O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

Maximiliano had hem een beetje uitgelachen toen hij erover begon om een eigen wereld te starten. "If only you knew what I know" zegt hij met een serieuze blik. Veel tijd om zich nader te verklaren is er niet als ze de auto uitgestapt zijn en een aantal mannen moeten volgen. De autosleutel heeft hij in zijn onderbroek verstopt aangezien ze daar waarschijnlijk niet zullen fouilleren.
Ze naderen een hoog gebouw met grote houten deuren. Wanneer ze open gaan en ze naar binnen geleid worden, word het duidelijk dat dit een kerk is. Of was, dan. Of er nu nog een reden was om in een God te geloven, betwijfelde hij. Hij trok de hele mensheid in twijfel, eigenlijk. Hij kijkt even over zijn schouders en ziet de meiden nog. Die moesten ze niet uit het oog verliezen. De hele discussie met Nathaniel laat hij voor nu even gaan. Het is belangrijk dat ze hier zo snel mogelijk wegkomen, maar de mensen hier lijken niet bepaald vriendelijk in deze spookstad.
Hij zucht diep. Aan het hoofd van de preektafel staat een lange man met donkerbruin haar en felblauwe ogen. Hij herkent hem niet, dus het zijn waarschijnlijk niet de mannen van ZOLA. Hij zwijgt wijselijk en wacht af. In deze tijden was grootheidswaanzin niet ongewoon, daarom verbaasde het hem ook niet dat Nathaniel misschien wel zijn eigen wereld wou starten. Wie wilde dat nu niet?
"Welcome to Philly" roept de man. Zijn stem klinkt krakerig, waarschijnlijk van het roken en drinken. De man bekijkt de dames aandachtig, waaronder ook Yulia. Hij werpt een boze en vieze blik op hem; niemand mag naar zijn meisje kijken. De man wendt zich tot hem. "You.. you are probably in charge of these three, aren''t you?" "Who are you, sir?" vraagt Maximiliano. "I am Ryce. I don't care who the fuck you are. What do you want to do way up north?" vraagt hij hem. "It seems to be safe there, so I want to go back home with my wife and family" antwoord hij. Ryce begint hysterisch te lachen. Maximiliano blijft naar hem kijken met een strak en serieus gezicht. De act van naïeve burger ging hem goed af. Zo lang hij geen shirt met korte mouwen aan hoefde te trekken, konden ze niet weten dat hij bij het leger zit, vanwege zijn tattoo. "You can't go way up North. You either stay here or we'll feed you to the Z's. But don't worry. I'm sure we can use you. Especially the ladies are in luck. Stay the night my friend and make a decision" lacht Ryce. Hij knipt met zijn vingers. Zijn mannen pakken de dames stevig vast en nemen hen mee.
Maximiliano pakt Nathaniels pols vast zodat hij niks kan doen. Ryce en een aantal van zijn mannen halen hen ook uit elkaar en slepen hen mee naar een aparte kamer in hetzelfde gebouw. Hij kijkt over zijn schouder om te zien waar ze naar toe gebracht worden. Drie kamers verder. Ze worden in een kamer gegooid en de deur slaat dicht. Deze gaat op slot.
Maximiliano is degene die rustig blijft onder alle omstandigheden. Dus gaat hij op het bed zitten en kijkt hij uit het raam. Het is niet duidelijk wat Ryce wilt, hij wou niet eens hun namen weten. Wat hij met de meiden gaat doen weet hij ook niet en dat frustreert hem. Hij bekijkt de boekjes die op het nachtkastje liggen. De Playboy, FHM en dergelijke boekjes. En een lingeriecatalogus met Ciara op de cover. Geweldig, ze wisten wie Ciara was. Het enige voordeel hier was dat hij met Nathaniel samen was.

Ciara luistert aandachtig naar de man die zich als Ryce voorstelt. Ze probeert de vieze blikken die naar haar en Yulia worden geworpen, te negeren. Ze is wel wat gewend vanuit het ziekenhuis waar ze werkte en de manier waarop Sean met haar om ging. Toch bleef het een ongemakkelijk en akelig gevoel om zo bekeken te worden. Maximiliano stelde zichzelf voor als James, een valse identiteit.
Niet veel later word ze bij haar polsen vastgepakt en voelt ze een harde hand tegen haar billen aan tikken. De warme adem van de man die haar vasthad gleed in haar nek, zo dichtbij kwam hij. Het was te walgelijk voor woorden. Ze stribbelt tegen, maar daardoor pakt hij haar alleen maar steviger vast. Het doet pijn. "Be careful with the model, Tyrese!" schreeuwt Ryce als ze word weggevoerd. Shit. Ze herkennen haar van haar modellenwerk. Ze word samen met Julia in een klein kamertje onder de trap geduwd, de deur valt achter hen dicht en word op slot gedraaid.
"Asshole.." vloekt ze zacht als ze eindelijk vrij kan bewegen. Ze masseert zacht haar pols, deze doet pijn van zijn stevige greep. Ze kijkt uit het raam. Ze zijn aan een kant van een steegje en in dat steegje lopen Z's. Het was dus niet slim om het raam te breken en naar buiten te gaan. "People are fucking crazy these days..." spreekt ze haar gedachten met walging in haar gezicht uit. Ze haalt haar jasje van haar middel en legt deze op het bed. Het was niet duidelijk wat Ryce van hen wilde en hoeveel tijd ze nog hadden, maar hoe het ook wend of keert ze moesten hier zo snel mogelijk weg.
"Are you okay?" vraagt ze Yulia. Buiten begint het te schemeren, de nacht ging bijna vallen. Ze legt haar handen op Yulia's ellebogen en kijkt haar bezorgd aan. Ondertussen werpt ze een blik op de rest van de kamer. Twee bedden, vieze blaadjes op de nachtkastjes en een luchtrooster.

Re: O | To the moon and back.

