeds meer en meer te irriteren aan het feit dat ze schijnbaar niet alleen zombies uit de weg probeerden te blijven. Ze wist alleen niet of het door het egoïsme kwam, wat achter de bedoelingen van de mensen – waar Max van sprak – schuilde, of dat het gewoon door het feit kwam dat ze klaar was met rennen voor haar leven. Haar wenkbrauw ging dan ook omhoog toen Max ineens opmerkte dat ze haar hadden willen doden? Waarom wist zij daar niets van? Waar was die herinnering? Met iets grote ogen had ze hem dan ook even aangekeken. ''As far as I know, my father was mad and I took care of that problem myself. I have no regret doing it, because my own life is more worth to me than anyone else's.'' Daarmee verklapte ze dus meteen dat haar vader aan haar hand was gestorven. Maar als ze nu dan toch alles op tafel gooiden, was dat zeker niet iets waar ze zich voor schaamde of schuldig om voelde. Die man had gekregen wat hij verdiende.
Ze moest toegeven dat het allemaal erg veel informatie was, maar Max leek haar niet helemaal te begrijpen dan toch. Dat maakte dat ze zelf ook zuchtte en haar hoofd schudde. Een missie om een hele groep mensen neer te leggen? Ze wist niet of dat paste in haar plaatje van een rustig leven, maar het was verstandig om haar mond daarover te houden sinds ze behoorlijk een verkeerde snaar had gespeeld. ''Never said I wasn't going to ask you to tag along...'', mompelde ze dan ook. Ze had nooit gezegd dat ze hem achter ging laten, dat ze hem niet mee wou hebben, of iets in die trant. ''But I suppose you are right. Everyone leaves in the end, either they die or they find something better.'', haalde ze haar schouders op.
Hij dacht misschien dat hij de enige was, maar hij vergat dat Yulia praktisch ook haar hele leven alleen was geweest en op momenten dat ze dacht iemand gevonden te hebben die wou blijven, vertrok die even hard. Even haalde ze diep adem, voor ze de moed had gevonden om het hardop te zeggen; ''Either way, I am not planning on leaving you alone that easily. But I am not planning to be some sort of second choice because you are pinning yourself blind on that mission you tell yourself you have.'', besloot ze toen maar. Daarmee legde ze de keuze bij hem neer en niet bij haar. Ze was nooit iemand geweest die van de één naar de ander ging, nu ook niet. Wat er die avond gebeurd was, was niet alleen omdat ze eenzaam was geweest. Het lag veel dieper dan dat, dat wist ze ook wel. Maar ze gokte zo dat ze beide een betonnen muur om hen heen hadden, wat maakte dat het nu dus botste. Ze kon enkel hopen dat het duidelijk was dat ze heus niet van plan was om te vertrekken zónder hem. Peinzend beet ze op haar onderlip en had ze haar blauwe ogen maar neer geslagen. Zwijgend was nu het beste, toch?

''Nate.'', verbeterde hij haar toen ze hem een andere benaming leek te geven. ''Since Nathaniel is a bit long.'', glimlachte hij. Sir, soldier... Hij wou het allemaal niet horen om eerlijk te zijn. Hij Was nu een overlevende, een normaal persoon die even goed op de vlucht was. Hij was niet beter dan haar, niet anders dan haar (figuurlijk gezien, letterlijk is hij wel anders natuurlijk haha). Hij zuchtte even zachtjes, omdat het ergens wel gek was geweest allemaal. De gehele achtbaan waar hij in had gezeten; hij was eerst leidinggevende geweest, toen gijzelaar, toen gevangene dankzij Max en toen één of ander experiment. En nu was hij een overlevende en wat er ook mis mocht zijn met hem, het leek stiekem toch wel een beetje goed uit te komen. Maar het maakte hem ook onzeker gokte hij zo. Het zorgde voor vragen; wat was er met zijn lichaam gedaan, wat was er gebeurd, wat was het lange termijn effect, wát hadden ze hem precies gegeven? Zoveel vragen en op geen enkele vraag had hij momenteel een antwoord.
Nate had Ciara de spullen neer laten leggen zoals ze wenste, zelf had hij voor een handdoek gezorgd, omdat er niet bepaald iets anders te vinden was om alles mee schoon te maken straks. De rest leken ze compleet te hebben en daarmee had hij plaats genomen op de tafel. Zonder vraagtekens had hij zijn shirt over zijn hoofd getrokken, zoals ze gevraagd had, en dat naast hem op de tafel neer gelegd. Oké, misschien dat hij wel een beetje nerveus was om zijn hals toe te vertrouwen aan iemand, maar goed. Dit was hun enige kans. Hij haalde even diep adem waarna hij het bevel van Ciara maar opvolgde. ''Alrigh, m'am.'', greens hij iets plagend. Hij had zich wat gedraaid en het zichzelf maar comfortabel gemaakt zodat hij haar zo min mogelijk in de weg zou zitten. De pijn zou hij wel verbijten.
De alcohol bleek uiteindelijk inderdaad erger te zijn dan het verwijderen van het ding en het dichtmaken van de wond. Dat voelde hij zeker wel nabranden, maar hij zei niets en zijn gezicht vertrok ook niet. Hij had erger mee gemaakt, dus dit voelde eerder als een soort wespensteek als hij heel eerlijk moest zijn. Nate had zichzelf overeind geduwd en sloot kort zijn ogen voor hij knikte. ''I'm fine.'', was zijn antwoord geweest. Hij was weer van de tafel gekomen en had het zendertje van het gaasje gehaald, waar het op had gelegen. ''Let's just destroy this thing, before anyone finds us.'', besloot hij. Hij keek even om zich heen, voor hij besloot het ding op de vloer te leggen omdat die van marmer was. Hij trapte er vervolgens met zijn hak op en kon het ding onder zijn zool voelen kraken en uiteenspatten. ''And now I suggest we take some rest. I can take the coach, so that you can take the bed.'', besloot hij dan ook. Het zou raar zijn om een kamer te delen, hij wou haar die privacy niet ontnemen. Of was dat een rare gedachten?