Nate rolde kort met zijn ogen wegens de woorden van Max. ''I know enough.'', mompelde hij. Hoewel hij wist dat dat niet waar was, hij wist weinig over alles wat er met hem gebeurd was en wat Max ook mocht wisten, het was pure koppigheid dat hij er verder niet naar vroeg. Hij had zijn bruine ogen gericht op de man die aan het hoofd van een lange tafel stond, waarop zijn wenkbrauw ook iets omhoog ging. Zijn blik stond nogal doods eigenlijk, omdat hij niet geamuseerd was door de situatie waarin ze nu weer beland waren. Is het niet ZOLA is het wel iets anders. Hij moest dan ook moeite doen om niet achterdochtig een zucht te laten horen, omdat hij niet op de gevoelens van de beste man in wou werken. Gezien de blikken die de dames op waren gegaan, hij daagde dus liever niets uit betreft dat, want dat zou hij zichzelf dan weer niet vergeven. Hij vroeg zich vooral af waarom die man besloot dat ze niet naar het noorden konden, maar goed. Het leek hem dat het dezer dagen niet verstandig was om waar dan ook heen te gaan, gezien de zombies. Hij zweeg echter en liet Max het woord maar doen, daar was hij beter in dan hem. Ironisch genoeg.
Over zijn schouder had hij nog een bemoedigende blik naar Ciara geworpen, omdat hij ook wel kon bedenken dat het niet handig was om nu stennis te lopen schoppen. Hij had zijn arm dan ook al los getrokken uit Max's greep en had hem een ietwat waarschuwende blik toegeworpen, voor hij zich maar voort had laten duwen. Een kamer in met twee simpele bedden. Hij keek even omhoog naar het hoge plafon, voor hij de rest ook even bekeek. De boekjes vielen hem dan ook wel op en hij had de bovenste van het stapeltje gepakt. Heel even fronste hij bedenkelijk, voor een lach hem ontsnapte. ''Well, at least one of the girls was reconized for her beauty.'', greens hij vermaakt. Hij kon het toch niet laten om op Max zijn gevoel in te spelen, ongeacht de situatie. Hoewel hij heus wist dat er niet veel goeds ging gebeuren als ze hier heel lang gingen blijven, want hij had nooit gezegd dat Yulia niet een mooi gezicht was om te zien. Hij had het idee dat de mannen hier nog eenzamer waren dan de gevangenen in de gevangenis.
Nate was op het bed tegenover die van Max gaan zitten en had hem even recht aangekeken. ''What do you want to do?'' vroeg hij dan maar. ''I don't think they like it when we force this door open and try to take the girls with us. Not to mention the gates are closed and our car is behind that gate. They have all our stuff by now, I suppose.'', merkte hij met een opgetrokken wenkbrauw op. ''Loose from the fact you hidden some things away offcourse.'', wuifde hij nog. Maar hij was alsnog benieuwd naar wat Max wou doen, want hij had hen hierheen gereden immers.

Yulia en Ciara werden gescheiden van de mannen, maar ondanks ging ze zich er nu niet druk om maken. Ze was nog samen met Ciara en dat was het belangrijkste, zij redde zich wel maar ze voelde een zekere verantwoordelijkheid tegenover de blondine dan toch. Ze wist niet waarom eigenlijk, maar goed. Ze had geen kick gegeven toen ze bij haar bovenarm was gepakt en mee was gesleurd, in tegenstelling tot Ciara die meteen een scene gooide. Ze zei niets en had enkel toe gekeken, waarna ze de kamer rond keek nadat die op slot was. Ook hier waren twee bedden te vinden en twee nachtkastjes, meer niet. Veel meer was er ook niet nodig dezer dagen dan toch. Haar vingers gleden meteen langs de naden van de muur, vooral ze fronsend naar de blondine keek en even glimlachte. ''Don't worry, I don't think they will see a model as a treath.'', lachte ze zachtjes. ''You should be fine.'', verklaarde ze maar wat ze bedoeld had. ''However I am wondering how a model ends up with a ex-prisoner it is. You said you where a nurse in the prison, right?'', probeerde ze wat verheldering te krijgen. Ze kon niet ontkennen dat het fijn was iemand erbij te hebben met medische kennis dan toch, aan modellenwerk had je niets momenteel. Tenzij je de zombies eruit wou poseren, maar dat zag ze niet snel gebeuren dan toch.
''People are in a surviving mode.'', verbeterde Yulia haar. Ze waren niet zo zeer gek, ze waren aan het overleven en mensen deden dan rare dingen. Zelfs zij had dingen gedaan waar ze niet trots op was dan toch. Ze had haar hand terug getrokken toen ze ineens Ciara haar handen voelde en keek haar wat onderzoekend aan. ''The better question is if you're alright. I am fine, I know how to survive. I did it for 3 years, I had defence classes before that and can handle tons of weapons. I am fine.'', verzekerde ze haar. Yulia haar blauwe ogen gingen echter langs haar heen toen de deur weer open ging en twee mannen door de deur heen kwamen. In eerste instantie met een dienblad met eten, maar de grijns stond haar niet aan. Daarom had ze Ciara bij haar pols gepakt en achter zich getrokken, zodat ze haarzelf voor de blondine neer kon zetten. ''Stay behind me.'', fluisterde ze vooral ze haar kin iets hief en zonder verdere woorden de mannen slechts aankeek...

Re: O | To the moon and back.

Ze kijkt verbaasd als ze de boekjes ziet met foto's van de laatste shoot die ze had gehad. Ze kijkt op naar Yulia. Er is geen tijd om na te denken of ze haar zouden hebben herkend. "Yes, I used to work at the prison but they fired me a few weeks before the outbreak happened. I wanted to get out of town, but I was robbed and I ended up at a camp. There was this guy, Franklin" vertelt ze haar. Ze gaat op het bed zitten. "He wanted to start a new world and he was having these crazy plans. Then Nathaniel showed up, out of nowhere and I knew there was something going on with him because he was supposed to get a vaccine.. and no one had ever survived such a vaccine.. so I kind of lied to Franklin about who he was and later that night, we sneaked out and eventually ended up at the farm where you found us" verkortte ze het lange verhaal van wat ze de afgelopen tijd allemaal heeft meegemaakt.
"Survival mode or not, you don't treat a lady like that!" roept ze ietwat beledigd uit. "I guess I am fine. Things don't even surprise me anymore," antwoord ze. "And I guess these are skills I will learn over time. I'm the kind that learns from doing things.." verzucht ze. Als Yulia haar bij haar pols pakt en achter haar duwt, gaat een onheilspellend gevoel door haar heen. Dit kan nooit goed zijn en dat blijkt dan ook als Yulia op het bed word gegooid door een van de mannen. De ander wend zich tot haar en pakt haar stevig bij haar polsen vast. Hij draait haar om en legt haar op haar buik op het bed. Ze voelt zijn zware lichaam over haar heen hangen. Ze schreeuwt het in een harde gil ijselijk uit. Ze slaat hem met haar ellebogen. Ze voelt al snel zijn arm om haar nek, waarna hij haar omdraait en op schoot heeft. Ze ziet wat de andere man bij Yulia doet. Hij scheurt haar kleding kapot. "Don't worry sugar, I am sure you are going to like it" spreekt de man in kwestie. Het is niet Ryce, het is iemand anders. Ciara stribbelt tegen en bijt in de man zijn onderarm. Ze krijgt een klap van hem in haar buik en schreeuwt nogmaals. Dit maakte haar woedend. Tranen springen in haar ogen als ze ziet hoe ver de man gaat.

"You don't know shit, Nathaniel. Past is past. I'm sorry for the mistakes I made, but I did what I had to do. And now we need to do what has to be done!" Maximiliano is boos, niet zo zeer op Nathaniel maar op deze hele situatie. Hij had Ryce moeten vermoorden toen hij de kans ertoe had gekregen.
"We will find another car or vehicle or whatever, what is important is that we get out of here" Hij is behoorlijk gefrustreerd en het uitzicht op de zombies buiten maakt het er niet beter op. Hij pakt hem bij zijn kraag vast. "We have the recipe for the vaccin. We found out that we need your DNA and Yulia's and everything else that is in the cocktail. It can give us answers about what is going to happen to you. And ZOLA doesn't know the recipe. They don't know they need Yulia as well. Get your head in the fucking game, this is real. We need to figure out if someone at the CDC survived and if they didn't, Ciara can try and make a vaccine. I'm pretty sure you want to save at least her" spreekt hij zachtjes, zodat niemand anders het horen kan. Hij laat hem los. Veel tijd om erover na te denken is er niet als hij een ijselijke gil hoort.
Ciara. Overduidelijk Ciara, maar er was meer aan de hand. Er klinkt veel kabaal vanuit een paar kamers verderop. Hij trekt het luchtrooster open en twijfelt even of het wel zo'n goed idee is. De volgende optie was om het raam kapot te slaan en eruit te klimmen, om zo naar de kamer van de meiden te gaan, maar er lopen daar zombies door de tuin. Hij kijkt naar de deur. Hij hoort meerdere stemmen schreeuwen, het zijn beide meiden en niet alleen Ciara. Ze moeten iets vinden waardoor ze in een keer uit de kamer zijn, zodat de mannen van Ryce hen niet horen en naar hun kamer komen voordat zij er weg zijn. Ze moesten snel handelen. Hij moest kiezen tussen het luchtrooster waar hij waarschijnlijk te breed en gespierd voor was of het raam en rennen voor zijn leven tussen de zombies, zonder een fatsoenlijk wapen op zak want het wapen dat hij had zou het na een paar zombies al begeven. Hij kijkt naar Nathaniel en dan naar de deur. Ook hij had de veranderingen aan Nathaniels lichaam gespot. "We need to break down the door.."

Re: O | To the moon and back.

Yulia had kort een wenkbrauw opgetrokken. ''Well, I can see why that Franklin wanted you. You are a pretty women, Ciara.'', glimlachte ze. ''I suppose Nate is lucky with you, not only because you are beautifull.'', had ze geknikt. Ze meende het, ze had geen problemen met wie dan ook. Ze had enkel wel gewild dat Ciara wat meer had geweten van overleven. Maar als een model leerde je zulke skills niet, tot in tegenstelling tot het drilkamp waar ze zelf in had gezeten dankzij haar vader. Yulia was hard opgevoed en daar was ze ook naar gevormd. Het was niet apart geweest als ze weer een vlakke hand tegen haar wang aan had gekregen of zo. Bepaalde dingen mistte ze dus totaal niet, maar een normale wereld was wel gewenst. Ze had heus plannen gehad om een rustig leven te leiden, normaal werk te vinden en een gezin te stichten als het even kon.
''He survived because my dad found the key.'', was ze verder op haar verhaal in gegaan. ''My dad was the person, together with some others, that created the vaccins, along with the virus it is. He used my DNA for it and it seems Max made sure I was deleted from the earth itself. So nobody knows I excist, ZOLA doesn't know that they need DNA from two persons.'', verklaarde ze maar iets nader. Er was geen reden om te liegen erover, want ze kwam er uiteindelijk toch wel een keer achter. ''So Max actually hopes we can find some labratorium where you can use your medical skills.'', bekende ze maar.
''I will teach you when we are out of here, alright?'', glimlachte ze een belofte. Het was niet verkeerd om wat dingen aan te scherpen met het idee dat ze zichzelf beter kon redden en niet zoveel op onder andere Nate hoefde te leunen. Veel meer tijd had ze echter niet om daar op in te gaan, want er waren twee mannen binnen gekomen en daarmee had ze Ciara achter haar geduwd. Echter bleef ze een vrouw en zou ze daarmee altijd een zwakker geslacht zijn. Ze had de man een paar goeie tikken gegeven, maar dat had hem enkel kwaaier gemaakt. Haar top ging nog net niet door de helft en de rest werd simpelweg half naar beneden getrokken. In eerste instantie had ze geen stemgeluid gegeven, omdat ze hem dat vermaak niet wou gunnen, maar dat was iets wat niet binnen bleef toen er een helse pijn tussen haar benen door trok...

Nate liet een lach los en rolde even met zijn ogen. ''You didn't, you should've kept your mouth shut and I don't know what else you think I am blaming you for; I am only blaming you for thát. Nothing else. I may not know anything, but neither do you. You don't know what I endured in that prison and you walked around that prison like nothing ever happend.'', gromde hij nog net niet. Dit was wederom een gevoelig punt. Het ging misschien nog niet eens om het feit dat hij geïnjecteerd was met één of ander vaccin, maar het verraad wat hij had gevoeld van iemand die zijn vriend had moeten zijn. Het was misschien wat kleinzerig, maar het had oprecht een schop na gegeven en een bitterheid los gemaakt. Het had ervoor gezorgd dat hij het liefst niemand meer wou vertrouwen, niemand toe wou laten. Het kostte hem al ontiegelijk veel moeite om over die onderwerpen te praten met Ciara, want zij leek de enige persoon te zijn die hem niet veroordeelde en in zijn onschuld geloofde. In tegenstelling tot iedereen die hem in die gevangenis had gestopt.
Zijn bruine ogen keken Max doods aan toen de man hem bij zijn shirt pakte en nog net niet in zijn gezicht stond te schreeuwen. Hoewel hij moest toegeven dat die informatie nieuw was. Onderzoekend keek hij hem dan ook aan, voor hij zijn handen wegduwde en zijn shirt weer recht trok. ''You know I want to safe her, I am still deciding about you and your blonde girlfriend.'', mompelde hij. Uiteindelijk wist Nate ook wel dat hij dat wel ging doen, hij was te soft om iemand niet het leven te gunnen. Ondanks wat ze gedaan hadden. Iemand die hem goed genoeg kende, wist dat ook wel, maar goed. Hij zweeg verder, niet dat er echt iets te zeggen viel door het stemgeluid wat door de stem heen trok. In eerste instantie dacht hij aan een rat of zo, maar het was al snel duidelijk dat dit een schreeuw om hulp was.
Hij hoorde de woorden van Max wel, maar had er niet op gereageerd, omdat hij de deur had bekeken en dan voornamelijk de scharnieren, ze waren roestig. Hij kon enkel hopen dat Ciara gelijk had en dat hij daad werkelijk sterker was. Hij had zijn voet op de onderste scharnier gezet, waarna hij er een flinke trap tegenaan zette en deze brak en de hele deur naar beneden zakte. Hij had aan de kant moeten stappen, anders was het ding bovenop hem beland...

Re: O | To the moon and back.

"I had to bomb the city in order to bail you out! I should have been in prison as well but they didn't because I did it to bail you out! I committed a fucking war crime and they considered me a hero. I am not a hero, Nate! Fifty innocent people! Women and their children!" snauwt hij hem af. Hij werpt hem een boze blik toe, al was er in zijn ogen het schuldgevoel te zien dat hij had vanwege het bombardement. "Decide what you want" verzucht hij. Niet veel later trapt Nathaniel de deur open, die zonder moeite op de grond beland. Hij loopt voor Nathaniel uit, met een snelle pas naar de kamer van de meiden waar de deur al open is. Hij geeft er een trap aan. Hij hoort de ijselijke schreeuw van Yulia en ziet hoe de man haar ruw benadert. Het breekt zijn hart, het breekt hem helemaal van binnen. Het enige wat hij nu nog had, het enige wat nog onaangetast leek te zijn door de apocalypse, had hij door zijn onoplettendheid, laten aantasten. Hij voelt zich vrijwel meteen schuldig. Hij trekt de man in kwestie van haar af en verkoopt hem flink wat klappen. Al snel raken ze in een vuist gevecht. Hij gaat er van uit dat Nathaniel zich bezig houdt met de man die Ciara vast heeft.
Hij pakt de nek van de man vast en draait deze zo dat hij zijn nek breekt. De man valt levenloos op de grond en hij kijkt naar Yulia. Hij geeft haar de tijd om haar kleding weer aan te trekken en draait zich om naar Ciara. Nathaniel heeft de man al in zijn houdgreep en Ciara is losgekomen. Ze geeft hem een klein wapen dat ze uit haar broek haalt. Die kleine kreng, denkt hij bij zichzelf. Hij pakt het wapen dankbaar aan en schiet de andere man door het hoofd. "We have to get out of here, immediately. Whatever happens, travel way up north, high way bound so we can find each other there" commandeert hij. Hij loopt de kamer uit met het wapen voor zich gericht en wenkt Nathaniel. De dames moesten tussen hen in lopen zodat ze naar buiten geleid konden worden. Hij besluit de zijn ood uitgang te pakken, langs de tuin. Er is nog niemand op hun af gekomen maar daar kan ieder moment verandering in brengen.

De tranen lopen over haar wangen als Yulia begint te schreeuwen. Het is vreselijk om te zien wat er met haar gebeurt, traumatiserend. Voor hetzelfde geld was zij het geweest. Ze deed haar best om tegen te stribbelen maar de man was veel te sterk voor haar. Als de deur open zwaait en Maximiliano binnen komt met Nathaniel er achteraan, overhandigt ze hen zodra ze los komt beide een van de kleine handwapens die ze in haar broek had gestopt voordat ze het kamp in reden. Het was het enige dat ze mee wist te smokkelen. Het jasje dat ze al jaren had, liet ze in de kamer liggen toen Maximiliano commandeerde dat ze moesten gaan. Het voelde alsof ze een deel van zich zelf achterliet en dat er een nieuw tijdperk was begonnen.
Ze wend zich tot Yulia, die ze helpt met aankleden. Door de onverwachtse adrenaline kick is ze gestopt met huilen en alerter dan ooit, sterker dan ooit. Ze ondersteunt haar. "Come on, we have to keep walking" zegt ze kalm. Dat was haar sterkste eigenschap als verpleegster geweest. Ze reageerde bijzonder goed onder stress en handelde alsof de tijd langzaam ging, al stond de tijd op tikken en waren het kwesties om leven en dood. Ze kon zichzelf loskoppelen van de gebeurtenis en alles stap voor stap over zien.
Ze is blij om Nathaniel weer te zien, maar er is geen tijd voor een kus of een praatje. Ze moeten nu zo snel mogelijk weg zijn. Het is duidelijk geworden dat Ryce geen goede bedoelingen had en god weet of ZOLA iets met deze groep te maken heeft of niet. En of deze groep iets zou weten over het vaccin of over Nathaniel. Dan hadden ze de poppen helemaal aan het dansen. Echter was er niemand in het gebouw te vinden, althans zo leek het te zijn. Het zijpad dat Maximiliano wilde nemen, was naast de tuin met zombies. Aangezien Nathaniel bij hun was, was het waarschijnlijk dat ze niet naar hen toe zouden komen, dus wat dat betreft was het een goede zet van Maximiliano.
Ze pakt Yulia's hand en neemt haar mee. Ze moesten blijven rennen, zo ver als ze maar konden. Maximiliano gooit de deur open. "We have to run, fast" commandeert hij. Het is dertig meter tot aan een groot gebouw. Ze blijft rennen. Nu kwam haar fitness training toch goed van pas.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had op een gegeven moment haar ogen dicht geknepen en haar best gedaan om het allemaal maar over haar heen te laten komen, in hoop dat het heel snel voorbij was en ze dit gewoon kon vergeten. Ze was heus niet preuts, ze was niet zo snel gebroken, maar dit was haar vrouwelijkheid en ze had deze man niet toegestaan. Dat was misschien ook wel de reden waarom het pijn deed, omdat ze niet kon ontspannen, elk vezel in haar lichaam stond rechtovereind en de muur die ze normaal al omhoog had, brokkelde zo dusdanig ver af dat ze het gewoon kon horen vallen. Heel even had ze dan ook gedacht dat dit het dan was geweest, ware het niet dat de deur nog net niet uit z'n voegen geslagen werd, die had natuurlijk niet op slot gezeten gezien de twee mannen in de kamer. Heel even ging alles dan ook te snel voor haar, maar doordat het gewicht van haar verdween, leek ze weer een soort van adem te kunnen halen. Ze was in een reflex dan ook omhoog gekomen en haar eerste reactie was geweest was om de stof rond haar benen ook weer over haar heupen heen te trekken, voor ze haar armen voor haar lichaam sloeg. Een rilling trok dan ook door haar lichaam heen toen ze de nek van de beste man hoorde breken.
Ietwat geschrokken keek ze dan ook naar Ciara toen die zich over haar ontfermde en kort knikte ze even. Het was een kwestie van haar jack aantrekken en ze was klaar om te gaan. Dat was dan ook precies wat ze deed. Ze vond elders wel weer een shirt wat ze aan kon trekken gokte ze zo. Ze had geen woord gesproken en had Max niet eens aan durven te kijken terwijl ze in beweging was gekomen. Ze verbeet de zeurende pijn en gek genoeg ging de gedachte door haar heen, dat zij degene aan het huilen was en Ciara ineens sterker leek te zijn dan ze altijd overkwam. Wat een omgekeerde wereld.
Zo snel als ze kon bleef ze in beweging en scanden haar blauwe ogen ondanks de omgeving, omdat het nog steeds mogelijk was dat ze iemand tegen het lijf liepen. Maar dat leek niet het geval te zijn en daarom had ze nog een pasje bij gezet terwijl ze Ciara haar hand niet los liet toen de blondine die van haar beet had gepakt. Het was nodig om weg te komen en gek genoeg bleef ze nu liever in haar buurt dan bij iemand anders. Heel even had ze nog over haar schouder gekeken naar Max, voor ze haar hoofd weer omgedraaid had en het op het lopen had gezet. Deze keer trok zij Ciara nog net niet mee, het was het beste om zo snel mogelijk ergens te schuilen en de gebouwen ook te gebruiken om naar het noorden te komen. ''This way.'', merkte ze dan ook op toen ze een gebouw naderde, waarna ze haar hand los liet en ze na haar naar binnen glipte. ''We go out on the back again. Zombies aren't smart enough to use doors, so I learned to use the buildings.'', glimlachte ze kleintjes. Praten was een fijne afleiding nu.

Het werd er voor Nate niet beter op toen Max nu pas enkele dingen toe leek te geven. Waarop hij de man ook een duw gegeven had. ''You could've said something, at least to me. I used to be a friend of yours.'', was zijn tegenreactie geweest. ''If you had said something, I wouldn't have hated you for so long.'', verzuchtte hij op zijn beurt. Ze leken wel twee broertjes die aan het ruziemaken waren. Het stond hem dan ook helemaal niet aan, maar goed. Het was nu geen tijd om ruzie te maken. Dit was iets om later over na te denken en weliswaar nog eens over te praten. Zonder een verder woord erover, was hij dan ook achter Max aangestapt en verbaasde het hem eigenlijk dat, ondanks dat deze plek goed beveiligd leek, dat er niemand op de gangen te vinden was. Hoewel het duidelijk was geweest dat het een bijeengeraapt zooitje was en dat ze waarschijnlijk hun wapen niet eens uit elkaar konden halen om schoon te maken.
Nate had zich gewend tot de man die Ciara beet had gehad, hoewel hij haar los had gelaten zodra hij Max en Nate had gezien. Wat er precies in hem omging, wist hij niet, wel wist hij dat hij deze man liever dood dan levend had. Daarom had hij zijn hand ook rond diens keel geklemd, net zo lang tot de man geen lucht meer kreeg en Max het karweitje af maakte, waarna die op zijn beurt weer heel wat dingen rondblafte en hen commandeerde. Het scheelde dat zijn verandering nu van pas kwam van de zombies hadden met een boog om hen heen gelopen, hoewel ze heus wel door hadden dat er vers vlees in hun midden liep. Een slopende situatie, maar eentje waar ze deze keer levend vanaf kwamen.
Ook hij was in beweging gekomen, nadat ze de dames voor hadden laten gaan, waarna hij zich bij Max voegde en hun twee ook zo snel als ze konden weg renden. Nu was het een kwestie van overleven en weer wapens bij elkaar sprokkelen dus. Alles was voor niets geweest, dat gevoel had hij dan toch. Ze renden en renden, tot ze een kantoorpand bereikten, waar ze hun toevlucht in zochten. Hij haalde even diep adem, want hij was nog steeds menselijk en ineens een sprint trekken sloeg nog steeds op zijn longen. ''And now? De girls ran as hard as they could, they should be further away then we are.'', merkte hij op. ''We need to make sure we find them soon, not because I don't think they can't handle this themselves. But more because Yulia needs you now, I suppose.'', dat laatste had hij wat zachter gesproken. Hij voelde zich haast schuldig.

Re: O | To the moon and back.

Ze weet niet zeker of het door de adrenaline komt of door de kennis die ze in al die jaren heeft opgedaan, maar ze is verbaasd over hoe rustig ze zelf blijft. Ze houdt Yulia's hand stevig vast en blijft lopen. Ze kunnen niet stoppen, daar is nu geen tijd voor. De situatie is te onvoorspelbaar en ze weet dondersgoed dat ze hun levens riskeren door deze actie. Daar blijven had al helemaal geen zin, dat kan net zo goed de dood betekenen.
Ze gaat mee met Yulia wanneer ze een richting aangeeft en knikt wanneer ze over de deur begint. Ze gokt dat nu niet het juiste moment is om te praten over wat er is gebeurd en besluit dat wanneer Yulia er zelf over begint, dat ze haar een luisterend oor zal bieden. Ze is allang blij dat Maximiliano de man in kwestie had gedood. Ze waren beiden veranderd in zombies, maar pas nadat zij weg waren. Dat kon gunstig zijn voor hun als ze gevonden werden door Ryce en de rest van zijn mannen. Vreselijk dat ze deze mensen geen genade konden geven maar nadat ze dit hadden gedaan bij Yulia, vond ze dat ze niet eens meer genade verdienen. Ze kijkt om zich heen, de omgeving scannend. Het gebouw ruikt muf, dat betekent dat er al erg lang niemand meer binnen is geweest. "Lets go and we should go really fast.." knikt ze. Ze kijkt rond of ze iets bruikbaars ziet dat ze als wapen kan gebruiken, maar er is niets te bekennen. En deze groep heeft al hun wapens al afgepakt. De wapens die ze had meegesmokkeld, had ze aan Maximiliano en Nathaniel gegeven, ervanuit gaande dat ze bij elkaar zouden blijven. Maar nu zijn ze elkaar kwijt. Of ze elkaar zouden vinden was nog maar de vraag. Zoals Maximiliano had gezegd, moesten ze naar de snelweg gaan richting het noorden. Dan zouden ze elkaar vanzelf tegenkomen. Het was voor nu belangrijk dat ze zo snel mogelijk de stad uit kwamen. De tijd tikte en er was geen seconde te verliezen. "We need to run, before they find us"

Hij zuchtte diep toen Nathaniel de opmerking maakte. Hij had inderdaad iets moeten zeggen, maar hij kon niets zeggen. ZOLA had de overhand genomen bij de overheid en probeerde de leiding af te pakken. De overheid gaf hem de opdracht om ervoor te zorgen dat niemand nog een vaccin kreeg op de dag van uitbraak, met name Nathaniel niet. Maar dit was wel gebeurd en zelfs daarvoor had hij een opdracht gekregen, mocht Nathaniel het overleven. Het was erg onverwachts, maar wel gebeurd. Het was de bedoeling geweest dat ze samen een einde maakten aan ZOLA nog voordat de uitbraak begonnen was, maar de timing zat hun niet mee.
Hij heeft een grote fout gemaakt en daardoor een vriend verloren. Had hij dit geweten, dan wist hij ook hoe hij een leven moest redden. Het is dom van hem dat hij altijd doet alsof hij alles beter weet terwijl Nathaniel in sommige opzichten een betere soldaat is dan hij. Het was niet voor niets de bedoeling geweest dat Nathaniel werd verheven in zijn rank.
Hij laat de dames gaan, kijkt hen nog na en sprint achter hem aan het kantoorpand in. "They are going to survive, survival is not the problem here" antwoord hij. Hij schudt zijn hoofd. Hij heeft tenminste die verkrachter gedood. Het was zijn verdiende loon. Hij was in korte tijd van Yulia gaan houden. Hoewel er niets was dat hem nog triest maakte op dit moment in het leven, brak dit wel zijn hart. Er is alleen geen tijd om zich daar druk over te maken. "I will be there in another day and a time, I don't have time to worry about it now" antwoord hij. Hij spitst zijn oren, ieder geluidje en iedere beweging is verdacht en kan levensgevaarlijk zijn. De stad is behoorlijk verlaten.
"We have to get the fuck out of here" concludeert hij. De gebouwen staan dicht op elkaar. Buiten liepen in verschillende zones zombies binnen een elektrisch hek, dat had hij opgemerkt op de weg hier naar toe. Toen ze hierheen reden zag hij dat er voornamelijk bij de grens bewaking stond en dat de mensen waarschijnlijk in het begin van de stad leefden. Hun zaten ergens achterin, het had namelijk even geduurd voordat ze de kerk in kwamen. Hij sluipt naar het raam aan de andere kant. Ciara heeft haar enige wapens aan hun gegeven. Hij kijkt voorzichtig naar buiten. "They are taking their cars to the gate. They probably think we are headed for your car. So we need to run the opposite way. Good for us.." concludeert hij. Hij wenkt Nathaniel en loopt naar de achterdeur, klaar om het op een rennen te zetten.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had haar voetstappen nauwkeurig neer gezet en had even omhoog gekeken, de trap was nu al aan het vergaan. Het verbaasde haar hoe zeer gebouwen de mens nodig hadden om overeind te blijven staan en wat een kleine vijf jaar met de wereld kon doen. Het was pas de laatste drie jaar dat het echt onhandelbaar was geworden immers. Daarvoor was het wel in de hand te houden, maar het was enorm snel gegaan daarna. Misschien maar goed ook, want ze kreeg steeds meer en meer het idee dat de mensheid dit gewoon verdiende. Een beetje voor God spelen, zich beter voelen dan een ander en het leven van anderen te ontnemen. En als het niet letterlijk was, was het wel figuurlijk. Ze kon een nieuwe rilling dan ook langs haar ruggengraat voelen kruipen en ze sloot kort haar ogen om dat gevoel weer los te kunnen laten. Het was niet handig om te blijven hangen nu, wouden ze overleven in een wereld waarin je elk moment opgegeten kon worden... of erger. In een zombie veranderen.
Ze knikte dan ook toen Ciara mededeelde dat ze door moesten lopen en snel ook. Geen tijd om rond te kijken of wat dan ook. Daarom was ze weer in beweging gekomen en duwde ze wat stoelen aan de kant, zodat ze de achteruitgang konden bereiken. Ze had om het hoekje heen gespiekt, vooral ze voor was gegaan richting het volgende gebouw. Op deze manier bleven ze uit het zicht en was de kans kleiner dat ze ontdekt werden, zowel door mens als zombie. Ze moesten naar de snelweg die richting het noorden ging, dus ze liepen in elk geval de juiste kant op. ''We should look for a place where we can stay for the night. It will be evening soon and we need to make sure we stay warm.'', wierp ze Ciara zachtjes toe. Dus het was goed om door te lopen tot een bepaald punt dan toch.
Ze waren vooral in stilte verder gegaan, tot ze buiten de stad waren beland en een nieuw gebouw hadden opgezocht. Ze had om zich heen gekeken of het veilig was. Het was leeg, maar te zien aan de spullen hadden hier wel mensen overnacht. Een lange tijd terug. ''Maybe they left something usefull.'', mompelde ze terwijl ze een rugzak op de kop hield en er een glock uit viel. ''See.'', glimlachte ze. Ze nam het ding van de grond en stopte het achter het randje van haar broek weg, bij haar rug. Er was één extra ammo box bij, dus het was niet veel maar indien het nodig was, enorm handig. ''Let's stay here for the night and go on in the morning. They are stupid if they travel in the night, even if they have cars. There are alot more Z's out here and however they seem to have no brain, they are smart enough to push over a car if that means food.'', verklaarde ze maar waarom ze rustig adem kon halen.

Nate rolde met zijn ogen. ''I know, they are strong enough. That is not what I meant.'', zuchtte hij. Hij trok dan ook al gauw een wenkbrauw op toen Max deed alsof er niets aan de hand was en dat maakte dat hij hem een duw tegen zijn schouder aan gaf, in hoop hem wakker te schudden. ''You may care less about if I hate you or not, but if you don't start to care about how she feels and make sure you rather get to her tomorrow than the day after that, I will be the one punching you a black eye. Got it?'' snoof hij nog net niet. ''You love her, I know you, so you better make sure you tell her the next time you see her before you loose more than you hold dear.'', en daarmee had hij zijn zegje gedaan. Hij had nooit over Max's zijn koppigheid gekund, alsof hij de hele wereld aan kon. Maar hij wist beter, hij was half niet zo groot als zijn lichaam hem deed verschijnen. Zijn bruine ogen hadden hem dan ook nog even waarschuwend aangekeken, voor hij langs haar heen was gelopen en ook over een randje van een raam spiekte.
Max had gelijk, ze moesten zorgen dat ze weg kwamen, omdat het anders duidelijk zou worden dat ze hier zaten. ''We do.'', beaamde hij dan ook maar. Ze hadden ammo, maar lang niet genoeg voor alle zombies, laat staan troepen aan mankracht. Hoe knullig het bijeengeraapte zooitje ook mocht zijn. Hij was daarmee dan ook in beweging gekomen, achter Max aan en had nog even over zijn schouder gekeken, voor hij achter hem aan de deur door glipte en zijn benen weer in werking zette. Rennen, letterlijk rennen voor je leven, was dit. Met zijn conditie was gelukkig niets mis en zolang hij bij Max in de buurt bleef zouden de zombies met een boog om hen heen lopen dan toch. Nog steeds wist hij niet hoe het kon, maar het was verdomde handig nu. Dat was één ding wat zeker was.
Ze liepen enige tijd, tot ze een behoorlijk eind van de kerk afwaren en daarmee ook van de mannen die daar schuil gingen. Hij had nog even om zich heen gekeken, voor hij de deur van het restaurant open had getrokken. Hier moesten ze het dan maar mee doen. Hij had de ruimten gecontroleerd, voor hij met een gerust hart zijn wapen kon laten zakken. Voor nu. ''We will rest for a moment and go on after that, four hourse must be enough. Unless you are weaker then you where, offcourse.'', schokschouderde hij met een flauwe glimlach. Hij had het niet kunnen laten om toch een flauw woordgrapje te maken. Het hielp zijn gedachten ook verzetten want hij maakte zich ondanks zorgen om Ciara.

Re: O | To the moon and back.

Ze maakt zich zorgen om Yulia, na alles wat er gebeurd was in zo'n kort tijdbestek. Het was werkelijkwaar bewonderingswaardig hoe zij er mee om ging. Ze kijkt met grote ogen naar de Glock die ze in haar handen heeft. Ze moet nog altijd wennen aan de wapens om haar heen. Ze was nu niet bepaald zo'n omgeving gewend. "Yes... And move on at sunrise, when everyone is still sleeping" antwoord ze. Ze kijkt rond en vind een tas met golfclubs. Het is een duur merk en de handvaten zijn gevoerd met speciaal leer. Ze pakt er een vast en zwaait er een paar keer mee. Perfect om de hoofden van Z's mee in te slaan. Ze gaat op het matras zitten en wenkt Yulia om bij haar te komen zitten. De afgelopen uren hebben ze veel gelopen en gerend, om weg te komen uit het centrum waar ze waren geweest. Laat het een wijze les zijn geweest om niet meer zo snel door het centrum te reizen, dacht ze bij haarzelf.
Ze waren de mannen kwijt geraakt en hoewel het vrijwel onmogelijk was om elkaar nog te vinden zonder apparatuur en communicatiemiddelen, had ze ergens nog het geloof dat ze elkaar ergens zouden tegen komen op een moment dat ze het niet verwachtten. Dus moest ze haar hoop niet verliezen.
Haar vingers strelen over de stof van de golfclubs. Het brengt haar terug naar het leven dat ze voor de ellende leefde. Doordeweeks werkte ze in het ziekenhuis, op zaterdag had ze de meest extravagante shoots met erna een of andere cocktail party of rode loper evenement. Ze ging altijd alleen of met haar vriendinnen, haar toenmalige vriend wou nooit met haar mee. Hij stond niet achter haar en haar modellenwerk. Als ze erover terug denkt, was het echt een eikel. Op zondag ging ze bij haar ouders brunchen en af en toe, als haar vader ging golfen, dan ging ze kijken. Af en toe probeerde ze een hole-in-one te slaan, met precies deze golfsticks. Ze koestert de herinneringen.
Ze kijkt op naar Yulia. "Do you want to talk about it?" vraagt ze haar. Ze pakt haar hand vast. Ze kijkt haar bezorgd aan. Ze moesten positief blijven, ze zouden Nathaniel en Maximiliano wel weer vinden. Was het niet vandaag, dan morgen en anders een paar dagen, weken. Al zou het een jaar duren. Het zou vast goed komen.

-
Maximiliano had diep gezucht. "Yes, ofcourse I love her and I will conquer the world to protect her if I have to but we don't have time to worry about them now! We have to worry about ourselves first and get the fuck out of here before we have time to worry about these girls!" Zijn blik was fel geweest en daarna had hij niet veel meer gezegd. Ze moesten immers lopen en rennen voor hun leven. Zo gezegd zo gedaan en nu waren ze ergens in een wegrestaurant beland.
Hij had iedere kamer geïnspecteerd, een verdwaalde zombie genade gegeven en wat voedsel uit de keuken gepakt. Tonijn uit blik op tomatenbasis en twee lepels. Het lijkt wel het enige te zijn wat nog over is na de apocalypse, denkt hij. Hij lacht om Nathaniels grapje. "My brother, still going strong, ha?" grinnikt hij. "Well, I got us some dinner" zegt hij kalm. Hij trekt het blik open en neemt al gauw een hap terwijl hij Nathaniel een lepel geeft.
In de tijden dat hij op legermissie ging, moesten ze op pad met enkel een reep pure chooclade en een flesje water. Daar moesten ze het drie dagen mee doen. Een stukje pure chocolade, daar was het een uur of drie mee uit te houden. Of ze nu met het vliegtuig moesten reizen, de boot onder controle moesten krijgen of al wandelend door de gevaarlijkste gebieden van punt a naar b moesten komen. Het waren trainingen geweest die nu maar al te goed van pas kwamen.
Even denkt hij aan wat er is gebeurd met Yulia. Het breekt hem van binnen. Zijn hart werd op dat moment in duizend stukken verscheurd. Hij heeft gelijk wraak genomen door de man in kwestie met zijn blote handen te doden. In deze tijden kon men voor eigen rechter spelen, er was niemand meer die hem in de gevangenis kon zetten of wat dan ook. Iedereen was vrij om te doen en te laten wat hij of zij wilde, op eigen risico. Hij heeft er dan ook geen greintje spijt van. Wat dat betreft heeft de apocalypse hem nog harder gemaakt dan dat hij was. Het maakt hem niet warm of koud om iemand te doden: het is inmiddels de normaalste zaak van de wereld geworden. Alles om te overleven. En nu alles om Yulia en Ciara te vinden zodat ze samen verder kunnen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia glimlachte even, helemaal toen Ciara de golfclubs vond. ''Can I get one too, we have two rounds of bullits, but we have more zombies than just that.'', had ze gevraagd en verklaard. Dankbaar nam ze dan ook een golfclub aan, vooral een kleine zucht haar lippen verliet. Ongetwijfeld waar ze nu beland waren. Ze betrapte haarzelf er dan ook op dat ze na zat te denken of ze nog steeds veilig in haar grot zou zitten als ze Max niet had geholpen. Maar ze wist ook dat ze dan niet had gehad, wat ze nu wél had. Er speelde iets tussen haar en Max wat ze niet eerder had mogen ervaren en dat maakte dat ze haar keuze niet over wou doen. Als dat al mogelijk was, want hoewel zombies ook een film-ding waren, was tijdreizen nog steeds niet mogelijk. Moeilijk fronste ze dan ook even, voor ze die gedachten maar los liet.
Wel vroeg ze zich af of ze Max en Nate nog terug zouden vinden, zelfs als ze de snelweg naar het noorden bereikten. De kans dat de mannen iets overkwam was er ook, hoewel Max dan weer bofte dat hij samen was met Nate. De zombies moesten hem niet en daarmee maakte ze zich vooral zorgen om kogels door hun lichaam heen als ze heel eerlijk was. Waren ze al even ver weg gekomen zoals hun? Hadden ze een schuilplek? Waren ze veilig? Opnieuw een hele hoop gedachten en vragen die ze maar beter los kon laten, omdat ze haarzelf anders helemaal gek maakte.
Yulia was naast Ciara op het eenpersoons matras gaan zitten en stak haar voeten recht voor haar uit. Die waren ook blij even rust te hebben. Voor ze was gaan zitten, had ze een shirt gevonden en die had ze dan ook aangetrokken. In haar zij had ze een knoop gelegd zodat het niet op een pyjama leek en het voorlopig even door kon tot ze iets vond wat meer haar maat was. Fronsend had ze echter op gekeken jegens de vraag die haar gesteld werd. ''I am fine, Ciara.'', glimlachte ze geruststellend. ''I am still alive, that's all that matters.'', knikte ze vastbesloten. ''A little bit of my ego is hurting maybe, but that's all.'', kwam er met een zacht lachje uit waarna ze haar blauwe ogen neer had geslagen en haar hand los had gehaald uit Ciara haar greep. Ze haalde diezelfde hand door haar haren vooral ze weer opkeek. ''Get some rest, we are safe here for now.'', gebood ze de blondine.

Nate rolde opnieuw met zijn ogen. ''We are more safe than those girls are. I don't know if you noticed, but you are together with the very person who can keep you safe from those Z's.'', merkte hij op. ''I think we have the rights to worry about them, not because they are not strong enough, but because they will be a delicious meal for those maneating corpses and nobody will stop that if they are discovered.'', verzuchtte hij zijn zorgen maar. Nate kon Max veilig houden voor nu, maar wie ging de dames veilig houden als ze zombies tegen het lijf liepen? Zijn stresgehalte alleen al schoot omhoog bij die gedachte, bij de gedachte wat Ciara kon overkomen eigenlijk en dat maakte hem niet bepaald rustiger ook. Hij kon enkel hopen dat ze inderdaad veilig waren ergens en dat ze de snelweg richting het noorden konden bereiken, als de borden nog overeind stonden, want hij had het idee dat de dames hier niet bepaald bekend waren. Dus als er geen aanwijzingen waren, hield hij zijn hart in elk geval vast jegens dat idee.
''Stronger than ever, I'm afraid.'', glimlachte hij flauwtjes. Wat het vaccin precies allemaal met hem deed, was hem nog steeds onduidelijk, maar voor nu was hij er blij mee en de bijwerkingen zouden ze later dan wel weer zien. Hij vond het dan ook niet zo'n gek idee, na aanleiding van Max's woorden, om ergens een plek te zoeken waar Ciara haar kennis kon uitwerken op medisch gebied. Om te zien wat dit alles nou precies was, waar ze het ook onder een microscoop kon bekijken. En of ze iets met het recept moesten doen om iemand immuun te maken, wist hij nog niet. Vooral wegens het feit dat het ook in de verkeerde handen kon belanden en dat waren onder andere dus ook mensen waarvoor ze op de vlucht waren. Van alle kanten leken ze belaagd te worden en te moeten rennen voor hun leven, niet alleen voor de zombies. Dit was dan ook echt niet het leven wat hij voor ogen had gehad en soms dacht hij wel na over het feit dat hij misschien rechten had moeten studeren. Dan had hij veilig in een kantoor gezeten en was alles misschien niet gebeurd omdat ze zijn DNA dan niet hadden gehad.
Kleine TS: De mannen hadden gerust die nacht, maar waren ver voor de ochtend ook weer in beweging gekomen. Misschien kwamen ze de dames tegen en anders waren ze er in elk geval eerder had hij het idee. Het was een aardig stuk lopen en de volgende twee nachten hadden ze dan ook ergens een schuilplek moeten zoeken om te kunnen overnachten, om uit te rusten en hun maag iets te vullen met hetgeen wat ze konden vinden. Het was dan ook de derde dag dat ze al aan het lopen waren en heel even had Nate omhoog gekeken naar de lucht, die gek genoeg helder blauw was met de zon hoog aan de hemel. Het brandde op zijn huid. Ze hadden een stuk door het bos moeten lopen en hadden daarna een helling op moeten klimmen om bij de snelweg te komen, waar hij meteen om zich heen keek. Niets, behalve verlaten auto's die nog met de deuren open stonden, geen enkele kans dat ze daar te vinden waren. ''Goddammit.'', vloekte hij dan ook omdat hij niet wist wat ze nu moesten doen. Wachten? Doorgaan? Misschien waren de dames ook wel doorgegaan...